Të mërkurën, Komiteti Ndërkombëtar në Kërkim të Drejtësisë nxori një deklaratë që qorton heshtjen europiane lidhur me dënimin nga një gjykatë belge të Assadollah Assadi-t, një diplomat i lartë iranian i cili ka drejtuar një operacion që kishte për qëllim shpërthimin e një bombe në një tubim masiv të emigrantëve iranianë pranë Parisit. Është një fatkeqësi e madhe që kjo organizatë e ka ndier nevojën për ta lëshuar këtë deklaratë, duke patur parasysh që nuk është e para e llojit të vet, dhe reflekton mospërfilljen me sa duket të qëllimshme ndaj këshillave politike që janë ofruar gjatë javëve të mëparshme nga dhjetëra parlamentarë e ish-zyrtarë të qeverive europiane.

Deklarata e re përsërit një argument që është përmendur shumë herë edhe gjatë gjyqit: “nuk mund të ketë asnjë dyshim që skandali terrorist i Assadi-t ka qenë i planifikuar dhe urdhëruar nga rangjet më të larta të regjimit, duke përfshirë Liderin Suprem Ajatollah Ali Khamenei, presidentin Hassan Rouhani, ministrin e jashtëm Javad Zarif dhe Ministrin e Inteligjencës Mahmoud Alavi.” Provat për këtë përfundim janë të shumta, dhe përfshijnë faktin e thjeshtë që Assadi, si konsullor i tretë në ambasadën e Iranit në Vienë, duhet të ketë patur kontakte të ngushta me diplomatë të rangjeve më të larta si vetë Zarif, dhe kjo e bën të pamundur që Ministria e Jashtme të mos ketë patur dijeni për veprimtaritë e tij.

Për më tepër, qëllimi i këtij komploti terrorist përputhej me një obsesion të vjetër të vetë regjimit iranian. Ai këkonte të pengonte eventin me rëndësi më të madhe simbolike të organizuar nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI) dhe të vriste udhëheqësen e këtij koalicioni, Maryam Rajavi. Grupi kryesor përbërës i NCRI-së është Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI-MEK), dhe në janar 2018, Khamenei e quajti publikisht këtë grup si forca kryesore shtytëse prapa kryengritjes që po zhvillohej atëherë kundër sistemit në pushtet. Që nga ajo kohë, zyrtarë të lartë iranianë i kanë paralajmëruar vazhdimisht mbështetësit e tyre për perspektivën e qartë për trazira të reja, dhe në nëntor 2019, një tjetër lëvizje protestuese e eklipsoi të parën, duke u përhapur menjëherë në gati 200 qytete të mëdha e të vogla.

Ambasada e regjimit iranian në Tiranë, Shqipëri

Një raport tronditës nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI), i publikuar më 18 shkurt, ofron prova të mëtejshme se aparati diplomatik i regjimit iranian është i përfshirë në mënyrë të paligjshme në propagandë, spiunazh, dhe terrorizëm kundër anëtarëve të Rezistencës Iraniane.

Në një letër drejtuar Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së, Hadi Sani-Khani, ish-anëtar i Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), ka përshkruar se si, pas largimit nga MEK në Shqipëri, është rekrutuar nga ambasada e regjimit iranian në Tiranë dhe është përdorur nga Ministria e Inteligjencës dhe Sigurisë (MOIS) e regjimit. Sani-Khani ia ka dërguar një kopje të letrës edhe Komitetit të Sigurisë dhe Anti-terrorizmit të NCRI.

“Për katër vite rashë në kurthin e ngritur nga Ministria e Inteligjencës dhe Sigurisë (MOIS) e regjimit iranain dhe ambasada iraniane në Shqipëri,” shkruan Sani-Khani në këtë letër.

Pas largimit nga radhët e MEK në 2016-ën, Sani-Khani u kontaktua menjëherë nga Ebrahim Khodabandeh, një agjent i njohur i MOIS, dhe u nxit të shkonte në ambasadën iraniane në Tiranë. Atje i thanë se, nëse donte të kthehej në Iran, do t’i duhej të bashkëpunonte me regjimin kundër MEK.

Agjenti i MOIS, Ebrahim Khodabandeh

Një ish-operativ i Ministrisë iraniane të Inteligjencës (MOIS) me emrin Hadi Sani-Khani i ka shkruar një letër Sekretarit të Përgjithshëm të Kombeve të Bashkuara, Antonio Guterres, letër në të cilën ai jep detaje për bashkëpunimin e tij të mëparshëm me Ministrinë iraniane të Inteligjencës dhe Sigurisë. Kjo letër hedh dritë mbi operacionet e mundshme të një rrjeti operativësh në Europë, ekzistenca e të cilëve u ekspozua nga çështja historike gjyqësore kundër ish-konsullorit të tretë të ambasadës iraniane në Vienë, Assadollah Assadi. Letra konfirmon gjithashtu fakte kyçe që justifikojnë paralajmërimet e bëra me kohë për përpjekjet e regjimit iranian për të ndikuar tek mediat perëndimore dhe demonizuar grupin kryesor opozitar kundër tij, Organizatën Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI-MEK).

Assadi u ndoq penalisht së bashku me tre të pandehur të tjerë, për përpjekjet e tyre për të shpërthyer eksplozivë në një tubim ndërkombëtar të emigrantëve iranianë fare pranë Parisit. Ky komplot kishte si shënjestër specifike udhëheqjen e Rezistencës Iraniane, Maryam Rajavi, e cila është Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI). Po të mos ishte parandaluar nga autoritetet europiane, ky komplot me shumë mundësi do të kishte shkaktuar qindra vdekje, duke përfshirë vdekjen e personaliteteve politike perëndimore që ishin të pranishëm në eventin e 2018-ës, për të shfaqur mbështetjen e tyre ndaj platformës së MEK për ndryshim regjimi që do të çojë në qeverisje demokratike në Iran.

Mbështetja për MEK-un midis parlamentarëve perëndimorë ka shumë vite që rritet vazhdimisht dhe tashmë përfshin anëtarë të çdo partie madhore politike në SHBA dhe në Bashkimin Europian. Por për të arritur në këtë nivel mbështetjeje, organizatës i është dashur të kalojë pengesat e ngritura nga një rrjet ndikimi i gjerë e në rritje që regjimi iranian ka promovuar në mbarë botën.

Rritja dhe funksioni i rrjeteve iraniane të terrorizmit dhe inteligjencës duhet t’i bëjë politikë-bërësit europianë e amerikanë të kuptojnë që duhet të ndërmarrin veprime shumë më të rrepta në mënyrë që t’i shpërbëjnë këto rrjete dhe t’i pengojnë operacionet e tyre.

Veprimet në fjalë duhet të përfshijnë mbylljen e ambasadave si ajo për të cilën punonte Assadi, ose duhet të theksojnë dëbimin e kujtdo që kapet duke bashkëpunuar me inteligjencën iraniane. Por pavarësisht specifikave, rezultati duhet të përfshijë krijimin e standardeve mediatike që të jenë shumë më mosbesuese ndaj pretendimeve denigruese lidhur me Rezistencën Iraniane. Dhe kjo pastaj duhet të çojë në një riorientim të politikës perëndimore, në favor të mbështetjes për këtë Rezistencë.

Muajin e kaluar, rreth 20 ligjvënës evropianë nënshkruan një deklaratë drejtuar presidentit të Asamblesë Parlamentare të Këshillit të Evropës, në të cilën ata dënuan “çdo politikë zbutjeje dhe koncesionesh ndaj regjimit iranian” dhe më pas kërkuan “masa serioze dhe efektive” si një alternativë. Në mënyrë të veçantë, deklarata bëri thirrje për ndërprerjen e marrëdhënieve tregtare evropiane me regjimin iranian, në pritje të veprimit nga regjimi iranian që demonstron një angazhim për të përmirësuar veprimet e tij në lidhje me të drejtat e njeriut dhe promovimin e aktivitetit terrorist përtej kufijve të tij.

Deklarata i referohej një tendence përshkallëzimi të shtypjes politike brenda Iranit, por ishte kryesisht e motivuar nga gjyqi i terrorizmit që po vazhdonte më pas në një gjykatë belge, duke përfshirë diplomatin iranian Assadollah Assadi. Rreth një javë pasi u dha deklarata, ish-këshilltari i tretë i ambasadës iraniane në Vjenë u shpall fajtor dhe u dënua me 20 vjet burg. Tre bashkëpunëtorët e tij u dënuan gjithashtu me burgim nga 15 deri në 18 vjet. Gjyqi dukej se konfirmonte që ekziston një kërcënim themelor i terrorizmit iranian që ende duhet të adresohet dhe ishte ky mesazh që deklarata e PACE u përpoq të shtjellonte.

Prokurorët në çështjen e Assadi nuk patën asnjë dyshim mbi idenë se organizatori i komplotit kishte vepruar sipas udhëzimeve nga lart në regjimin iranian. Dhe NCRI ka raportuar posaçërisht se ato udhëzime erdhën nga Këshilli i Lartë i Sigurisë Kombëtare, ku përfaqësohen si presidenti ashtu edhe udhëheqësi suprem.