Diplomati terrorist iranian, Aassadolah Assadi

Të enjten, parlamentarë dhe ekspertë të punëve të jashtme nga Europa dhe dy Amerikat morën pjesë në një konferencë online që ishte planifikuar të zhvillohej njëkohësisht me përmbylljen e një çështjeje gjyqësore belge lidhur me një komplot terrorist iranian të 2018-ës. Siç pritej, gjykatësi i kësaj çështjeje shpalli fajtor secilin prej katër pjesëmarrësve të njohur dhe dha dënimin maksimal me 20 vite burg për të pandehurin kryesor, diplomatin terrorist të Iranit, Assadollah Assadi.

Konferenca online, e organizuar nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI), ofroi një mundësi për shprehjen e vlerësimeve të mëdha për këtë vendim. Folësja kryesore, Presidentja e NCRI-së, Znj. Maryam Rajavi, ishte shënjestra kryesore e komplotit terrorist, por ajo theksoi se vendimi i gjykatës përfaqëson një premtim për drejtësi e triumf për palë të panumërta.

Znj. Rajavi e përshkroi këtë verdikt si “një fitore e shkëlqyer për popullin dhe Rezistencën e Iranit dhe një disfatë e rëndë politike e diplomatike për regjimin.” Shumë nga folësit shprehën të njëjtën ndjenjë, duke u fokusuar gjithashtu tek perspektivat për zgjatjen e kësaj fitoreje dhe shkaktimin e disfatave të mëtejshme një regjimi, udhëheqja e të cilit duket se ka qenë e përfshirë në këtë çështje.

“Dënimi i diplomatit terrorist të regjimit… përfaqëson dënimin e regjimit klerikal në tërësi,” tha Znj. Rajavi, duke iu referuar pozicionit të mëparshëm të Assadi-t si konsullor i tretë në ambasadën e regjimit në Vienë. Dosja e çështjes së komplotit terrorist të 2018-ës ka vërtetuar se Assadi e ka përdorur statusin e tij diplomatik për t’iu shmangur kontrolleve të rëndomta të sigurisë dhe për të kontrabanduar në Europë 500 gram lëndë TATP me eksplozivitet të lartë. Më pas ai ia dorëzoi bombën një çifti iraniano-belg të cilëve u dha për detyrë të infiltroheshin në tubimin e përvitshëm “Irani i Lirë” të NCRI-së, i cili po zhvillohej jashtë Parisit.

Foto fajli

Të enjten, një gjykatë në Belgjikë dënoi diplomatin terrorist të burgosur të Iranit, Assadollah Assadi, me 20 vite burg për terrorizëm. Assadi dhe bashkëpunëtorët e tij, të cilët morën gjithashtu dënime të rënda me burg, kishin tentuar të hidhnin në erë një tubim të Rezistencës Iraniane më 30 qershor 2018, në Paris.

Gjykata theksoi se komploti me bombë i 2018-ës nuk ka qenë nismë personale e Assadi-t por një akt terrorizmi shtetëror. Komuniteti ndërkombëtar është i detyruar t’i kërkojë llogari regjimit.

Kësaj kërkese i bëri jehonë Gjenerali James Jones, ish Këshilltar për Sigurinë Kombëtare i Presidentit amerikan Barack Obama, të enjtën. “Procesi gjyqësor mbaroi. Provat për përfshirjen e regjimit iranian në terrorizëm shtetëror janë të pamohueshme, dhe tani është koha t’i japim fund përqasjes tonë pajtuese, kudo që ekziston, ndaj këtij regjimi dhe të përqafojmë një politikë shumë më të rreptë,” tha Gjen. Jones, duke bërë thirrje për një politikë të rreptë më të gjerë për sa i përket regjimit.

Gjenerali Jones viziton muzeun e “120 Viteve Luftë për Liri në Iran”, në Ashraf-3, që është shtëpia e MEK në Shqipëri. Maryam Rajavi flet me të rreth sakrificave të anëtarëve të MEK që janë vrarë nga regjimi iranian.

Guvernatori Tom Ridge, Sekretar i Parë i SHBA për Sigurinë e Atdheut

Guvernatori Tom Ridge flet në panelin online – 4 shkurt 2021

Kjo ishte një kujtesë për botën për faktin që ky ishte një akt terrorizmi shtetëror. Ka një varg aktesh që tregojnë se ky është një vend që ka vepruar me pandëshkueshmëri e paturpsi dhe kundër normave të shoqërisë civile. Ata kanë sjellë kaos e shkatërrim për të ecur drejt realizimit të qëllimeve të veta.

E vërteta është se ky është një shtet vagabond, dhe dhe ka vepruar në mënyrë të tillë për dyzet vite. Ky është thjesht eventi terrorist më i fundit. Ata e kanë eksportuar terrorizmin në Europë në raste të shumta. Ata mbështesin Hamas dhe Hezbollah. Ata mbështesin proksit në Bahrein, Siri, Liban, Jemen, dhe Irak. Kanë torturuar e ekzekutuar mijëra individë. Kanë promovuar komplote në Afrikë. Ata kërcënojnë ujërat ndërkombëtare. Po përpiqen të prodhojnë bomba bërthamore.

Presidenti Bush e pati përshkruar regjimin si një pakicë e pazgjedhur që kërkon t’i shtypë shpresat e popullit iranian për liri. Këto shpresa janë shprehur më së miri nga NCRI. Për ato shtete që duan ta mohojnë terrorizmin e Iranit, veprimi më i rëndësishëm që mund të ndërmarrin është thjesht ta njohin NCRI-në si mishërim të aspiratave dhe shpresave të popullit iranian për liri.

Senator Robert Torricelli

Senator Robert Torricelli flet në panelin online – 4 shkurt 2021

Është e vështirë të ekzagjerohet domethënia e asaj që ka ndodhur. Një nga agjentët diplomatikë të një shteti sovran, anëtar i Kombeve të Bashkuara dhe që ka marrëdhënie diplomatike me Bashkimin Europian, është dënuar për kryerjen e një akti terrorist në zemër të Europës, që mund të kishte vrarë qindra njerëz. Nuk e kuptoj se si liderët europianë që kanë ambasada iraniane në kryeqytetet e tyre mund të vazhdojnë sikur nuk ka ndodhur asgjë. Ngjarjet e sotme e bëjnë të duket absurd faktin që këto marrëdhënie do të ruhen. Çdo kryetar i një vendi europian duhet t’i mendojë seriozisht këto gjëra.

Po sikur bomba të kishte shpërthyer sipas planit? Unë isha i pranishëm në atë tubim, ashtu si edhe ish-Kryeministri i Kanadasë, ministra kabinetesh të Gjermanisë, Francës dhe Italisë. Anëtarë parlamentesh nga Europa dhe SHBA, si dhe zyrtarë ushtarakë. Plani ishte të vritej Presidentja e NCRI, Maryam Rajavi, por shumë nga këta njerëz do të ishin vrarë gjithashtu.

Vazhdimi i marrëdhënieve diplomatike me Iranin përballë asaj që mund të kishte ndodhur është shpërfillje ndaj realitetit. Shtetet duhet t’i mendojnë seriozisht këto gjëra. Nëse qëllimi i administratës Biden është t’i rihapin negociatat bërthamore me Teheranin, ata duhet ta marrin në konsideratë se kush do të jetë në anën tjetër të tyrezës. Zarif? Agjentët e tij? Njerëz që janë dërguar për të na vrarë?

Po të mos kishin ndodhur këto tentativa vrasjesh apo ngjarjet e sotme, kjo do të ishte e kuptueshme. Por tani? A mund të justifikohet futja përsëri në rrjedhën e negociatave pa i marrë parasysh këto ngjarje? Pavarësisht mosmarrëveshjeve tona, duhet ta vazhdojmë presionin mbi regjimin iranian.

Barra tani bie mbi supet e administratës politike dhe në veçanti administratës Biden.

I drejtohem popullit iranian: ju nuk e keni zgjedhur këtë qeveri, dhe e keni paguar këtë me mijëra vrasje e ekzekutime. Qeveria e Teheranit është një regjim terrorist, dhe me çdo mjet të mundshëm, barra e historisë për përmbysjen e tij bie mbi supet tuaja. Ky regjim duhet të rrëzohet, dhe ju të gjithë, kudo që të jeni në Iran, mund të luani një rol, ashtu sikurse të gjithë liderët në Europë e Amerikë duhet të mendojnë për rolet e veta.

A2 cnn

Rreziku terrorist në Europë shtyu një grup zyrtarësh nga më shumë se njëzet vende të kontinentit të lëshonin një deklaratë duke kërkuar që Bashkimi Evropian dhe vendet anëtare të tij të ulin nivelet e marrëdhënieve diplomatike me Republikën Islamike të Iranit. Sipas tyre, diçka e tillë bëhet për t’i dhënë fund kërcënimit të terrorizmit shtetëror iranian. Deklarata u lëshua saktësisht pak kohë përpara vendimit të parashikuar për rastin e Assadollah Assadi, një diplomat i rangut të lartë iranian. Ai u akuzua si truri i një sulmi terrorist në vitin 2018, që kishte synim vendosjen e një bombe në tubimin e mërgimtarëve iranianë në Francë. Gjyqi i Assadit dhe të tre bashkëpunëtorëve të tij filloi në qershor 2020 në Belgjikë. Ai dhe bashkëpunëtorët, Amir Sadouni, gruaja e tij Nasimeh Naami dhe Mehrdad Arefani, u gjykuan për “tentativë vrasje” dhe “pjesëmarrje në një celulë terroriste”. Amir Sadouni dhe Nasimeh Naami u maskuan si mbështetës të MEK-ut për gati 12 vjet. Ata u përpoqën të përdorin këtë pozicion për të çuar bombën në tubimin “Irani i Lirë” në Villepinte të Francës por u arrestuan gjatë rrugës për në Paris. Terroristi i tretë, Mehrdad Arefani, u arrestua në Francë, ndërsa Assadi u arrestua në Gjermani. Të dy u dorëzuan tek autoritetet belge. Njëri prej tyre, Arefani, kishte udhëtuar më parë në Shqipëri në “Ashraf 3” në kompleksin e muxhahedinëve në Manzë, me nënën e një dëshmori. Ai e përdori këtë maskim për mbledhjen e informacionit të mëtejshëm edhe për kampin në vendin tonë. Një episod i tillë ngriti pikëpyetje në të gjitha agjencitë ligjzbatuese por edhe inteligjente në të gjithë Europën, mes tyre dhe Shqipëria e cila mirëpriti rreth 3000 muxhahedinë iranianë që nga marsi i vitit 2013 deri në shtator të vitit 2016, kur mbërritën të fundit nga kampi “Liberty” në Irak. Muxhahedinët iraniane janë një lëvizje opozitare në mërgim, që synon rrëzimin e Republikës Islamike të Iranit. Ajo njihet ndryshe me emrin MEK. Lëvizja u themelua në vitin 1965 nga një grup studentësh të majtë dhe qëllimi ishte të rrëzonin Shahun e Iranit. Kur Shahu u rrëzua nisi një përplasje tjetër, ajo mes muxhahedinëve dhe fondamentalistëve të Ajatollah Khomeinit që morën pushtetin. Ne fund të vitit 1981 pas represionit të regjimit shume anëtare dhe mbështetës te saj u larguan jashtë vendit dhe qendra e tyre kryesore e strehimit u bë Franca. Në vitin 1986 lëvizja e zhvendosi bazën e operacioneve në lindje të Irakut, por situata ndryshoi me pushtimin amerikan. Forcat amerikane vendosën qe ata te mbaheshin ne kampin Ashraf ish-baze ushtarake irakiane. Por me largimin e amerikaneve nga Ashrafi ne 2011-en nisen aktet e dhunës në drejtim të muxhahedinëve. Në të njëjtin vit anëtarët e MEK u zhvendosen ne kampin “Liberty”, jashtë Bagdadit. Për shkak te pasigurisë për jetën dhe bombardimeve të shumta lindi edhe nevoja e zhvendosjes se tyre nga Iraku drejt vendeve te tjera mes te cilave ishte edhe Shqipëria. Siguria e muxhahedinëve është vënë në rrezik edhe në Shqipëri. Më shumë se 60 shtetas të huaj janë shpallur persona të padëshiruar në 3 vitet e fundit. Nga të dhënat e Ministrisë për Europën dhe Punët e Jashtme, rezulton se të paktën 7 prej tyre kanë qenë pjesë e trupave të huaja diplomatike, ku pjesa më e madhe rezulton të jenë nga Irani. Më 23 korrik të vitit 2020, Shqipëria dëboi Dabiel Kassrae. Ish-ministri i Brendshëm, Sandër Lleshaj, urdhëroi dëbimin nga Shqipëria të 29-vjeçarit iranian me nënshtetësi italiane dhe iu ndalua qëndrimi në Shqipëri për një periudhë prej 15 vitesh. Më 18 tetor, po të vitit 2020, u shpall “non grata” një tjetër iranian. Ehsan Bidi, dyshohej se ishte i infiltruar në kampin e muxhahedinëve në Manzë për të marrë informacione për forcat Kuds. Ndonëse rastet e dëbimeve nuk shpjegojnë motivin e qartë, në të gjitha bëhet fjalë për terrorizëm ndërsa vendimet e Tiranës zyrtare u komentuan dhe nga Irani. Në një ambient të tensionuar dëbimesh, shpalljesh persona non grata, por edhe reagimesh, pyetja që shtrohet është se a do të vazhdojë e njëjta situatë në marrëdhëniet diplomatike mes Shqipërisë dhe Iranit? – – –

Sot, disa figura të shquara nga Shtetet e Bashkuara po marrin pjesë në një konferencë online të zhvilluar nga zyra përfaqësuese e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit në SHBAe (NCRI-SHBA). Ky event dhe panelistët pjesëmarrës do të flasin rreth impaktit të verdiktit të sotëm të dhënë nga një gjykatë belge lidhur me çështjen e diplomatit terrorist të Iranit, Assadollah Assadi, për rolin e tij në një komplot me bombë në 2018-ën.

Mëngjesin e së enjtes, 4 shkurt, gjykata belge refuzoi pretendimin e Assadollah Assadi për imunitet diplomatik dhe e dënoi atë me 20 vite burg. Tre agjentët e tjerë të regjimit iranian, Nasimeh Naami, Mehrdad Arefani, dhe Amir Saadouni, janë dënuar me 18, 17, dhe 15 vite burg përkatësisht. Atyre u është hequr gjithashtu shtetësia belge. Assadi së bashku me bashkë-konspiratorët e tij tentoi në 2018-ën të shpërthente një bombë në tubimin e përvitshëm “Irani i Lirë” të NCRI-së në Paris.

Gjatë një konference globale të zhvilluar njëkohësisht me shpalljen e vendimit të gjykatës për Assadi-n, Presidentja e zgjedhur e NCRI-së, Znj. Maryam Rajavi, deklaroi se dënimi i këtij diplomati të regjimit klerikal dhe agjentëve të tij të inteligjencës është një dënim për regjimin në tërësinë e tij, një triumf historik për popullin dhe Rezistencën iraniane, një disfatë e rëndë politike dhe diplomatike për regjimin iranian, dhe një goditje e pandreqshme për strategjinë e eksportimit dhe përhapjes së terrorizmit.

Ky event moderohet nga Alireza Jafarzadeh, zëvendës drejtori i NCRI-SHBA. Paneli përfshin Gov. Tom Ridge, ish Sekretar i SHBA për Sigurinë e Atdheut, Senator Robert Torricelli, Amb. Robert Joseph, ish Nënsekretar i Shtetit për Kontrollin e Armëve dhe Sigurinë Ndërkombëtare, Amb. Marc Ginsberg, ish Këshilltar për Lindjen e Mesme në Shtëpinë e Bardhë, Amb. Lincoln Bloomfield, Anëtar i Spikatur dhe Kryetar Emeritus në Qendrën Stimson, dhe anëtarin e Komitetit të Punëve të Jashtme të NCRI-së, Farzin Hashemi.

Anëtari i Komitetit të Punëve të Jashtme të NCRI-së, Farzin Hashemi

Farzin Hashemi flet në panelin online – 4 shkurt 2021

Sot është një ditë historike dhe ky është një gjykim historik nga ana e gjykatës së Anversës. Gjatë dy viteve e gjysëm që lamë pas, regjimi ka bërë të pamundurën për t’ia ndryshuar rrugën procesit gjyqësor. Në fillim ata ngritën pretendimin e imunitetit diplomatik për Assadi-n, gjë që u refuzua. Gjithashtu, ata u bënë presion diplomatik vendeve europiane. Kur as kjo nuk funksionoi, Assadi i kërcënoi direkt hetuesit.

Masa e tyre e rradhës ishte marrja peng e shtetasve të dyfishtë në Iran. Përpara gjyqit, regjimi shpalli se do të ekzekutonte njërin nga pengjet. Drejtësia belge ka pohuar gjithashtu se regjimi kishte propozuar shkëmbim të burgosurish, gjë që Belgjika e kishte refuzuar.

Ajo që tha sot gjykata ishte konfirmim për faktin që po përballemi me terrorizëm shtetëror. Për shumë vite, ka patur një ide të gabuar se veprimtaritë terroriste që i janë atribuar regjimit janë vepra të disa elementëve të pabindur. Por kjo dosje e tregon qartë se ka qenë i përfshirë i tërë regjimi. Vendimi është marrë në Këshillin Suprem të Sigurisë Kombëtare dhe është miratuar nga Khamenei. Komploti ka qenë i koordinuar ngusht me Ministrinë e Jashtme.

Assadi është identifikuar nga gjykata si agjent i lartë i Ministrisë së Inteligjencës dhe Sigurisë (MOIS) të regjimit, por është theksuar gjithashtu se ai nuk ka vepruar në kokë të vet dhe e ka kryer komplotin me urdhër të Teheranit.

Gjykata theksoi gjithashtu se, po të mos ishte parandaluar ky sulm, mund të kishte shkaktuar viktima në masë dhe ishte vërtet një akt terrorizmi. Provat janë të pamohueshme.

Shërbimet belge të sigurisë kanë nxjerrë gjithashtu përfundimin se ky sulm terrorist ishte planifikuar në Iran dhe se Assadi ka vepruar me urdhër të shtetit të Iranit. Gjykata i ka refuzuar të gjitha argumentet e bëra nga avokatët e Assadi-t dhe të pandehurve të tjerë.

Assadi e ka përdorur privilegjin e tij diplomatik për qëllime terrorizmi. Këtë fakt duhet ta varin vath në vesh të gjithë ata që duan të negociojnë me regjimin. Ata të gjithë janë bashkëpunëtorë në krimet e regjimit. Zarif e ka lehtësuar këtë sulm me anë të kanaleve të tij diplomatike.

Rrjeti terrorist i drejtuar nga Assadi duhet të ketë qenë jashtëzakonisht i gjerë, tha gjykatësi, bazuar në pagesat që Assadi kishte bërë. Ky aparat terrorist vazhdon të ekzistojë dhe të jetë aktiv. Një detyrë e madhe praktike për të gjitha qeveritë në vendet europiane—gjithashtu edhe në Shtetet e Bashkuara—është ta identifikojnë dhe ta shpërbëjnë këtë rrjet terrorist.

Ajo që është jashtëzakonisht thelbësore në këtë aspekt është politika e duhur. Është e rëndësishme që në SHBA dhe Europë kjo çështje të merret shumë seriozisht dhe të ndërmerret politika e duhur. Kur i bëhen lëshime, regjimi i mullahëve trimërohet për sa i përket sulmeve të tij në Europë, sjelljes së tij luftarake në Europë, dhe ambicieve të tij bërthamore.

Sistemi gjyqësor në Belgjikë e ka kryer detyrën e tij me dënimin e terroristit dhe me qartësimin e faktit që regjimit iranian qëndron prapa këtij akti terrorist. Tani është koha që qeveritë europiane dhe SHBA të marrin masat e duhura për ta vënë nën kontroll sjelljen terroriste të regjimit dhe dhunimin që ai u bën të drejtave njerëzore.

Kjo ishte një pikë kthese, dhe është koha që bota ta kuptojë se ky është një regjim që është sponsor shtetëror i terrorizmit. Bota duhet ta njohë gjithashtu dëshirën e popullit iranian për ndryshim regjimi me duart e veta dhe me ndihmën e lëvizjes së rezistencës. Është koha për një politikë të re ndaj Iranit.

Maryam Rajavi:

• Dënimi i diplomatit terrorist të regjimit në gjykatën belge të Anversës përfaqëson dënimin për regjimin klerikal në tërësi
• Mbyllini ambasadat e regjimit, përfshijini MOIS dhe IRGC në listën e zezë, dhe ndiqini penalisht e deportojini mercenarët e tyre

Mëngjesin e të enjtes, 4 shkurt 2021, njëkohësisht me dhënien e verdiktit të gjykatës në Anversa të Belgjikës lidhur me terroristin diplomat të regjimit klerikal, Assadollah Assadi, dhe bashkëpunëtorët e tij, u mbajt një konferencë globale online, ku Znj. Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), dhe dhjetëra figura të shquara nga shtete të ndryshme europiane, Shtetet e Bashkuara, dhe Kanadaja, iu bashkuan mijëra anëtarëve të Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI) me bazë në Ashraf-3 (Shqipëri) si dhe mbështetësve të Rezistencës Iraniane në mbarë botën.

Gjykata belge e ka refuzuar pretendimin e Assadollah Assadi për imunitet diplomatik dhe e ka dënuar atë me 20 vite burg. Tre agjentët e inteligjencës, Nasimeh Naami, Mehrdad Arefani, dhe Amir Saadouni, janë dënuar përkatësisht me 18, 17, dhe 15 vite burg. Atyre u është hequr gjithashtu edhe shtetësia belge.

Duke folur në këtë konferencë globale, Znj. Rajavi deklaroi se dënimi i diplomatit të regjimit klerikal dhe agjentëve të tij të inteligjencës ishte një dënim për regjimin në tërësinë e tij, një triumf historik për popullin dhe Rezistencën iraniane, një disfatë e rëndë politike dhe diplomatike për regjimin iranian, dhe një goditje e pandreqshme për strategjinë e tij të eksportimit dhe përhapjes së terrorizmit. Prandaj, ajo përgëzoi popullin iranian, i cili është viktima kryesore e represionit dhe terrorizmit të regjimit klerikal. Znj. Rajavi shtoi: Dy dekada më parë, mullahët u përpoqën ta paralizonin MEK-un dhe rezistencën e organizuar të popullit iranian duke hapur çështje plot me akuzime të rreme dhe përmes listimeve terroriste në SHBA, Britani, Gjermani, dhe Francë. Por Rezistenca Iraniane i theu të gjithë ata zinxhirë e pengesa. Njëra pas tjetrës, drejtësitë në vende të ndryshme i hodhën poshtë akuzat e pavërteta terroriste kundër Rezistencës Iraniane, dhe sot, drejtësia dënoi terrorizmin e vërtetë dhe terroristët që veprojnë nën flamurin e Islamit dhe Shiizmit, konkretisht diktaturën fetare të regjimit klerikal.

Znj. Rajavi tha se ky gjyq tregoi se regjimi ndihet i kërcënuar dhe i dëshpëruar për t’iu kundërvënë alternativës së tij demokratike, dhe për këtë arsye është i përgatitur të ndërmarrë rreziqe tepër të mëdha. Ky gjyq shënon fundin e mashtrimeve nga ana e të dy fraksioneve të regjimit për të fshehur rolet e tyre në krime terroriste dhe tregon se, kur është fjala për egërsinë dhe ligësinë e pastër, “të moderuarit” dhe “konservatorët” përpiqen vazhdimisht t’ia kalojnë njëri-tjetrit. Është tërësia e këtij regjimi që ka themeluar një infrastrukturë të organizuar të terrorizmit të sponsorizuar nga shteti për t’iu shmangur përmbysjes së vet. Nuk ka absolutisht asnjë ndryshim midis institucioneve të regjimit kur është fjala për kryerjen e krimeve dhe terrorizmin. Forca terroriste Qods është praktikisht e integruar me Ministrinë e Jashtme të regjimit në shumë fusha. Dhe në shumicën e rasteve, vetë Ministri i Jashtëm vepron si shërbëtor dhe lake i Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike (IRGC).

Znj. Rajavi shtoi se dënimi i regjimit klerikal në Gjykatën e Anversës është një hap shumë i rëndësishëm, por duhet të vazhdohet derisa i gjithë aparati terrorist i regjimit të shpërbëhet plotësisht. Përtej pasojave të tij ligjore, ky verdikt i gjykatës belge mbart disa detyrime të caktuara për Europën dhe komunitetin ndërkombëtar. Si rrjedhojë, siç kanë deklaruar parlamentarë e personalitete të shquara europiane, Rezistenca Iraniane u bën thirrje edhe një herë qeverive të Europës që t’i ndryshojnë përqasjet dhe politikat e tyre dhe:

• T’i mbyllin ambasadat dhe qendrat e tjera të regjimit në Europë, pasi të gjitha janë qendra terrorizmi.
• T’i kërkojnë llogari Ministrit të Jashtëm të regjimit. Është vërtetuar se ministria e tij, si dhe ambasada e diplomati nën kontrollin e tij, kanë qenë të përfshirë në planifikimin dhe përgatitjen për kasaphanën masive që mbeti në tentativë.
• T’i etiketojnë Ministrinë e Inteligjencës dhe IRGC-në në tërësinë e tyre si entitete terroriste.
• T’i ndjekin penalisht drejtuesit e regjimit të cilët janë krerët dhe arkitektët e infrastrukturës së tij terroriste. Ata duhet të përballen me drejtësinë.
• Agjentët dhe mercenarët e inteligjencës së mullahëve nën çfarëdolloj mbulimi duhet të ndiqen penalisht dhe të dëbohen. Dhënia e statusit të refugjatit dhe nënshtetësisë për këta persona duhe të konsiderohet si një prag i pakalueshëm.
• Çdo formë normalizimi e marrëdhënieve diplomatike me regjimin duhet të kushtëzohet nga shpërbërja e infrastrukturës dhe veprimtarive të tij terroriste.

Mos e lejoni regjimin t’i mashtrojë shërbimet perëndimore të inteligjencës dhe t’i shfrytëzojë kontakte të tilla për të mbrojtur territoret e veta.

Znj. Rajavi theksoi se terrorizmi i regjimit klerikal nuk ka ndryshim nga shtypja që ai i bën popullit të vet apo nga programi i armëve bërthamore. Nuk ka ndryshim as nga veprimtaritë luftënxitëse dhe krimet e tij në Lindjen e Mesme apo nga programi i raketave. Përpjekjet për ta frenuar dhe për ta vënë nën kontroll programin bërthamor të regjimit nuk do të kenë sukses nëse atyre nuk u shtohet një qëndrim i rreptë kundër dhunimit të të drejtave njerëzore të popullit të Iranit, si dhe dëbimi i mullahëve nga Lindja e Mesme dhe shpërbërja e programit raketor të regjimit. Ditën pas përmbylljes së paktit bërthamor midis regjimit dhe P5+1, unë pata përsëritur në emër të Rezistencës Iraniane: “Nëse P5+1 do të ishin treguar të vendosur, regjimi iranian nuk do të kishte patur mundësi tjetër veçse të tërhiqej plotësisht dhe t’i braktiste përgjithmonë përpjekjet e tij për të ndërtuar një armë bërthamore, dhe specifikisht, ai do ta kishte braktisur pasurimin e uraniumit dhe do t’i kishte mbyllur plotësisht projektet e tij bombë-prodhuese.” Ne vumë në dukje gjithashtu se: “Duhet këmbëngulur me vendosmëri që regjimi t’i ndalojë ndërhyrjet në Lindjen e Mesme, dhe t’i tërheqë të gjitha forcat nga ky rajon.” Në të njëjtën ditë, ne theksuam: “Çdo marrëveshje që nuk merr në konsideratë të drejtat njerëzore të popullit iranian vetëm sa e nxit më shumë shtypjen dhe ekzekutimet e pandalura nga regjimi, si dhe i shkel të drejtat e popullit të Iranit, Deklaratën Universale të të Drejtave të Njeriut dhe Kartën e Kombeve të Bashkuara.” Gjatë gjashtë viteve të fundit, të gjitha këto fakte dhe pohime janë vërtetuar një nga një.

Në këtë konferencë globale morën pjesë një numër politikanësh të shquar europianë, amerikanë e arabë, shumë prej të cilëve kanë qenë paditës privatë në gjykatën belge. Mes këtyre folësve ishin: Ingrid Betancourt, ish-kandidate presidenciale e Kolumbisë; Stephen Harper, ish-Kryeministër i Kanadasë; Pandeli Majko, ish-Kryeministër i Shqipërisë dhe Ministër aktual i Shtetit për Diasporën; Gjenerali James Jones, ish Këshilltar i Presidentit amerikan për Sigurinë Kombëtare dhe Komandant Suprem i Aleancës, Europë; Alejo Vidal Quadras, ish Zëvendës President i Parlamentit Europian; Tom Ridge, Sekretar i Parë i SHBA për Sigurinë e Atdheut; Michèle Alliot-Marie, ish Ministre e Francës për Punët e Jashtme, Ministre e Mbrojtjes dhe Ministre e Brendshme; John Baird, ish Ministër i Jashtëm i Kanadasë; Giulio Terzi, ish Ministër i Jashtëm i Italisë; Riad Yassin Abdallah, ish Ministër i Jashtëm i Jemenit dhe Ambasador në Francë; Fatmir Mediu, ish Ministër i Mbrojtjes i Shqipërisë dhe lideri aktual i Partisë Republikane të Shqipërisë; David Jones, ish ministër për Brexit në qeverinë e Theresa May; Kimo Sassi, ish Ministër i Finlandës për Çështjet Europiane dhe Tregtinë e Jashtme; Ambasadori Robert Joseph, ish nënsekretar i shtetit për Kontrollin e Armëve dhe Sigurinë Ndërkombëtare në SHBA; Ambasador Mitchell Reiss, ish Drejtor i Planifikimit të Politikës në Departamentin e Shtetit; Patrick Kennedy, ish kongresmen amerikan; Linda Chavez, ish drejtore e marrdhënieve publike në Shtëpinë e Bardhë; Senator Robert Torricelli; gjithashtu anëtarë të parlamentit britanik, duke përfshirë Matthew Offord, Bob Blackman, Steve McCabe; anëtarë të Parlamentit Europian duke përfshirë  Milan Zver nga Sllovenia, Gianna Gancia nga Italia, dhe ish anëtare e parlamentit europian, Paolo Casaca; Michèle de Vaucouleurs, Jean Michel Clement dhe Frédéric Reissmembers nga Asembleja Kombëtare e Francës; Martin Patzelt, anëtar i Parlamentit federal Gjerman; anëtarë të Parlamentit Italian duke përfshirë Antonio Tasso, Senator Roberto Rampi; si dhe Kolonel Wesley Martin; Tahar Boumedra;‌ Jean-François Legaret, ish Kryebashkiak i Distriktit të Parë të Parisit; Lars Rise, ish përfaqësues norvegjez; Elona Gjebrea, Sekretare e Komitetit të Punëve të Jashtme në Parlamentin Shqiptar dhe ish Zëvendës Ministre e Brendshme e Shqipërisë.

Njëkohësisht me këtë konferencë, mbështetës të MEK dhe Rezistencës Iraniane në vende të ndryshme zhvilluan tubime përpara ambasadave të regjimit klerikal apo ministrive të jashtme të vendeve europiane në Belgjikë (Anversa), Francë (Paris), Gjermani (Berlin, Hamburg, Frankfurt, Mynih), Austri (Vienë), dhe Zvicër (Gjenevë), dhe bënë thirrje për rishikimin e politikave të BE-së ndaj Iranit, për mbylljen e ambasadave të regjimit, si dhe për përfshirjen e Ministrisë së Inteligjencës dhe Gardës Revolucionare në listën e zezë dhe dëbimin e mercenarëve të tyre nga vendet europiane.

Sekretariati i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI)

4 Shkurt 2021

Ali Safavi, nga Komiteti i Punëve të Jashtme i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit

Më 4 shkurt pritet shpallja e verdiktit të një gjykate belge lidhur me diplomatin terrorist të burgosur të Iranit, Assadollah Assadi, i cili në 2018-ën tentoi të hidhte në erë tubimin e opozitës në Francë. Më poshtë vijon teksti i një seance pyetjesh dhe përgjigjesh me Ali Safavi, nga Komiteti i Punëve të Jashtme i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit, lidhur me terrorizmin e regjimit iranian dhe çështjen e Assadollah Assadi.

Q: Mund të argumentohet se regjimi iranian ka katër dekada që merret me terrorizëm shtetëror. Atëherë, pse mendoni se spikat ky komplot? Cilat aspekte të gjetjeve të hetuesve ju duken më domethënëse?

A: Ndonëse është e vërtetë që terrorizmi ka qenë pjesë e pandashme e politikës së jashtme të regjimit iranian, ky komplot spikat për tre arsye.

1) Është hera e parë që një i ashtu-quajtur diplomat i lartë dhe i akredituar i regjimit përfshihet personalisht dhe në mënyrë direkte në një skemë terroriste.

2) Provat e pamohueshme, duke përfshirë dokumentet e konfiskuara, e bëjnë tepër të qartë faktin që kjo nuk ka qenë një nismë personale e Assadi-t, por ka qenë e planifikuar, miratuar dhe urdhëruar nga zyrtarët më të lartë të regjimit deri tek Lideri Suprem, presidenti, dhe ministri i jashtëm.

3) Dokumentet që i janë gjetur Assadi-t kanë shpalosur se sa e gjerë ishte shkalla e këtij operacioni. Kjo tregoi se sa të gjera janë operacionet e Assadi-t në Europë, me një rrjet të madh operativësh të cilëve Assadi u kishte paguar shuma të stërmëdha parash.

Q: Për sa i përket mënyrës se si regjimi iranian i kryen aktet e tij terroriste veçanërisht në Europë, çfarë na thotë ky komplot lidhur me mënyrën e të vepruarit në përgjithësi dhe rolin e ambasadave iraniane në veçanti?

A: Thënë thjesht, diplomatët dhe ambasadat e regjimit janë emisarë të terrorit. Ata kanë qenë që në fillim pjesë thelbësore e planeve terroriste të regjimit jashtë vendit, qoftë në Europë, në Lindjen e Mesme, apo kudo tjetër. Ata kanë bërë mbulimin diplomatik për çdo operacion terrorist apo vrasje dhe kanë vepruar gjithashtu si lehtësues. Tani, për herë të parë, kanë dalë në dritë provat që vërtetojnë shfrytëzimin e statusit diplomatik për terrorizëm.

Q: Cili ka qenë reagimi nga Teherani, veçanërisht nga Javad Zarif dhe Ministria e Jashtme e regjimit iranian?

A: Ashtu siç i shkon për shtat natyrës së regjimit, pas publikimit të lajmit për arrestimin e Assadi dhe tre bashkëpunëtorëve të tij, Zarif e quajti këtë një operacion “me flamur të rremë,” duke refuzuar çdo përgjegjësi. Por teksa hetimet vazhdonin dhe dilnin në sipërfaqe gjithnjë e më shumë prova të forta, të cilat vërtetonin rolin e ministrisë së jashtme në këtë komplot, regjimi në përgjithësi dhe Ministria e Jashtme në veçanti kanë këmbëngulur në mënyrë demagogjike në imunitetin diplomatik të Assadi-t, a thua se të qenit diplomat të lejon të vrasësh këdo apo të hedhësh në erë çfarëdo vendi që të japin urdhër. Ata nuk kanë thënë asnjë fjalë lidhur me përmbajtjen e çështjes dhe me sasinë e madhe të provave që vërtetojnë në mënyrë të pamohueshme përfshirjen e ministrisë së jashtme dhe vetë Zarif-it.

Q: Çfarë reagimi mendoni se është e nevojshme që të bëjë Europa?

A: Hetimi gjyqësor e ka vërtetuar rolin e regjimit iranian në këtë krim të urryer. Si rrjedhojë, pavarësisht nga verdikti i gjykatës, vendet europiane duhet t’i mbyllin ambasadat dhe përfaqësitë e Teheranit, t’i zvogëlojnë marrëdhëniet, t’i tërheqin ambasadorët e tyre, dhe ta kushtëzojnë rikthimin në normalitet tek dhënia e garancive nga regjimi se nuk do të kryejë më terrorizëm në Europë dhe tek shpërbërja e aparatit të tij terrorist. Në nivelin tjetër, Europa duhet t’i kërkojë llogari Zarif-it dhe një mënyrë për ta bërë këtë është refuzimi për ta trajtuar atë si bashkëbisedues. Zarif e ka vendin në burg dhe jo në pritjet e zyrtarëve europianë.

Q: Përfshirja në mënyrë kaq direkte dhe intime e një diplomati në një komplot terrorist është jashtë logjikës konvencionale. Çfarë e shtyu Teheranin të kryente një akt kaq të pacipë?

A: Po ta kuptosh gjendjen aktuale të rrezikuar e të brishtë të regjimit brenda vendit, pengesat e tij në rajon, dhe izolimin e tij në arenën ndërkombëtare, kryerja e një akti kaq të pacipë nuk duket edhe as jokonvencionale. Në fund të fundit, Teherani e sheh rezistencën e organizuar, konkretisht PMOI/MEK dhe NCRI-në, si një rrezik ekzistencial dhe si shkakun rrënjësor të problemeve e krizave të tij. Lideri suprem i mullahëve Ali Khamenei e ka treguar me gisht MEK-un si forca prapa kryengritjeve popullore në 2017-ën dhe 2019-ën, kryengritje të cilat i shkundën themelet e regjimit të tij. Prandaj, shpresa se do të mund t’i jepte rezistencës dhe udhëheqjes së saj atë që ai besonte se do të ishte një goditje fatale, e nxiti regjimin të bënte diçka që nuk e kishte bërë kurrë më parë: të caktonte një diplomat të lartë në detyrë si organizator të këtij komploti terrorist. Sipas mendjes së regjimit, duhej marrë në sy një rrezik kaq i madh për t’ia prerë kokën lëvizjes së rezistencës.