Në një përshkallëzim të tmerrshëm të dhunës së sanksionuar nga shteti, regjimi iranian ekzekutoi një numër tronditës prej 335 të burgosurish gjatë nëntorit 2025, duke shënuar numrin më të lartë mujor të vdekjeve në 37 vjet. Masakra, që përfshinte shtatë gra dhe dy varje publike barbare, është përshpejtuar vetëm në ditët e para të dhjetorit, me të paktën 44 persona të varur në vetëm tre ditë – një çdo 90 minuta.
Kjo valë e paprecedentë ekzekutimesh nuk është shenjë force të regjimit, por një akt i llogaritur terrori nga Udhëheqësi Suprem Ali Khamenei. Përballë një popullsie që zien nga zemërimi, diktatura klerikale po përpiqet kot të parandalojë një kryengritje të re mbarëkombëtare përmes vrasjeve masive. Megjithatë, kjo gjakderdhje e shfrenuar nuk do të mbjellë frikë; ajo do të intensifikojë vetëm vendosmërinë e popullit iranian për të rrëzuar shtypësit e tij.
Një luftë kundër popullit Kjo fushatë ekzekutimesh nuk është çështje drejtësie penale; është një armë politike. Siç deklaroi zonja Maryam Rajavi, Presidente e Zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), në një konferencë të fundit në Gjenevë, “po zhvillohet një gjakderdhje brenda burgjeve të Iranit”. Ajo e identifikoi me saktësi rritjen e vrasjeve si “luftën e Khameneit kundër popullit të Iranit”.
Këtë vlerësim e konfirmoi edhe ish-Raportuesi Special i OKB-së, Javaid Rehman, i cili pohoi se regjimi ka “armatosur dënimin me vdekje dhe ekzekutimet masive si instrument shtypjeje dhe frike, duke shfarosur të gjithë ata që sfidojnë këtë brutalitet”. Viktimat e regjimit e provojnë këtë axhendë politike. Të burgosur politikë si Mehdi Hasani dhe Behrouz Hassani janë ekzekutuar për mbështetjen ndaj Organizatës Popullore Moxhahedine të Iranit (PMOI/MEK), ndërsa të tjerë, si Zahra Tabari, presin në radhën e vdekjes për të njëjtën arsye.
Shenjë e rënies përfundimtare Një qeveri që duhet të ekzekutojë qytetarët e saj me një ritëm kaq të çmendur për të mbajtur kontrollin nuk është e fortë; është një diktaturë e brishtë në prag të rrëzimit. Ajo që regjimi i ka vërtet frikë është një kryengritje popullore e mbështetur nga një rezistencë e organizuar mirë. Makina e ekzekutimeve është arma kryesore e regjimit për të vonuar rënien e tij të pashmangshme. Kjo dëshpërim është forca shtytëse pas politikave të administratës Pezeshkian, e cila, nën komandën përfundimtare të Khameneit, e njeh shpirtin rebel të popullit iranian dhe ka zgjedhur mizorinë maksimale në një përpjekje paniku për ta shtypur atë.
Gjatë presidencës së Masoud Pezeshkian, që e paraqet veten si reformator, ekzekutimet kanë arritur nivele të papara me më shumë se 2.500 vdekje që nga korriku 2024.
Bota duhet të veprojë tani Masakra aktuale është vazhdim i një zinxhiri të pandërprerë krimesh që daton që nga masakra e vitit 1988 me 30.000 të burgosur politikë. Për dekada të tëra, kultura e pandëshkueshmërisë e ushqyer nga dështimi i bashkësisë ndërkombëtare ka lejuar udhëheqësit e regjimit të shpëtojnë pa u ndëshkuar. Kjo pandëshkueshmëri i ka inkurajuar ata të kryejnë krime gjithnjë e më të guximshme, siç është asfaltimi i varrezave të të burgosurve politikë në varrezat Behesht-e Zahra për të ndërtuar një parking.
Koha e politikave të dështuara të qetësimit dhe “diplomacisë prapa skene” ka mbaruar. Bashkësia ndërkombëtare duhet të ndërmarrë veprime vendimtare. Është koha të izolohet ky regjim terrori, të dërgohet dosja 46-vjeçare e krimeve kundër njerëzimit në Këshillin e Sigurimit të OKB-së dhe të zbatohet juridiksioni universal për të ndjekur penalisht udhëheqësit e tij. Bota duhet të qëndrojë krahas popullit të Iranit dhe rezistencës së tij të organizuar në luftën për të vendosur një republikë të lirë dhe demokratike. Shkeljet e të drejtave të njeriut do të marrin fund vetëm kur populli i Iranit të rrëzojë këtë regjim. Bota duhet ta mbështesë popullin në këtë betejë.
Masakra intensifikohet në dhjetor me të paktën 44 në tre ditë, një çdo 90 minuta. Khamenei përpiqet të parandalojë një kryengritje përmes vrasjeve masive, gjë që vetëm sa e shton zemërimin e popullit. Ky regjim i ekzekutimeve dhe terrorit duhet të izolohet, dhe udhëheqësit e tij të sillen para drejtësisë për krime kundër njerëzimit dhe gjenocid.
Në një rekord tronditës, autoritetet e regjimit iranian varën 335 të burgosur, përfshirë 7 gra, gjatë nëntorit. Dy nga viktimat u ekzekutuan publikisht, me barbarizëm dhe mizori që, në botën e sotme, mund të burojnë vetëm nga një diktaturë fetare. Numri i ekzekutimeve këtë muaj ishte më shumë se dyfishi i 155 që u regjistruan në vitin 2024, trefishi i 115 në vitin 2023, gjashtëfishi i 57 në vitin 2022 dhe njëmbëdhjetë herë më shumë se 30 në vitin 2021.
Valë brutale e ekzekutimeve vazhdoi edhe në tre ditët e para të dhjetorit. Sipas raporteve të marra deri në mesditën e sotme, ekzekutimi i 44 të burgosurve gjatë këtyre tre ditëve—një çdo 90 minuta—është konfirmuar. Identitetet e viktimave të tjera do të publikohen pas verifikimit.
13 viktimat e së mërkurës, 3 dhjetor, përfshijnë: Keyvan Shah Bakhsh, 29 vjeç, në Bam; Iman Mortazaei, 39 vjeç, dhe Abufeiz Davoudi në Semnan; Hessam Norouzi dhe një e burgosur grua në Mashhad; Amir Emami dhe dy të burgosur të tjerë në burgun Ghezel Hesar; një i burgosur në Kangan, provinca Bushehr; Ali Kalhor në Gorgan; Mehdi Javanmardi, 38 vjeç, në Rasht; Pirvali Sha’bani në Sabzevar; dhe Yousef Jamshidi (Mehrabi), 22 vjeç, në Bandar Abbas.
Të martën, më 2 dhjetor, 20 të burgosur u varën nga gjyqësori i regjimit. Njëri prej tyre u var publikisht në Semnan. Emrat e 19 viktimave të tjera janë: Mohammad Jafar Alinia në Behbahan; Ebrahim Kalagar në Nowshahr; Abbas Mozaffarzadeh, 27 vjeç, në Qom; Soltan Morad Nasiri në Esfarayen; Mahmoud Abdollahi, Jalal Khorshidi, Ali Nirang dhe një i burgosur tjetër në Yazd; një i burgosur me emrin Pourheidari në Qazvin; Mahmoud Nouri, Hossein Shafizadeh dhe Gholamreza Bahrami në Semnan; dhe 7 të burgosur të tjerë në Isfahan: Shahab Mokhtari, Abdullah Brahui, 39 vjeç—një bashkatdhetar baluç—; Mehrdad Espid, 38 vjeç; Shamal Mohammad Rashid; Arsalan Hossein Ali; Abolfazl Ghaderzadeh; dhe Meysam Panahi, 37 vjeç.
Të hënën, më 1 dhjetor, 11 të burgosur u ekzekutuan, përfshirë: Seyed Ali Hajipour në Taybad; Javad Souri në Shahrekord; Tayyeb Minayi në Ahvaz; Nourkhoda Akrami në Qom; dy të burgosur në Tabriz; Parsa Abdi dhe një i burgosur tjetër në Bandar Abbas; Hossein Zamani në Dorud; Sepehr Goodarzi në Borujerd; dhe Ebrahim Tabrizi në Mahabad.
Gjithashtu, të dielën, 30 nëntor, përveç emrave të të burgosurve të përmendur në deklaratën e mëparshme, Yashar Sadeghi në Bukan dhe Mansour Jalali në Kerman, si dhe Parviz Rigi, 30 vjeç, në Zahedan—të dy bashkatdhetarë baluç—u varën.
Fashizmi fetar që sundon në Iran po përpiqet kot të parandalojë kryengritjet dhe revoltën përmes gjakderdhjes dhe vrasjeve. Kjo gjakderdhje e tmerrshme vetëm sa e shton zemërimin e popullit të zinxhiruar. Ky regjim i ekzekutimeve dhe terrorit duhet të izolohet nga komuniteti ndërkombëtar, dhe udhëheqësi suprem i regjimit, Ali Khamenei, dhe drejtuesit e tjerë duhet të sillen para drejtësisë për 46 vjet krime kundër njerëzimit dhe gjenocidit.
Tubim proteste kundër aplikimeve të Planit Kombëtar të Strehimit në Yazd (30 nëntor 2025)
Tubim proteste kundër aplikimeve të Planit Kombëtar të Strehimit në Yazd (30 nëntor 2025)
Rënia historike e rialit dhe humbja totale e kontrollit ekonomik
Të dielën, më 30 nëntor 2025, Irani përjetoi një nga ditët më të gjera të trazirave punëtore dhe sociale të viteve të fundit, në një kohë që riali iranian pësoi një rënie katastrofike. Dollari amerikan arriti nivelin rekord prej 116 750 tomanësh, ndërsa euro shkoi në 135 380 tomanë, duke thyer të gjitha barrierat psikologjike dhe duke sinjalizuar humbjen totale të kontrollit të administratës së presidentit Masoud Pezeshkian mbi ekonominë.
“Ligji i xhunglës”: Çmimet trefishohen brenda 24 orëve
Rënia e monedhës shkaktoi menjëherë goditje çmimesh të rënda. Brenda 24 orëve, çmimet e ushqimeve bazë u trefishuan, ndërsa mallrat thelbësore si orizi indian, çaji dhe pasta e domates u zhdukën nga raftet e supermarketeve. Një tabaka me 30 vezë arriti në 300 000 tomanë, ndërsa një kanaçe ton kaloi 120 000 tomanë. Iranianët e përshkruan situatën si «ligji i xhunglës», pa asnjë ndërhyrje të dukshme qeveritare për të mbrojtur fuqinë blerëse.
November 30—Bandar Abbas, southern Iran Workers of Madkoosh Steel walked out in protest over unpaid wages, low pay, and discriminatory treatment. They demand overdue salaries, fair benefits, and real accountability from company officials.#IranProtestspic.twitter.com/iLrHinTedq
— People's Mojahedin Organization of Iran (PMOI/MEK) (@Mojahedineng) November 30, 2025
Grevat në industrinë e rëndë: Jugut të Iranit i ndalon fryma
Industria e rëndë në jug të Iranit praktikisht ndaloi. Punëtorët e kompanisë së çelikut Madkoush në Bandar Abbas dhe të kantierit detar ISOICO në Hormozgan hynë në grevë për pagat e papaguara prej muajsh, mungesën e sigurimeve shëndetësore për gjashtë muaj dhe diskriminimin e hapur. Një punëtor paralajmëroi se kërkesa e popullit për të drejtat e tij shumë shpejt do të «thyejë digën e heshtjes».
November 30—Bandar Abbas, southern Iran Staff, workers, and service drivers of Iran Shipbuilding and Offshore Industries complex (ISOICO) rallied to protest unpaid wages and overdue insurance contributions. They demand immediate payment of salaries and basic labor rights long… pic.twitter.com/nrD5NdzSrP
— People's Mojahedin Organization of Iran (PMOI/MEK) (@Mojahedineng) November 30, 2025
Në Shush, punonjësit e Fabrikës së Sheqerit të Lindjes së Mesme vazhduan për ditën e dytë protestën, duke kërkuar zbatimin e ligjit të klasifikimit të vendeve të punës dhe rikthimin në punë të kolegëve të pushuar për aktivizëm të mëparshëm.
Pensionistët sfidojnë hapur regjimin: “Lëre Libanin rehat, merre mendjen te ne!”
Demonstratat më shpërthyese politikisht erdhën nga pensionistët. Pensionistët e Sigurimeve Shoqërore dhe të industrisë së çelikut u mblodhën në qytete të shumta – Ahvaz, Shush, Kermanshah, Isfahan dhe Teheran – duke e lidhur drejtpërdrejt varfërinë e tyre me politikën e jashtme të regjimit. Në Shush, protestuesit brohorisnin «Lëre Libanin rehat, merre mendjen te ne!», një kritikë e hapur ndaj financimit të Hezbollahut dhe grupeve të tjera proxy rajonale. Parulla të tjera ishin «Çmimet e lartë, inflacion – janë fatkeqësia e jetës së popullit» dhe akuza se zyrtarët janë «armiku i jetës».
November 30—Kermanshah, western Iran Social Security retirees rallied to denounce soaring prices and corruption, demanding justice and protection of their livelihoods.#IranProtestspic.twitter.com/TT16CB5mvg
— People's Mojahedin Organization of Iran (PMOI/MEK) (@Mojahedineng) November 30, 2025
Korrupsioni dhe mashtrimet: Nga “King Money” te premtimet e rreme për banesa
Skandalet e korrupsionit ushqyen edhe më shumë zemërimin publik. Në Teheran, mijëra viktima të mashtrimit kriptomonedhës «King Money» (170 milionë euro, 4100 paditës) demonstruan para Gjykatës Supreme, duke u betuar se do të luftojnë deri në fund për drejtësi. Në Yazd, aplikantët e projektit shtetëror të strehimit «National Housing» protestuan për premtimet e pambajtura dhe vonesat e pafundme, ndërsa në Khuzestan kontraktorët e rinovimit të shkollave dhe stafi mjekësor kërkuan pagesën e borxheve të prapambetura.
Studentët dhe mësuesit bashkohen me revoltën
Trazirat arritën edhe në institucionet arsimore. Studentët e kampusit Hoveyzeh të Universitetit Chamran në Ahvaz bënë një protestë simbolike duke lënë tabakatë me ushqim të papërtypshëm të konvikteve në tokë, ndërsa mësuesit e dalë në pension të vitit 2022 u mblodhën para Parlamentit duke kërkuar pensionet e tyre.
Një krizë ekonomike që u shndërrua në krizë politike të plotë
Në tërësi, ngjarjet e 30 nëntorit zbuluan një regjim që përballet njëkohësisht me rënien e lirë ekonomike dhe një revoltë të gjerë që përfshin punëtorë industrie, pensionistë, studentë, mësues, viktima mashtrimesh dhe aplikantë strehimi. Ajo që filloi si ankesa sektoriale punëtore është shndërruar shpejt në konfrontim të hapur politik, ku protestuesit sfidojnë publikisht prioritetet ideologjike dhe korrupsionin sistemik të Republikës Islamike.
Brenda Thellimit të Përçarjes së Pushtetit, Duke Ekspozuar Paralizën e Brendshme të regjimit iranian
Brenda Thellimit të Përçarjes së Pushtetit, Duke Ekspozuar Paralizën e Brendshme të regjimit iranian
Deklarata e Larinxhanit ndez një stuhi të brendshme
Regjimi iranian po shfaq përsëri simptomat e pagabueshme të një regjimi të ndarë mes ngurtësisë së tij ideologjike dhe nevojës së dëshpëruar për të lehtësuar presionin e jashtëm. Katalizatori i fundit doli kur Ali Larinxhani – ende zyrtarisht këshilltar i lartë i Ali Khameneit dhe sekretar i Këshillit Suprem të Sigurisë Kombëtare – deklaroi se “ne pranojmë negociata reale, jo artificiale”. Këto fjalë, të thëna në Islamabad dhe pastaj të përsëritura në anglisht në llogarinë e tij në rrjetet sociale, shkaktuan një reagim shpërthyes nga ekosistemi mediatik i IRGC-së (Trupat e Gardës Revolucionare Islamike).
Sulmi i paprecedentë i mediave të IRGC-së ndaj një figure të lartë
Kjo nuk ishte një mosmarrëveshje rutinë. Toni dhe dhuna e sulmit ishin të paprecedentë, sidomos duke pasur parasysh afërsinë e Larinxhanit me Udhëheqësin Suprem. Gazeta kryesore e IRGC-së, Javan, i interpretoi deklaratat e tij jo si fleksibilitet strategjik, por si prelud i dorëzimit. Në një editorial sarkastik, ajo kërkoi të dinte çfarë “negociatash reale” kishte parasysh Larinxhani dhe u kujtoi lexuesve se Donald Trump e kishte barazuar përsëritësisht çdo marrëveshje me Iranin me kapitullimin e Iranit. Me fjalë të tjera, gazeta e akuzoi Larinxhanin se naivisht – ose me dashje – po hapte derën drejt humbjes.
Udhëtimi i Araghchit në Paris dhe sinkronizimi perfekt i ngjarjeve
Përballja u ashpërsua pikërisht në ditën kur ministri i Jashtëm i regjimit, Abbas Araghchi, udhëtoi për në Paris, gjoja për të hetuar parametrat e bisedimeve të mundshme. Koha e sinkronizuar nuk i shpëtoi mediave të lidhura me shtetin: komentet e Larinxhanit dhe udhëtimi i Araghchit u bënë titujt kryesorë, duke zbuluar sa qendrore ishte bërë debati brenda vetë strukturës së pushtetit.
Paralajmërimi i hapur i “rojtarëve të rezistencës”
Por toni i mediave të lidhura me IRGC-në e bëri të qartë edhe diçka tjetër. Kjo ishte më shumë se një mosdakordësi. Ishte një paralajmërim politik nga shtylla kurrizore ushtarako-sigurisë e sistemit, fraksioni që e sheh veten si rojtar i të ashtuquajturës “rezistencë”. Sulmi i tyre i njëkohshëm ndaj Evropës – duke i quajtur politikëbërësit evropianë “egërsirakë” – nënvizoi më tej qëllimin e tyre për të delegjitimuar plotësisht diplomacinë, duke e paraqitur edhe vetë idenë e dialogut si tradhti.
Dy fraksione të papajtueshme brenda elitës sunduese
Ky konflikt zbulon dy impulse krejisërisht të ndryshme brenda elitës sunduese. Një fraksion, i lidhur me reformistët e epokës Rouhani–Zarif, beson se diplomacia është mjet mbijetese. Ata mendojnë se presioni mund të lehtësohet pa braktisur linjat e kuqe ideologjike. Fraksioni tjetër, i qendërzuar rreth IRGC-së, Kayhan dhe Javan, këmbëngul se çdo negociatë tani është sinonim me tërheqje dhe tradhti.
Trump-i kërcënon, fundamentalistët shohin dobësi në çdo hapje
Përballja u intensifikua pikërisht në një moment kur Donald Trump ka deklaruar hapur se “iranianët duan një marrëveshje”, ndërkohë që njëkohësisht kërcënon me “bombardimin më të rëndë në histori” nëse ata refuzojnë. Në një mjedis të tillë, çdo sinjal hapjeje nga Teherani riframohet menjëherë nga fundamentalistët si dobësi. Vizita e Araghchit në Paris u bë kështu municion për sulme kundër asaj që ata e quajnë “lobingu i qetësimit” brenda qeverisë.
Javan dhe Kayhan nuk sulmojnë pa lejen e qendrave të pushtetit
Ajo që e bën këtë episod më zbulesues është fakti se gazeta si Javan dhe Kayhan nuk botojnë komente kaq të ashpra pa miratimin e pushtetit. Sulmi ndaj Larinxhanit dhe Araghchit sugjeron se një pjesë e bërthamës së ashpër të regjimit ka diktuar dobësi në majë.
Ajo është e vendosur të parandalojë çdo ndryshim strategjik. Qëllimi i tyre është sabotimi i çdo nisme të mundshme, duke shfrytëzuar dobësinë aktuale të Khameneit për të konsoliduar dominimin e tyre.
2025 nuk është 2013: kushtet kanë ndryshuar rrënjësisht
Gjuha e Larinxhanit i ngjante dobët doktrinës së mëparshme të regjimit për “fleksibilitet heroik” të vitit 2013, por konteksti i vitit 2025 është rrënjësisht i ndryshëm. Shtetet e Bashkuara nuk po sinjalizojnë më interes për kompromis; po sinjalizojnë kushte dorëzimi. Evropa është tërhequr nga kuadri i JCPOA-s. Izraeli ndodhet në një qëndrim hapur ofensiv. Dhe vetë themelet e brendshme të regjimit janë dobësuar nga kolapsi ekonomik dhe pakënaqësia publike në rritje.
Pyetja e madhe: A do të përkulet Khamenei apo do të triumfojnë fundamentalistët?
Fjalimi i fundit i Khameneit u përpoq të mbyllte derën për negociatat dhe për mosbindjen e brendshme. Por pyetja mbetet: a do të përkulet ai përfundimisht nën peshën e presioneve gjeopolitike dhe ekonomike? Apo do të lejojë që maksimalizmi i fundamentalistëve të diktojë një kurs që e thellon krizën?
Ajo që është e qartë është se kjo nuk është një mosmarrëveshje aksidentale.Provat mediatike tregojnë për një betejë të brendshme për drejtimin e ardhshëm të shtetit. Kjo luftë pasqyron paqëndrueshmërinë e thellë strukturore të regjimit.
Regjimi iranian nuk po përballet këtu me një armik të jashtëm – po përballet me vetveten.
Ministrja e Punëve të Jashtme, Penny Wong, tha se qeveria po ndërmerr masa më të forta kundër Iranit sesa qeveritë e mëparshme. Burimi: AAP / Mick Tsikas
Qeveria australiane ka listuar Korpusin e Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) të Iranit si një “sponsor shtetëror të terrorizmit”.
Ministrja e Jashtme Penny Wong tha të enjten se sulmet ishin “akte të paprecedenta dhe të rrezikshme agresioni të orkestruara nga një shtet i huaj në tokën australiane”.
“Një gjë e tillë nuk ka vend në Australi,” tha ajo.
“Qeveria Albanese ka ndërmarrë masa më të forta ndaj Iranit sesa çdo qeveri australiane më parë dhe do të vazhdojë të punojë për të mbajtur australianët të sigurt.”
Qeveria federale ka miratuar ligje që e listojnë IRGC-në si sponsor terrorizmi, duke e bërë krim mbështetjen, rekrutimin, trajnimin, financimin apo çdo formë tjetër bashkëpunimi me këtë grup.
Këto veprime mund të rezultojnë në dënime me burg deri në 25 vjet.
Prokurorja e Përgjithshme, Michelle Rowland, tha: “Qeveria është e përkushtuar të sigurojë që ligjet tona kundër terrorizmit të jenë sa më të forta dhe efektive.”
“Kjo është arsyeja pse vepruam shpejt dhe vendosmërisht për të miratuar legjislacionin që mundëson listimin e entiteteve shtetërore të huaja si sponsorë shtetërorë të terrorizmit.
“Këto reforma e bëjnë më të vështirë, më të rrezikshme dhe më të kushtueshme për aktorët e huaj dashakeqës të përpiqen t’i shkaktojnë dëm Australisë dhe komunitetit tonë.”
Organizata të ndryshme iraniano-australiane prej kohësh kanë kërkuar që IRGC të shpallet si sponsor shtetëror i terrorizmit.
Të paktën 56 të burgosur, përfshirë një grua, janë ekzekutuar gjatë pesë ditëve të fundit; një i burgosur u var në mënyrë brutale në publik.
Me egërsinë dhe barbarinë më të madhe, dhe nga frika e kryengritjeve shoqërore, regjimi i Iranit vazhdoi valën e paprecedentë të masakrave të të burgosurve në ditët e para të muajit persian Azar (që nga 22 nëntori). Deri në mesditën e 26 nëntorit, raportet kanë konfirmuar ekzekutimin e 56 të burgosurve në pesë ditët e para të Azarit. Numri real i ekzekutimeve gjatë këtij periudhe është më i lartë, dhe emrat e viktimave të tjera do të bëhen të ditura pas verifikimit. Për më tepër, raporte shtesë tregojnë se numri i të burgosurve të ekzekutuar në muajin Aban (23 tetor – 21 nëntor) ka arritur në 311.
Të dielën, më 23 nëntor, të paktën 19 të burgosur u varën, përfshirë: Jafar Shokri në Birjand, Arsalan Behbahani në Sabzevar, Ashkan Bahrami dhe Hamid Amini (25) në Kashan, Ayoub Zeydi në Tabriz, Mousa Golpayegani në Semnan, Mohammad Nazemi (një bashkëkombës arab) dhe Rahman Moloudi (36) në Ahvaz, Mohammad-Ali Soltanabadi dhe një i burgosur me emrin Maleki në Qom, Amir Nosrat Pirian në Bam, një i burgosur në Maragheh, Mohammad-Hossein Akbari në Dezful, Mirza Janali dhe dy të burgosur të tjerë në Arak, Mehran Saqai në Dorud, dhe Shahmorad Dehghani dhe një tjetër i burgosur në Shiraz.
Të shtunën, më 22 nëntor, 13 të burgosur u ekzekutuan nga kriminelët e regjimit klerikal: Ghasem Sarlak në Aligudarz, Peyman Alizadeh në Bandar Abbas, Sasan Misaghi në Yasuj, Mohammad Tajik në Taybad, dhe Amir Moradi në Sari. Emrat e viktimave të tjera u përmendën në një deklaratë të mëparshme.
Të martën, më 25 nëntor, nëntë të burgosur u varën: Mehdi Fathipour (24) dhe Amin Chaharbashi në Gorgan, Karam Yousefian dhe Heshmat Shiravand në Khorramabad, tre të burgosur në Yazd, Gholam-Ali Eftekhari në Neyshabur, dhe një i burgosur që u var në mënyrë brutale në publik në Bastam, provinca e Semnanit.
Të mërkurën, më 26 nëntor, një numër i madh i burgosurish u ekzekutuan. Njëra nga viktimat ishte një e burgosur femër me emrin Mahin Rahimi, e cila u var në burgun e Mashhadit. 14 viktimat e tjera të identifikuara deri tani përfshijnë: Seyed Javad Tabatabai në Mashhad, Ezzatollah Nashadi dhe një tjetër i burgosur në Bojnurd, Hormoz Nejati në Esfarayen, Sadegh Rafiei (30) në Isfahan, Hamid Yousefzehi (38), një bashkëkombës baluç, dhe pesë të burgosur të tjerë në Shiraz, si dhe Davood Najafi, Mohammad-Hossein Khazaei dhe një tjetër i burgosur në Ghezel Hesar.
Në një ditë të zakonshme, kutia “About this account” në X (dikur Twitter) duket si një pjesë e parëndësishme e ndërfaqes—një panel tjetër që e kalon me të shpejtë derisa të arrish tek citimet. Në X-in persisht, ai kuti i vogël është shndërruar në një skenë krimi.
Pas një përditësimi të fundit në X, ka dalë një model i çuditshëm. Influencues që e paraqesin veten me bujë si monarkistë të mërguar—duke postuar me ton perfekt të diasporës nga “Toronto”, “Londra” apo “Los Angeles”—flasin me zë të lartë, ndërsa metadata në heshtje thotë: Tehran, Iran Android app. Etiketa e vendndodhjes ndryshon; rruga e aksesit nën sipërfaqe nuk ndryshon.
Është një çarje e vogël në performancë, por një tregues gjigant. Në një vend ku X është zyrtarisht i ndaluar, ku një VPN funksional është luks, dhe ku një pjesë e madhe e popullsisë vuan për të blerë ushqim, një klasë përdoruesish po jeton online me cilësi të lartë, gjithë ditën, çdo ditë.
Mirë se vini në internetin white-SIM të Iranit—dhe në një ekosistem rrjetesh sociale që Teherani po e kuron jo vetëm për qytetarët e vet, por për ju: think tank-et, redaksitë dhe flukset e informacionit që shikojnë X-in persisht për të kuptuar “çfarë duan vërtet iranianët.”
(Fotomontazh i llogarive “monarkiste” në X—kryesisht me blue-check—me ndjekës të shumtë që sillen si kundër-regjim, ndërsa paneli “About this account” zbulon lidhje nga Iran Android app)
Një Platformë e Ndaluar që Nuk Hesht
Irani e bllokoi X-in pas protestave të vitit 2009. Formulisht, është i ndaluar. Në praktikë, ka tre rrugë hyrjeje:
Rulotë VPN – e paqëndrueshme, e ngadaltë dhe gjithnjë e më e shtrenjtë.
Zgjidhje profesionale – të aksesueshme vetëm për një elitë urbane dhe profesionale.
Të jesh i besuar nga shteti – rruga e white-SIM.
Mbi këtë shto një realitet ekonomik që lexuesit perëndimorë shpesh e humbasin: një pjesë e madhe e iranianëve sot jetojnë në ose pranë kufirit të varfërisë; vlerësimet nga burime zyrtare ose gjysmëzyrtare arrijnë deri në 40–60 për qind në varfëri relative ose absolute. Në këtë mjedis, përdorimi i vazhdueshëm i VPN-ve dhe postimi politik me bandwidth të lartë nuk janë hobi të një mësuesi apo punëtori mesatar. Janë privilegje.
Pra, kur shfleton X-in persisht, ti nuk po sheh “Iranin.” Ti po sheh:
një pjesë të hollë të klasës së mesme dhe të lartë urbane,
figura të lidhura me regjimin dhe familjet e tyre,
operatorë profesionalë kibernetikë,
plus diasporën.
Kjo nuk e bën platformën të pavlerë. E bën të strukturuar—dhe tepër tërheqëse për një regjim që e kupton shumë mirë sa shumë bazohet analiza perëndimore sot tek sinjalet e rrjeteve sociale.
Brenda Iranit, njerëzit kanë krijuar terma për këtë hierarki:
internet sefid (internet i bardhë) dhe internet tabaqati (internet klasor).
Hetimet kanë dokumentuar se çfarë do të thotë kjo në praktikë: disa përdorues—politikanë, gazetarë të lidhur me shtetin, influencues të favorizuar—marrin SIM karta dhe lidhje të futura në një whitelist. Filtrat zbuten. Ngadalësimi zhduket. Platformat e ndaluara funksionojnë sikur asnjëherë nuk janë ndaluar.
Kontroversia shpërtheu kur mjetet e reja të transparencës së X ekspozuan se disa prej këtyre figurave publike, të cilët për vite kishin pretenduar se ishin “si gjithë të tjerët” duke përdorur VPN, në fakt po lidhnin drejtpërdrejt përmes dyqaneve të aplikacioneve dhe infrastrukturës së vetë regjimit. Ata nuk po luftonin censurën. Ata kishin një internet tjetër.
Iluzioni Monarkist
Kjo na kthen tek “ringjallja” e papritur digjitale e monarkisë.
Shiko vetëm numrat e ndjekësve dhe stuhitë e retweet-eve, dhe mund të mendosh se Reza Pahlavi—i biri i mërguar i Shahut—po përjeton një rikthim masiv dhe organik mes iranianëve. Shiko sa llogari me flamuj dhe avatarë mbretërorë bërtasin në anglisht dhe persisht. Shiko të gjitha sondazhet që shpërndajnë.
Tani zmadho.
Paneli “About this account” në X zbulon një anomali të ndryshme. Disa nga profilet më të zëshme pro-monarkiste, që postojnë çdo ditë kundër regjimit, lidhen qartë përmes Iran Android app. Në një vend ku X është i ndaluar dhe ku njësitë e policisë kibernetike (përfshirë FATA-n) gjurmojnë, arrestojnë dhe edhe fizikisht eliminojnë kundërshtarë të vërtetë, fakti që këto llogari mbeten të verifikuara, aktive dhe të paprekura është vetë një të dhënë. Siguria e tyre është pjesë e historisë.
Njëkohësisht, një hetim i përbashkët nga Haaretz dhe Citizen Lab në Universitetin e Torontos dokumentoi një operacion ndikimi të mbështetur nga Izraeli, i cili gjatë luftës 12-ditore Iran–Izrael përdori një rrjet llogarish të rreme dhe të krijuara nga AI për të promovuar Reza Pahlavin dhe rikthimin e monarkisë si alternativë ndaj diktaturës klerikale.
Vëri këto dy fakte pranë njëri-tjetrit dhe del një model interesant: përmbajtja më e zhurmshme monarkiste në feed-in tuaj është një produkt hibrid—pak diasporë, pak llogari brenda vendit me privilegje aksesimi, pak amplifikim të huaj.
Për Teheranin, një rival i dobët është rivali më i mirë. Mbajtja gjallë e një “marke” monarkiste të zhurmshme dhe të fryrë digjitalisht nuk është gabim; është taktikë.
Guximi online bie ndesh me atë që ndodh me njerëzit që shkelin vijën jashtë internetit.
Merrni rastin e Roya Zakeri, një grua e re nga Tabrizi. Një klip i shkurtër ku ajo bërtet kundër Ali Khameneit doli në rrjete sociale. Pak më vonë, ajo u arrestua, u rrah dhe u dërgua me forcë në një institucion psikiatrik. Vendndodhja e saj aktualisht është e panjohur.
Ose Zahra Shahbaz Tabari, një inxhiniere 67-vjeçare. Forcat e sigurisë bastisën shtëpinë e saj duke kërkuar prova terrorizmi. Gjetën, ndër të tjera, një pankartë me mbishkrimin: “Grua, Rezistencë, Liri.” Pas një seance që zgjati rreth dhjetë minuta, ajo u dënua me vdekje.
Ky është çmimi i opozitës që regjimi vërtet e frikësohet.
Tani krahasoje këtë me pandëshkueshmërinë totale të llogarive të mëdha—disa me qindra mijëra ndjekës—që postojnë ditë e natë nga Irani, me emra të rremë ose foto glamuroze, duke sulmuar grupe të tjera opozitare shumë më shpesh sesa sulmojnë shtetin.
Po të vendoseshin revolucionet me ratio në Twitter, këta njerëz do të ishin në pushtet tashmë. Nuk janë. Dhe regjimi duket tepër i qetë për ekzistencën e tyre.
(Foto krahasuese e një llogarie në X që pretendon se prindërit i ishin anëtarë të MEK-ut, por tani poston shpesh për Reza Pahlavin; paneli “About this account” më herët tregonte “Account based in Iran” dhe “Connected via Iran Android App,” ndërsa tani shfaq “West Asia.”)
Kontraktorë Kibernetikë dhe Biznesi i Narrativave
Teherani nuk e lë këtë të ndodhë rastësisht; investon në të.
Institucione gjysmëzyrtare si Instituti Mesaf, i lidhur me propagandistin Ali Akbar Raefi-Pour, përshkruhen si qendra komanduese të “batalioneve kibernetike.” Detyra e tyre nuk është vetëm të bërtasin slogane online. Ata:
organizojnë sulme të koordinuara kundër objektivave të zgjedhur,
zhvillojnë fushata njollosjeje kundër kritikëve dhe rivalëve konservatorë,
dhe mbushin debatet me narrativat që shmangin fajësimin e strukturave bazë të pushtetit.
Mbi këto ushtri kontraktorësh qëndron aparati formal kibernetik i Gardës Revolucionare dhe agjencive të sigurisë. Nën ta, qëndron një shtresë vullnetarësh të stimuluar dhe mikro-influencuesish që kërkojnë akses, kontrata, ose thjesht mbrojtje.
Shto privilegjin white-SIM në këtë piramidë dhe krijohet një pamje e qartë: X-i persisht nuk është një hapësirë e lirë. Është një sistem i shtresëzuar informacioni, ku e drejta për të folur, për t’u dëgjuar dhe për të mbetur online lidhet drejtpërdrejt me marrëdhënien që ke me shtetin.
Rrjetet sociale persisht nuk do t’ju tregojnë kurrë, me pastërti statistikore, çfarë duan “iranianët.” Nuk është sondazh; është një panel kontrolli brenda një mjedisi të kontrolluar ku:
aksesimi është politik,
narrativat mbillen dhe amplifikohen,
dhe disa marka “opozite” mbahen qëllimisht gjallë sepse janë të sigurta.
Injorimi i këtij paneli do të ishte gabim. Trajtimi i tij si zë i pastër i popullit do të ishte gabim edhe më i madh. Në jetën reale, askush nuk i beson një vendimi jetik asaj që është trending; nuk zgjedh një kirurg, nuk kalon një kufi apo nuk hyn në një zonë lufte bazuar tek feed-i më i zhurmshëm. Me të njëjtën logjikë, vendimet që mund të ndryshojnë një rajon të tërë ose të ndikojnë opinionin global nuk mund t’i delegohen Twitter-it persisht.
Lëvizja më e zgjuar është ta trajtosh si infrastrukturë, jo si shkrim të shenjtë: një sinjal për t’u krahasuar me faktet reale në terren, historinë, raportimet e pavarura dhe atë që u ndodh njerëzve sapo dalin nga interneti dhe hyjnë në rrugë. Në një sistem që e ka kthyer aksesin në internet në program besnikërie, mënyra se si shfaqen njerëzit online është fakt politik—por është vetëm një pikë të dhëne. Dhe nëse je në biznesin e kuptimit të Iranit—qoftë në qeveri, media apo akademi—nuk mund të lejosh që një feed i manipuluar të zëvendësojë realitetin.
Raketa balistike Kheybar Shekan e shfaqur gjatë një parade ushtarake në Iran
Raketa balistike Kheybar Shekan e shfaqur gjatë një parade ushtarake në Iran
Një Verdikt Politik nga IAEA
Rezoluta e Bordit të Guvernatorëve të IAEA-së e 20 nëntorit është më shumë se një dokument teknik; ajo është një verdikt politik. Edhe pas bombardimit të vendeve kyçe bërthamore dhe rrezikut të qartë të përshkallëzimit të mëtejshëm, Teherani refuzon t’u japë inspektorëve akses ose të sqarojë fatin e rezervës së tij të uraniumit të pasuruar. Mesazhi është i padiskutueshëm: regjimi nuk do të tërhiqet nga projekti i tij bërthamor, sepse e sheh bombën jo si një luks, por si një shpëtim.
Doktrina e Teokracisë: Tri Shtyllat e Mbijetesës
Ky refuzim ka kuptim vetëm nëse e kuptojmë doktrinën strategjike të teokracisë në pushtet. Për më shumë se katër dekada, sistemi i velayat-e faqih e ka bazuar mbijetesën e tij mbi tre shtylla: represionin brutal brenda vendit, eksportimin e krizës dhe luftës përmes grupeve proxy në rajon, dhe përpjekjen për të siguruar një armë bërthamore. Këto nuk janë politika të ndara; ato janë tre këmbët e të njëjtës stol. Hiqe njërën, dhe e gjithë struktura fillon të shembet.
Pse Regjimi Nuk Heq Dorë nga Projekti Bërthamor
Prandaj regjimi është i gatshëm të paguajë pothuajse çdo çmim për t’i ruajtur ato. Sanksionet, izolimi ndërkombëtar, madje edhe sulmet ajrore ndaj impianteve bërthamore janë, në llogaritjen e Khamenei-t, të preferueshme ndaj “vetëvrasjes” përmes tërheqjes. Ai vetë e ka thënë në forma të ndryshme: “Ne nuk do të bëjmë vetëvrasje nga frika e vdekjes.” Në praktikë, kjo do të thotë se Teherani do të pranojë presion më të madh, por jo transparencë të vërtetë me IAEA-n, as shpërbërje reale të kapaciteteve të tij për prodhimin e bombës.
Dosja bërthamore e bën logjikën brutalisht të qartë. Irani ka grumbulluar uranium të pasuruar afër niveleve të përdorshme për armë, shumë përtej çdo nevoje civile. Ai ka kufizuar monitorimin, ka hequr kamerat dhe tani bllokon qasjen në objektet e bombarduara. Nëse programi i tij do të ishte vërtet paqësor, bashkëpunimi i plotë me IAEA-n do të ishte mënyra më e thjeshtë për të hequr dyshimet. Në vend të kësaj, Teherani i trajton inspektorët si kundërshtarë, rezolutat si kërcënime dhe çdo thirrje për transparencë si një sulm ndaj mbijetesës së regjimit.
Ndërkohë, populli iranian paguan çmimin. Një ekonomi e mbytur nga korrupsioni, sanksionet dhe shpenzimet ushtarake po mbytet më tej nga projekti bërthamor. Burimet që duhet të shkonin për vende pune, shëndetësi dhe ujë derdhen në pasurim, raketa dhe luftëra përfaqësuese. Regjimi në praktikë e ka marrë peng ekonominë në emër të “parandalimit” dhe “thellësisë strategjike”, ndërsa iranianët e thjeshtë shtyhen gjithnjë e më thellë në varfëri.
Iluzioni i Diplomacisë dhe Rezolutave
Komuniteti ndërkombëtar përballet me një realitet të ashpër: një regjim që e ka lidhur mbijetesën e tij me represionin, luftën rajonale dhe shantazhin bërthamor nuk do të heqë dorë vullnetarisht nga asnjë prej këtyre shtyllave. Për sa kohë që përgjigjja e botës kufizohet në rezoluta periodike, dënime simbolike, ose një përpjekje tjetër për një “marrëveshje të madhe”, Teherani thjesht do të fitojë kohë, do të marrë lëshime dhe do të afrohet gjithnjë e më pranë pragut bërthamor.
Pse Zgjidhja Nuk Është Lufta
Në të njëjtën kohë, zgjidhja nuk është pushtimi i huaj apo një luftë tjetër katastrofike. Konfliktet e fundit kanë treguar se sulmet ushtarake mund të dëmtojnë impiantet, por ato nuk e ndryshojnë natyrën e regjimit apo llogaritjet e tij themelore. Bombat mund të godasin ndërtesa, por nuk e çmontojnë strukturën e pushtetit në Teheran, as nuk e zëvendësojnë atë me një alternativë demokratike.
Zgjidhja e Vetme: Ndryshimi Demokratik nga Brenda
Në realitet, ekziston vetëm një përgjigje e qëndrueshme ndaj rrezikut bërthamor që paraqet ky regjim: ndryshimi demokratik në Iran nga vetë populli iranian dhe Rezistenca e tyre e organizuar. Brenda vendit, janë dëshmuar vazhdimisht kryengritje mbarëkombëtare, dhe roli në rritje i Njësive të Rezistencës së MEK-ut në sfidimin e autoritetit të regjimit dhe aparatit të tij të frikës është treguar qartë. Ata, jo ushtritë e huaja, përbëjnë forcën e vërtetë të aftë për ta rrëzuar regjimin. Prandaj është thelbësore që komuniteti ndërkombëtar ta njohë qartë të drejtën e popullit iranian dhe të Rezistencës së tyre – përfshirë luftën e tyre kundër IRGC-së – për t’i rezistuar tiranisë dhe për të luftuar për një Iran të lirë, demokratik dhe jotuarmatosur me armë bërthamore.
Përfundim: Bota duhet të Zgjedhë Anën e DuHur
Rezoluta e 20 nëntorit ka zbuluar sërish një të vërtetë të thjeshtë: ky regjim preferon bombat para bukës, terrorin para paqes, dhe shantazhin bërthamor para legjitimitetit ndërkombëtar. Bota duhet të përgjigjet duke u rreshtuar qartë me ata që ofrojnë garancinë e vetme reale për një Iran jo-bërthamor: vetë popullin e tij dhe Rezistencën e tyre të organizuar, të cilët luftojnë për një republikë të lirë, demokratike dhe paqësore.
Fushata “Jo ekzekutimeve të martave” në Iran arrin javën e 96-të ndërsa ekzekutimet shënojnë nivele të paprecedenta
Java e 96-të e fushatës “Jo ekzekutimeve të martave” vjen në një moment kur organizatorët flasin për një përshpejtim alarmant të ekzekutimeve shtetërore. Në deklaratë thuhet se regjimi po i vret të burgosurit “me një shpejtësi të paparë” dhe se përdorimi sistematik i dënimit me vdekje për të mbjellë frikë është “shkelje e hapur e të drejtave themelore të njeriut dhe krim kundër njerëzimit”.
55 burgje bashkohen në grevën e urisë
Këtë javë i është bashkuar nismës edhe Burgu Qendror i Birjandit, duke e çuar në 55 numrin total të burgjeve pjesëmarrëse. Të burgosurit po dërgojnë mesazhin “JO EKZEKUTIMEVE” nga brenda mureve të burgjeve, duke zgjeruar aktin kombëtar të rezistencës pavarësisht represionit të ashpër.
Rezoluta e 72-të e OKB-së dhe masakra e 1988-ës
Deklarata thekson rëndësinë e rezolutës së 72-të të OKB-së që dënon shkeljet e të drejtave të njeriut nga regjimi iraniane. Rezoluta njeh zyrtarisht “masakrën e vitit 1988 dhe shqetësimin për përsëritjen e saj” dhe dënon “ritmin e paprecedentë të ekzekutimeve dhe përdorimin e ekzekutimit si mjet frikësimi e represioni”. Pavarësisht kësaj dënimi ndërkombëtar, fushata thekson se regjimi “nuk do t’i ndalë ekzekutimet dhe vrasjet”.
Rasti i Mohammad-Mehdi Soleimani dhe shifrat tronditëse
Një pikë qendrore e deklaratës së kësaj jave është paralajmërimi se dënimi me vdekje për Mohammad-Mehdi Soleimani-n (i arrestuar gjatë kryengritjes së 2022-shit) nuk është rast i izoluar, por “model i qëndrueshëm për eliminimin e protestuesve dhe shenjë dalluese e një procesi gjyqësor ilegjitim e politik”. Fushata citon shifra të rënda: 311 ekzekutime vetëm gjatë muajit persian Aban (23 tetor – 21 nëntor), shifër “e paparë që nga masakra e 1988-ës”, 59 ekzekutime javën e fundit dhe 1,479 që nga fillimi i vitit persian 1404 (21 mars 2025).
Familjet në rrugë dhe greva e 25 nëntorit 2025
Pavarësisht arrestimeve, thirrjeve në polici, kërcënimeve dhe presionit të vazhdueshëm të sigurisë, familjet e të dënuarve me vdekje vazhdojnë të dalin çdo javë në rrugë për të mbrojtur të dashurit e tyre. Deklarata lavdëron qëndresën e tyre dhe këmbëngul se ky protestim “kërkon mbështetje të gjerë nga populli dhe komuniteti ndërkombëtar”.
Këtë të martë, 25 nëntor 2025, të burgosurit në 55 burgje – përfshirë Evin, Ghezel Hesar, Burgun e Madh të Teheranit, Qarchak, Zahedan, Mashhad, Rasht, Sanandaj, Urmia, Tabriz dhe Burgun Qendror të Birjandit që iu bashkua rishtazi – mbajtën grevë urie si pjesë e rezistencës civile të vazhdueshme brenda sistemit të ndalimit në Iran.
Mesazhi urgjent ndaj botës
Java e 96-të e “Jo ekzekutimeve të martave” përcjell një mesazh të vetëm e urgjent: përshkallëzimi mbarëkombëtar i ekzekutimeve kërkon vëmendje të menjëhershme ndërkombëtare, llogaridhënie dhe solidaritet me ata që rrezikojnë jetën për të kundërshtuar vrasjet e miratuara nga shteti.
63 ekzekutime vetëm nga 17 deri më 20 nëntor, një çdo 90 minuta; vala vazhdon me të paktën 8 ekzekutime më 22 nëntor.
I frikësuar nga shpërthimi i zemërimit popullor nga një shoqëri e lodhur nga shtypja në rritje e regjimit, Udhëheqësi Suprem, Ali Khamenei, po rrit vazhdimisht numrin e ekzekutimeve. Sipas raporteve të marra deri tani, 304 të burgosur u varën në muajin persian Aban (23 tetor – 21 nëntor), shifra më e lartë në 37 vitet e fundit. Ndër viktimat në Aban ishin edhe tetë gra të burgosura.
Vetëm në katër ditët nga e hëna, 17 nëntor, deri të enjten, 20 nëntor, 63 të burgosur ranë viktimë e makinës së ekzekutimit të Khameneit, mesatarisht një çdo nëntëdhjetë minuta. Khamenei e ka filluar muajin Azar duke vazhduar këtë valë ekzekutimesh, me tetë viktima të identifikuara deri tani.
Viktimat në ditën e parë të Azarit (22 nëntor) përfshijnë Yarvali Haseli dhe Yaser Abdoli në Kermanshah, Jassem Aghaei në Karaj, Rastin Bahador (Baharvand) në Khorramabad, Homayoun Shokrollahi në Borujerd, Jafar Najjari, 30 vjeç, dhe një të burgosur tjetër në Hamedan, si dhe Houshang Hashemzadeh, 34 vjeç, në Sari.
Më 20 nëntor, u ekzekutuan shtatë të burgosur: Erfan Azadi në Kashmar, Mahan Sheikhi në Saveh, Mobin Ramezani dhe Hassan Shokat në Yazd, Nemat Majidzadeh dhe Mehran Darabian, 27 vjeç, në Semnan, dhe Mozaffar Abdolvand, 30 vjeç, në Dorud.
Më 19 nëntor, numri i ekzekutimeve arriti në 19. Aty përfshiheshin Shahrokh Sattari në Ardabil, Mohammad Karim Bastami në Quchan, Ebrahim Khani në Yasuj, Reza Nosrati, 25 vjeç, dhe Mansour Dirin, 36 vjeç, në Shiraz. Emrat e 14 viktimave të tjera u përmendën në një deklaratë të mëparshme.
Më 18 nëntor, 18 të burgosur u dërguan në trekëmbësh: Yahya Karami, Saman Abbasi, 31 vjeç, dhe Moslem Naderi, 36 vjeç, në Isfahan, dhe Heydar Tahmasbi në Mahshahr. Emrat e viktimave të tjera u përmendën në një deklaratë të mëparshme.
Më 17 nëntor, 19 të burgosur u varën: Asad Pirbab, 30 vjeç, dhe Jahangir Hesari në Zanjan, dhe një i burgosur në Ferdows. Emrat e të tjerëve u dhanë në një deklaratë të mëparshme. Heshtja, mosveprimi, dhe bashkëpunimi e negociatat me kumbara e ekzekutimit dhe terrorizmit në shekullin XXI shkelin parimet universale të të drejtave të njeriut, të fituara me koston e miliona viktimave. Ky regjim duhet të izolohet nga komuniteti ndërkombëtar, dhe drejtuesit e tij duhet të përballen me drejtësinë për gati pesë dekada krimesh kundër njerëzimit dhe gjenocidit.
Të paktën 56 të burgosur, përfshirë një grua, janë ekzekutuar gjatë pesë ditëve të fundit; një i burgosur u var në mënyrë brutale në publik.
