Reza Pahlavi i fotografuar gjatë një vizite në Berlin në prill, i paraqitur në një reportazh të transmetuar në programin televiziv gjerman ARD, Kontraste, më 28 maj 2026.
Reza Pahlavi i fotografuar gjatë një vizite në Berlin në prill, i paraqitur në një reportazh të transmetuar në programin televiziv gjerman ARD, Kontraste, më 28 maj 2026.
Në dritën e ekspozimit në rritje nga media të mëdha ndërkombëtare, përfshirë The Guardian, Politico, The Atlantic dhe Le Monde, të cilat kanë dokumentuar taktikat agresive dhe shtrënguese të mbështetësve të tij, ambiciet politike të Reza Pahlavit, djalit të diktaturës monarkike të rrëzuar të Iranit, po përballen me një shqyrtim gjithnjë e më të ashpër.
Duke iu shtuar këtij kori ndërkombëtar kritikash, një raport investigativ i programit gjerman të televizionit ARD, Kontraste, i transmetuar më 28 maj 2026, zbulon një model shqetësues të dhunës fizike, kërcënimeve serioze dhe ngacmimeve sistematike të organizuara nga mbështetësit e Pahlavit kundër gazetarëve, aktivistëve të të drejtave të njeriut dhe kundërshtarëve politikë.
Ndërsa Pahlavi përpiqet të paraqitet si udhëheqësi i mundshëm i një qeverie kalimtare dhe si simbol i një “Irani të lirë dhe demokratik”, kritikët po vënë gjithnjë e më shumë në pikëpyetje legjitimitetin e tij demokratik dhe dështimin e tij për të frenuar elementët radikalë të bazës së tij mbështetëse.
Frikësimi i Shtypit dhe Mbrojtësve të të Drejtave të Njeriut
Sipas raportit, ndërsa përfaqësuesit e qeverisë federale gjermane refuzuan t’i ofronin Reza Pahlavit një pritje zyrtare gjatë vizitës së tij në Berlin në mesin e muajit prill, ai u prit nga disa politikanë të Bashkimit Kristian-Demokrat (CDU) dhe Partisë Socialdemokrate (SPD).
Megjithatë, gazetarët dhe aktivistët që guxojnë të vënë në pikëpyetje platformën e tij përballen me pasoja të menjëhershme dhe të ashpra:
Sulmet kundër Gazetarëve
Gjatë një konference për shtyp në Berlin në mesin e prillit, Pahlavi reagoi me zemërim ndaj pyetjeve kritike të gazetares së taz, Pauline Jekels, lidhur me mbështetjen e tij për luftën në Iran.
Pas këtij shkëmbimi, Jekels u bombardua me mijëra mesazhe fyese nga mbështetësit e tij, përfshirë kërcënime me vdekje dhe fyerje mizogjene si “lavire komuniste” dhe “kukull e mullahëve”.
Heshtja e Aktivistëve
Shadi Amin, një aktiviste e njohur e të drejtave të njeriut dhe mbështetëse e lëvizjes “Grua, Jetë, Liri”, ka nevojë për mbrojtje policore për të marrë pjesë në demonstrata publike.
Pasi kritikoi Pahlavin në kanalin e saj në YouTube, ajo u përball me një valë të madhe sulmesh, përfshirë kërcënime të hapura për përdhunim nga mbështetës monarkistë.
Përshkallëzimi në Dhunë Fizike dhe Hetime për Vrasje të Dyshuara
Armiqësia e bazës mbështetëse të Pahlavit nuk kufizohet vetëm në ngacmime dixhitale; ajo është përshkallëzuar në dhunë të organizuar fizike dhe hetime kriminale ndërkombëtare.
Në Hamburg, një aktivist politik i quajtur Farbod Mahoutchiyan u sulmua vazhdimisht nga mbështetës të Pahlavit ndërsa ekspozonte fotografi të iranianëve të ekzekutuar dhe të burgosur.
Sulmuesit e tij prishnin ekspozitat përkujtimore duke brohoritur: “Vdekje tre të korruptuarve: Mullahëve, Majtistëve dhe MEK-ut.”
Prokuroria e Hamburgut dhe shërbimet e sigurisë së shtetit kanë konfirmuar se po hetojnë aktivisht këto sulme.
Një Rast i Dyshuar në Kanada
Dhuna shtrihet shumë përtej Evropës.
Më herët gjatë këtij viti në Kanada, Masoud Masjoudi, një aktivist politik që kritikonte vazhdimisht dhe publikisht mungesën e legjitimitetit demokratik të Pahlavit, u gjet i vdekur.
Pas zbulimit të trupit të tij, policia kanadeze arrestoi dy mbështetës të Pahlavit nën dyshimin se mund të jenë përgjegjës për vdekjen e aktivistit.
Hija e SAVAK-ut dhe “Mohimi i Besueshëm”
Babai i Reza Pahlavit, Shahu i rrëzuar i Iranit, mbikëqyri periudha modernizimi, por gjithashtu sundoi si një autoritar që përdori policinë famëkeqe sekrete SAVAK për të shtypur brutalisht kundërshtarët politikë dhe protestuesit.
Sipas ARD-së, kritikët argumentojnë se Reza Pahlavi nuk është distancuar mjaftueshëm nga kjo trashëgimi e errët.
Në mënyrë alarmante, në mesin e muajit maj, mbështetësit e Pahlavit marshuan në Regensburg duke u identifikuar hapur me traditën e SAVAK-ut, një agjenci inteligjence e dënuar ndërkombëtarisht për represion politik dhe tortura.
Ekspertët Vënë në Pikëpyetje Pozicionin e Pahlavit
Sipas raportit, eksperti zviceran për Lindjen e Mesme, Reinhard Schulze, e konsideron Pahlavin një figurë shumë polarizuese.
Schulze vëren se, megjithëse për disa ai mund të shërbejë si një simbol, ai nuk shihet gjerësisht si figura kryesore e rezistencës iraniane.
Më tej, Schulze thekson se për shkak se mbështetësit e Pahlavit veprojnë përmes rrjeteve të shpërndara dhe jo përmes një organizate të centralizuar, Pahlavi gëzon një formë të përshtatshme të “mohimit të besueshëm”, duke i lejuar fraksionet radikale të veprojnë në mënyrë të dhunshme në emrin e tij pa mbajtur ai përgjegjësi të drejtpërdrejtë.
Përfundim
Raporti investigativ i ARD-së i shtohet një sërë raportimesh ndërkombëtare që kanë ngritur shqetësime serioze lidhur me sjelljen e mbështetësve të Reza Pahlavit. Ndërsa ai përpiqet të paraqitet si një alternativë demokratike për të ardhmen e Iranit, akuzat për frikësim, dhunë fizike dhe tolerim të elementëve radikalë vazhdojnë të hedhin hije mbi pretendimet e tij për udhëheqje demokratike.
Irani: Ekzekutim Brutal i Dy Të Burgosurve Politikë Kurdë me Akuzat e Kryengritjes së Armatosur dhe Vrasjes së një Komandanti të IRGC-së
Thirrje për veprim të menjëhershëm për të ndaluar ekzekutimin e të burgosurve politikë
Gjykata e regjimit njoftoi se të enjten, më 21 maj, xhelatët e regjimit klerikal ekzekutuan Ramin Zalleh dhe Karim Maroufpour, dy të burgosur politikë dhe bashkatdhetarë kurdë, në Burgun Qendror të Naghdeh.
Ramin u arrestua dy vjet më parë dhe Karim pesë vjet më parë, dhe të dy janë mbajtur në burg që atëherë.
Gjykata e regjimit deklaroi se akuzat kundër këtyre dy të burgosurve përfshinin “vrasjen e komandantit të një baze të IRGC-së në një nga qarqet perëndimore të vendit, zbrazjen e dy karikatorëve në një automjet që transportonte forca ushtarake dhe filmimin e kësaj operacioni”.
Agjencia e lajmeve e gjykatës së regjimit njoftoi akuzat e tjera kundër këtyre dy të burgosurve si “formimin e një grupi me qëllim të prishjes së sigurisë, kryengritje të armatosur përmes formimit të grupeve kriminale, gjuajtje dhe përpjekje për vrasje”.
Fashizmi fetar sundues përpiqet kot të vonojë përmbysjen e tij duke ekzekutuar dhe varur të rinj dhe të rinj rebelë nga Teherani, Isfahani, Mashhadi dhe Qomi deri në Kurdistan dhe Baluçistan.
Rezistenca Iraniane dënon fuqishëm këto krime anti-njerëzore dhe përsëri u bën thirrje Kombeve të Bashkuara dhe shteteve anëtare për veprim të menjëhershëm dhe efektiv për të ndaluar ekzekutimin e të burgosurve politikë në Iran. Ajo thekson gjithashtu nevojën për t’ia referuar dosjen e krimeve të regjimit iranian Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara dhe për të sjellë udhëheqësit e regjimit para drejtësisë për 47 vjet krime kundër njerëzimit dhe gjenocid.
Hemisikleta e Parlamentit Evropian, Strasburg. Foto: David Iliff (Diliff), CC BY-SA 3.0, nëpërmjet Wikimedia Commons.
Hemisikleta e Parlamentit Evropian, Strasburg. Foto: David Iliff (Diliff), CC BY-SA 3.0, nëpërmjet Wikimedia Commons.
Strasbourg, 21 Maj 2026 — Parlamenti Evropian miratoi sot me një shumicë të madhe një rezolucion vendimtar që dënon represionin sistematik të regjimit iranian, ekzekutimet e fshehta të të burgosurve politikë dhe protestuesve, si dhe shkeljet e gjera të të drejtave të njeriut. Votimi u zhvillua gjatë sesionit plenar zyrtar në Strasbourg të enjten, më 21 maj 2026. Rezultati ishte 516 vota për, 14 kundër dhe 39 abstenime. Ky konsiderohet një nga qëndrimet më të forta të marra nga Parlamenti Evropian kundër regjimit iranian në vitet e fundit.
Rezolucioni shpreh solidaritet me popullin iranian dhe luftën e tij për liri, demokraci dhe të drejtat e njeriut. Ai dënon me forcë ekzekutimet e fshehta të kryera në mars dhe prill 2026, nderon “guximin e jashtëzakonshëm” të të ekzekutuarve dhe paralajmëron se shkalla e represionit mund të arrijë në nivelin e krimeve kundër njerëzimit.
While the Iranian regime upholds the death sentence of political prisoner Manouchehr Fallah over alleged affiliation with the PMOI, and after the execution this morning of two Kurdish political prisoners, Ramin Zaleh and Karim Maroufpour, the European Parliament has adopted a… pic.twitter.com/JX1LiH4Mpe
— Friends of a Free Iran – EP (@FOFI_EP) May 21, 2026
Kërkesat kryesore të Rezolucionit:
Ndërprerje e menjëhershme e të gjitha ekzekutimeve dhe lirimi pa kushte i të gjithë të burgosurve politikë.
Zgjerim i sanksioneve të BE-së ndaj zyrtarëve dhe entiteteve iraniane përgjegjëse për represionin, duke përfshirë gjyqësorin, autoritetet e burgjeve, Korpusin e Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) dhe institucionet e lidhura me Udhëheqësin Suprem. Kjo përfshin ngrirjen e aseteve dhe ndalimin e udhëtimeve.
Mbyllje e misioneve diplomatike iraniane të përfshira në represion transnacional dhe mbyllje e boshllëqeve në zbatimin e sanksioneve.
Ndjekje e juridiksionit universal në mënyrë që zyrtarët iranianë të mund të ndiqen penalisht në gjykatat evropiane.
Dënim i mbylljeve të internetit në Iran, me thirrje drejtuar BE-së dhe vendeve partnere për të ofruar mjete për akses të sigurt në internet për iranianët.
Sigurimi që të drejtat e njeriut, lirimi i të burgosurve politikë, ndërprerja e ekzekutimeve dhe llogaridhënia për viktimat të mbeten në qendër të çdo angazhimi të BE-së me Iranin.
🚨 Iran News: European Parliament Condemns Executions and Repression in Iran
The European Parliament adopted a resolution in Strasbourg, condemning Iran’s crackdown, executions of political prisoners and protesters, and repression of religious minorities.
Teksti vë në dukje gjithashtu pozicionin e Iranit si vendi me normën më të lartë të ekzekutimeve në botë dhe kritikon përdorimin e dënimit me vdekje nga regjimi për të shtypur organizimin politik. Ai mbështet misionin e pavarur ndërkombëtar të fact-finding të Kombeve të Bashkuara për Iranin.
Ky rezolucion pasqyron shqetësimin e gjerë ndërpartiak në Parlamentin Evropian për situatën e të drejtave të njeriut në Iran.
Senatori Giulio Terzi flet në një konferencë në parlamentin italian më 21 maj 2026, me pjesëmarrjen e Presidentes së zgjedhur të NCRI-së, znj. Maryam Rajavi.
Senatori Giulio Terzi flet në një konferencë në parlamentin italian më 21 maj 2026, me pjesëmarrjen e Presidentes së zgjedhur të NCRI-së, znj. Maryam Rajavi.
Më 21 maj 2026, Parlamenti Italian organizoi një konferencë të rëndësishme me pjesëmarrjen e Maryam Rajavi, Presidente e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI). Ligjvënës të shquar italianë dhe aktivistë të të drejtave të njeriut u mblodhën për të dënuar ashpër ekzekutimet politike në rritje të regjimit iranian dhe për të kritikuar politikat e pajtimit të Perëndimit. Ngjarja nxori në pah rezistencën e brendshme kundër teokracisë dhe pozicionoi NCRI-në si alternativën e vlefshme demokratike.
Konteksti i Represionit Sistemik
Moderatori i konferencës filloi duke folur për indiferencën e shpeshtë të komunitetit ndërkombëtar ndaj krizës së të drejtave të njeriut në Iran. Pavarësisht vëmendjes së herëpashershme të medias gjatë protestave apo konflikteve rajonale, regjimi vazhdon të kryejë afërsisht gjysmën e ekzekutimeve në botë.
Këto ekzekutime kryhen shpesh nëpërmjet gjyqeve të shpejta, torturave dhe masave të tjera represive me qëllim ruajtjen e kontrollit absolut. Diskutimi e paraqiti konfliktin kryesor si një luftë të brendshme midis diktaturës klerikale dhe popullit iranian, të udhëhequr nga Njësi të Organizuar Rezistence të lidhura me Organizata e Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI).
Fjala kryesore e Maryam Rajavi: Rezistenca dhe Plani me Dhjetë Pika
Në fjalimin e saj, Znj. Rajavi falënderoi parlamentarët italianë për mbështetjen e tyre, duke përmendur përvojën historike të Italisë me momentet vendimtare politike. Ajo theksoi se tensionet e fundit rajonale kanë larguar vëmendjen nga konflikti themelor: lufta 45-vjeçare e regjimit iranian kundër popullit të vet.
Sipas Rajavi, rritja e ekzekutimeve ditore vjen nga frika e regjimit ndaj kryengritjeve popullore dhe ndikimit në rritje të Njësive të Rezistencës. Ajo deklaroi se e vetmja rrugë për ndryshim qëndron te kryengritjet e brendshme dhe rezistenca e organizuar, e jo te zgjidhjet e jashtme. Rajavi hodhi poshtë fuqishëm përpjekjet për të ringjallur monarkinë e rrëzuar si një “pseudo-alternativë”, duke kritikuar grupet monarkiste për përdorimin e simboleve të lidhura me policinë sekrete represive SAVAK të Shahut. Ajo paraqiti NCRI-në dhe Planin e saj me Dhjetë Pika si kuadrin e vërtetë demokratik për një Republikë të ardhshme laike, jo-bërthamore të Iranit. Rajavi i bëri thirrje Bashkimit Evropian që të njohë të drejtën e popullit iranian për të rezistuar ndaj shtypjes dhe të qëndrojë krahas tij në përmbysjen e regjimit, duke braktisur politikat e pajtimit.
Conference at the Italian Parliament: Support human rights and condemn executions in Iran Defenders of freedom and human rights worldwide must stand with the people of Iran
The regime is currently exploiting foreign war to camouflage its own desperate domestic crisis,… pic.twitter.com/Zb77tg1u40
Deputetja Naike Gruppioni: Mbrojtja e Lirisë Kundër Pajtimtarizmit
Si organizatorja kryesore e eventit, deputetja Naike Gruppioni mbajti një kritikë të pasionuar ndaj qëndrimeve perëndimore ndaj të drejtave të njeriut. Ajo argumentoi se demokracitë shpesh e marrin lirinë si të mirëqenë, duke dështuar ta njohin atë si një të drejtë që duhet mbrojtur aktivisht. Vlerësimi i vërtetë i lirisë, tha ajo, lind vetëm kur ajo shtypet me dhunë.
Gruppioni nxori në pah rastin e Vahid Bani-American, një inxhinier i ri dhe komandant i Njësive të Rezistencës, i ekzekutuar pas një gjyqi të padrejtë. Ajo citoi fjalët e tij të fundit sfiduese — “Edhe nëse na vrisni, ne shumëfishohemi” — si simbol i qëndrueshmërisë së rezistencës. Ajo mbështeti Planin me Dhjetë Pika të Rajavi si një hartë serioze politike për një Iran të lirë, demokratik dhe jo-bërthamor. Më e rëndësishmja, Gruppioni theksoi se populli iranian ka refuzuar si diktaturën aktuale fetare ashtu edhe kthimin në sundimin monarkik. Ajo premtoi mbështetjen e saj për mobilizimin pan-iranian të ardhshëm në Paris më 20 qershor dhe i bëri thirrje Italisë të mbështesë të drejtën e qytetarëve për të rezistuar ndaj shtypjes.
This morning, I attended the press conference hosted by Hon. Naike Gruppioni at the Chamber of Deputies, titled "Iran: The Right to Life in Danger," which was attended by the Vice President of the Chamber, Hon. Fabio Rampelli, Senator Marco Scurria, and the President of FIDU,… pic.twitter.com/Du6wvwvL7B
Senatori Giulio Terzi: Zbulimi i “Mashtrimit të Madh”
Senatori Giulio Terzi di Sant’Agata, ish-Ministër i Jashtëm dhe President i Komitetit për Çështjet Evropiane, solli në diskutim dekada përvojë diplomatike. Ai e përshkroi regjimin iranian si një “tmerr nazifundamentalist” që kërkon armë bërthamore për të zgjeruar dominimin e tij. Terzi dënoi politikën e qetësimit të mundësuar nga bashkëpunimi ndërkombëtar.
Ai u kujtoi të pranishmëve se rrjetet e inteligjencës së PMOI-së zbuluan për herë të parë programin sekret bërthamor të Teheranit në Kombet e Bashkuara. Senatori kontrastonte sakrificat e luftëtarëve të rezistencës së brendshme me “alternativat false” që promovoheshin jashtë, duke kritikuar veçanërisht Reza Pahlavin (djalin e Shahut) për jetën komode në mërgim, ndërkohë që shprehte gatishmëri për bashkëpunim me elementë të regjimit, duke përfshirë Korpusin e Gardës Revolucionare Islamike (IRGC), MOIS dhe Basij. Senatori Terzi pohoi se vetëm KNR-I, e udhëhequr nga Plani me Dhjetë Pika, ofron një rrugë të besueshme drejt demokracisë së qëndrueshme. Ai kërkoi shpalljen e IRGC-së si organizatë terroriste dhe mbështetje më të madhe ndërkombëtare për rezistencën iraniane.
— 🇮🇹 La Voce del Patriota (@vocedelpatriota) May 21, 2026
Profesori Antonio Stango: Kritika ndaj Qetësimit dhe Agresionit Rajonal
Prof. Antonio Stango, President i Federatës Italiane për të Drejtat e Njeriut, ofroi një analizë të mprehtë gjuhësore dhe politike. Ai argumentoi se “qetësimi” duhet kuptuar si pajtim me një regjim brutal, jo thjesht paqësim. Stango hodhi poshtë paraqitjet e Iranit si viktimë rajonale, duke e deklaruar atë si një shtet agresor. Ai përmendi rolin e drejtpërdrejtë të Teheranit në orkestrimin e sulmeve të Hamasit më 7 tetor 2023, si dhe operacionet e Hezbollahut në Liban dhe veprimet e Huthive në Jemen — të gjitha të koordinuara, të armatosura dhe të financuara nga regjimi. Për stabilitet të qëndrueshëm rajonal, ai mbrojti politikën e “zero regjim ajatollahësh”, duke insistuar se asnjë kompromis i vërtetë nuk është i mundur me një sistem të ndërtuar mbi gati pesë dekada ekzekutimesh sistematike.
Deklarata e Senatorit Marco Scurria: Një Imperativ Moral
I pamundur të merrte pjesë personalisht, Senatori Marco Scurria dërgoi një mesazh me shkrim që nënvizonte detyrën morale për të përballur barbaritë e regjimit. Ai tha se masakrimi i burrave, grave dhe fëmijëve në Iran sfidon ndërgjegjen e komunitetit ndërkombëtar. Asnjë interes politik, ekonomik apo strategjik, argumentoi ai, nuk mund të justifikojë marrëdhënie me një shtet që kryen represion sistematik. Scurria shprehu besimin se dëshira për vetëvendosje nuk mund të shtypet përgjithmonë dhe kërkoi që jeta njerëzore dhe dinjiteti të mbeten themeli i marrëdhënieve ndërkombëtare.
Thirrje për Njohje dhe Veprim
Konferenca bashkoi zërat politikë italianë në mbështetje të rezistencës iraniane dhe vizionit të KNR-I-së. Pjesëmarrësit miratuan Planin me Dhjetë Pika, hodhën poshtë si teokracinë aktuale ashtu edhe restaurimin monarkik, dhe kërkuan fundin e politikës së qetësimit perëndimor. Ata i bënë thirrje BE-së që të njohë të drejtën e popullit iranian për rezistencë dhe kërkuan që IRGC të shpallet organizatë terroriste. Duke amplifikuar këto mesazhe, eventi synoi të thyejë “perden e heshtjes” rreth krizës së brendshme të Iranit dhe të pozicionojë ndryshimin demokratik si të mundshëm dhe të domosdoshëm.
20 maj 2026. Në një intervistë ekskluzive me Tim Constantine të The Washington Times, Maryam Rajavi, presidente e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), shpjegon pse beson se regjimi klerikal iranian po përballet me një dobësi të paprecedentë, rolin e rezistencës së organizuar dhe opozitës së udhëhequr nga gratë brenda Iranit, si dhe planin e NCRI-së për një tranzicion demokratik.
Gjatë intervistës, znj. Rajavi paraqet planin e saj 10-pikësh për një Iran demokratik dhe kërkon mbështetje ndërkombëtare për përpjekjet e popullit iranian për ndryshim regjimi.
Më poshtë është transkripti i diskutimit sipas temave, që paraqet në detaje planin e saktë të NCRI-së për tranzicionin pas rrëzimit të regjimit.
The Washington Times | Publikuar më 20 maj 2026
Lufta e Maryam Rajavit për një Iran demokratik
Moderatori: Me ne tani është Maryam Rajavi, presidente e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) dhe një udhëheqëse prej kohësh e lëvizjes kryesore opozitare iraniane. Me profesion inxhiniere metalurgjie, znj. Rajavi humbi motrën e saj të madhe nga regjimi i Shahut dhe më pas motrën e saj më të vogël, kunatin dhe kunatën nga regjimi i ajatollahëve — një sakrificë e thellë personale në luftën e gjatë të Iranit për liri.
Për dekada me radhë, znj. Rajavi ka mbështetur ndryshimin demokratik në Iran. Plani i saj i njohur 10-pikësh kërkon zgjedhje të lira, ndarjen e fesë nga shteti, barazi gjinore, heqjen e dënimit me vdekje dhe një Iran pa armë bërthamore. Znj. Rajavi ka folur para ligjvënësve në Shtetet e Bashkuara dhe Evropë dhe mbetet një nga zërat më të njohur në botë që kërkon një të ardhme demokratike për Iranin. Znj. Rajavi, faleminderit që jeni me ne.
Maryam Rajavi: Faleminderit shumë.
Pse Rajavi thotë se regjimi iranian është në pikën më të dobët
Moderatori: Analistët dhe ekspertët shohin konfliktin midis Shteteve të Bashkuara dhe Iranit dhe suksesin ushtarak të SHBA-së. Ata kanë shkaktuar dëme të mëdha. Marrëdhëniet në Gjirin Persik kanë ndryshuar; marrëdhëniet e SHBA-së duken edhe më të forta, ndërsa Irani duket i izoluar. Udhëheqja është goditur rëndë — jo vetëm Udhëheqësi Suprem, por edhe shumë nga drejtuesit kryesorë — dhe megjithatë regjimi vazhdon të ekzistojë. Disa komentatorë thonë madje se regjimi është bërë më i fortë, se qëndrueshmëria e tij është aq e madhe sa mund të jetë në një pozitë më të fortë se para 28 shkurtit. A është ky një vlerësim i saktë?
Maryam Rajavi: Sipas mendimit tim, ky vlerësim është i gabuar, sepse regjimi ndodhet në pikën më të dobët të 48 viteve të fundit. Superkrizat që çuan në kryengritjen e janarit jo vetëm që nuk janë zgjidhur, por në fakt janë intensifikuar pas luftës. Ky vlerësim anashkalon dy realitete kyçe.
Së pari, ekzekutimet e javëve të fundit tregojnë shqetësimin e thellë të regjimit ndaj rinisë sfiduese dhe njësive të rezistencës. Kjo pasqyron forcën e rezistencës dhe dobësinë e regjimit. Siç e dini, vetëm gjatë muajit të fundit janë ekzekutuar të paktën 23 të burgosur politikë: tetë anëtarë të MEK-ut dhe komandantë të njësive të rezistencës. Këtu kam me vete fotografitë e këtyre tetë personave. Gjithashtu edhe 15 të tjerë që kishin marrë pjesë në kryengritje. Edhe fotografitë e tyre i kam këtu me vete. Familjarët e këtyre martirëve, të cilët kërkonin të merrnin trupat e të afërmve të tyre, janë arrestuar gjithashtu.
Së fundi, analiza që përmendët nënvlerëson gjendjen shpërthyese të shoqërisë dhe grumbullimin e pakënaqësisë publike në Iran. Regjimi nuk ka rrugëdalje nga këto kriza. Mos harroni se vetëm një vit para rënies së diktaturës së Shahut, disa e quanin Iranin një “ishull stabiliteti”, ndërsa të tjerë pretendonin se Irani nuk ishte as në një fazë para-revolucionare. Megjithatë, pamë se, në kundërshtim me ato vlerësime, diktatura e Shahut u rrëzua me shpejtësi.
Çfarë zbulojnë ekzekutimet për frikën e regjimit
Moderatori: Ju përmendët ekzekutimet që kanë ndodhur atje dhe grupet e të drejtave të njeriut thonë se janë kryer disa dhjetëra. Ju thatë se tetë prej tyre janë anëtarë të MEK-ut. Pse mendoni se regjimi iranian po i kryen këto ekzekutime? Dhe më e rëndësishmja, çfarë mesazhi i dërgon kjo pjesës tjetër të botës?
Maryam Rajavi: Qëllimi i regjimit me këto ekzekutime është të parandalojë një kryengritje dhe gjithashtu të mbjellë frikë tek njerëzit që u ngritën në janar për liri dhe përmbysjen e regjimit. Ai e di se lufta përfundimisht do të marrë fund dhe se kushtet tashmë shpërthyese në shoqëri do të bëhen edhe më intensive, me kryengritje më të mëdha në horizont.
Prandaj, nga njëra anë, ai përpiqet, sipas llogaritjeve të veta, të mbjellë frikë dhe terror në publik, veçanërisht tek të rinjtë, për t’i penguar ata të vazhdojnë protestat dhe rebelimin. Nga ana tjetër, synon të pengojë të rinjtë të bashkohen me njësitë e rezistencës dhe të ndalojë zgjerimin e tyre, sepse këto njësi luajnë një rol të rëndësishëm në organizimin, përhapjen dhe vazhdimin e kryengritjeve.
Megjithatë, ajo që regjimi nuk arrin të kuptojë është se po përballet me një brez që nuk është aspak i gatshëm të tolerojë represionin dhe shtypjen e mullahëve. Ky është një brez që e ka gjetur rrugën e tij në rezistencën e organizuar dhe është i gatshëm të paguajë çdo çmim që kërkohet. Siç ka thënë Thomas Paine: “Ne kemi në dorën tonë fuqinë për ta filluar botën nga e para.”
Opozita iraniane thotë se ndryshimi i regjimit është i mundur
Moderatori: Ju keni folur prej kohësh për faktin se përmbysja e regjimit kërkon një rezistencë reale në terren. Ju keni qenë shumë e qartë se duhet të ketë njerëz aktivë brenda vendit. Si do të dukej kjo në praktikë? Si do të zhvillohej realisht? Dhe çfarë alternative të besueshme ekziston nëse kjo përpjekje për përmbysje ka sukses?
Maryam Rajavi: Alternativa e qartë dhe zgjidhja e provuar për çështjen e Iranit është ndryshimi i sjellë nga vetë populli iranian përmes rezistencës së organizuar dhe njësive të rezistencës. Strategjia jonë specifike për përmbysjen e këtij regjimi bazohet në bashkimin e dy elementeve: kryengritjes popullore dhe rezistencës së organizuar, përfshirë njësitë e rezistencës. Të dy këta elementë janë testuar dhe mund të vërehen në praktikë.
Nga njëra anë, kushtet shoqërore janë shumë më shpërthyese sesa gjatë kryengritjes së janarit dhe nuk ka asnjë dyshim se kryengritje më të mëdha janë në horizont. Nga ana tjetër, rezistenca e organizuar është shumë më e përgatitur se në të kaluarën. Vetëm gjatë kryengritjeve të janarit, njësitë e rezistencës kryen 630 operacione kundër qendrave represive për të mbrojtur protestuesit. Më 23 shkurt, 250 luftëtarë të MEK-ut ndërmorën një sulm ndaj selisë së fortifikuar të Khameneit. Njësitë e rezistencës, përmes zgjerimit të tyre sasior dhe cilësor, janë shndërruar në njësi të organizuara të një ushtrie çlirimtare.
Përveç njësive të rezistencës, ekziston një rrjet i gjerë shoqëror i organizuar i mbështetësve të MEK-ut në të gjithë vendin, i cili luan një rol efektiv në kryengritje. Lufta e tyre në qytete dhe rezistenca e tyre në burgje kanë pasur një ndikim të thellë në shoqëri. Për shembull, anëtarët e një njësie gjashtë-anëtarëshe të MEK-ut, të komanduar nga Vahid Bani, në ditët para ekzekutimit të tyre, kënduan një himn kolektiv brenda burgut. Kjo video jashtëzakonisht prekëse është bërë tashmë virale. Televizionet ndërkombëtare e kanë transmetuar vazhdimisht; televizioni francez, gjatë transmetimit të pamjeve të tyre, e përshkroi atë si një simbol të fuqishëm të rezistencës dhe dinjitetit të popullit iranian. Është vërtet shumë mbresëlënëse. Këtu kam fotografitë e tyre. Kjo është skena ku ata qëndronin në oborrin e burgut dhe këndonin së bashku.
Siç kam deklaruar vazhdimisht, ndryshimi real në Iran kërkon një forcë të organizuar dhe të gatshme për luftë në terren. Alternativat e rreme, të lustruara përmes manipulimit të rrjeteve sociale dhe programeve televizive të kuruara, nuk kanë as rolin më të vogël real apo rëndësi konkrete. Ato përfaqësojnë mbetjet e diktaturës së mëparshme që ëndërrojnë ta rikthejnë Iranin në të kaluarën. Por një popull që sakrifikon jetën e tij nuk e bën këtë për t’u kthyer pas, por për një të ardhme demokratike. Nuk duhet harruar fakti se promovimi i një alternative të fabrikuar rreth djalit të Shahut dhe mbetjeve të diktaturës së tij të mëparshme ka shërbyer si një nga levat kryesore të regjimit klerikal për t’u përballur dhe për të frenuar kryengritjen dhe rezistencën e organizuar.
Plani gjashtëmujor për Iranin pas regjimit
Moderatori: Ndërsa mosmarrëveshja e Shteteve të Bashkuara me Iranin është vetëm disa muaj e vjetër, ju keni luftuar këtë betejë prej shumë, shumë kohësh. Cili është plani juaj? A keni një plan specifik për të ardhmen e Iranit? Dhe nëse ndodh një ndryshim regjimi, si do të dukej tranzicioni?
Maryam Rajavi: Ne, rezistenca iraniane, kemi paraqitur një plan të qartë politik për periudhën pas përmbysjes së regjimit aktual. Sipas planit zyrtar të këshillit, pas rrëzimit të regjimit, një qeveri e përkohshme e caktuar nga këshilli do të organizojë, brenda maksimumi gjashtë muajsh, zgjedhje të lira dhe të ndershme për një asamble kushtetuese dhe legjislative kombëtare, duke transferuar kështu sovranitetin tek populli. Më pas, qeveria e përkohshme do të japë dorëheqjen pas gjashtë muajsh, duke i mundësuar asamblesë kushtetuese të caktojë një qeveri për administrimin e vendit.
Themeli politik i këtij tranzicioni është i përshkruar në planin 10-pikësh të rezistencës: një republikë e bazuar në ndarjen e fesë nga shteti, pluralizëm, liri të partive dhe shtypit, heqjen e dënimit me vdekje, barazi gjinore, një gjyqësor të pavarur, autonomi për kombësitë e shtypura dhe një Iran pa armë bërthamore. Prandaj, theksi ynë është mbi një republikë të bazuar në liri dhe demokraci. Dhe siç ka thënë Abraham Lincoln në historinë tuaj, parimi themelor është që qeveria duhet të jetë “e popullit, nga populli dhe për popullin”.
Si gratë po udhëheqin lëvizjen e rezistencës në Iran
Moderatori: Regjimi aktual është i njohur për shtypjen e grave, dhe megjithatë që nga viti 2017, gratë kanë qenë ato që duket se kanë qenë në vijën e parë të protestave në Iran. Në të njëjtën kohë, kur shoh grupin tuaj, jo vetëm ju, por pothuajse e gjithë udhëheqja e organizatës suaj është femërore. A është kjo rastësi? Dhe si ka mundësi që gratë po marrin një rol kaq të fortë në një vend që është përpjekur t’i shtypë ato?
Maryam Rajavi: Duhet ta them qartë se kjo përkim kohor nuk është aspak rastësor. Realiteti është se roli i spikatur dhe aktiv i grave iraniane në kryengritjet mbarëkombëtare të viteve të fundit nuk ka qenë spontan apo i krijuar brenda natës. Përkundrazi, ai buron nga 48 vite luftë të grave iraniane në sferat politike dhe shoqërore, si edhe në fushat e betejave ushtarake, ku gratë e MEK-ut kanë luajtur një rol udhëheqës dhe pionier.
Nën sundimin e këtij regjimi, mijëra gra të guximshme aktiviste dhe anëtare të MEK-ut janë arrestuar, torturuar dhe ekzekutuar. Sot, 1,000 gra heroike shërbejnë në Këshillin Qendror të MEK-ut, duke marrë përgjegjësi drejtuese dhe udhëzuese në çdo nivel të kësaj lëvizjeje. Për më tepër, gratë përbëjnë 52% të më shumë se 450 anëtarëve të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit. Në këtë mënyrë, udhëheqja e grave është institucionalizuar brenda rezistencës dhe shërben si trampolinë për arritjen e barazisë së vërtetë gjinore. Kjo është një burim frymëzimi dhe motivimi për gratë në të gjithë Iranin. Sipas programit të këshillit dhe planit të tij 10-pikësh, barazia për gratë dhe pjesëmarrja e tyre e plotë në të gjitha sferat e shoqërisë, veçanërisht në udhëheqjen politike, do të garantojë demokracinë dhe zhvillimin në Iranin e ardhshëm.
Pse Rajavi shpalli një qeveri të përkohshme
Moderatori: Pas vdekjes së Udhëheqësit Suprem të regjimit iranian, Ali Khamenei, ju shpallët formimin e një qeverie të përkohshme. Për të qenë plotësisht i sinqertë, pati disa kritikë që thanë se kjo ishte e parakohshme. Pse menduat se ishte e rëndësishme ta bënit atë shpallje dhe atë formim pikërisht atëherë? Dhe çfarë e bën legjitime qeverinë e përkohshme?
Maryam Rajavi: Qeveria e përkohshme është pjesë e një plani të paracaktuar nga NCRI për periudhën tranzitore. Shpallja e saj në një kohë kur regjimi po përjeton një brishtësi dhe dobësi të thellë nxjerr në pah faktin se ekziston një alternativë e besueshme — një alternativë e aftë për t’ia transferuar pushtetin popullit iranian në mënyrë të rregullt, të qetë dhe demokratike pas rrëzimit të regjimit.
Sa i përket legjitimitetit të qeverisë së përkohshme, duhet të them se në kushte represioni, ku zgjedhjet e lira janë të pamundura, masa e legjitimitetit për çdo forcë politike është niveli i pjesëmarrjes aktive dhe rezistencës së saj, si dhe përkushtimi i dëshmuar ndaj parimeve dhe praktikës demokratike. Legjitimiteti i qeverisë së përkohshme buron nga 45 vite luftë të pandërprerë kundër tiranisë fetare dhe nga sakrifica e më shumë se 100,000 martirëve. Kjo qeveri bazohet në një program politik të qartë dhe publikisht të shpallur, të mbështetur mbi parime si zgjedhjet e lira, sundimi i ligjit, ndarja e fesë nga shteti dhe barazia gjinore.
Duhet të shtoj se qeveria e përkohshme nuk synon të zëvendësojë vullnetin e popullit; përkundrazi, ajo synon të lehtësojë realizimin e tij. Ne kemi deklaruar vazhdimisht se nuk kërkojmë pushtet për veten tonë, por synojmë t’ia transferojmë pushtetin popullit iranian. Mandati i qeverisë së përkohshme është të organizojë zgjedhje të lira brenda maksimumi gjashtë muajsh për formimin e një asambleje kushtetuese. Menjëherë pas kësaj, qeveria e përkohshme do të japë dorëheqjen, në mënyrë që përfaqësuesit e zgjedhur nga populli në asamblenë kushtetuese të mund të formojnë një qeveri të re për të drejtuar punët e vendit.
A mund ta shmangë Irani kaosin që u pa në Irak dhe Libi?
Moderatori: Në të kaluarën e afërt, rrëzimi i sundimtarëve shtypës — si në Libi, për shembull, ose në Irak me Saddam Husseinin — përfundoi në kaos dhe paqëndrueshmëri të përgjithshme. Nëse ndodh një ndryshim regjimi në Iran, a mund të ndiqet një rrugë tjetër? A mund të shmanget ajo paqëndrueshmëri?
Maryam Rajavi: Një kërcënim i tillë nuk ekziston në Iran. As përvojat e Irakut dhe Libisë nuk janë të zbatueshme për Iranin, as nuk mund të imagjinohet një skenar i stilit Chalabi, dhe as një rikthim në diktaturë monarkike, për disa arsye.
Së pari, në Iran ekziston një dëshirë e thellë dhe e fuqishme shoqërore për ndryshim regjimi dhe për arritjen e lirisë dhe demokracisë. Për 45 vitet e fundit ka ekzistuar një rezistencë e vazhdueshme me synimin për të përmbysur regjimin. Kjo luftë e zgjatur shërben si një forcë bashkuese midis komponentëve të ndryshëm të shoqërisë iraniane. Duhet theksuar se në Irak dhe Libi nuk ekzistonin alternativa të besueshme. Rënia e atyre regjimeve ndodhi kryesisht si rezultat i kolapsit të papritur të strukturave shtetërore. Në kontrast me këtë, ndryshimi në Iran mbështetet thelbësisht tek populli dhe tek një rezistencë e organizuar që mbështetet nga një alternativë politike dhe një qeveri e përkohshme.
Në Iran ekziston një forcë opozitare me strukturë, program dhe rrjete të përcaktuara, e cila ka një plan të qartë për ditën pas rrëzimit të regjimit. Siç e thashë, është propozuar një qeveri e përkohshme me mandat të kufizuar në kohë dhe me detyrën e qartë për të mbajtur zgjedhje të lira. Me fjalë të tjera, ekziston një mekanizëm i projektuar për të parandaluar vakumin e pushtetit. Duhet mbajtur parasysh se Irani ka një identitet kombëtar të lashtë dhe një strukturë shoqërore të rrënjosur thellë dhe kohezive. Ai nuk është një shtet i krijuar nga ndarjet globale pas luftërave të mëdha botërore.
Sa mbështetje ka NCRI brenda Iranit?
Moderatori: Kritikët tuaj thonë se ndërsa ju dhe organizata juaj keni një prani dhe mbështetje të fortë jashtë vendit, ata vënë në dyshim se sa mbështetje reale keni brenda kufijve të Iranit. A ka prova konkrete? A mund të jepni shembuj se ku NCRI ka mbështetje në terren?
Maryam Rajavi: Le të fillojmë me vetë ekzekutimet e përditshme të regjimit. Nëse MEK-u nuk do të kishte një bazë shoqërore mbështetjeje, pse sundimtarët klerikalë vazhdojnë të ekzekutojnë anëtarët e tij? Siç përmenda, kohët e fundit tetë anëtarë të MEK-ut u ekzekutuan brenda vetëm tre javësh. Në total, më shumë se 100,000 anëtarë të rezistencës janë ekzekutuar nga ky regjim. Ky libër që shihni këtu përmban emrat e 20,000 prej tyre, të mbledhur në kushte represioni të ashpër. Emrat dhe fotografitë e tyre ndodhen këtu.
Prandaj, nëse rezistenca nuk do të kishte bazë në Iran, ajo nuk do të kishte mbijetuar për 60 vjet. Në fakt, nuk do të kishte mbijetuar as gjashtë muaj. Vetëm gjatë vitit të kaluar, njësitë e rezistencës kryen mbi 4,000 operacione kundër represionit. A është e imagjinueshme që një shkallë e tillë operacionesh të ndodhë pa një bazë të gjerë shoqërore? Vetëm gjatë kryengritjeve të janarit, 2,000 anëtarë të MEK-ut u zhdukën, u vranë ose u burgosën. Megjithatë, në të njëjtën kohë, po shohim një numër gjithnjë në rritje grash dhe të rinjsh që bashkohen me radhët e njësive të rezistencës.
Zyrtarë të lartë të regjimit, përfshirë Ali Khamenein, kanë pranuar vazhdimisht se kërcënimi kryesor brenda Iranit është MEK-u dhe se ai luan një rol vendimtar në nxitjen e kryengritjeve. Për 45 vjet, slogani “Vdekje MEK-ut” ka qenë pjesë e pandashme e ceremonive zyrtare dhe fetare të regjimit. Gjatë dy viteve të fundit, regjimi ka zhvilluar një të ashtuquajtur gjyq në mungesë në Teheran, të mbajtur çdo dy javë, kundër 104 anëtarëve të rezistencës. Qëllimi i tij është të ngrejë akuza në përpjekje për të ndalur tendencën në rritje të të rinjve që bashkohen me lëvizjen. Pikërisht në këtë gjyq janë dhënë dënime me vdekje kundër meje dhe anëtarëve të tjerë.
Duhet të kujtoj gjithashtu se, duke u mbështetur në rrjetin e saj popullor, kjo rezistencë ishte e para që zbuloi programin sekret bërthamor të regjimit në vitin 2002 dhe që atëherë ka realizuar më shumë se 130 zbulime të tilla. Në të njëjtën kohë, është pikërisht kjo bazë shoqërore brenda vendit që i ka mundësuar kësaj rezistence të ruajë pavarësinë e saj financiare deri më sot.
Moderatori: Nuk jam i sigurt nëse disa njerëz në Perëndim e kuptojnë sa e madhe është larmia etnike në Iran. Diversiteti mund të jetë një aset i madh, por krijon edhe disa sfida. Ju folët më herët për planin tuaj 10-pikësh. Në atë plan, a keni detaje konkrete se si do të përmbushen kërkesat dhe nevojat e grupeve të ndryshme etnike brenda një kombi të vetëm?
Maryam Rajavi: Ruajtja e integritetit territorial dhe unitetit kombëtar të Iranit është e mundur pikërisht përmes garantimit të të drejtave të të gjithë popujve dhe përbërësve të tij. Kjo është arsyeja pse ne mbështesim autonominë e brendshme për kombësitë e shtypura si baluçët, kurdët, arabët dhe turkmenët. Për shumë vite, NCRI ka miratuar një plan gjithëpërfshirës për autonominë në Kurdistanin iranian. Ky plan përfaqëson një model të avancuar të vetëqeverisjes demokratike për Kurdistanin iranian. Në të kundërt, ata që refuzojnë të njohin të drejtat e kombësive të shtypura, në praktikë ndjekin rrugën e ndarjes dhe fragmentimit të vendit. Natyrisht, populli iranian e refuzon me vendosmëri këtë.
Çfarë kërkon Rajavi nga komuniteti ndërkombëtar
Moderatori: Kemi folur për NCRI-në, për organizatën tuaj dhe përbërjen e saj, si dhe për veprimet në terren. Ka mbetur edhe një pyetje: çfarë kërkoni nga komuniteti ndërkombëtar për të mbështetur përpjekjet tuaja?
Maryam Rajavi: Siç deklarova së fundmi në një takim në Parlamentin Evropian, populli iranian pret që komuniteti ndërkombëtar të kushtëzojë çdo angazhim apo marrëveshje diplomatike me ndalimin e ekzekutimeve dhe lirimin e të burgosurve politikë. Për më tepër, dosja e shkeljeve të të drejtave të njeriut nga regjimi duhet t’i referohet Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, në mënyrë që drejtuesit e tij të mbahen përgjegjës për krime kundër njerëzimit.
Ambasadat e regjimit duhet të mbyllen dhe agjentët dhe operativët e Ministrisë së Inteligjencës dhe Gardës Revolucionare duhet të dëbohen nga të gjitha vendet. Gjithashtu, duhet të sigurohet infrastruktura teknike e nevojshme për të garantuar që populli iranian të ketë akses në internet të lirë dhe pa kufizime. Së fundi, është thelbësore që të njihet ndryshimi i regjimit nga populli iranian dhe rezistenca e tij e organizuar, si dhe qeveria e përkohshme e shpallur nga NCRI.
Moderatori: Znj. Rajavi, para se t’ju lë të largoheni, a ka diçka tjetër që do të dëshironit të ndani me audiencën tonë?
Maryam Rajavi: Faleminderit. Më lejoni të them disa fjalë dhe të përsëris se katër dekada më parë, rezistenca iraniane, me kuptimin e saj të thellë për natyrën e diktaturës fetare në Iran, theksoi se ky regjim është i paaftë për reforma dhe se zgjidhja e vetme është përmbysja e kësaj diktature brutale. Programi ynë mund të përmblidhet me liri, barazi dhe ndarje të fesë nga shteti. Lufta dhe sakrificat tona nuk synojnë marrjen e pushtetit dhe ne nuk kërkojmë të ndajmë pushtetin. Qëllimi ynë i vetëm është vendosja e sovranitetit popullor dhe demokracisë. Faleminderit edhe një herë.
Moderatori: Faleminderit që ishit me ne, e vlerësojmë shumë. Maryam Rajavi, presidente e zgjedhur e NCRI-së. Ju urojmë gjithë të mirat.
Djali i Shahut të rrëzuar të Iranit, Reza Pahlavi, duke folur në një konferencë ndërkombëtare për shtyp në Uashington, D.C., 16 janar 2026
Djali i Shahut të rrëzuar të Iranit, Reza Pahlavi, duke folur në një konferencë ndërkombëtare për shtyp në Uashington, D.C., 16 janar 2026
Pjesë nga artikulli i Marie Vaton në Le Nouvel Obs
Në vetëm tre vjet, Reza Pahlavi, djali në mërgim i Shahut të fundit të Iranit, është shndërruar nga një figurë kryesisht simbolike në një nga fytyrat më të dukshme të opozitës iraniane jashtë vendit. Sipas këtij artikulli, ngritja e tij nuk ka ndodhur në mënyrë organike, por nëpërmjet përpjekjeve të koordinuara të një rrjeti të gjerë aktivistësh, lobistësh, personazhesh mediatikë dhe aleatësh politikë, disa prej të cilëve janë të lidhur ngushtë me qarqe pro-izraelite dhe segmente të ekstremit të djathtë europian.
Mobilizimi monarkist në Europë
Çdo të diel, qindra mbështetës monarkistë mblidhen në Place du Trocadéro në Paris, duke valëvitur flamurin iranian para-revolucionar me simbolin e luanit dhe diellit. Ata brohorasin slogane si “Javid Shah” (“Rroftë Shahu”) dhe “Vdekje të tre M-ve” – duke iu referuar mullahëve, të majtëve dhe Organizatës Popullore Muxhahedinëve të Iranit. Këto demonstrata janë intensifikuar që nga masakrat e janarit 2026 në Iran dhe janë përhapur në qytete të tjera europiane si Brukseli dhe Munihu.
Lëvizja e paraqet epokën Pahlavi si një periudhë modernizimi dhe prosperiteti dhe e paraqet Reza Pahlavin si figurën e aftë për të rikthyer stabilitetin dhe qeverisjen laike në Iran.
Aktivistët kryesorë dhe rrjetet e tyre
Në Francë, disa aktivistë të shquar kanë luajtur një rol të madh në promovimin e Reza Pahlavit.
Njëri prej tyre është Samuel Davoud, zëvendëspresident i shoqatës Homa, e cila publikisht mbron të drejtat e grave iraniane, por në praktikë organizon demonstrata në mbështetje të Pahlavit. Davoud falënderon haptazi Benjamin Netanyahu-n dhe Donald Trump-in, duke argumentuar se ndërhyrja ushtarake është e nevojshme për të mundur Republikën Islamike.
Një figurë tjetër qendrore është Mona Jafarian, themeluese e kolektivit Femme Azadi. Dikur e njohur kryesisht si një influencere stili jetese, ajo është bërë një avokate shumë e dukshme mediatike për Reza Pahlavin. Mediat franceze si LCI, France Info, RTL dhe Europe 1 e paraqesin shpesh si komentatore për çështjet iraniane.
Jafarian ka kultivuar lidhje të ngushta me organizata si CRIF, ELNET dhe Organizata Europiane Hebraike. Ajo është e njohur për sulme agresive ndaj kundërshtarëve politikë, duke përfshirë laureaten e Çmimit Nobel për Paqe Narges Mohammadi, studiues, gazetarë, feministe dhe aktivistë pro-palestinezë.
Nga Georgetown në dukshmëri globale
Artikulli e gjurmon rilindjen politike të Reza Pahlavit te një iniciativë e vitit 2023 në Universitetin Georgetown. Pas vdekjes së Mahsa Amini dhe kryengritjes “Grua, Jetë, Liri”, Pahlavi u përpoq të formonte një koalicion me figura të shquara si Shirin Ebadi, Ali Karimi, Golshifteh Farahani dhe Hamed Esmaeilion.
Aleanca u shemb shpejt, me kritikët që pretendonin se Pahlavi kërkonte unitet vetëm nën udhëheqjen e tij. Pavarësisht profilin e kufizuar në atë kohë, dukshmëria e tij u zgjerua dramaticisht deri në fillim të 2026-ës. Në Konferencën e Sigurisë së Munihut, ai iu drejtua një turme të madhe dhe i bëri thirrje Trump-it të mbështesë popullin iranian. Adhuruesit me kapele “Make Iran Great Again” (MIGA) dhe brohoritjet “Një atdhe, një flamur, një udhëheqës” e ngritën atë në një status pothuajse mesianik.
Mbështetja mediatike dhe fushatat informative
Një komponent kyç i ngritjes së Pahlavit ka qenë Iran International, një kanal në gjuhën persiane me bazë në Londër, i lançuar në 2017 me financim të konsiderueshëm saudit, sipas raportimeve të mëparshme. Artikulli e përshkruan kanalin si një që përshkruan vazhdimisht Iranin para 1979-ës si një epokë të artë të humbur dhe gjithnjë e më shumë e promovon Pahlavin si alternativën e preferuar ndaj Republikës Islamike.
Ish-redaktorët pretendojnë se rrjeti ka përforcuar një mesazh që lidh ndryshimin e regjimit, mbështetjen izraelite dhe udhëheqjen e Reza Pahlavit. Gjatë protestave dhe represionit pasues, kanali ka transmetuar vazhdimisht thirrjet e tij për demonstrata dhe raporte për dezertime në shkallë të gjerë.
Artikulli përmend gjithashtu “Operacionin Prisonbreak”, të përshkruar si një fushatë e supozuar ndikimi izraelit e zbuluar nga Haaretz dhe studiues të Citizen Lab. Fushata thuhet se ka përdorur mijëra botë në rrjetet sociale për të krijuar përshtypjen e mbështetjes së gjerë për restaurimin monarkist.
Financimi dhe mbështetja politike
Mbeten pyetje se si financohet kjo makinë politike. Këshilltarët e Pahlavit mohojnë se ai i financon personalisht këto përpjekje, duke treguar në vend të kësaj një ekosistem më të gjerë donatorësh dhe organizatash lobimi.
Një këshilltar me ndikim, Saeed Ghasseminejad, është i lidhur me Foundation for Defense of Democracies, një organizatë neokonservatore e mbështetur nga miliarderi Sheldon Adelson. Në Francë, avokati Sahand Saber dhe konsulenti politik Jean-Baptiste Doat thuhet se kanë ndihmuar në sigurimin e paraqitjeve të mëdha mediatike dhe në formësimin e imazhit publik të Pahlavit.
Një lëvizje që po ngurtësohet
Artikulli argumenton se ajo që filloi si një përpjekje soft-power është bërë gjithnjë e më konfrontuese. Kritikët tregojnë listat e zeza online që synojnë gazetarë, avokatë dhe studiues, si dhe retorikë të dhunshme dhe thirrje për kthimin e SAVAK-ut, shërbimit famëkeq të inteligjencës së Shahut.
Vrasja e akademikut irano-kanadez Massoud Masjoody në Kanada përmendet si një shembull i qartë i rreziqeve të lidhura me këtë atmosferë të radikalizuar. Disa mbështetës të mëparshëm paralajmërojnë tani për atë që ata e përshkruajnë si një “kthesë fashiste” brenda lëvizjes.
Pyetja qendrore
Artikulli përfundon duke pyetur se kujt interesave i shërben në fund të fundit Reza Pahlavi. Mbështetësit e shohin atë si një figurë unifikuese të aftë për të udhëhequr Iranin drejt demokracisë laike. Kritikët pretendojnë se ngjitja e tij është nxitur nga fushata mediatike të mbështetura nga jashtë, financime të errëta dhe aleanca me aktorë autoritarë dhe të ekstremit të djathtë. Ata frikësohen se zëvendësimi i Republikës Islamike me një projekt tjetër politik të përqendruar te personaliteti mund të riprodhojë, në vend që t’i japë fund, traditat autoritare që kanë formësuar prej kohësh historinë moderne të Iranit.
Botimi kryesor
Le Nouvel Obs
Faqet 26–31
E enjte, 14 maj deri të enjten, 21 maj 2026
Simbolet e SAVAK-ut rishfaqen në tubimin pro-monarkist në Gjermani
Simbolet e SAVAK-ut rishfaqen në tubimin pro-monarkist në Gjermani
Paraqitja e simboleve të lidhura me SAVAK-un, policinë sekrete të ish-Shahut, në një tubim pro-monarkist në Gjermani ka rizgjuar debat të fortë mbi drejtimin politik të Reza Pahlavit dhe lëvizjes që e mbështet atë.
Kritikët argumentojnë se shfaqja publike e bluzave dhe imazheve të lidhura me SAVAK-un zbulon një nostalgji shqetësuese për sundimin autoritar dhe ngre dyshime nëse pjesë të opozitës monarkiste janë vërtet të angazhuara ndaj parimeve demokratike.
Imazhi demokratik i Reza Pahlavit kundrejt nostalgjisë për të kaluarën
Për shumë vite, Reza Pahlavi është përpjekur të portretizojë veten ndërkombëtarisht si një mbrojtës i demokracisë, të drejtave të njeriut dhe jodhuna. Ai e ka paraqitur vizionin e tij politik si një vizion të bazuar në pluralizëm dhe respekt për liritë civile.
Megjithatë, dukshmëria në rritje e mbështetësve që festojnë hapur institucionet e represionit nga era e babait të tij ka ushqyer shqetësimet se elementë të rëndësishëm brenda lëvizjes monarkiste mbeten të lidhur me trashëgiminë e diktaturës Pahlavi.
Çfarë ishte SAVAK-u?
SAVAK, Organizata e Informacionit dhe Sigurisë Kombëtare, u krijua në vitin 1957 pas grushtit të shtetit të vitit 1953 që përmbysi Kryeministrin Mohammad Mosaddegh. E themeluar me mbështetjen e shërbimeve të huaja të informacionit, qëllimi i saj kryesor ishte të mbronte monarkinë duke monitoruar shoqërinë, duke shtypur disidencën dhe duke neutralizuar kundërshtarët politikë.
Nën udhëheqjen e Teymur Bakhtiarit, SAVAK-u u zhvillua shpejt në një nga organizatat më të frikshme të sigurisë në Lindjen e Mesme. Anëtarët e Frontit Kombëtar, grupet e majta, intelektualët, gazetarët, studentët dhe aktivistët fetarë u nënshtroheshin mbikëqyrjes, arrestimeve, torturave dhe burgimeve të gjata.
Vetë Bakhtiari ra më vonë në konflikt me Shahun, iku nga Irani dhe u vra në Irak në vitin 1970 në një operacion që gjerësisht i atribuohet SAVAK-ut.
Metodat brutale të represionit
Llogaritë historike dhe dëshmitë e ish-të burgosurve politikë përshkruajnë një gamë të gjerë teknikash brutale pyetjesh të përdorura nga SAVAK-u, duke përfshirë goditje elektrike, rrahje të rënda, privim nga gjumi, abuzim seksual, varje, nxjerrje thonjsh dhe izolim të zgjatur në qeli të vetme.
Shumë iranianë u burgosën thjesht për posedimin e librave të ndaluar ose shpërndarjen e literaturës politike. Gazetat dhe partitë politike operonin nën censurë të rreptë, ndërsa kritika ndaj monarkisë trajtohej si kërcënim për sigurinë kombëtare.
Viktimat e njohura të represionit monarchist
Ndër viktimat që përmenden shpesh nga kundërshtarët e monarkisë janë aktivistë si Asghar Badizadegan, Fatemeh Amini, Behrouz Dehghani dhe Mohammad Dezyani, përvojat e të cilëve janë bërë pjesë e kujtesës kolektive të represionit nën Shah.
Kontinuiteti autoritar: Nga SAVAK te regjimi klerikal
Një aspekt tjetër kontrovers i kësaj historie është se disa ish-personel të SAVAK-ut iu bashkuan më vonë aparatit të sigurisë së Ruhollah Khomeinit pas revolucionit të 1979-ës. Kritikët thonë se shumë metoda mbikëqyrjeje dhe torture të monarkisë u ruajtën dhe u përshtatën nga regjimi klerikal. Ky vazhdimësi, sipas tyre, tregon se praktikat autoritare mund të mbijetojnë ndryshimet e ideologjisë politike.
Rikthimi i Parviz Sabetit dhe kritikat në rritje
Një figurë veçanërisht e debatueshme është Parviz Sabeti, i cili është rishfaqur publikisht në qarqet monarkiste vitet e fundit. Prominenca e tij e re ka intensifikuar kritikat nga ata që besojnë se lëvizja po rehabiliton individë të lidhur me represionin e së kaluarës.
Skepticizëm në rritje në diasporën iraniane
Incidenti në Gjermani vjen në një kohë kur lëvizja e Reza Pahlavit po përballet me skepticizëm në rritje në segmente të diasporës iraniane. Kundërshtarët akuzojnë disa fraksione monarkiste se mbështeten në frikësim, kulti personaliteti, revizionizëm historik dhe retorikë militariste në vend që të ofrojnë një alternativë të besueshme demokratike për Iranin.
Për shumë iranianë që kanë përjetuar si diktaturën e Shahut ashtu edhe regjimin aktual klerikal, kthimi i imazheve të SAVAK-ut ringjall kujtime të dhimbshme në vend që të frymëzojë shpresë.
Pyetja qendrore për opozitën iraniane
Kontroversia ka nënvizuar një pyetje qendrore për opozitën e Iranit: a duhet ndërtuar e ardhmja e vendit mbi llogaridhënie demokratike dhe respekt për të drejtat e njeriut, apo të ndikohet nga një nostalgji e pazgjidhur për sundimin autoritar?
Mijëra iranianë u mblodhën në Uashington, D.C., për të protestuar kundër valës së fundit të ekzekutimeve në Iran dhe për të bërë thirrje për një republikë të lirë, demokratike dhe laike.
Mijëra iranianë u mblodhën në Uashington, D.C., për të protestuar kundër valës së fundit të ekzekutimeve në Iran dhe për të bërë thirrje për një republikë të lirë, demokratike dhe laike.
Më 16 maj 2026, mijëra iranianë-amerikanë dhe figura të shquara politike të SHBA-së u mblodhën në Uashington, D.C. për “Tubimin për Iranin e Lirë”, duke shprehur mbështetje të fortë për popullin iranian dhe lëvizjen e organizuar të rezistencës që synon të rrëzojë regjimin klerikal. Demonstrata nënvizoi një mesazh të përbashkët: teokracia sunduese e Iranit po përballet me krizën më serioze të dekadave të fundit, të dobësuar nga kolapsi ekonomik, pakënaqësia në rritje publike dhe varësia në rritje ndaj ekzekutimeve dhe represionit.
Folësit në event dënuan përdorimin në rritje të dënimit me vdekje nga regjimi dhe hodhën poshtë si diktaturën aktuale fetare ashtu edhe çdo kthim në sundimin monarkik. Ata miratuan Planin me Dhjetë Pika të Maryam Rajavi si hartë rruge për krijimin e një republike laike, demokratike dhe pluraliste në Iran.
Maryam Rajavi: Ndryshimi i Regjimit është Thelbësor për Paqen
Në një fjalim kryesor të transmetuar në tubim, Maryam Rajavi, Presidente e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), deklaroi se paqja dhe stabiliteti në Lindjen e Mesme nuk mund të arrihen për sa kohë që doktrina e Velajat-e Fakih mbetet në pushtet.
Ajo tha se regjimi ka arritur një “ngërç terminal” pas kryengritjeve kombëtare dhe shtypjes së përgjakshme të protestave në janar 2026. Sipas Rajavi, autoritetet po varen gjithnjë e më shumë nga mbyllja e internetit, kontrollimet arbitrare dhe ekzekutimet masive për të shtypur disidencën.
Rajavi ndertoi tetë anëtarë të Organizata e Mojahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK) dhe shtatëmbëdhjetë protestues të ekzekutuar së fundmi. Ajo citoi të burgosurin politik Vahid Bani-Amerian, i cili tha para ekzekutimit të tij: “Nëse më ekzekutoni mua dhe ata si unë, ne vetëm do të shumëzohemi.” Ajo theksoi rolin në zgjerim të Njësive të Rezistencës që veprojnë brenda Iranit dhe i përshkroi ato si provë se regjimi ka dështuar të ndalojë vrullin e një kryengritjeje të re.
Message to the demonstration by Iranians in Washington, D.C. The people of Iran are marching toward a future defined by the ballot box—a future of pluralism, autonomy for our diverse ethnic nationalities, the equal participation of women in societal leadership, and the separation… pic.twitter.com/m9bIUCrQIO
Ajo hodhi poshtë si politikën e pajtimit perëndimor ashtu edhe përpjekjet për të restauruar sundimin monarkik, duke i quajtur mbeturinat e diktaturës së Shahut “ujqër në lëkurë deleje”. Rajavi pozicionoi Ushtrinë Kombëtare të Çlirimit (NLA) dhe Planin me Dhjetë Pika të NCRI-së si rrugën drejt një republike laike dhe demokratike të bazuar në zgjedhje të lira, barazi gjinore dhe pluralizëm. Ajo i bëri thirrje komunitetit ndërkombëtar të izolojë regjimin, të shpallë IRGC-në organizatë terroriste dhe të mbështesë aspiratat demokratike të popullit iranian.
Zërat Iranianë-Amerikanë Nxjerrin në Pah Rezistencën e të Rinjve
Anahita Sami, avokate e imigracionit dhe anëtare e Organizatës së Komuniteteve Iranianë-Amerikane (OIAC), hapi tubimin duke theksuar guximin e të rinjve të Iranit. Ajo tha se një brez i ri ka humbur frikën dhe po përballet me regjimin pavarësisht rreziqeve të mëdha.
Sami lexoi emrat e të burgosurve politikë të ekzekutuar, duke përfshirë Pouya Ghabadi, Vahid Bani-Amerian dhe Babak Alipour, duke argumentuar se çdo ekzekutim vetëm forcon rezistencën. Ajo theksoi se të rinjtë iranianë refuzojnë si “Shahu dhe mullahët” dhe kërkojnë një republikë demokratike të bazuar në barazinë gjinore dhe ndarjen e fesë nga shteti.
Ish-kongresmeni amerikan Patrick J. Kennedy lavdëroi udhëheqjen e Maryam Rajavi dhe vuri në dukje se regjimet të sigurta në mbijetesën e tyre nuk ekzekutojnë inxhinierë dhe të burgosur politikë të moshuar. Ai tha se ekzekutimet e fundit zbulojnë frikën e autoriteteve nga një kryengritje tjetër.
Kennedy nxori në pah veprimet e koordinuara të Njësive të Rezistencës në qytete të ndryshme të Iranit dhe argumentoi se MEK ka legitimitet sepse ka kundërshtuar vazhdimisht si diktaturën e Shahut ashtu edhe teokracinë aktuale. Ai e përshkroi Planin me Dhjetë Pika si një plan praktik për demokracinë, zgjedhjet e lira dhe një gjyqësor të pavarur.
The Honorable @PJK4brainhealth spoke at the Free Iran Rally 2026, showing his support for the Iranian People and demanding accountability for the mass executions being carried out by the regime.
— OIAC: Organization of Iranian American Communities (@OrgIAC) May 16, 2026
Ish-ambasadorja e SHBA-së në Danimarkë, Carla Sands, kritikoi politikën perëndimore të pajtimit për margjinalizimin e rezistencës së organizuar. Ajo nxori në pah NCRI-në si një alternativë demokratike të besueshme dhe dënoi grupet monarkiste për lavdërimin e SAVAK-ut. Sands i bëri thirrje SHBA-së të mbështesë të drejtën e popullit iranian për të rrëzuar regjimin dhe përkrahjen për tubimin e ardhshëm në Paris më 20 qershor.
The Honorable @CarlaHSands spoke at the Free Iran Rally 2026 in Washington D.C.
Amb. Sands, amongst other things, commended the bravery of the Iranian people and demanded accountability for the horrific executions taking place. pic.twitter.com/giHgw6ePIs
— OIAC: Organization of Iranian American Communities (@OrgIAC) May 16, 2026
Gjenerali në pension Wesley K. Clark deklaroi se rezistenca e organizuar e udhëhequr nga NCRI dhe MEK është forca e vetme e aftë për të sjellë ndryshim të qëndrueshëm. Ai argumentoi se presioni ushtarak vetëm nuk është i mjaftueshëm dhe se transformimi i vërtetë duhet të vijë nga vetë populli iranian.
Rudy Giuliani dërgoi një mesazh video duke parashikuar se kolapsi i regjimit është çështje “kur, jo nëse”. Ai e përshkroi Planin me Dhjetë Pika të Rajavi si një kuadër kushtetues për një tranzicion demokratik.
I was honored to address the thousands of anti-Iranian Regime demonstrators in Waahington, D.C. today.
They called for the end of politically-motivated executions, and for a free, Democratic Iran.
The group also endorsed Maryam Rajavi's Ten Point Plan for the Future of Iran. pic.twitter.com/LVkGN72933
Tubimi bashkoi zëra të ndryshëm rreth refuzimit të si regjimit aktual ashtu edhe restaurimit monarkik, duke paraqitur Planin me Dhjetë Pika të Maryam Rajavi si vizionin e qartë për një Iran të lirë, laik dhe demokratik. Organizatorët theksuan se rezistenca e organizuar e brendshme, e mbështetur nga solidariteti ndërkombëtar, sinjalizon fillimin e fundit për diktaturën klerikale.
Anëtari i Njësive të Rezistencës PMOI Akbar (Shahrokh) Daneshvarkar
Anëtari i Njësive të Rezistencës PMOI Akbar (Shahrokh) Daneshvarkar
Në agimin e 30 marsit 2026, autoritetet iraniane ekzekutuan Akbar (Shahrokh) Daneshvarkar, një inxhinier civil dhe anëtar i përkushtuar i Njësive të Rezistencës së PMOI/MEK, në Burgun Ghezel Hesar. Ai u var bashkë me një të burgosur tjetër politik, si pjesë e një vale të gjerë ekzekutimesh që synojnë rrjetet e organizuara të opozitës.
Daneshvarkar nuk ishte një disident i përjetshëm as një figurë margjinale. Historia e jetës së tij përfaqëson një transformim të thellë personal dhe politik që pasqyron udhëtimin e shumë iranianëve — nga pjesëmarrja aktive në institucionet e Republikës Islamike deri në rezistencë të hapur kundër saj.
Nga Brendësi i Sistemit në Besimtar Pyetës
Në letrën e tij të fundit të shkruar nga rreshti i vdekjes, Shahrokh Daneshvarkar u prezantua me thjeshtësi: “Emri im është Shahrokh Daneshvarkar… Tani jam në rreshtin e dënimit me vdekje.” Ai përshkroi një fëmijëri të formuar nga besimi, detyra dhe përgjegjësia shoqërore. Si i ri, ai ishte anëtar i Basij-it dhe mori pjesë në luftën Iran-Irak. Edhe atëherë, ai nuk mund të qëndronte indiferent ndaj padrejtësisë dhe kontradiktave brenda sistemit.
Me kalimin e kohës, duke parë korrupsionin sistematik, represionin dhe sundimin absolut klerikal, ai filloi të vërshtonte rrugën që kishte ndjekur. “E pyeta veten: ku çon kjo rrugë? … Unë e refuzova atë,” shkroi ai. Kjo krizë e brendshme shënoi fillimin e transformimit të tij të gjatë.
"I have sworn to overthrow the tyrant with my blood"
Six PMOI members after being sentenced to death by Iran's regime, singing songs of resistance and defiance against the mullahs' rule.
— People's Mojahedin Organization of Iran (PMOI/MEK) (@Mojahedineng) April 4, 2026
Zhgënjimi me Reformën dhe Rrugë të Tjera Opozitare
Ashtu si shumë të tjerë të brezit të tij, Daneshvarkar fillimisht kërkoi ndryshim nëpërmjet reformës. Ai vendosi shpresa te presidenca e Mohammad Khatamit, por pas vitesh pritjeje dhe premtime të pambushura, arriti në përfundimin se reforma brenda Republikës Islamike ishte “një rrugë pa krye”.
Më pas ai eksploroi alternativa jashtë sistemit, duke përfshirë grupet monarkiste dhe lëvizjet e ashtuquajtura paqësore. Megjithatë, shtypja brutale e protestave në nëntor 2019 — kur u vranë qindra protestues — u bë pika kthese. Përgjigjet e dobëta ose të pamjaftueshme nga disa figura opozitare e zhgënjyen thellësisht, duke e çuar në refuzim të plotë.
Zgjedhja e Vetëdijshme për t’u Bashkuar me Rezistencën PMOI/MEK
Një nga aspektet më të fuqishme të dëshmisë së tij është procesi i qëllimshëm dhe i vështirë me të cilin iu afrua Organizata e Popullit Mujahedin të Iranit (PMOI/MEK). Për vite me radhë ai kishte dëgjuar narrativë negative intensive për organizatën dhe fillimisht “kishte frikë t’i afrohej”.
Pas krahasimi të kujdesshëm, pyetjesh dhe reflektimi, ai bëri atë që e quajti “zgjedhjen më të vështirë — pikërisht zgjedhjen që shumëkush e frikëson”. Ai u bashkua me PMOI-në për shkak të refuzimit të qartë të monarkisë dhe sundimit klerikal, strukturës së organizuar dhe përkushtimit të pakushtëzuar ndaj lirisë së popullit iranian.
Daneshvarkar u impresionua veçanërisht nga udhëheqja e organizatës, e cila tregonte gatishmëri të sinqertë për të mbështetur çdo forcë që mund t’i rezistonte më efektivisht regjimit. Ai pa në MEK një “thëngjill të ndezur rezistence” të mbajtur gjallë nëpërmjet një lufte të pakompromis — diçka që nuk e gjeti askund tjetër.
Përkushtim i Patundur deri në Fund
Në kohën kur u bashkua me Njësitë e Rezistencës PMOI/MEK, bindja e tij ishte e plotë. “Me çdo ditë që kalon, bëhem më i bindur, më i vendosur dhe më i patundur në rrugën që kam zgjedhur,” shkroi ai. Edhe përballë ekzekutimit, ai nuk tregoi asnjë pendesë. Deklaroi se nëse do t’i jepeshin një jetë tjetër, do të kthehej në luftë “me njëqindfishin e intensitetit”.
Qëndrimi i tij i njohur — “Vdekje shtypësit — qoftë Shah ose Udhëheqësi Suprem” — pasqyronte refuzimin e tij të vendosur ndaj çdo forme diktature.
— People's Mojahedin Organization of Iran (PMOI/MEK) (@Mojahedineng) April 1, 2026
Një Sfidë për Narrativat e Regjimit
Udhëtimi i Daneshvarkarit sfidon drejtpërdrejt pretendimet e regjimit se rezistenca e organizuar nuk ka bazë shoqërore reale brenda Iranit. Ai ishte produkt i sistemit që, nëpërmjet përvojës së jetuar dhe zhgënjimeve të përsëritura, zgjodhi rezistencën e organizuar. Ekzekutimi i tij, bashkë me të tjerë nga i njëjti rrjet, nxjerr në pah frikën e regjimit nga një infrastrukturë opozitare e organizuar dhe e qëndrueshme.
Fjalët e tij të fundit pasqyrojnë përkushtim të thellë: “Për lirinë e popullit tim, do të jap jetën time dhe do të paguaj çmimin… Koka ime nuk do të përkulet kurrë.”
Historia e Shahrokh Daneshvarkarit nuk është vetëm një tragjedi personale, por një dëshmi e fuqishme se si lind rezistenca në Iran — nëpërmjet pyetjeve, kërkimit dhe zgjedhjes së vetëdijshme. Ekzekutimi i tij zbulon vendosmërinë e regjimit për të shtypur disidencën e organizuar, ndërkohë që ekspozon forcën dhe tërheqjen në rritje të kësaj rezistence.
Tubimi “Irani i Lirë 2023” në Paris, 9 korrik 2023
Tubimi “Irani i Lirë 2023” në Paris, 9 korrik 2023
Zyra e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) në Shtetet e Bashkuara dhe aktivistët e diasporës po përgatisin një demonstratë të nivelit të lartë në Uashington, D.C., të shtunën më 16 maj 2026, në Upper Senate Park, pranë Kapitolit Amerikan.
Ngjarja, e organizuar nën moton e ndalimit të valës së ekzekutimeve të regjimit dhe mbështetjes së rezistencës së popullit iranian, pritet të tërheqë mijëra njerëz që kërkojnë veprim ndërkombëtar kundër regjimit terrorist që sundon Iranin.
Organizatorët kërkojnë:
Ndërhyrje të menjëhershme ndërkombëtare për të ndaluar ekzekutimet dhe vrasjet masive, si dhe për të mbajtur përgjegjës xhelatët gjyqësorë të regjimit, me qëllim shpëtimin e jetëve të të burgosurve politikë.
Mbështetje të plotë për qeverinë e përkohshme të parashikuar në Planin me Dhjetë Pika të Maryam Rajavit.
Njohje të luftës legjitime të popullit iranian për të përmbysur regjimin klerikal, duke përfshirë rolin e Njësive të Rezistencës të udhëhequra nga PMOI në përballjen me Korpusin e Gardës Revolucionare Islamike (IRGC).
Përparim drejt një republike demokratike dhe laike nën parimin udhëheqës “Jo Shahut, jo mullave”.
Demonstrata vjen në një kohë shqetësimesh të shtuara për rritjen e ekzekutimeve të të burgosurve politikë dhe protestuesve nga regjimi, veçanërisht atyre të lidhur me kryengritjen e janarit 2026.
🗓️ Free Iran RALLY & MARCH — Saturday, May 16, 2026 Thousands of supporters of a democratic republic in Iran will rally in Washington, DC, urging the US and Western governments to hold Tehran accountable for its escalating wave of executions of political prisoners.… pic.twitter.com/BMVw4h0SFx
Manifestimi i Madh në Paris Si Mobilizimi i Radhës
Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI) po organizon gjithashtu Grand Paris Free Iran Rally të shtunën më 20 qershor 2026, ora 14:00 CEST në Paris. Ngjarja po promovohet nën hashtagun #ParisFreeIranRally.
Aktivitete të fundit popullore në Paris dhe qytete të tjera evropiane — duke përfshirë stenda librash dhe ekspozita fotosh të mbështetësve të NCRI — kanë dënuar ekzekutimet e të burgosurve politikë iranianë dhe protestuesve të kryengritjes së janarit 2026. Këto aktivitete shërbejnë gjithashtu për të mobilizuar pjesëmarrjen në manifestimin e 20 qershorit.
Organizatorët presin më shumë se 100,000 pjesëmarrës që do të mblidhen nën slogane si “Ndaloni Ekzekutimet në Iran” dhe “Jo Shahut, jo mullave”, duke afirmuar NCRI-në si një alternativë të vlefshme për transferimin e pushtetit nga regjimi aktual te pronarët e tij legjitimë: populli i Iranit.
Një Mesazh i Fortë për Ndryshim Regjimi
Në një kohë kur regjimi në Iran mban peng si kombin ashtu edhe ekonominë globale — dhe pasi dekada të qetësimi dhe ndërhyrjesh të huaja kanë dështuar të ndryshojnë sjelljen e tij — ky lëvizje paraqet një pikë kthese vendimtare. Duke lidhur një rrjet rezistence brenda vendit me një fushatë të palëkundur aktivizmi global, ai i dërgon botës një mesazh të qartë: ndryshimi i regjimit nuk është vetëm i mundshëm, por është rruga e vetme e qëndrueshme përpara.
