Presidenti i regjimit iranian Hassan Rouhani fajëson popullin e Iranit për përhapjen e shfrenuar të Covid-19 në mbarë vendin
Ndërkohë që Irani vuan nga një numër i lartë viktimash njerëzore për shkak të krizës së vazhdueshme të koronavirusit, presidenti i regjimit Hassan Rouhani e ka fajësuar përsëri, në mënyrë skandaloze, vetë popullin për valën e tretë të virusit.
E burgosura politike kurde, Zeinab Jalalian, zhvendoset në burgun e Kermanshah
Të burgosurën politike kurde Zeinab Jalalian e kanë zhvendosur nga Burgu Qendror i Kerman në burgun famëkeq Dieselabad të Kermanshah, në Iranin perëndimor.
E burgosura politike kurde Zeinab Jalalian ka kaluar tre muaj në burgim të izoluar në pavijonin e karantinës të Burgut Qendror të Kerman-it, në Iranin jugor. Atë e zhvendosën në burgun e Kermanshah më 24 shtator 2020.
Ditët e fundit, një intervistë e njërit prej zyrtarëve të Gardës Revolucionare (IRGC) të regjimit iranian në televizionin shtetëror reflekton realitetet shoqërore dhe politike të shoqërisë iraniane.
Gjatë intervistës së tij në televizionin shtetëror më 21 shtator, Abolfazl Shekarchi, zëdhënës i lartë dhe përfaqësues kulturor i shtabit të forcave të armatosura të regjimit, i pyetur për përgjegjësitë e përbashkëta në punën e IRGC dhe ushtrisë zyrtare, tha: “Mbrojtja e kufijve ideologjikë të Republikës Islamike dhe Revolucionit Islamik nuk është vetëm detyra e të gjitha institucioneve, organeve, madje edhe e ushtrisë, por është edhe ‘misioni i natyrshëm’ i IRGC-së.”
Regjimi iranian e krijoi IRGC-në për të ndjekur politikat e tij luftënxitëse jashtë vendit dhe për të shtypur çdo zë disident brenda Iranit. Me pak fjalë, misioni i IRGC-së është ta mbrojë regjimin e mullahëve nga rrëzimi. Lidhur me këtë, kur njëri prej pjesëmarrësve e pyeti se ku janë këta “kufij ideologjikë” dhe se si krahasohen ata me kufijtë gjeografikë të vendit, Shekarchi tha: “IRGC ka edhe një mision të brendshëm. Duhet të përballemi me MEK-un.”
Thirrja e liderit të Rezistencës Iraniane për shpërbërjen e IRGC-së është dëshira e popullit iranian, i cili ka vuajtur nga duart e kësaj bande vrasëse.
IRGC dhe Lideri Suprem i regjimit, Ali Khamenei, kanë ekskluzivisht në pronësi të tyre sektorët më me ndikim e më fitimprurës të industrive, minierave, komunikimeve, bankave, e kompanive të ndërtimit të Iranit. Pasuria e tyre i tejkalon një trilion dollarë. Çdo vit, për shkak të korrupsionit të përhapur gjerë dhe vjedhjeve të regjimit të mullahëve dhe IRGC-së, dhjetëra biliona dollarë nxirren jashtë vendit.
Në nëntor 2019, IRGC i shtypi ashpër protestat madhore në Iran. Forcat e IRGC-së vranë mbi 1500 protestues në mes të ditës gjatë këtyre protestave. IRGC ka luajtur gjithashtu një rol kyç gjatë luftës Iran-Irak. Një nga krimet e IRGC-së gjatë luftës ishte dërgimi i studentëve e minorenëve në fushat e minuara për të pastruar minat. Komandantët e IRGC-së i quanin këta fëmijë të pafajshëm “ushtarë një-përdorimsh.” Gjithashtu, Forcat terroriste Quds të IRGC-së kanë përhapur kaos e terrorizëm në mbarë rajonin.
Këto fakte nënvizojnë edhe një herë nevojën që komuniteti ndërkombëtar ta mbështesë dëshirën e popullit iranian dhe ta etiketojë ndërkombëtarisht IRGC-në si një organizatë terroriste dhe të bëjë thirrje për shpërbërjen e saj.
Lydia dhe prindërit e saj të krishterë, Sam Khosravi dhe Maryam Fallahi
Një gjykatë e regjimit iranian ka nxjerrë një vendim çnjerëzor për ta ndarë një vogëlushe 2-vjeçare nga prindërit e saj të krishterë pavarësisht “lidhjeve të forta emocionale” të saj. Sipas vendimit, vajzën e vogël e kanë ndarë nga prindërit dhe ia kanë dorëzuar Organizatës së Mirëqenies.
Vogëlushja 2-vjeçare me emrin Lydia ka lindur myslimane por është adoptuar nga një çift i krishterë kur ishte vetëm dhjetë javëshe.
Gjykata Rishikuese në Bushehr vendosi më 23 shtator 2020 se, meqë vogëlushja ka lindur myslimane, ajo nuk mund të adoptohet nga një çift i krishterë.
Ky vendim i gjykatës u mor pavarësisht “lidhjeve të forta emocionale” midis 2-vjeçares dhe prindërve të saj të krishterë, Maryam Fallahi dhe Sam Khosravi.
Lydia vuan nga probleme të zemrës dhe probleme gastrointestinale. Ajo do të përballej me një të ardhme të pasigurtë nëse do të dërgohej në jetimoren e Organizatës së Mirëqenies. Ka shumë pak mundësi që ajo të adoptohet nga një familje tjetër, për shkak të sëmundjes që ka.
Maryam Fallahi ka punuar për vite të tëra si infermiere në Spitalin e Zemrës në Bushehr. Vëzhguesi i Organizatës së Mirëqenies dhe Zyra Mjeko-ligjore kanë konfirmuar se ajo është kujdesur më së miri për Lydia-n gjatë dy viteve të fundit.
Ky vendim bie në kontradiktë me ligjet e regjimit klerikal.
Sipas nenit 3 të Ligjit për Mbrojtjen e Fëmijëve dhe Adoleshentëve, fëmijët që nuk kanë kujdestarë apo kanë kujdestarë të papërshtatshëm mund të adoptohen nga çdo shtetas iranian që banon në Iran. Ky nen nuk përmend asgjë për sa i përket fesë së prindërve që adoptojnë fëmijën.
Kushtetuta iraniane e njeh Krishterimin si fe. Kushtetuta sanksionon adoptimin e një fëmije nga prindër që besojnë në një prej feve të njohura nga Kushtetuta.
Teksa populli iranian thërret ‘Vdekje diktatorit’ nëpër rrugë, Rouhani përsërit pretendimet e tij pa baza e të çuditshme në samitin virtual të Asemblesë së Përgjithshme të OKB-së
Më 23 shtator, Presidenti i regjimit iranian Hassan Rouhani e përdori fjalimin e tij vjetor në Asemblenë e Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara për të përsëritur pretendimet e tij qesharake. Megjithatë, ai e vërtetoi edhe nje herë se nuk përfaqëson popullin iranian, dhe mbrojti krimet e regjimit të tij kundër qytetarëve iranianë. Fjalët e Rouhani-t treguan sa e domosdoshme është që të dëbohen regjimet autoritare nga OKB dhe vendi i tyre t’u jepet opozitave legjitime.
Në fjalimin e tij, Rouhani sinjalizoi se regjimi i tij nuk do t’i braktisë sjelljet malinje brenda dhe jashtë Iranit, veçanërisht në Lindjen e Mesme. Kjo ndërkohë që keqmenaxhimi ekonomik dhe ambiciet bërthamore të regjimit i kanë vënë qytetarët iranianë në kushte të rënda. Për më tepër, autoritetet iraniane i përgjigjen çdo zëri opozitar me dhunë të egër.
Në nëntor 2019, Forcat e Sigurisë së Shtetit (SSF) qëlluan për vdekje të paktën 1,500 demonstrues të cilët kishin shpallur në mënyrë paqësore kundërshtimin e tyre ndaj rritjes së çmimit të gazolinës. Videot tregojnë se SSF dhe Garda Revolucionare (IRGC) kanë përdorur helikopterë, tanke, mitralozë të rëndë, snajpera, dhe automjete të armatosura për t’i heshtur protestuesit.
Sipas organizatave dhe aktivistëve të të drejtave njerëzore, regjimi ka vrarë rreth 23 fëmijë, shumë gra, madje edhe kalimtarë. Forcat shtypëse kanë kapur gjithashtu mbi 12,000 njerëz të zemëruar me regjimin dhe i kanë transferuar nëpër burgje. Fati i shumë të burgosurve është ende i paqartë.
Më 2 shtator, Amnesty International ekspozoi një pjesë të torturave e keq-trajtimeve tronditëse që ushtrohen ndaj qytetarëve të burgosur. Kjo organizatë jo-fitimprurëse kishte mësuar detaje përmes intervistave me rreth 60 protestues që ia kanë dalë të arratisen nga burgjet famëkeqe të Iranit.
Prerja e gjymtyrëve në Iran
Janë duart e regjimit klerikal, Lideri Suprem Khamenei dhe konglomeratet e tij, si dhe IRGC, Gjyqësori, parlamenti, dhe qeveria e tij që duhet të priten e të hiqen nga jeta dhe pasuria e popullit iranian, dhe sovraniteti i uzurpuar duhet t’i rikthehet popullit iranian.
Drejtësia kriminale e regjimit klerikal ka dënuar katër të burgosur në Urmia me prerje të gjymtyrëve, për akuzën e vjedhjes. Ky dënim i neveritshëm vjen në një kohë kur Khamenei, Rouhani, Ebrahim Raisi, dhe klerikë të tjerë të lartë së bashku me bijtë e bijat e tyre të korruptuara, si dhe liderët e Gardës Revolucionare, janë pa dyshim hajdutët më të mëdhenj në historinë e Iranit. Ata vjedhin qindra biliona dollarë nga pasuria e popullit. Kjo bëhet me koston e urisë, varfërisë, dhe papunësisë së dhjetëra mijëra njerëzve, inflacionit që kap majat, dhe shkatërrimit të ekonomisë së vendit.
Ish-Ambasadori i Shteteve të Bashkuara në Komisionin e të Drejtave të Njeriut të Kombeve të Bashkuara, Ken Blackwell, në një shkrim të tij në Townhall të mërkurën, ka dënuar heshtjen e komunitetit ndërkombëtar lidhur me masakrën e 1988-ës ndaj 30,000 të burgosurve politikë iranianë. Ambasadori Blackwell nënvizoi se heshtja e komunitetit botëror e ka trimëruar regjimin e mullahëve për të vazhduar me shkeljet e të drejtave njerëzore deri në ditët e sotme.
Ky është teksti i plotë në Townhall:
OKB Duhet t’i Hetojë Krimet Madhore të Iranit
Në 1988-ën, kur sunduesit e Iranit ekzekutuan brutalisht mbi 30,000 të burgosur politikë, përfshirë adoleshentë e gra shtatzëna, komuniteti botëror heshti. Në fakt, deri më sot, Organizata e Kombeve të Bashkuara nuk e ka hetuar asnjëherë zyrtarisht këtë krim të paprecedent kundër njerëzimit.
Ata që e kanë studiuar historinë e dinë se kjo çështje u ngrit në atë kohë por komuniteti diplomatik refuzoi t’i kushtonte vëmendjen e duhur dhe nuk u kërkoi llogari ajatollahëve për atë që një numër ekspertësh e kanë përshkruar si krimi më i rëndë kundër njerëzimit në gjysmën e dytë të shekullit të 20-të për përfitime politike. Dhe historia e ka vërtetuar se ky ka qenë një gabim i madh me pasoja të rënda për popullin iranian.
Ajo që ndodhi në 1988-ën nuk është thjesht një relike e shekullit të shkuar. Përkundrazi, ka lidhje të drejtpërdrejtë me situatën aktuale në Iran, në mënyrë tragjike.
Në nëntor 2019, kur forcat iraniane të sigurisë qëlluan mizorisht për vdekje 1,500 njerëz gjatë protestave mbarëkombëtare, komuniteti botëror, përsëri, nuk reagoi në mënyrën e duhur. OKB dhe shtetet anëtare të saj nuk vepruan me vendosmëri, duke e lejuar kështu Teheranin që t’i shtonte me shkathtësi shkelje të tjera regjistrit të tij tronditës të të drejtave njerëzore.
Dhe përsëri, ky mosveprim pati pasoja shkatërrimtare. Amnesty International ka raportuar këtë muaj se regjimi ka ushtruar “torturë në masë të gjerë, duke përfshirë rrahje, goditje me kamxhik, shok elektrik … imitim ekzekutimi … dhunë seksuale,” mes shumë abuzimeve të tjera.
Me pandëshkueshmëri të pamerituar, mullahët i kanë përshkallëzuar abuzimet e tyre gjatë viteve. Sa përgjegjësi mban OKB për vuajtjen katastrofike dhe humbjen e jetëve që ka rezultuar prej kësaj?
Neni i parë i Kartës së OKB-së thotë se, mes qëllimeve të saj është “promovimi dhe nxitja e respektit për të drejtat njerëzore dhe për liritë themelore.” Nuk do të ishte gjë tjetër veçse një iluzion i bukur nëse OKB do të priste që vetë Irani të ndërmerrte “hetime të paanshme” në sjelljen e vet, siç u kërkua nga OKB në dhjetor 2019. Kjo është njësoj sikur të ftoje zjarrvënësin të hetonte një zjarrvënie.
OKB duhet të marrë përsipër zhvillimin e hetimeve të menjëhershme, të paanshme e të pavarura mbi masakrën e 1988-ës si dhe mbi vrasjet e qytetarëve të thjeshtë të sponsorizuara nga shteti në nëntor 2019. Askush nuk duhet të lejohet të torturohet apo të ekzekutohet për shkak të besimeve të tij. E megjithatë, duke ndjerë pandëshkueshmërinë, regjimi vazhdon të ekzekutojë protestues pro demokracisë si Navid Afkari.
Është koha që sunduesve të Teheranit t’u kërkohet llogari për sjelljen e tyre të përçmueshme.
Më 18 shtator, Samiti Trans-Atlantik mbi Politikën ndaj Iranit, i sponsorizuar nga opozita demokratike e Iranit, mblodhi bashkë një larmi parlamentarësh e ish-zyrtarësh të lartë nga Europa dhe SHBA nga tendenca të ndryshme politike, të bashkuar në një thirrje: OKB duhet t’i japë fund pandëshkueshmërisë së mullahëve dhe t’i kërkojë llogari regjimit për krimet e tij kundër njerëzimit. Në këtë event folën nëntë senatorë amerikanë dhe 22 anëtarë të Dhomës së Përfaqësuesve nga të dy partitë.
Ky samit global lidhi bashkë dhjetëra mijëra njerëz në 10,000 lokalitete në mbarë botën. Ai ofroi një raport mirë-informues lidhur me zhvillimet në Iran. Folësja kryesore në event, zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), tha: “Aktualisht, një numër të burgosurish që mbështesin [opozitën kryesore Mujahedin-e Khalq] MEK janë akuzuar për Moharebeh (luftë kundër Zotit) dhe janë dënuar me vdekje nga Gjykata e [burgut] Evin. Ata janë në rrezik ekzekutimi.”
Shtetet anëtare duhet ta përdorin mbledhjen e këtij muaji të Asemblesë së Përgjithshme për të shpëtuar jetët e të burgosurve politikë në Iran. Nuk mjafton thjesht të japin deklarata dënuese. Qeveritë e përgjegjshme që janë të përkushtuara ndaj parimeve humanitare duhet të marrin masa të menjëhershme e domethënëse, duke përfshirë diskutimin e shkeljeve të të drejtave njerëzore nga regjimi në Këshillin e Sigurisë.
Nuk ka kohë për të humbur. Siç pati thënë dikur Martin Luther King Jr.: “drejtësia e vonuar është drejtësi e mohuar.” Është koha të veprojmë pa vonesë dhe t’u kërkojmë llogari sunduesve të Iranit për mohimin e të drejtave më themelore të popullit iranian për 41 vite.
Përfaqësuesja demokratike Sheila Jackson Lee tha në Samitin Trans-Atlantik: “Duhet ta bëjmë OKB-në t’i hetojë këto abuzime ndaj të drejtave njerëzore.” Në një shfaqje të natyrës jo-partiake të kësaj çështjeje, kolegu i saj republikan, Përfaqësuesi Tom McClintock, pohoi gjithashtu: “Nëse nuk i kërkojmë llogari këtij regjimi vagabond, nuk dihet se ç’mund të vendosë të bëjë më pas ai.”
Ja çfarë duhet bërë: Si hap i parë, shtetet anëtare duhet ta nxisin OKB-në që t’i japë fund pandëshkueshmërisë për abuzuesit e të drejtave në Iran. Dosjet e masakrës së 1988-ës dhe të vrasjeve të nëntorit 2019 duhet t’i referohen Këshillit të Sigurimit të OKB-së për marrjen e masave të duhura.
Ndërkohë, Sekretari i Përgjithshëm, Këshilli i Sigurimit, dhe Këshilli i të Drejtave Njerëzore i OKB-së duhet të marrin masa urgjente për t’ua shpëtuar jetën të burgosurve politikë që torturohen apo që janë në pritje të ekzekutimit. Gjithashtu, është e domosdoshme të dërgohet një mision ndërkombëtar i gjetjes së fakteve i cili të vizitojë burgjet e Iranit dhe të burgosurit politikë. Një komision hetimi i udhëhequr nga OKB duhet të bëjë atë që nevojitet për të siguruar garancitë e mos-përsëritjes së torturës dhe shkeljeve të tjera të rënda të të drejtave. Pas 32 vitesh, komuniteti botëror nuk duhet të ndërmarrë rrugën e lehtë. Ai duhet të ndërmarrë rrugën e drejtë e të moralshme.
Një tubim i mbështetësve të opozitës iraniane PMOI/MEK përpara zyrave qendrore europiane të OKB-së në Gjenevë
Njëzet e një OJQ nxitën Komisioneren e Lartë të Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut, Michelle Bachelet, më 14 shtator, që të mbështeste nisjen e misioneve të pavarura të gjetjes së fakteve me fokus masakrën e 1988-ës në Iran dhe masakrën ndaj protestuesve iranianë kohët e fundit.
Në një letër të përbashkët të dërguar në seancën e dyzet e pestë të Këshillit të të Drejtave të Njeriut të OKB-së, OJQ-të u bënë apel Procedurave Speciale të OKB, në veçanti Javaid Rehman, Raportuesit Special mbi situatën e të drejtave njerëzore në Iran, dhe Fabian Salvioli, Raportuesit Special për promovimin e të vërtetës, drejtësisë, kompensimeve dhe garancive të mospërsëritjes, që të hetonin masakrën e 1988-ës në Iran si pjesë e mandateve të tyre.
Mes këtyre OJQ-ve ishin: Shoqata Ndërkombëtare për të Drejtat e Grave, Edmund Rice International Limited, France Libertes : Fondation Danielle Mitterrand, HANDS OFF CAIN, Nouveaux Droits de l’Homme (France), Drejtësi për Viktimat e Masakrës së 1988-ës në Iran (JVMI), Association des femmes Iraniennes en France (AFIF), Comité de Soutien aux Droits de l’Homme en Iran (CSDHI), Association delle Donne Democratiche Iraniane in Italia, Shoqata e Grave Anglo-Iraniane në Mbretërinë e Bashkkuar, Iran Libero e Democratico (Italia), Shoqata e rinisë iraniane në Zvicër, Association des Refugiés politiques en France, Associazione Medici e FarmacistiDemocraticiIraniani in Italia, Association des jeunesIraniens pour la démocratie et la liberté-Luxembourg, Association IranRef (Belgique), IranskaKvinnosamfundeti Sverige (Suedi), Anglo-Iranian Professionals, dhe Shoqata e të Burgosurve Politikë Iranianë-Mbretëri e Bashkuar.
NavidAfkari, një kampion 27-vjeçar i mundjes në Iran, është ekzekutuar nga regjimi i mullahëve, i akuzuar për pjesëmarrje në protesta paqësore
Mostafa Salehi, një i burgosur politik i arrestuar gjatë kryengritjes mbarëkombëtare të dhjetorit 2017 në Isfahan, është ekzekutuar më 5 gusht. Ai ka lënë pas bashkëshorten dhe dy fëmijë të vegjël.
Në një letër tjetër të dërguar më 13 shtator, 17 fitues të çmimit Nobel nxitën Sekretarin e Përgjithshëm të OKB, Antonio Guterres, që ta dënojë ekzekutimin e Navid Afkari dhe të dërgojë përfaqësues për të vizituar burgjet iraniane e për t’u takuar me të burgosurit politikë që mbahen në kushte çnjerëzore.
Lista e grave të vrara gjatë protestave iraniane në nëntor 2019. Të paktën 400 gra kanë rënë për liri gjatë protestave iraniane në nëntor 2019.
Më 15 dhjetor 2019, Rezistenca Iraniane shpalli se numri i të vrarëve nga forcat e sigurisë gjatë protestave të Iranit shkon përtej shifrës 1,500. Të paktën 4,000 njerëz janë plagosur dhe të paktën 12,000 janë arrestuar.
Më 23 dhjetor 2019, duke cituar burime brenda regjimit klerikal, Reuters konfirmoi se 1,500 njerëz janë vrarë në Iran brenda më pak se dy javëve plot trazira që nisën më 15 nëntor. Reuters kishte mësuar se mes të vrarëve janë rreth 400 gra dhe 17 adoleshentë. Zyrtarët iranianë që ua kishin dhënë shifrat Reuters-it, kishin thënë se këto shifra janë të bazuara mbi informacione të mbledhura nga forcat e sigurisë, morgjet, spitalet dhe zyrat mjeko-ligjore.
Reuters thotë se urdhri i Khamenei-t për të “bërë çfarëdo të jetë nevoja për t’i ndaluar (protestuesit),” është konfirmuar nga tre burime të afërta me rrethin e brendshëm të liderit suprem, si dhe një zyrtar i katërt.
Komiteti i Grave i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit ka mbledhur emrat dhe raporton listën e grave të vrara nga forcat e sigurisë gjatë kryengritjes së Iranit në nëntor 2019.
Lista e grave të vrara gjatë protestave të Iranit në nëntor 2019
Përfaqësues të studentëve të mjekësisë grumbullohen përpara Majlis (parlamentit) të regjimit – Teheran, Iran—24 shtator 2020
Në seancën parlamentare të së martës, Shiva Ghassemipour, deputete nga provinca Kurdistan, tha, “Kështu si po shkojnë gjërat, pak muaj më vonë buka do të zhduket nga tryezat e njerëzve, siç ka ndodhur me mishin dhe vezët.”
Deputetja shtoi: “Pas gjithë këtyre viteve duhet të pyesim veten, a nuk kishte asnjë zgjidhje për këtë situatë?… Zyrtarët tanë nuk bëjnë asgjë për të ndihmuar segmentet e varfra të shoqërisë, të cilat po shtohen në numër çdo ditë. Kur kemi premtuar se do të krijonim limane për të pasurit, të strehonim të korruptuarit, dhe t’i privonim të varfrit nga fuqia për të blerë vezë?”
Ghassemipour tha: “Qeveria krenohet se ka i ka plotësuar të gjitha nevojat e popullit, po me çfarë çmimi? Kur njerëzit nuk kanë fuqi blerëse, nuk ia vlen… E kemi parë herë pas here se zyrtarët që flasin në televizionin kombëtar as nuk i dinë fare çmimet e të mirave, nuk e dinë se njerëzit janë kaq të dëshpëruar saqë po shesin organet e trupit për të fituar bukën… A përputhen rrogat e vogla me shpërthimin e çmimeve?”
Ghassemipour e mbylli fjalën e saj duke paralajmëruar kundër vdekjeve të vazhdueshme të hamejve, vetëvrasjeve të të rinjve, largimit të intelektualëve nga vendi, dhe probleme të tjera shoqërore që kanë pllakosur vendin.
