Diplomat-terroristi iranian Assadollah Assadi

Ky artikull u botua fillimisht në townhall.com më 20 tetor 2020 nga Ali Safavi

Dwight Eisenhower, presidenti i 34-të amerikan dhe një gjeneral i dekoruar i luftës, një herë tha: “Paqja dhe drejtësia janë dy anët e së njëjtës medalje”. Nëse Evropa dëshiron të ruajë paqen, ajo duhet ta ketë të domosdoshme dhënien e drejtësisë kundër një diplomati iranian së shpejti që do të ndiqet penalisht për akuzat e terrorizmit. Për më tepër, nga një perspektivë politike, kombet evropiane duhet t’u dërgojnë mesazh të fuqishëm terroristëve të Teheranit se epoka e fushatave terroriste ka mbaruar.

Komploti me bomba i Teheranit ne 2018 ishte material i romaneve detektive, megjithese  nuk kishte asgjë imagjinare në lidhje me të.

Në qershor 2018, dy shtetas iranianë u arrestuan në Belgjikë gjatë rrugës për të bombarduar një tubim të madh të opozitës iraniane në zemër të Francës. Në mënyrë tronditëse për evropianët, një i arrestuar i tretë doli të ishte një diplomat iranian i ulur, i cili siguroi eksplozivët.

Në një ditë me diell në Luksemburg më 28 qershor 2018, një çift, Amir Saadouni dhe Nasimeh Naami, u takuan me një “diplomat” iranian. Çifti kishte punuar me të dhe shërbimin e inteligjencës së regjimit për vite me radhë, duke kryer spiunazh kundër kundërshtarëve kryesorë të Teheranit në Evropë. Diplomati personalisht u dha atyre gjysmë kilogram eksploziv të fuqishëm TATP, plus një detonator.

Diplomati është Assadollah Assadi. Ai ishte këshilltari i tretë në ambasadën e Iranit në Vjenë dhe shefi i stacionit të saj të inteligjencës për Evropën. Një ekspert veteran i eksplozivëve, organizatori terrorist kishte punuar në Irak për vite me radhë, disa herë kundër ushtarakëve amerikanë.

Sipas njoftimeve për shtyp, nën mbulesën e tij diplomatike, Assadi kishte fshehur personalisht eksplozivë në bagazhet e tij dhe kishte hipur në një fluturim austriak nga Irani, duke rrezikuar jetën e pasagjerëve të pafajshëm në bord. Asadi më pas urdhëroi dy agjentët e tij të vendosnin bombën në tubimin e opozitës “Irani i Lirë” afër Parisit. Takimi vjetor u organizua nga një koalicion demokratik që regjimi ka frikë, Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI).

Konferenca vjetore mblodhi dhjetëra mijëra iranianë pro-demokracisë. Qindra ish zyrtarë të profilit të lartë të SH.B.A., Evropiane dhe Arabe ishin të pranishëm në ngjarje kur regjimi u përpoq ta bombardonte atë më 30 qershor 2018. Presidentja e zgjedhur e NCRI, Maryam Rajavi, e cila mbajti fjalimin kryesor, dyshohej të ishte shënjestra kryesore.

Ditën e ngjarjes, autoritetet belge ndaluan çiftin terrorist me bombë. Policia gjermane më vonë arrestoi vetë Assadi disa milje larg kufirit austriak. Komploti i guximshëm u prish kështu në minutën e fundit, por historia sapo ka filluar.

Assadi dhe bashkëpunëtorët e tij terroristë do të dalin në gjyq më 27 nëntor. Provat tregojnë për terrorizmin shtetëror. Vendimi u mor nga Këshilli Suprem i Sigurisë i Teheranit i kryesuar nga presidenti i tij Hassan Rouhani dhe në fund të fundit u miratua nga lideri suprem Ali Khamenei. Ministria e Inteligjencës dhe Sigurisë (MOIS) u caktua të zbatojë vendimin në bashkëpunim me Ministrinë e Jashtme.

 “Koha për të mbyllur ambasadat e mullahëve”

Iraj Masjedi me uniformën e IRGC

Më 22 tetor, Departamenti i Thesarit i Shteteve të Bashkuara sanksionoi Iraj Masjedi, ambasadorin e regjimit iranian në Irak, i njohur gjithashtu si “guvernatori sekret i Iranit ne Irak“. Emërtimi i Masjedi nënvizon edhe një herë se si regjimi i mullahëve përdor ambasadat e tij për terrorizëm. Kështu, është e domosdoshme të mbyllen të gjitha ambasadat e regjimit dhe të dëbohen diplomat-terroristët e tij, veçanërisht në Irak, ku Masjedi operon si ambasador i regjimit, duke zbatuar politikat luftarake të regjimit.

“Sot, Zyra e Kontrollit të Pasurive të Huaja të Departamentit të Thesarit të SHBA (OFAC) po cakton Iraj Masjedi, një gjeneral në Forcën e Trupave të Gardës Revolucionare Islamike-Qods (IRGC-QF) dhe Ambasadorin e Iranit në Irak, për të vepruar për ose në emër të IRGC-QF. Si këshilltar i afërt i ish komandantit të IRGC-QF Qassem Soleimani, Masjedi luajti një rol formues në politikën e IRGC-QF në Irak. Në dekadat e shërbimit të tij me grupin, Masjedi ka mbikëqyrur një program trajnimi dhe mbështetje për grupet e policise Irakene dhe ai ka drejtuar grupe që janë përgjegjëse për sulmet që kanë vrarë dhe plagosur forcat e SH.B.A. Në kapacitetin e tij aktual, Masjedi ka shfrytëzuar pozicionin e tij si ambasador i regjimit iranian në Irak për të turbulluar transferimet financiare të kryera për të mirën e IRGC-QF.

Nga Ali Safavi

37 vjet më parë, më 23 tetor 1983, në 6:22 të mëngjesit, një kamion që mbante 908 kg eksploziv u fut në një kompleks marinash amerikane në Bejrut, Liban. 241 persona nga personeli i shërbimit amerikan u vranë në sulmin terrorist të orkestruar nga regjimi iranian dhe ekzekutuar nga përfaqësuesi i tij Hezbollah.

30 vjet më vonë, Gjykata e Qarkut e SH.B.A. urdhëroi lirimin e 1.75 miliardë dollarëve nga asetet e ngrira iraniane për të ngritur një fond për familjet e viktimave të bombardimit të vitit 1983. Këto para nuk u janë dorëzuar kurrë familjeve. Në vend që të kërkonte Teheranin të paguante, administrata e Obamës i pagoi saktësisht 1.7 miliardë dollarë para në dorë regjimit në 2016. Ironia, deri në ngjashmërinë e shifrave (1.7), nuk mund të neglizhohet.

Ka nga ata që thonë se fushata e presionit maksimal është fajtori kryesor për terrorizmin e shfrenuar të Teheranit. Por, në fakt, politika e zbutjes së SHBA që kultivoi marrëveshjen bërthamore të Iranit në 2015 mbetet të jetë motivuesi kryesor për terrorin e regjimit.

Pagimi i sponsorit kryesor shtetëror në botë të terrorizmit miliarda dollarë, edhe pse është shpallur fajtor për vrasje nga gjykatat amerikane, mbase nuk është gjëja më e zgjuar për të bërë; veçanërisht nëse doni të shmangni pasurimin e terroristëve që vrasin amerikanë në Irak.

Kjo nuk është një thirrje partizane. Historikisht, administratat e të dy partive kanë dashur ta qetësojnë Teheranin thjesht sepse është opsioni më pak i kushtueshëm gjatë një cikli zgjedhor katër-vjeçar. Megjithatë, qetësimi i teokratëve terroristë shumëfishon ambicien e tyre.

Deri në vitin 2018, regjimi, duke vrarë pa u ndëshkuar për 40 vjet, u diplomua në një nivel të ri të terrorizmit. Më parë, regjimi përdori përfaqësues. Në qershor 2018, ajo përdori një nga diplomatët e saj zyrtarë, Assadollah Assadi, një këshilltar në ambasadën e saj në Vjenë, Austri, për të transportuar një eksploziv të sofistikuar në çantën e tij diplomatike.

Asadi personalisht e dorëzoi bombën në Luksemburg ku e dorëzoi atë në një qeli të fjetur. Eksplozivi supozohej të shpërthente në një tubim të madh ndërkombëtar të kundërshtarëve të regjimit iranian, opozita kryesore Mujahedin-e Khalq (MEK), në periferi të Parisit.

Me shtimin e rasteve të poshtërimit publik të “banditëve” në rrugët e Iranit, poshtërim të cilin autoritetet e quajnë “manovra të pushtetit”, regjimi i ka përhapur planet e tij represive në qytete e provinca të tjera.

Ditët e fundit, zyrtarët e regjimit kanë shpallur themelimin e bazave në qytete të ndryshme të Iranit.

Më 19 tetor, në një transmetim nga televizioni shtetëror i regjimit, Mohammad Reza Yazdi, komandant i brigadës Mohammad Rasul të Gardës Revolucionare (IRGC) në Teheran, tha: “Njësitë e patrullave Razaviun e kanë nisur punën në vitin 2018 për të ruajtur sigurinë. Në 2019-ën, struktura e tyre u përfundua, dhe shërbimet e tyre u zgjeruan në 2020-ën… Në koordinim me vëllezërit tanë trima të Forcave të Sigurisë së Shtetit dhe me prokurorinë e Teheranit, i kemi mobilizuar njësitë Razaviun në të gjitha qytetet për të ruajtur sigurinë… Këto përpjekje do të vazhdojnë deri sa të ndalojmë çdo tentativë për prishjen e sigurisë në kapilarët e qyteteve.”