Shkruar nga Sekretariati i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI)

Thirrje për sanksione kundër regjimit klerikal për abuzimet e tij brutale ndaj të drejtave njerëzore dhe për ekzekutimet jashtë-gjyqësore

Rezistenca Iraniane e dënon fort ekzekutimin e Ruhollah Zam dhe nxit Kombet e Bashkuara, organizatat e të drejtave njerëzore, si dhe Bashkimin Europian dhe shtetet e tij anëtare, sidomos Francën, që ta dënojnë fuqishëm këtë krim të urryer. Rezistenca përsërit gjithashtu nevojën për sanksione ndërkombëtare kundër regjimit klerikal për shkeljet e tij brutale e sistematike të të drejtave njerëzore, dhe për ekzekutimet masive, arbitrare e jashtë-gjyqësore. Rezistenca Iraniane nënvizon domosdoshmërinë e ndërmarrjes së masave të nevojshme për t’ua shpëtuar jetën të burgosurve të dënuar me vdekje, sidomos të burgosurve politikë.

Letra e shtatë Raportuesve Specialë të Kombeve të Bashkuara, e bërë publike të mërkurën, mbi masakrën e 1988-ës ndaj të burgosurve politikë iranianë, është një zhvillim i rëndësishëm në lëvizjen që kërkon drejtësi për viktimat e këtij krimi kundër njerëzimit.

Në verën e 1988-ës, regjimi iranian masakroi mbi 30,000 të burgosur politikë, kryesisht anëtarë dhe mbështetës të Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK).

Raportuesit Specialë të OKB që kanë nënshkruar letrën janë Luciano Hazan, Krye-Raportues i Grupit të Punës për Zhdukjet e Detyruara apo Kundër Vullnetit; Agnes Callamard, Raportuese Speciale për ekzekutimet jashtë-gjyqësore, të nxituara apo arbitrare; Clement Nyaletsossi Voule, Raportues Special për të drejtën e lirisë për mbledhje dhe shoqërim paqësor; Javaid Rehman, Raportues Special mbi situatën e të drejtave njerëzore në Republikën Islamike të Iranit; Fionnuala Ní Aoláin, Raportuese Speciale për promovimin dhe mbrojtjen e të drejtave njerëzore dhe lirive themelore në betejën kundër terrorizmit; Nils Melzer, Raportues Special mbi torturën dhe trajtime apo ndëshkime të tjera mizore, çnjerëzore apo poshtëruese; dhe Fabian Salvioli, Raportues Special mbi promovimin e të vërtetës, drejtësisë, dëmshpërblimit dhe garancive për mos-përsëritje.

Raportuesit Specialë të OKB

Raportuesit Specialë të OKB kanë nënvizuar se, nëse regjimi iranian vazhdon t’i shpërfillë detyrimet e tij sipas ligjeve ndërkombëtare të të drejtave të njeriut, ata nxisin komunitetin ndërkombëtar që të nisë një hetim të vetin mbi këtë masakër, “përfshirë edhe me anë të krijimit të një grupi hetimor ndërkombëtar.”

Ata nënvizuan gjithashtu se masakra e 1988-ës “mund të jetë e barasvlefshme me krime kundër njerëzimit” dhe “fshehja sistematike e fatit dhe vendndodhjes së viktimave përbën një krim në vazhdim kundër njerëzimit me zhdukje të detyruar.”

Robert A. Destro, Ndihmës Sekretari i Shtetit për Demokracinë, të Drejtat Njerëzore dhe Punën në Departamentin amerikan të Shtetit, ka nënvizuar nevojën për një hetim të pavarur mbi masakrën e 1988-ës, duke theksuar se regjimi i mullahëve do të vazhdojë ta refuzojë nisjen e një hetimi për këtë krim.

“Shtetet e Bashkuara i japin jehonë thirrjes së OKB për një hetim të pavarur mbi zhdukjet masive dhe ekzekutimet e nxituara në Iran gjatë 1988-ës, ndonëse përfshirja e dyshuar e zyrtarëve të lartë aktualë bën që të ketë shumë pak gjasa që regjimi të hetojë veten. Regjimi nuk u ka dhënë familjarëve llogari për fatin e njerëzve të tyre të dashur. Përkundrazi, ata i kërcënojnë familjet dhe përdhosin zonat e varreve. Iranianët meritojnë drejtësi. I bëjmë thirrje komunitetit ndërkombëtar që t’i kërkojë llogari regjimit përballë kërkesave të OKB-së,” shkruan ai në Twitter.

Amnesty International e ka përshkruar këtë letër si një “pikë kthese” në luftën tre-dekadëshe për drejtësi.

Majtas, Nazanin Mohammadnejad; dhe djathtas, Fatemeh Tamimi

Dy aktiviste arrestohen në Mahshahr dhe Teheran

Agjentë të Departamentit të Inteligjencës në Portin e Mahshahr kanë arrestuar Fatemeh Tamimi në shtëpinë e saj të mërkurën, më 9 dhjetor 2020. Fatemeh Tamimi është një aktiviste kulturore që merret me letërsinë e fëmijëve dhe folklorin arab. Atë e kanë transferuar në një vendndodhje të panjohur.

Fatemeh Tamimi, 39 vjeç, është e martuar. Ajo ka dy fëmijë, Maha, 15 vjeç, dhe Mohammad, 11 vjeç. Ajo jeton në qytetin Jarrahi në portin e Mahshahr.

Fatemeh Tamimi merret gjithashtu me mbledhjen e tregimeve, këngëve, ninullave, dhe trashëgimive të tjera të kulturës arabe. Ajo ka bërë edhe filma dokumentarë.

Agjentë të inteligjencës në Teheran kanë bastisur gjithashtu banesën e Nazanin Mohammadnejad, një ish-aktiviste studentore në universitetet e Teheranit dhe AlamehTababaii. Atë e kanë arrestuar mbrëmjen e së martës, më 8 dhjetor 2020.

Majtas, Mojgan Keshavarz, dhe djathtas, Sepideh Farhan

Babai i 15-vjeçarit Mohammad Dastankhah, adoleshentit të qëlluar për vdekje nga forcat e sigurisë në Shiraz të Iranit jug-perëndimor gjatë protestave të nëntorit 2019 në Iran, i drejtohet komunitetit ndërkombëtar.

Muzeu i 120 vieteve luftë për liri në Iran- Ashraf-3 Shqipëri

E enjtja shënon Ditën e të Drejtave të Njeriut të OKB, dhe ngre pyetjen se a do të jetë viti i ardhshëm më në fund viti kur komuniteti ndërkombëtar do të marrë masa serioze për të adresuar krimet dhe abuzimet e shpërfillura për dekada të tëra.

Pas tre dekadash padrejtësi, një grup ekspertësh të të drejtave të njeriut në Kombet e Bashkuara kanë publikuar letrën e tyre drejtuar autoriteteve të regjimit lidhur me masakrën e 1988-ës ndaj të burgosurve politikë iranianë, duke thënë se masakra e 1988-ës “mund të jetë e barasvlefshme me krime kundër njerëzimit.”

Ata përsëritën gjithashtu se, nëse regjimi refuzon të hetojë dhe “t’i zbatojë detyrimet e tij sipas ligjeve ndërkombëtare të të drejtave të njeriut,” ata i bëjnë thirrje “komunitetit ndërkombëtar që të marrë masa për të hetuar këto çështje, duke përfshirë edhe krijimin e një grupi hetimor ndërkombëtar.”

Politika e paqësimit e qeverive perëndimore e ka trimëruar regjimin dhe i ka dhënë atij një ndjesi pandëshkueshmërie për të vazhduar me krimet kundër njerëzimit. Tani, pas kësaj letre të cilën Amnesty International e quan një “pikë kthese,” komuniteti ndërkombëtar ka një mundësi për t’i kërkuar llogari regjimit për krimet e tij.

Në masakrën e 1988-ës, mbi 30,000 të burgosur politikë, shumcia pre të cilëve ishin anëtarë e mbështetës të Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), u ekzekutuan nga regjimi iranian.

Shtatë ekspertë të Kombeve të Bashkuara për të drejtat e njeriut i kanë shkruar një letër regjimit të Iranit, ku e përshkruajnë masakrën e 1988-ës ndaj mijëra të burgosurve politikë si “krime kundër njerëzimit.”

Regjimi i Iranit e kreu këtë masakër në verën e 1988-ës, bazuar në një fatëa nga Lideri Suprem i atëhershëm, Ruhollah Khomeini. Janë masakruar mbi 30,000 të burgosur politikë. Shumica dërrmuese e viktimave ishin aktivistë të opozitës Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI), që njihet ndryshe si Mujahedin-e Khalq (MEK). Mes anëtarëve të Komisioneve të Vdekjes, të cilët në atë kohë vulosnin vdekjen për të burgosurit, ishin Kryegjyqtari aktual i regjimit, Ebrahim Raisi, dhe Ministri aktual i Drejtësisë, Alireza Avaei.

Letra e Raportuesve Specialë, e cila daton më 3 shtator 2020, është bërë publike vetëm tani nga Kombet e Bashkuara.

Kjo letër i bën thirrje regjimit iranian që të ndjekë penalisht autorët e masakrës së 1988-ës. Letra shton se, nëse Teherani vazhdon të refuzojë përmbushjen e detyrimeve që ka sipas ligjeve ndërkombëtare të të drejtave të njeriut, ekspertët e OKB i bëjnë thirrje komunitetit ndërkombëtar që të nisë një hetim të vetin për këtë masakër, “qoftë edhe me anë të krijimit të një grupi hetimor ndërkombëtar.”

Ekspertët e OKB shkruajnë: “Midis korrikut dhe shtatorit të 1988-ës, autoritetet iraniane zhdukën me forcë dhe ekzekutuan në mënyrë jashtëgjyqësore mijëra disidentë politikë të burgosur, të lidhur me grupe politike opozitare, në fshehtësi në 32 qytete, dhe ua hodhën tej trupat, kryesisht nëpër varre masive të pashënuara.”

“Besohet se të gjithë individët e zhdukur gjatë kësaj periudhe janë vrarë, por familjeve nuk u është dhënë informacion individual lidhur me fatin dhe vendndodhjen e njerëzve të tyre, rrethanat që kanë çuar në ekzekutimin e tyre dhe vendndodhjen e eshtrave të tyre. Kjo gjë vazhdon të shkaktojë dhimbje të jashtëzakonshme për familjarët e viktimave, disa prej të cilëve ende nuk e besojnë se njerëzit e tyre kanë vdekur.”

“Autoritetet iraniane i kanë përjashtuar gjithashtu emrat e shumicës dërrmuese të viktimave nga regjistrat e varrimeve që janë të disponueshëm për publikun, në mënyrë që ta fshehin vendndodhjen e eshtrave.”

“Familjarët e personave të zhdukur apo që besohet se janë vrarë përballen me një ndalim të vazhdueshëm lidhur me organizimin e mbledhjeve apo eventeve përkujtimore.”

“Autoritetet kanë tentuar veçanërisht t’i shtypin mbledhjet në zonën e varreve masive të Khavaran, zonë e cila ka marrë një kuptim simbolik në përpjekjet e familjeve për të fituar drejtësinë dhe të vërtetën. Veprimet e ndërmarra përfshijnë fotografimin dhe filmimin e familjarëve që vizitojnë zonën e varreve, kërcënimin, rrahjen dhe arrestimin e familjarëve në këtë zonë, kërcënimin e familjarëve që të mos e vizitojnë zonën, bastisjen e shtëpive të familjarëve që mbajnë ceremoni përkujtimore dhe mbylljen e hyrjes e të rrugëve që të çojnë në këtë zonë.”

“Familjarët, të mbijetuarit dhe mbrojtësit e të drejtave njerëzore janë gjithashtu objekt i kërcënimeve, ngacmimeve, frikësimeve dhe sulmeve të vazhdueshme për shkak të përpjekjeve për të kërkuar informacion mbi fatin dhe vendndodhjen e individëve, dhe për shkak të kërkesave për drejtësi. Disa mbrojtës të të drejtave njerëzore po vuajnë dënime për pjesëmarrje në mbledhje përkujtimore dhe familjarët janë përballur me ndjekjen penale për akuza të vagullta të lidhura me sigurinë kombëtare.”