Kriza e COVID-19 në Iran: Numri i Vdekjeve Rritet me Shpejtësi, Fillimi i një Tragjedie
Rreth 52,000 njerëz kanë humbur jetën për shkak të pandemisë së COVID-19 në Iran, sipas Rezistencës Iraniane. Regjimi iranian, edhe pse përpiqet ta minimizojë seriozitetin e krizës, ka shpallur mbi 108 vdekje, që është numri më i lartë i vdekjeve i shpallur në dy muaj. Kjo është shenjë e fillimit të një tragjedie humanitare.
Edhe pse regjimi është përpjekur ta minimizojë seriozitetin e krizës që nga fillimi i COVID-19, pasi e kishte mohuar ekzistencën e saj për disa javë, numri i infektimeve dhe vdekjeve të shpallura nga Ministria e Shëndetësisë e mullahëve, së bashku me numrin e vërtetë të vdekjeve të shpallur nga Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK) apo nga ata që merren me gazetari qytetare, konfirmojnë se sa e thellë është kriza e koronavirusit në Iran dhe se popullin iranian e pret një katastrofë e madhe humanitare.
E burgosura politike Zahra Safaei ka marrë kërcënime për jetën nga të burgosur të rëndomtë në burgun Qarchak në Varamin.
Sipas lajmit të bërë publik të shtunën më 13 qershor 2020, disa të burgosur të rrezikshëm të rekrutuar nga Ministria e Inteligjencës dhe autoritetet e burgut kanë kërcënuar se do ta sulmojnë dhe vrasin të burgosurën politike.
Të burgosurën politike Zahra Safaei e arrestuan së bashku me të bijën, Parastoo Moeini, më 24 shkurt 2020 dhe e transferuan në Qendrën e Paraburgimit të Ministrisë së Inteligjencës (Godina 209 e Burgut Evin). Më pas ato i transferuan në Burgun Qarchak të Varamin-it në mes të prillit.
E burgosura politike Zahra Safaei është një nga 20 iranianët e arrestuar të listuar në deklaratën e Rezistencës Iraniane më 5 maj 2020, deklaratë përmes së cilës NCRI bënte thirrje për aksion urgjent për shpëtimin e jetëve të tyre.
Zahra Safaei ka vuajtur prapa hekurave si e burgosur politike nga viti 1981 deri në 1989-ën. Është arrestuar sërish në 2006-ën, dhe më pas është dërguar në burgun e Qazvin në 2009-ën. Babai i saj, një figurë e spikatur në komunitetin e biznesit të Teheranit, është ekzekutuar në vitin 1982 me akuzën e mbështetjes për Organizatën Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK).
Mbahet në Kaliforni varrimi i Marjan, zërit frymëzues të grave të shtypura të Iranit
Në Kaliforni të Shteteve të Bashkuara është mbajtur varrimi i Marjan, këngëtares dhe aktores së famshme iraniane. Ajo ndërroi jetë të premten, më 5 qershor, në një spital në Los Angeles. Shumë iranianë, mbështetës të Rezistencës Iraniane dhe figura politike, morën pjesë në ceremoninë e varrimit për të nderuar kujtimin e saj dhe luftën e saj për liri e demokraci në Iran.
Varri i Marjan ishte rrethuar me lule të dërguara nga e gjithë bota dhe ishte stolisur me simbolin e Luanit dhe Diellit të Iranit.
Shahla Safi Zamir, e njohur me emrin e artit Marjan, lindi në vitin 1948. Ajo e nisi karrierën e saj si folëse në radio, dhe më pas arriti të futej në botën e kinemasë. Më pas u bë një nga këngëtaret më të mirënjohura të Iranit.
Pas revolucionit anti-monarkik të 1979-ës, Marjan, ashtu si këngëtaret e tjera femra, nuk u lejua të këndonte nga regjimi misogjinist i mullahëve. Marjan dhe bashkëshorti i saj, regjisori i mirënjohur iranian Z. Freydoon Jourak, ishin mbështetës të Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI, Mujahedin-e Khalq ose MEK). Ata u arrestuan nga regjimi iranian në vitin 1982. Marjan u transferua në burgim të izoluar dhe regjimi bëri gjithçka për t’ia thyer rezistencën. Megjithatë, Marjan rezistoi dhe frymëzoi shumë nga të burgosurat e tjera. Pas lirimit nga burgu, ajo nuk ndaloi kurrë së bëri thirrje për një Iran të lirë, kështu që, së bashku me të shoqin, u detyruan të largoheshin në drejtim të Shteteve të Bashkuara.
Kur mbërritën në SHBA, në vend që të mendonin për interesat e tyre personale, Marjan dhe bashkëshorti i saj iu bashkuan Rezistencës Iraniane. Ajo këndoi këngë për popullin iranian dhe lëvizjen e Rezistencës dhe nuk ndaloi kurrë së mbështeturi MEK-un, Këshillin Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) dhe presidenten e zgjedhur të NCRI-së, Znj. Maryam Rajavi. Kështu, Marjan u bë e njohur si “zëri frymëzues i grave të shtypura të Iranit”.
Mbi 52,100 të vdekur nga koronavirusi (COVID-19) në Iran- Numri i Vdekjeve nga Koronavirusi në Iran sipas burimeve të PMOI MEK
Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI) shpalli mbasditen e sotme, më 15 qershor 2020, se Koronavirusi ua ka marrë jetën mbi 52,100 njerëzve në 332 qytete të Iranit. 4255 në Khuzestan, 3690 në Qom, 3270 në Khorasan Razavi, 2825 në Mazandaran, 1342 në Kermanshah, 1095 në Kurdestan, 691 në Ardabil, 486 në Bushehr, 395 në Hormozagan. Kjo është përveç raporteve të marra nga provincat e tjera.
Komiteti i Sigurisë dhe Anti-terrorizmit i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), një koalicion grupesh opozitare që kërkojnë ndryshim demokratik regjimi në Iran, ka zbuluar dhe publikuar emrat, përshkrimet dhe dokumentet e transferimit të 60 individëve të plagosur gjatë kryengritjes mbarëkombëtare të nëntorit 2019. Këta individë janë transferuar në spitalet e Teheranit, sipas dokumenteve të zbuluara.
Mes 60 protestuesve të plagosur që janë transferuar në spitale të ndryshme, janë gjashtë protestuese femra, dy prej të cilave janë plagosur nga armë zjarri të forcave të regjimit. Pesë djem të rinj janë regjistruar si “të paidentifikuar,” ndoshta për shkak të plagëve të rënda.
“Misogjinia e Institucionalizuar në ligjet e regjimit të mullahëve që sundojnë Iranin,” është titulli i një dokumenti të përgatitur nga Komiteti i Grave i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit, dokument i cili shqyrton shkurtimisht ligjet misogjiniste të regjimit klerikal në Iran.
I ashtu-quajturi regjim i Republikës “Islamike” ka sunduar në Iran për rreth 40 vite me interpretimin e tij të shtrembër e të prapambetur të Islamit. Që nga fillimi i sundimit të tij, regjimi i ka patur themelet në nënshtrimin, përjashtimin dhe poshtërimin e grave iraniane.
Jehona e thirrjeve të grave iraniane gjatë revolucionit anti-monarkik dëgjohej ende kur, në vigjilje të Ditës Ndërkombëtare të Gruas në 1979-ën, Khomeini ndërmori hapin e parë në shtypjen e grave duke deklaruar se mbajtja e hijab-it (mbulimi) ishte i detyrueshëm për të gjitha punonjëset femra të qeverisë. Vagabondët e huliganët e mbështetur nga qeveria turreshin nëpër rrugë, duke bërtitur me slloganin famëkeq “ose shaminë, ose grusht kokës” për t’i poshtëruar e terrorizuar gratë dhe publikun në përgjithësi, duke përgatitur terrenin për imponimin e kodit të ri të veshjes.
Kjo analizë e shkurtër pasqyron vetëm një pikë uji nga një oqean. Për një studim të hollësishëm të ligjeve misogjiniste të regjimit mesjetar që sundon Iranin duhen libra të tërë.
Të gjitha ligjet e regjimit klerikal janë të mbushura me një armiqësi histerike ndaj grave, në arsim, veshje e mbulim, martesë, divorc, trashëgimi dhe në segregacionin në autobusë, vende pune, etj. Duket që mullahët fondamentalistë përpiqen t’i kthejnë prapa rrotat e historisë.
Ka gjithashtu shumë probleme të tjera që nuk i kemi prekur, si vajzat pa strehë që flenë nëpër kuti kartoni në rrugë, vajzat e arratisura nga shtëpia, gratë që detyrohen të bëjnë prostitucion për të ushqyer fëmijët e tyre.
“Misogjinia e Institucionalizuar në ligjet e regjimit të mullahëve që sundojnë Iranin” është publikuar për herë të parë në nëntor 2015. Është përditësuar në maj 2020.
Regjimi iranian ka rrahur me kamxhik pesë të burgosur politikë dhe aktivistë paqësorë në qershor.
Të gjithë ata që janë rrahur janë njerëz të arrestuar për veprimtari paqësore apo për ushtrimin e të drejtës së tyre për liri shprehjeje.
Të hënën, më 8 qershor, u krye dënimi me kamxhik për Mohamamd Bagher Souri, i arrestuar gjatë protestave mbarëkombëtare të nëntorit 2019, në Burgun e Teheranit të Madh.
Souri ishte dënuar me pesë vite burg dhe 80 goditje me kamxhik. Ai u godit 35 herë nga njëri prej rojave të burgut. Pas goditjeve, ai kishte plagë në shpinë e në shputat e këmbëve.
Në të njëjtën ditë, dy persona i rrahën me kamxhik për pjesëmarrjen e tyre në protestat e nëntorit 2019 në qytetin Urmia të Iranit veri-perëndimor. Aktivistët e të drejtave njerëzore nga Azerbaixhani, Ali Azizi dhe Eliar Hosseinzadeh, morën 20 goditje për “prishje të rendit publik”.
Më 5 qershor, një person në Iranin jug-perëndimor e rrahën me kamxhik 55 herë për faktin që e kishte kritikuar dhe kishte “refuzuar t’i kërkonte falje” përfaqësuesit lokal të Udhëheqësit Suprem të regjimit.
Ruhollah Barzin, i cili punon në një furrë buke në Charam, në provincën Kohgiluyeh dhe Boyer-Ahmad, është rrahur me kamxhik për shkak të ankesave nga Seyed Nourallah Afshar, kryetari i lutjeve të së premtes në Charam.
Në një intervistë me të përditshmen shtetërore Tabnak, kleriku e konsideroi implementimin e dënimit me kamxhik si pjesë të të drejtave të tij civile dhe tha se nuk e tërhiqte ankesën e tij pasi “i riu ka refuzuar të kërkojë falje”.
Si palë në Konventën Ndërkombëtare për të Drejtat Civile dhe Politike (ICCPR), Irani është i detyruar ligjërisht ta ndalojë torturën dhe trajtimet apo ndëshkimet e tjera mizore, çnjerëzore apo poshtëruese. Megjithatë, ligji iranian vazhdon t’i lejojë ndëshkimet trupore të ndaluara ndërkombëtarisht si amputimi, gjuajtja me gurë dhe rrahja me kamxhik dhe i justifikon ato në emër të mbrojtjes së moralit fetar.
Për më tepër, regjimi i dënon rregullisht me kamxhik protestuesit dhe disidentët.
Mbi 51,800 të vdekur nga koronavirusi (COVID-19) në Iran- Numri i Vdekjeve nga Koronavirusi në Iran sipas burimeve të PMOI MEK
Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI) shpalli këtë mbasdite, më 14 qershor 2020, se koronavirusi ua ka marrë jetën mbi 51,800 njerëzve në 332 qytete të Iranit. 4230 në Khuzestan, 2665 në Isfahan, 1940 në Sistan e Baluchistan, 1765 në Lorestan, 1725 në Azerbaixhanin Lindor, 1440 në Azerbaixhanin Perëndimor, 1310 në Kermanshah, 1078 në Kurdestan, 625 në Kerman, 370 në Hormozagan. Këto numra janë përveç raporteve të marra nga provincat e tjera.
Washington Post ka publikuar një artikull më 13 qershor për Marjan, një këngëtare dhe aktore e famshme iraniane e cila ndërroi jetë më 5 qershor në një spital në Los Angeles.
Më poshtë vijon teksti i plotë i artikullit të Washington Post:
Marjan, një këngëtare dhe aktore populllore në Iranin para-revolucionar e cila, pas burgosjes nga autoritetet islamike të vendit në vitet 1980, ia fali zërin kauzës së lirisë politike në atdheun e saj, vdiq më 5 qershor në një spital në Los Angeles, në moshën 71 vjeçare.
Shkaku i vdekjes ishte komplikacione nga një operacion, siç thotë në një deklaratë Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit.
Marjan (emër arti për Shahla Safi Zamir) ka aktruar në mbi 30 filma në gjuhën Farsi në vitet 1960 dhe 1970 dhe ishte një nga artistet më të mirënjohura të Iranit përpara përmbysjes së shahut të mbështetur nga Perëndimi, në 1979-ën. Ajo ka kënduar gjithashtu këngë shumë të dashura për iranianët, këngë që shpesh evokonin ndjenja nostalgjike.
Kur udhëheqësit islamikë të quajtur mullahë morën pushtetin në Iran, bërja e filmave u ndalua përkohësisht, dhe grave iu ndalua të këndonin në publik. Marjan iu bashkua një lëvizjeje opozitare për të luftuar kundër këtyre kufizimeve të sapovendosura dhe u arrestua për herë të parë në 1980-ën pse kishte kënduar një këngë që përkthehet si “Atdheu”: “Atdheu im, shtëpia ime, nuk kam vend tjetër veçse këtu, nuk kam të ardhme pa ty.”
Marjan u arrestua sërish në vitin 1982 për lidhjet e saj me disidentë politikë dhe kaloi dy vite në burg, duke përfshirë gati nëntë muaj në izolim. Në burg e mbajtën mes grave të tjera dhe më vonë ajo ka theksuar gjendjen e vështirë të grave të burgosura e artisteve në Iran.
Maryam Rajavi, presidentja e zgjedhur e NCRI-së, ka thënë në një deklaratë se Marjan ishte e spikatur mes grave “që janë ngritur dhe kanë luftuar kundër regjimit” dhe që “janë përfaqësuese të vërteta të vuajtjes së grave iraniane dhe dëshirës së tyre të fuqishme për çlirim.”
Marjan u largua nga Irani në vitin 2001 dhe shkoi në Dubai.
“Atje shkova në Ambasadën Amerikane dhe u prezantova,” pati thënë ajo në një intervistë me Al Arabiya TV në 2015-ën. “Ata mësuan se isha aktore dhe këngëtare e famshme dhe pranuan të më jepnin azil.”
Ajo u vendos në Los Angeles së bashku me të shoqin.
Zëri i Marjan nuk u dëgjua më në publik deri në 2005-ën, kur këndoi në DAR Constitution Hall të Uashingtonit përpara një grumbullimi iranianësh të mërguar. Njëra nga këngët në Farsi që ajo performoi atë natë shërbeu si thirrje për rezistencë ndaj regjimit klerikal të Iranit:
Degët e mia të reja janë plagosur nga sëpata
Por çfarë do të bëni me rrënjët?
Çfarë do të bëni?
Në një strofë tjetër, ajo thotë që zogjve mund t’u jetë ndaluar të fluturojnë, “por çfarë do të bëni me zogjtë e vegjël në fole?”
Gjatë viteve në vijim, Marjan regjistroi dhe ndihmoi në krijimin e dhjetëra himneve të fuqishme me mesazhe të qarta politike, duke përfshirë “Koha për Përmbysje,” “Do të Ndërtojmë një Komb” dhe “Duhet dhe Mundemi.”
Ajo rrallë herë ka dhënë koncerte komerçale, pasi ka parapëlqyer të shfaqej në tubime të NCRI-së dhe grupeve të tjera disidente në Shtetet e Bashkuara dhe në Shqipëri, ku banon një komunitet i madh mërgimtarësh iranianë.
Ajo ka performuar në tubimet e përvitshme në Paris përpara turmave që shkonin deri në 100,000 veta. Në qershor 2018, një tentativë e sponsorizuar nga shteti iranian për të shpërthyer bomba në tubim u parandalua nga autoritetet franceze, gjermane dhe belge të zbatimit të ligjit, sipas zyrtarëve francezë.
Ndonëse e ndaluar zyrtarisht në Iran, muzika e Marjan e ka gjetur rrugën drejt një brezi të ri të irrituar nga sundimi represiv i mullahëve.
“Këngët e Marjan, dhe përkushtimi i saj ndaj lirisë dhe popullit të Iranit,” tha Rajavi e NCRI-së në një ceremoni në Shqipëri, “janë frymëzuese për të rinjtë e Iranit dhe veçanërisht për gratë e reja e të rebeluara.”
Shahla Safi Zamir lindi më 14 korrik 1948 në një familje të pasur në Shiraz të Iranit. Ajo ishte folëse në radio para se të shfaqej në filmin e parë të saj në 1969-ën, “Një Botë Plot Shpresë,” në krah të Mohammad Ali Fardin, një nga aktorët më të mirënjohur të Iranit.
Marjan aktroi në shumë filma në vitet 1970, shpesh në role disi pikante. Ajo ofroi një performancë veçanërisht dramatike në filmin “Duke u prehur në erë” (1978), me regjisor bashkëshortin e saj, Fereydoun Jourak. Ky ishte filmi i saj i fundit para Revolucionit Iranian.
Martesa e saj e parë, me aktorin e radios Mehdi Ali-Mohammadi, përfundoi në divorc. Ajo ka lënë pas Jourak, në Los Angeles; një vajzë nga martesa e parë; dhe disa nipër e mbesa.
Kur u rishfaq në publik gjatë koncertit të 2005-ës në Uashington, Marjan e lidhi figurativisht rikthimin e saj në skenë me fatin e disidencës iraniane, duke kënduar:
Mos mendoni se jam harruar
Jam gdhendur në histori dhe kujtime
Jam kaq e bashkuar me popullin tim
saqë mund të mendoni që jam zëri i tij
Zëri i tij
Zëri i tij.
Dokumentet e reja të zbardhura nga NCRI konfirmojnë brutalitetin e regjimit të mullahëve dhe përmasat e mëdha të protestave të Iranit
Rezistenca Iraniane ka zbardhur disa dokumente lidhur me transferimin e 60 protestuesve të plagosur gjatë protestave mbarëkombëtare të Iranit në nëntor në spitalet e Teheranit nga Organizata e Emergjencave nga 15 deri më 18 nëntor 2019. Këto dokumente konfirmojnë përmasat e mëdha të protestave të Iranit dhe krimet e regjimit kundër njerëzimit.
Një nga dokumentet e zbardhura nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI) pohon se, “Mes 60 të plagosurve që janë dërguar në spital nga Organizata e Emergjencave e vendit, janë gjashtë gra, dy prej të cilave janë qëlluar nga forcat e sigurisë. Pesë djem të rinj janë regjistruar si të paidentifikuar në dokumentet e Organizatës së Emergjencave.”
Edhe pse kjo është vetëm një pjesë e vogël e brutalitetit të regjimit gjatë protestave mbarëkombëtare të Iranit, gjithsesi tregon përmasat e stërmëdha të kryengritjes që ka shkundur themelet e regjimit.
Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI, Mujahedin-e Khalq ose MEK), përmes rrjetit të saj të gjërë brenda Iranit, më 15 dhjetor 2019 pati shpallur se forcat e sigurisë të regjimit kanë vrarë mbi 1500 njerëz në Iran. MEK, pas mbledhjes së informacioneve për disa muaj, publikoi emrat dhe fotot e mbi 750 të vrarëve.
LinkedInTëitterFacebook12PrintEmailMore15
Mbahet në Kaliforni varrimi i Marjan, zërit frymëzues të grave të shtypura të Iranit
Mbi 52,100 të vdekur nga koronavirusi (COVID-19) në Iran- Numri i Vdekjeve nga Koronavirusi në Iran sipas burimeve të PMOI MEK
Foto fajli – Rrahja me kamxhik në publik më 10 korrik 2018 e një të riu të dënuar për konsumim alkooli. Dënimi me kamxhik u krye në Sheshin Niazmand, Kashmar, provinca Razavi Khorasan, ku këtë person, të njohur thjesht si M. R., e goditën 80 herë në shpinë.
Shkruar nga 
Nga: 
Shkruar nga 