Komiteti i Sigurisë dhe Anti-terrorizmit i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), një koalicion grupesh opozitare që kërkojnë ndryshim demokratik regjimi në Iran, ka zbuluar dhe publikuar emrat, përshkrimet dhe dokumentet e transferimit të 60 individëve të plagosur gjatë kryengritjes mbarëkombëtare të nëntorit 2019. Këta individë janë transferuar në spitalet e Teheranit, sipas dokumenteve të zbuluara.
Mes 60 protestuesve të plagosur që janë transferuar në spitale të ndryshme, janë gjashtë protestuese femra, dy prej të cilave janë plagosur nga armë zjarri të forcave të regjimit. Pesë djem të rinj janë regjistruar si “të paidentifikuar,” ndoshta për shkak të plagëve të rënda.
“Misogjinia e Institucionalizuar në ligjet e regjimit të mullahëve që sundojnë Iranin,” është titulli i një dokumenti të përgatitur nga Komiteti i Grave i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit, dokument i cili shqyrton shkurtimisht ligjet misogjiniste të regjimit klerikal në Iran.
I ashtu-quajturi regjim i Republikës “Islamike” ka sunduar në Iran për rreth 40 vite me interpretimin e tij të shtrembër e të prapambetur të Islamit. Që nga fillimi i sundimit të tij, regjimi i ka patur themelet në nënshtrimin, përjashtimin dhe poshtërimin e grave iraniane.
Jehona e thirrjeve të grave iraniane gjatë revolucionit anti-monarkik dëgjohej ende kur, në vigjilje të Ditës Ndërkombëtare të Gruas në 1979-ën, Khomeini ndërmori hapin e parë në shtypjen e grave duke deklaruar se mbajtja e hijab-it (mbulimi) ishte i detyrueshëm për të gjitha punonjëset femra të qeverisë. Vagabondët e huliganët e mbështetur nga qeveria turreshin nëpër rrugë, duke bërtitur me slloganin famëkeq “ose shaminë, ose grusht kokës” për t’i poshtëruar e terrorizuar gratë dhe publikun në përgjithësi, duke përgatitur terrenin për imponimin e kodit të ri të veshjes.
Kjo analizë e shkurtër pasqyron vetëm një pikë uji nga një oqean. Për një studim të hollësishëm të ligjeve misogjiniste të regjimit mesjetar që sundon Iranin duhen libra të tërë.
Të gjitha ligjet e regjimit klerikal janë të mbushura me një armiqësi histerike ndaj grave, në arsim, veshje e mbulim, martesë, divorc, trashëgimi dhe në segregacionin në autobusë, vende pune, etj. Duket që mullahët fondamentalistë përpiqen t’i kthejnë prapa rrotat e historisë.
Ka gjithashtu shumë probleme të tjera që nuk i kemi prekur, si vajzat pa strehë që flenë nëpër kuti kartoni në rrugë, vajzat e arratisura nga shtëpia, gratë që detyrohen të bëjnë prostitucion për të ushqyer fëmijët e tyre.
“Misogjinia e Institucionalizuar në ligjet e regjimit të mullahëve që sundojnë Iranin” është publikuar për herë të parë në nëntor 2015. Është përditësuar në maj 2020.
Regjimi iranian ka rrahur me kamxhik pesë të burgosur politikë dhe aktivistë paqësorë në qershor.
Të gjithë ata që janë rrahur janë njerëz të arrestuar për veprimtari paqësore apo për ushtrimin e të drejtës së tyre për liri shprehjeje.
Të hënën, më 8 qershor, u krye dënimi me kamxhik për Mohamamd Bagher Souri, i arrestuar gjatë protestave mbarëkombëtare të nëntorit 2019, në Burgun e Teheranit të Madh.
Souri ishte dënuar me pesë vite burg dhe 80 goditje me kamxhik. Ai u godit 35 herë nga njëri prej rojave të burgut. Pas goditjeve, ai kishte plagë në shpinë e në shputat e këmbëve.
Në të njëjtën ditë, dy persona i rrahën me kamxhik për pjesëmarrjen e tyre në protestat e nëntorit 2019 në qytetin Urmia të Iranit veri-perëndimor. Aktivistët e të drejtave njerëzore nga Azerbaixhani, Ali Azizi dhe Eliar Hosseinzadeh, morën 20 goditje për “prishje të rendit publik”.
Më 5 qershor, një person në Iranin jug-perëndimor e rrahën me kamxhik 55 herë për faktin që e kishte kritikuar dhe kishte “refuzuar t’i kërkonte falje” përfaqësuesit lokal të Udhëheqësit Suprem të regjimit.
Ruhollah Barzin, i cili punon në një furrë buke në Charam, në provincën Kohgiluyeh dhe Boyer-Ahmad, është rrahur me kamxhik për shkak të ankesave nga Seyed Nourallah Afshar, kryetari i lutjeve të së premtes në Charam.
Në një intervistë me të përditshmen shtetërore Tabnak, kleriku e konsideroi implementimin e dënimit me kamxhik si pjesë të të drejtave të tij civile dhe tha se nuk e tërhiqte ankesën e tij pasi “i riu ka refuzuar të kërkojë falje”.
Si palë në Konventën Ndërkombëtare për të Drejtat Civile dhe Politike (ICCPR), Irani është i detyruar ligjërisht ta ndalojë torturën dhe trajtimet apo ndëshkimet e tjera mizore, çnjerëzore apo poshtëruese. Megjithatë, ligji iranian vazhdon t’i lejojë ndëshkimet trupore të ndaluara ndërkombëtarisht si amputimi, gjuajtja me gurë dhe rrahja me kamxhik dhe i justifikon ato në emër të mbrojtjes së moralit fetar.
Për më tepër, regjimi i dënon rregullisht me kamxhik protestuesit dhe disidentët.
Mbi 51,800 të vdekur nga koronavirusi (COVID-19) në Iran- Numri i Vdekjeve nga Koronavirusi në Iran sipas burimeve të PMOI MEK
Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI) shpalli këtë mbasdite, më 14 qershor 2020, se koronavirusi ua ka marrë jetën mbi 51,800 njerëzve në 332 qytete të Iranit. 4230 në Khuzestan, 2665 në Isfahan, 1940 në Sistan e Baluchistan, 1765 në Lorestan, 1725 në Azerbaixhanin Lindor, 1440 në Azerbaixhanin Perëndimor, 1310 në Kermanshah, 1078 në Kurdestan, 625 në Kerman, 370 në Hormozagan. Këto numra janë përveç raporteve të marra nga provincat e tjera.
Washington Post ka publikuar një artikull më 13 qershor për Marjan, një këngëtare dhe aktore e famshme iraniane e cila ndërroi jetë më 5 qershor në një spital në Los Angeles.
Më poshtë vijon teksti i plotë i artikullit të Washington Post:
Marjan, një këngëtare dhe aktore populllore në Iranin para-revolucionar e cila, pas burgosjes nga autoritetet islamike të vendit në vitet 1980, ia fali zërin kauzës së lirisë politike në atdheun e saj, vdiq më 5 qershor në një spital në Los Angeles, në moshën 71 vjeçare.
Shkaku i vdekjes ishte komplikacione nga një operacion, siç thotë në një deklaratë Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit.
Marjan (emër arti për Shahla Safi Zamir) ka aktruar në mbi 30 filma në gjuhën Farsi në vitet 1960 dhe 1970 dhe ishte një nga artistet më të mirënjohura të Iranit përpara përmbysjes së shahut të mbështetur nga Perëndimi, në 1979-ën. Ajo ka kënduar gjithashtu këngë shumë të dashura për iranianët, këngë që shpesh evokonin ndjenja nostalgjike.
Kur udhëheqësit islamikë të quajtur mullahë morën pushtetin në Iran, bërja e filmave u ndalua përkohësisht, dhe grave iu ndalua të këndonin në publik. Marjan iu bashkua një lëvizjeje opozitare për të luftuar kundër këtyre kufizimeve të sapovendosura dhe u arrestua për herë të parë në 1980-ën pse kishte kënduar një këngë që përkthehet si “Atdheu”: “Atdheu im, shtëpia ime, nuk kam vend tjetër veçse këtu, nuk kam të ardhme pa ty.”
Marjan u arrestua sërish në vitin 1982 për lidhjet e saj me disidentë politikë dhe kaloi dy vite në burg, duke përfshirë gati nëntë muaj në izolim. Në burg e mbajtën mes grave të tjera dhe më vonë ajo ka theksuar gjendjen e vështirë të grave të burgosura e artisteve në Iran.
Maryam Rajavi, presidentja e zgjedhur e NCRI-së, ka thënë në një deklaratë se Marjan ishte e spikatur mes grave “që janë ngritur dhe kanë luftuar kundër regjimit” dhe që “janë përfaqësuese të vërteta të vuajtjes së grave iraniane dhe dëshirës së tyre të fuqishme për çlirim.”
Marjan u largua nga Irani në vitin 2001 dhe shkoi në Dubai.
“Atje shkova në Ambasadën Amerikane dhe u prezantova,” pati thënë ajo në një intervistë me Al Arabiya TV në 2015-ën. “Ata mësuan se isha aktore dhe këngëtare e famshme dhe pranuan të më jepnin azil.”
Ajo u vendos në Los Angeles së bashku me të shoqin.
Zëri i Marjan nuk u dëgjua më në publik deri në 2005-ën, kur këndoi në DAR Constitution Hall të Uashingtonit përpara një grumbullimi iranianësh të mërguar. Njëra nga këngët në Farsi që ajo performoi atë natë shërbeu si thirrje për rezistencë ndaj regjimit klerikal të Iranit:
Degët e mia të reja janë plagosur nga sëpata
Por çfarë do të bëni me rrënjët?
Çfarë do të bëni?
Në një strofë tjetër, ajo thotë që zogjve mund t’u jetë ndaluar të fluturojnë, “por çfarë do të bëni me zogjtë e vegjël në fole?”
Gjatë viteve në vijim, Marjan regjistroi dhe ndihmoi në krijimin e dhjetëra himneve të fuqishme me mesazhe të qarta politike, duke përfshirë “Koha për Përmbysje,” “Do të Ndërtojmë një Komb” dhe “Duhet dhe Mundemi.”
Ajo rrallë herë ka dhënë koncerte komerçale, pasi ka parapëlqyer të shfaqej në tubime të NCRI-së dhe grupeve të tjera disidente në Shtetet e Bashkuara dhe në Shqipëri, ku banon një komunitet i madh mërgimtarësh iranianë.
Ajo ka performuar në tubimet e përvitshme në Paris përpara turmave që shkonin deri në 100,000 veta. Në qershor 2018, një tentativë e sponsorizuar nga shteti iranian për të shpërthyer bomba në tubim u parandalua nga autoritetet franceze, gjermane dhe belge të zbatimit të ligjit, sipas zyrtarëve francezë.
Ndonëse e ndaluar zyrtarisht në Iran, muzika e Marjan e ka gjetur rrugën drejt një brezi të ri të irrituar nga sundimi represiv i mullahëve.
“Këngët e Marjan, dhe përkushtimi i saj ndaj lirisë dhe popullit të Iranit,” tha Rajavi e NCRI-së në një ceremoni në Shqipëri, “janë frymëzuese për të rinjtë e Iranit dhe veçanërisht për gratë e reja e të rebeluara.”
Shahla Safi Zamir lindi më 14 korrik 1948 në një familje të pasur në Shiraz të Iranit. Ajo ishte folëse në radio para se të shfaqej në filmin e parë të saj në 1969-ën, “Një Botë Plot Shpresë,” në krah të Mohammad Ali Fardin, një nga aktorët më të mirënjohur të Iranit.
Marjan aktroi në shumë filma në vitet 1970, shpesh në role disi pikante. Ajo ofroi një performancë veçanërisht dramatike në filmin “Duke u prehur në erë” (1978), me regjisor bashkëshortin e saj, Fereydoun Jourak. Ky ishte filmi i saj i fundit para Revolucionit Iranian.
Martesa e saj e parë, me aktorin e radios Mehdi Ali-Mohammadi, përfundoi në divorc. Ajo ka lënë pas Jourak, në Los Angeles; një vajzë nga martesa e parë; dhe disa nipër e mbesa.
Kur u rishfaq në publik gjatë koncertit të 2005-ës në Uashington, Marjan e lidhi figurativisht rikthimin e saj në skenë me fatin e disidencës iraniane, duke kënduar:
Mos mendoni se jam harruar
Jam gdhendur në histori dhe kujtime
Jam kaq e bashkuar me popullin tim
saqë mund të mendoni që jam zëri i tij
Zëri i tij
Zëri i tij.
Dokumentet e reja të zbardhura nga NCRI konfirmojnë brutalitetin e regjimit të mullahëve dhe përmasat e mëdha të protestave të Iranit
Rezistenca Iraniane ka zbardhur disa dokumente lidhur me transferimin e 60 protestuesve të plagosur gjatë protestave mbarëkombëtare të Iranit në nëntor në spitalet e Teheranit nga Organizata e Emergjencave nga 15 deri më 18 nëntor 2019. Këto dokumente konfirmojnë përmasat e mëdha të protestave të Iranit dhe krimet e regjimit kundër njerëzimit.
Një nga dokumentet e zbardhura nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI) pohon se, “Mes 60 të plagosurve që janë dërguar në spital nga Organizata e Emergjencave e vendit, janë gjashtë gra, dy prej të cilave janë qëlluar nga forcat e sigurisë. Pesë djem të rinj janë regjistruar si të paidentifikuar në dokumentet e Organizatës së Emergjencave.”
Edhe pse kjo është vetëm një pjesë e vogël e brutalitetit të regjimit gjatë protestave mbarëkombëtare të Iranit, gjithsesi tregon përmasat e stërmëdha të kryengritjes që ka shkundur themelet e regjimit.
Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI, Mujahedin-e Khalq ose MEK), përmes rrjetit të saj të gjërë brenda Iranit, më 15 dhjetor 2019 pati shpallur se forcat e sigurisë të regjimit kanë vrarë mbi 1500 njerëz në Iran. MEK, pas mbledhjes së informacioneve për disa muaj, publikoi emrat dhe fotot e mbi 750 të vrarëve.
Iran: Një nga qendrat e grumbullimit të plehrave ku punojnë fëmijë
12 qershori shënon Ditën Botërore Kundër Punës së Fëmijëve, por për fëmijët që punojnë në Iran, është thjesht një tjetër ditë e një jete të mjerë nën regjimin e mullahëve.
Qendra për Statistika dhe Informacione Strategjike e Ministrisë së Punës të regjimit iranian ka shpallur ekzistencën e gjysëm milioni punëtorësh fëmijë në Iran, sipas sondazheve në 2017-ën. Ka patur statistika të ndryshme për sa i përket numrit të fëmijëve në rrugë e punëtorëve fëmijë në Iran. Por sipas po këtij raporti, numri i punëtorëve fëmijë është rritur me 11.5 përqind në krahasim me 2015-ën.
Maryam Rajavi: Regjimi i Mullahëve e Përdor Koronavirusin si Zëvendësues për Ekzekutimin e të Burgosurve Politikë
Thirrje Kombeve të Bashkuara që t’ua shpëtojë jetën Ali Younesi-t dhe Amir Hossein Moradi-t
Në reagimin e saj ndaj infektimit me koronavirus të të burgosurit politik Ali Younesi, Znj. Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), tha se sjellja e regjimit të mullahëve ndaj këtyre të burgosurve, pavarësisht gjithë paralajmërimeve të mëparshme e pozicioneve të marra nga agjenci e organizata të ndryshme ndërkombëtare, është një rast i qartë i një krimi kundër njerëzimit. Me sa duket, i gjendur nën presion të brendshëm e ndërkombëtar lidhur me arrestimin e Amir Hossein Moradi dhe Ali Younesi, dy studentë elitarë në Universitetin e Teknologjisë Sharif të Teheranit, regjimi i mullahëve ka ndërmend t’i vrasë ata duke përdorur koronavirusin. Regjimi po e përdor koronavirusin si zëvendësues për ekzekutimin e të burgosurve, sidomos të burgosurve politikë.
Znj. Rajavi i bëri thirrje Sekretarit të Përgjithshëm të Kombeve të Bashkuara, Këshillit të të Drejtave Njerëzore dhe Komisioneres së Lartë për të Drejtat e Njeriut, si dhe raportuesve përkatës të OKB-së e organizatave të tjera të të drejtave njerëzore që të ndërhyjnë menjëherë për t’u shpëtuar jetën zotërinjve Younesi dhe Moradi dhe për të marrë masa urgjente për sigurimin e lirimit të tyre.
Deri tani, shumë parlamentarë dhe personalitete, organizata, e shoqata që mbrojnë të drejtat njerëzore, duke përfshirë laureatë të Nobel-it, një grup anëtarësh të Parlamentit Europian, Komitetin Ndërkombëtar në Kërkim të Drejtësisë (i cili gëzon mbështetjen e 4,000 ligjvënësve në Europë dhe në Shtetet e Bashkuara), Amnesty International, ligjvënës e komitete parlamentare në Mbretërinë e Bashkuar, Itali, Australi, Kanada, Belgjikë, Rumani, Irlandë, e vende të tjera, si dhe Komitetin e Kryebashkiakëve Francezë dhe shumë personalitete të Lindjes së Mesme e kanë dënuar arrestimin e zotërinjve Younesi dhe Moradi dhe kanë kërkuar lirimin e tyre.
Sipas Rezistencës Iraniane, numri i vdekjeve nga COVID-19 në Iran e ka kaluar shifrën 50,900 sipas informacioneve të marra deri të enjten. Kjo është maja e ajsbergut. Politikat e gabuara të regjimit dhe keqmenaxhimi i kësaj krize do të rezultojnë në një tragjedi humanitare.
Regjimi iranian e ka mohuar ekzistencën e COVID-19 në Iran për muaj të tërë në mënyrë që të kishte një pjesëmarrje më të lartë në zgjedhjet e rreme parlamentare. Mullahët prisnin një pjesëmarrje të ulët dhe një bojkot të përgjithshëm, që kur konflikti i tyre me popullin pas dy kryengritjeve mbarëkombëtare në nëntor 2019 dhe janar 2018 arriti në një pikë të pakthyeshme, me njerëzit që bënin thirrje unanimisht për ndryshim regjimi.
Për shkak të një fushate ndërkombëtare të udhëhequr nga Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI / MEK) dhe Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI) që publikoi statistikat e vërteta të COVID-19 dhe e rriti presionin mbi regjimin, ai u detyrua ta shpallte ekzistencën e virusit. Megjithatë regjimi nuk shpalli shpejt një karantinë mbarëkombëtare, dhe kur e bëri këtë, nuk ofroi mbështetje financiare. Kjo bëri që të shtohej presioni mbi më shumë iranianë, të cilët po luftonin kundër varfërisë dhe koronavirusit të ri. Nga frika e një kryengritjeje mbarëkombëtare dhe për të shmangur ndezjen e një shkëndije në shoqërinë e trazuar, regjimi i detyroi njerëzit t’i riktheheshin punës.
Iran: Numri i viktimave të koronavirusit në 330 qytete shkon mbi 50,900
Presidenti i Universitetit të Shkencave Mjekësore në Ilam: Numri i pacientëve të infektuar me virusin është në rritje. Numri i të shtruarve në spital po rritet me shpejtësi. Duhet të përgatitemi për një krizë
Drejtori i Përgjithshëm i Organizatës së Infermierëve të Iranit: Gjatë krizës së koronavirusit, mbi 7,000 infermierë në vend janë infektuar me këtë virus.
Mbi 150 anëtarë të stafit mjekësor të spitalit më të madh të IRGC-së janë infektuar me koronavirus
Komiteti i Epidemiologjisë i Ministrisë së Shëndetësisë: Shpërthimi më i lartë është në provincat Azerbaixhan Perëndimor, Khorasan Jugor, Khuzestan, Zanjan, Kurdistan, Kermanshah, Lorestan, Qazvin, dhe Qom. Shumë provinca janë në një situatë më të vështirë sesa në maj. Vala e dytë e shpërthimit të COVID-19 në Iran mund të nisë së shpejti.
Sipas Komitetit të Epidemiologjisë të Ministrisë së Shëndetësisë, raportuar nga e përditshmja shtetërore Sharqh, “Prevalenca e këtij virusi po rritet në shumë provinca të Iranit … Aktualisht, shpërthimi më i lartë i koronavirusit është në provincat Azerbaixhan Perëndimor, Khorasan Jugor, Khuzestan, Zanjan, Kurdistan, Kurdistan, Kermanshah, Lorestan, Qazvin, dhe Qom … Studimi i kësaj dukurie tregon se tani shumë provinca të Iranit kanë arritur në kushte më të ndërlikuara sesa në maj dhe së shpejti mund të shohin valën e dytë të shpërthimit të COVID-19 në Iran.”
Protestat në Iran, 2019
Foto fajli – Rrahja me kamxhik në publik më 10 korrik 2018 e një të riu të dënuar për konsumim alkooli. Dënimi me kamxhik u krye në Sheshin Niazmand, Kashmar, provinca Razavi Khorasan, ku këtë person, të njohur thjesht si M. R., e goditën 80 herë në shpinë.
Shkruar nga 
Nga: 
Shkruar nga 
Iran: Një nga qendrat e grumbullimit të plehrave ku punojnë fëmijë
Maryam Rajavi: Regjimi i Mullahëve e Përdor Koronavirusin si Zëvendësues për Ekzekutimin e të Burgosurve Politikë
Iran: shpërthimi i koronavirusit – qershor 2020
Iran: Numri i viktimave të koronavirusit në 330 qytete shkon mbi 50,900