“Kryengritja e nëntorit 2019 është një nga rebelimet më të mëdha popullore kundër diktaturës në Iran dhe përgjigjja më e fortë ndaj katër dekadave të vrasjeve e korrupsionit të regjimit të mullahëve,” shkruan një grup të burgosurish politikë nga burgu Evin në një letër të hapur. “Kjo kryengritje do të mbetet e gdhendur përgjithmonë në historinë e Iranit.”
Protestat filluan pasi regjimi i rriti papritmas çmimet e gazolinës. Por ajo që nisi si demonstrata kundër mallrave të shtrenjta u shndërrua shpejt në protesta anti-regjim të cilat u përhapën në mbi 190 qytete. Demonstruesit bënin thirrje për përzënien e mullahëve. Një ndjenjë shumë-dekadëshe inati dhe zemërimi ndaj represionie e korrupsionit të regjimit u kthye në një shpërthim shoqëror i cili i shkundi themelet e pushtetit poshtë këmbëve të mullahëve. Regjimi ia doli ta ruante pushtetin vetëm me anë të një shtypjeje brutale që shkaktoi vdekjen e mbi 1,500 protestuesve.
Njëkohësisht me përvjetorin e kryengritjes së nëntorit 2019 dhe nga frika e shpërthimit të protestave popullore, forcat shtypëse të regjimit kanë arrestuar një numër të madh ish të burgosurish politikë dhe familjarësh të anëtarëve të Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK). Gjithashtu, ata kanë thirrur edhe persona të tjerë për t’u paraqitur dhe i kanë paralajmëruar që të mos zhvillojnë asnjë aktivitet në përvjetorin e kryengritjes.
Më 11 nëntor 2020, agjentët e Ministrisë së Inteligjencës në Sonqor (provinca Kermanshah) kanë bastisur shtëpitë e disa ish të burgosurve politikë, duke përfshirë Saeed Asghari, 51 vjeç, Saeed Samimi, 24 vjeç, dhe Kasra Bani-Ameriyan, 24 vjeç, dhe i kanë arrestuar e i kanë dërguar ata në burgun Evin në Teheran. Ata kishin qenë të arrestuar më përpara më në mars 2018 dhe i kishin liruar me kusht dy muaj më vonë pasi i kishin marrë në pyetje në Pavijonin 209 të burgut Evin. Ndërkohë Bani-Ameriyan vazhdonte kemoterapinë për leuçemi. Burgosja, sidomos pas përhapjes së koronavirusit, e vë atë në rrezik të madh.
Në një zhvillim tjetër, e burgosura politike Fatemeh Mothana është sëmurur me tifo në burgun Evin, por autoritetet refuzojnë ta çojnë në spital. Ajo është burgosur gjashtë vite më parë, dhe vuan edhe nga probleme të mëlçisë dhe dhe nga një sëmundje e rëndë e kolitit. Shëndeti i saj është në rrezik të madh.
Kryetari i Këshillit të Qytetit të Teheranit: Sipas zyrtarëve të Ministrisë së Shëndetësisë, ekziston rreziku i arritjes së 1,000 vdekjeve në ditë së shpejti. Taskforca e Koronavirusit (NCCT), ku presidenti ka fjalën e fundit. Guvernatori i Teheranit, NCCT, Ministri i Shëndetësisë, anëtarët e Komitetit Shkencor të COVID-19, deputetët, dhe anëtarët e Komitetit të Shëndetit në Parlament, së bashku me ekspertët e shëndetësisë ngulin këmbë për një mbyllje të qytetit. Presidenti thotë fjalën e fundit në NCCT. Atëherë, kush është ai që kundërshton, që nuk e njihka askush?” (Tasnim, 15 nëntor 2020)
Anëtari i Këshillit të Qyetetit të Teheranit: Të gjithë janë dakord, atëherë pse nuk është mbyllur Teherani? Edhe sa të tjerë duhet të vdesin deri sa ta mbyllim qytetin? Çfarë kërkon qeveria? Pse kaq shumë mungesë transparence? Çfarë duhet të ndodhë që të themi se kemi arritur në pikën e krizës? (Agjencia e lajmeve Mehr, 15 nëntor 2020)
Deputet i Parlamentit: Në mbarë botën vdesin 240 nga çdo 10,000 pacientë të infektuar. Ndërsa në Iran, kjo shifër është 500 nga çdo 10,000. (Radio shtetërore, 15 nëntor 2020)
Deputet i parlamentit nga Borujerd: Masakra e shkaktuar nga Koronavirusi po rritet ditë pas dite. (Radio shtetërore, 15 nëntor 2020)
Universiteti i Shkencave Mjekësore në Kerman: Sistemi i shëndetësisë mund të mos jetë në gjendje të përgjigjet më dhe vdekjet mund të arrijnë në një pikë ku sistemi i varrosjeve të mos mundë t’i varrosë më të vdekurit. (IRNA, 15 nëntor 2020)
Universiteti i Shkencave Mjekësore në Azerbaixhanin Perëndimor: Mesatarisht në provincë vdesin 35 deri në 40 pacientë me koronavirus. (agjencia e lajmeve Mehr, 15 nëntor 2020)
Përkeqësimi i situatës ekonomike të Iranit ka ardhur për shkak të politikave anti-patriotike të regjimit klerikal dhe shpenzimit të fondeve iraniane për eksportin e terrorizmit, dhe për projektet bërthamore dhe të raketave nga ana e mullahëve. Për të gjitha problemet ekonomike të vendit, regjimi ia vë fajin sanksioneve ndërkombëtare, në mënyrë që të mbulojë korrupsionin e tij i cili e ka shkatërruar infrastrukturën ekonomike të vendit.
Si e kanë shkatërruar mullahët ekonominë e Iranit
Rritja e jashtëzakonshme e çmimeve të nevojave bazë dhe zbulimet lidhur me gënjeshtrat e regjimit për sa i përket sanksioneve i kanë detyruar zyrtarët e regjimit, duke përfshirë liderin suprem, që ta pranojnë se çmimet e larta nuk kanë të bëjnë fare me sanksionet. Në grindjet e brendshme midis fraksioneve të regjimit, kanë dalë në sipërfaqe disa nga faktet e lidhura me politikat katastrofike ekonomike të regjimit. Po t’i hedhësh një sy mediave të regjimit, i kupton edhe më qartë përmasat e kësaj katastrofe. Për shembull, më 13 nëntor, radioja Farhang e regjimit transmetoi fjalimin e Ehsan Arkani, një anëtar i parlamentit të regjimit nga Neishabour, i cili tha:
“Ndonëse zona ime elektorale konsiderohet si qendra e industrisë, bujqësisë, dhe blegtorisë në Khorasan, njerëzit prapë vuajnë nga shumë probleme. Fermerët tanë vuajnë nga një mungesë input-i të gjësë së gjallë. Për sa i përket ujit bujqësor, nën pretekstin e menaxhimit të konsumimit të ujit, e ndërpremë ujin e puseve të thella nëpër fshatra për gjashtë muaj, dhe pastaj kur prodhimi dehidratohet, i lejojmë të korrin me kusht që të paguajnë për ujin. A është e drejtë kjo, a është ky menaxhim i ujit apo shitje e ujit?”
Raportimi nga PMOI / MEK Iran, 14 nëntor 2020 – Javët e fundit, Njësitë e Rezistencës, rrjeti Organizata Popullore Moxhahedin e Iranit (PMOI / MEK) brenda Iranit, organizuan fushata të ndryshme anti-regjim në të gjithë vendin duke shënuar përvjetorin e parë të kryengritjes mbarëkombëtare të Iranit në Nëntor 2019 .
Të enjten, 12 nëntor, Njësitë e Rezistencës Iraniane morën mbishkrime në qytete të mëdha duke përfshirë Teheranin, Mashhad, Tabriz, Ahvaz, Ardabil, Karaj dhe Kermanshah, duke shkruar parrulla: “Ji i përgatitur për përvjetorin e kryengritjes së nëntorit 2019”, “The Kryengritja e nëntorit vazhdon “,” Mullahët duhet të kenë frikë, një revoltë dhe një kryengritje po afron “,” Ne kujtojmë dëshmorët e rënë për liri gjatë protestave të nëntorit 2019 “dhe” Çohu për të përmbysur regjimin e Liderit Suprem “.
Pavarësisht nga shtypja e intensifikuar nga regjimi, Njësitë e Rezistencës rrezikuan me guxim jetën e tyre duke shkruar këto parulla në qytetet kryesore.
Në Teheran dhe Mashhad, Njësitë e Rezistencës, instaluan dy parulla të udhëheqësit të Rezistencës Iraniane Massoud Raxhavi dhe Presidentes të zgjedhur të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) Marjam Raxhavi në të cilat lexohej, “Tulipanët u rritën nga gjaku i rinisë së atdheut ( Poema e famshme iraniane), “dhe” Dëshmorët janë të gjallë midis nesh “. Vlen të kujtohet se në Iran mbështetja e MEK shihet si një veprim kundër sigurisë së shtetit dhe dënimi është burgim dhe ekzekutim.
Sidomos në Teheran, këto aktivitete janë shumë të guximshme sepse ato po zhvillohen kundër kërcënimit të pranisë së madhe të forcave të sigurisë në rrugët e qytetit.
Në Tabriz, Karaj dhe Kermanshah Njësitë e Rezistencës nderuan 1500 dëshmorët e kryengritjes mbarëkombëtare të nëntorit 2019, duke u zotuar të vazhdojnë luftën për një Iran të lirë dhe demokratik. 11 nëntor 2020-Synimi i të Rinjve Rebelë ishte Qendra e Spiunazhit e Regjimit Iranian. Shoqëria iraniane nuk ka më frikë nga shtypja Shumë qendra të regjimit shtypës të synuar nga të rinjtë iranianë në qytete të ndryshme konfirmojnë ndryshimin e atmosferës së shoqërisë. Të Mërkurën, 11 Nëntor, të rinjtë rebelë dhe sfidues shënjestruan tre baza Basij në Ahvaz, Homayounshahr (Isfahan) dhe Sabzevar (Khoshab). Basij janë forca paraushtarake shtypëse më e urryer brenda Iranit dhe një filial i Gardave Revolucionare të caktuara terroriste (IRGC). Roli kryesor i tyre është të ruajnë sundimin e mullahëve përmes masave shtypëse kundër protestave dhe demonstratave. Basij luajti një rol vdekjeprurës në shuarjen e protestave të nëntorit 2019 dhe janë pjesë e planit të ri të regjimit për të rritur masat shtypëse gjatë përvjetorit të kryengritjes.
Në Teheran, të rinjtë trima dhe rebelë dogjën një qendër regjimi të përdorur për të përhapur ideologjinë fondamentaliste të mullahëve. Këto janë qendra shtypëse të spiunazhit të regjimit kundër të rinjve dhe grave dhe janë shumë të urryera nga njerëzit.
Gjithashtu, në Ghale Tol, të rinjtë sfidues I vunë flakën një flamuri të madh të themeluesit të regjimit Ruhollah Khomeini si një akt simbolik kundër regjimit klerik në tërësinë e tij.
Regjimi teokratik i Iranit është i kërcënuar nga tre kriza të njëkohësishme dhe të ndërlidhura. Që në fund të 2017-ës, ky vend ka qenë skenë e të paktën tre lëvizjeve protestuese që kanë përfshirë të 31 provincat e tij apo shumicën e tyre. Këto kryengritje u ushqyen kryesisht nga irritimi i publikut nga një ekonomi e cila po shkatërrohet me ritëm të shpejtë përballë keqmenaxhimit të shfrenuar të qeverisë. Dhe tani, aktivistët iranianë dhe zyrtarët e qeverisë ndajnë bashkë pritshmërinë për protesta të tjera, pasi kriza ekonomike mbetet e pazgjidhur dhe është përkeqësuar nga një krizë po aq e keqmenaxhuar e shëndetit publik.
Pandemia e koronavirusit e ka goditur Iranin më rëndë se çdo vend tjetër në Lindjen e Mesme, madje edhe në botë. Ndërkohë që Teherani e pranon se shpërthimet e sëmundjes brenda vendit janë përkeqësuar shumë javët e fundit, bilanci zyrtar i vdekjeve qëndron në pak më shumë se 40,000. Por Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit ka mbledhur informata që tregojnë për një shifër pothuajse pesë herë më të lartë, gjë që reflekton një keq-raportim drastik nga ana e Ministrisë iraniane të Shëndetësisë.
Gjithashtu, kjo reflekton përpjekjet e dëshpëruara të regjimit për ta minimizuar keq-qeverisjen e tij në një kohë kur shoqëria iraniane ndodhet vazhdimisht në një gjendje shpërthyese. Të martën, NCRI zhvilloi një konferencë online në të cilën pohoi besimin se po afrohet shumë shpejt një tjetër kryengritje mbarëkombëtare dhe kjo kryengritje do ta shtyjë regjimin deri në prag të përmbysjes. Një numër folësish në këtë event, i cili shënoi përvjetorin e kryengritjes më të madhe të këtij lloji, vunë në dukje se zyrtarët iranianë e kanë kaluar vitin e fundit duke paralajmëruar njëri-tjetrin për shtim të trazirave dhe për ndikimin shoqëror në rritje të grupit kryesor përbërës të NCRI-së, Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI-MEK).
Gjatë pjesës më të madhe të sundimit të tij 41-vjeçar, regjimi teokratik e ka mohuar faktin që MEK ka patur një organizim të mjaftueshëm për të paraqitur një kërcënim serioz ndaj pushtetit të tij. Por teksa kriza ekonomike dhe pandemia e kanë sjellë më të plotë në vëmendjen e njerëzve platformën e MEK për ndryshim regjimi, ajo narrativë ka rënë poshtë. Strategjia e Teheranit për ta rimëkëmbur atë narrativë ka qenë shtimi i represionit kundër disidencës brenda dhe jashtë vendit.
Një 27-vjeçar është vrarë nën torturë në Burgun Qendror të Khorramabad, në Iranin perëndimor, ka thënë familja e tij duke folur me një organizatë të të drejtave njerëzore. Sipas Organizatës Hengaw, Farhad Vosuqi, i martuar dhe baba i një fëmije tre-muajsh, është torturuar dhe vrarë më 10 nëntor.
Vëllai i Farhad e ka konfirmuar raportin, duke thënë se i ka parë shenjat e torturës në trupin e vëllait të tij pas vdekjes. Farhad banonte në qytetin Nourabad të provincës Lorestan.
Një burim i informuar ka thënë se Farhad e kishin arrestuar tre javë më parë, duke e akuzuar për vrasjen e një personi të identifikuar si Hossein Juzi. Sipas burimit, atë e kanë mbajtur në izolim në Burgun Qendror të Khorramabad gjatë gjithë periudhës së burgosjes.
Hossein Juzi, një protestues dhe organizator i protestave mbarëkombëtare anti-qeveritare të nëntorit 2019 në Nourabad, ishte arrestuar në fshehtësi nga Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) dhe më pas ishte vrarë, shton burimi. Farhad dhe vëllai i tij janë arrestuar për të “mbuluar gjurmët e IRGC-së”.
Vëllai i Farhad, Mostafa, është arrestuar tre muaj para kësaj ngjarjeje, dhe ndodhet aktualisht në burg.
Situata politike e Iranit ndryshoi përgjithmonë në nëntor 2019. Në atë muaj, iranianët u grumbulluan në mënyrë spontane në 191 qytete të mëdha e të vogla, për të marrë pjesë në një kryengritje mbarëkombëtare e cila e refuzoi sistemin teokratik në tërësinë e tij, dhe i hapi rrugën marrjes së pushtetit nga një alternativë demokratike.
Ky mesazh për ndryshim regjimi nuk ishte krejtësisht gjë e re. Ai ishte shprehur në pothuajse po aq lokalitete më pak se dy vite më parë, kur protestat ndaj një ekonomie në shembje e sipër u shndërruan në diçka me një sferë shumë më të gjerë qëllimi. Në janar 2018, Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI-MEK) ndihmoi në popullarizimin e slloganeve si “poshtë diktatori” dhe këto sllogane kanë mbetur në qarkullim edhe sot.
Ndikimi i MEK u konfirmua gjatë asaj kryengritjeje të mëparshme nga vetë lideri suprem i regjimit, Ali Khamenei. Që atëherë, ai dhe zyrtarë të tjerë të lartë e kanë bërë zakon ta paralajmërojnë njëri-tjetrin për ndikimin në rritje të MEK dhe potencialin që kjo organizatë ka për ta ngritur vetëdijen globale lidhur me një lëvizje protestuese në Iran e cila bën thirrje në mënyrë aktive për një ndryshim të plotë të formës së qeverisjes.
Fotografi pa datë e Habib dhe Vahid, vëllezërit e Navid Afkari, një mundës 27-vjeçar i cili u ekzekutua më 12 shtator, 2020, për rolin e tij në protestat e 2018 në Iran.
Më shumë se 60 ditë pas ekzekutimit të kampionit iranian të mundjes Navid Afkari, vëllezërit e tij Vahid dhe Habib Afkari janë ende të arrestuar nën tortura në lagjen famëkeqe Ebrat të Burgut Adelabad në Shiraz.
“Vahid dhe Habib Afkari janë të ndaluar në lagjen Ebrat,” tha një burim i besueshëm të martën, 10 nëntor. “Ata janë privuar nga çdo kontakt ose vizitë me familjen e tyre. Ata vazhdojnë të privohen nga vizitat në varrin e vëllait të tyre, Navid. ”
Familja Afkari është e shqetësuar për kushtet e Vahid dhe Habib Afkari. Ata kanë provuar të gjitha mjetet e mundshme për të siguruar lirimin e djemve të tyre, por, asnjë përgjigje.
Në një letër nga burgu, Vahid Afkari theksoi se ai është i pafajshëm por Mehrdad Tahamtan, gjykatësi i gjykatës dhe torturuesit e tjerë nuk bën asgjë për mbrojtjen e tij. Në vend të kësaj ata e përqeshën atë.
Vahid Afkari gjithashtu vuri në dukje se ai bëri gjithçka që mundi gjatë dy viteve të fundit që zëri i tij të dëgjohej. Ai hyri në grevë të thatë urie; ai bëri vetëvrasje dhe ishte në koma për tre ditë, dhe megjithatë zëri i tij nuk u dëgjua.
Ebrat është një lagje famëkeqe në Burgun Adelabad të Shirazit, ku të burgosurit torturohen fizikisht dhe psikologjikisht me orë të tëra çdo ditë. Rojet në këtë repart janë ndër më të pamëshirshmit.
Navid Afkari kaloi ditët e fundit të jetës së tij në këtë lagje dhe u torturua egërsisht para se të ekzekutohej me ngut.
Të burgosurit mbahen në komunikim, privohen nga ajri i pastër, aksesi në telefon dhe gjëra të tjera themelore si TV apo biblioteka, etj.
Shumica e të arrestuarve në lagjen Ebrat janë ata që u arrestuan gjatë protestave në nëntor 2019 në Shiraz. Ka edhe të arrestuar që janë dëbuar në lagjen Ebrat nga Teherani, Behbahan, Sanandaj, Karaj dhe qytete të tjera në Provincën Gilan.
Në prag të përvjetorit të protestave të mëdha të Iranit në nëntor 2019, mediat shtetërore pasqyrojnë frikën e regjimit për një kryengritje tjetër, duke e quajtur situatën “kritike”.
Ata gjithashtu pranuan krizën ekonomike të Iranit, e cila ka shkaktuar kryengritjet e mëparshme.
“Situata në Iran është kritike,” shkroi të mërkurën e përditshmja Hamdeli, një gazetë qëadrejtohet nga shteti.
“Këto kriza përfshijnë: Kriza e [njerëzve] që e bën jetesën të papërballueshme dhe situata e paparashikueshme ekonomike, duke u ndjerë të pafuqishëm përballë krizës covid-19, pasojave të saj dhe ankthit pasues. [krizat e tjera] janë hendeku në zgjerim midis klasave shoqërore dhe shoqërisë së polarizuar dhe kriza e besimit [të njerëzve] dhe shpërthimi i urrejtjes së tyre, “shtoi Hamdeli.
Protestat mbarëkombëtare të Iranit në nëntor 2019, të cilat tronditën themelin e regjimit, filluan pas rritjes së papritur të çmimit të karburantit. Tani mediat e regjimit shprehin frikën e një kryengritje tjetër që fillon për shkak të ankesave ekonomike.
“Reduktimi i të ardhurave publike dhe pakënaqësia pasuese midis njerëzve me [regjimin] kanë një kontribut të rëndësishëm [në situatën aktuale.]”, Shkruajti të Mërkurën e përditshmja Hemayat, një media pranë Gjyqësorit të regjimit.
Ndërsa i referohet urrejtjes në rritje të njerëzve ndaj regjimit, Hemayat shton: “Një vështrim në mediat sociale tregon se baza e shumë analizave të mesazheve dhe lajmeve të botuara është e përzier me tema të tilla si varfëria, inflacioni, padrejtësia, korrupsioni, jeta luksoze e disa zyrtarë, etj. ”
Tre vjet më parë, një tërmet i fuqishëm shkatërroi shumë qytete dhe fshatra në provincën Kermanshah, në Iranin perëndimor. Megjithatë, që nga ajo kohë, regjimi ka refuzuar të ndihmojë viktimat. Në lidhje me këtë, Hamdeli shkruante çdo ditë: “Kanë kaluar tre vjet nga tërmeti, por me gjithë premtimet, shumë njerëz ende jetojnë në rimorkio.”
“Pasi jetuan tre vjet në rimorkio, [banorët] tani duhet të lëvizin rimorkiot e tyre nën çatitë e ndërtesave të papërfunduara, për t’u fshehur nga zyrtarët e qytetit të cilët menjëherë do të ndërpresin energjinë elektrike dhe ujin,” për [banorët] shtoi Hamdeli.
Ekonomia e dështuar e Iranit nën regjimin e mullahëve
“Rritja mesatare zero e ekonomisë, norma mesatare e inflacionit prej 25% dhe shkalla negative e formimit të kapitalit fiks janë ndër faktorët që ekonomistët përdorin për të përshkruar dekadën aktuale si një” dekadë të humbur “,” shkroi të mërkurën e përditshmja Jahan-e Sanat.
“Në veçanti, papunësia e përhapur, inflacioni i lartë, veçanërisht në sektorët e ushqimit, automobilave dhe strehimit në vitet e fundit, e ka shtyrë klasën e dobët në prag të pafuqisë dhe dëshpërimit. Klasa e mesme, e cila është varfëruar rëndë këto ditë, gjithashtu është zhgënjyer më shumë me të ardhmen e saj, ”shtoi Jahan-e Sanat.
Ndërsa rrëzoi pretendimet e regjimit për sanksione si arsye për krizat ekonomike të Iranit, Jahan-e Sanat shtoi: “Fajtori kryesor i kësaj trazire janë vendimet e gabuara të politikave”
Bursa e Iranit është shembur për shkak të politikave të gabuara ekonomike të regjimit në vitet e fundit. “Kur një qeveri këmbëngul të ndërhyjë në tregun financiar, ajo nuk duhet të harrojë rëndësinë e lartë të besimit kombëtar. Ky besim formon ciklin kryesor të ekonomisë dhe shpërfillja për të për një ekonomi të politizuar mund të krijojë rritje të përgjithshme të inflacionit, “shkruante të enjten Ebtekar një gazetë e përditëshme që drejtohet nga shteti.
“Ne e kishim paralajmëruar qeverinë më parë se ajo që po ndodh në tregun e aksioneve do të shkaktojë dëm në makro-ekonominë e vendit. Kështu, rezultati nuk do të jetë asgjë tjetër veç varfërimi i njerëzve, humbja e besimit kombëtar dhe dëmtimi i makro-ekonomisë, “shtoi Ebtekar.
Sigurisht, “besimi kombëtar” është me të vërtetë urrejtja publike ndaj regjimit dhe politikave të tij të gabuara. “Deri kur disa njerëz do të jenë më armiqësorë ndaj vendit dhe deri kur ata nuk do të pranojnë përgjegjësi për gabimet e tyre dhe vetëm do të derdhin lot?” Ebtekar shtoi paralajmërimin e zyrtarëve për urrejtjen në rritje të njerëzve.
Burgu Evin
Burgu Evin në Iran
Përkeqësimi i 
Regjimi teokratik i Iranit është i kërcënuar nga tre kriza të njëkohësishme dhe të ndërlidhura. Që në fund të 2017-ës, ky vend ka qenë skenë e të paktën
Një 27-vjeçar është vrarë nën torturë në Burgun Qendror të Khorramabad, në Iranin perëndimor, ka thënë familja e tij duke folur me një organizatë të të drejtave njerëzore. Sipas 
Situata politike e Iranit ndryshoi përgjithmonë në 
Fotografi pa datë e Habib dhe Vahid, vëllezërit e Navid Afkari, një mundës 27-vjeçar i cili u ekzekutua më 12 shtator, 2020, për rolin e tij në protestat e 2018 në Iran.
Në prag të përvjetorit të protestave të mëdha të Iranit në nëntor 2019, mediat shtetërore pasqyrojnë frikën e regjimit për një kryengritje tjetër, duke e quajtur situatën “kritike”.
