Pjesë e fushatës keqinformuese të regjimit iranian, fushatë e cila drejtohet nga ministria e inteligjencës, është narrativa se grupi kryesor opozitar i regjimit, i njohur si Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (MEK/PMOI) nuk mbështetet nga publiku, urrehet nga shumica e njerësve dhe njihet prej tyre si grup terrorist për shkak se ka vrarë mbi 17,500 njerëz ‘të pafajshëm.’

Por si zakonisht, asgjë nuk koordinohet siç duhet në këtë regjim. Fabrika e propagandës nuk prodhon produkte uniforme dhe elementët e përfshirë në në punë të tilla nuk janë të sinkronizuar. Kjo mungesë harmonie bëhet e qartë nga pretendimet e tyre për një mungesë të mbështetjes popullore për MEK.

Para se të vazhdojmë me këtë temë, është mirë të merremi me disa pyetje që ngrihen në këtë kontekst.

A është e mundur të jesh një organizatë pa asnjë mbështetje publike, por njëkohësisht të kesh mundur të vazhdosh një betejë profesionale e të pandërprerë kundër dy diktaturave për 56 vjet rresht?

Si është e mundur të jesh një organizatë aktive dhe të kesh burime njerëzore gjithnjë në rritje, ndërkohë që regjimi i arreston e i vret pa ndalur anëtarët e mbështetësit e tu?

Pa u kërkuar fuqive botërore asnjë mbështetje materiale a financiare, si është e mundur të jesh i pavarur financiarisht duke mos patur mbështetje nga publiku? A mundet një organizatë që nuk mbështetet tek populli i saj të ekzistojë jashtë atdheut për një kohë kaq të gjatë?

Çfarë lloj organizate është kjo, që regjimi pretendon vazhdimisht se ka marrë fund, por detyrohet herë pas here t’i paralajmërojë elementët e ij për rreziqet e saj?

Mjafton të kërkosh në internet fjalën “hipokritë”, të cilën regjimi e përdor për të përshkruar MEK-ët, dhe përballesh me realitetin se sa shumë ia ka frikën ky regjim MEK-ut, një regjim që pretendon se ka një fuqi të pamposhtur.

Organizata e Muxhahedinëve është shpata e Damokleut që varet përmbi kokën e regjimit. Ata nuk ngurrojnë të përdorin emrin Muxhahedin për të heshtur zërin e mospajtimit, madje edhe brenda elementëve të tyre.

“Sapo dikush bën kritika, ata thonë se ka marrë urdhër nga Shqipëria (Muxhahedinët). (Sarpoush, Mahmoud Mirlohi, 5 gusht 2021)

Dhe regjimi nuk mund ta mohojë më frikën e vet, sidomos pas ngjarjeve të fundit në protestat e ujit në Khuzestan.

“Dy mijë (muxhahedinë) në kryeqytetin shqiptar i janë drejtuar luftës së mediave me të gjithë forcën. Plani është ta kthejnë popullin kundër sistemit dhe njerëzit kundër njëri-tjetrit.” (Agjencia e lajmeve Fars, Kleriku Ahmad Shahrokhi, 23 korrik 2021)

“(Muxhahedinët) mbështeten ende nga Shtetet e Bashkuara dhe vendet arabe, dhe gjurmët e tyre mund të shihen ende sot në Ahvaz e Khuzestan, ku ata përpiqen t’i drejtojnë kërkesat e popullit.” (Agjencia e lajmeve Fars, Kleriku Mohamad Ali Nekounam, 23 korrik 2021)

Duke shprehur frikën e regjimit nga tubimi më i fundit i Rezistencës Iraniane (Samiti Botëror për Iranin e Lirë 2021), një nga elementët e tij tha:

“Kjo mbledhje e organizatës (muxhhedinëve) nuk do të çojë në asgjë tjetër veç shtimit të urrejtjes së popullit iranian ndaj tyre.” (Moj-e-Rasa, Ali Akbar, 21 korrik 2021)

Por pastaj ai detyrohet ta pranojë që, “mund të thuhet pa frikë se ‘Pusitë e (Mersad)’ (Kështu i quan regjimi operacionin e fundit ushtarak të muxhahedinëve në 1988-ën, që njihet si ‘Forough-Javidan’ (Drita e Pavdekshme) janë duke vazhduar, dhe këtë herë jo në fushën e Hassanabad, por në shtëpinë e çdo iraniani ka një Ngushticë Chaharzebar (një ngushticë ku regjimi ia doli të ndalonte lëvizjen e muxhahedinëve pas gati 150 km) që duhet pushtuar.

“Muxhahedinët kanë një mision për të bërë më të mirën, pasojat e të cilit mund të shihen shumë lehtë në protestat e dhjetorit 2017 dhe nëntorit 2019.” (Siasat-e-Rooz, 28 korrik 2021)

Faqja Haraz News, më 5 gusht 2021, në një artikull mbi frikën e regjimit, pa e kuptuar as vetë ka pohuar një fakt të rëndësishëm: “Rinia e Iranit i mban Muxhahedinët si shembuj që duhen ndjekur.”

Ebrahim Raisi u inaugurua më 5 gusht, ndërkohë që krizat shoqërore, ekonomike dhe ndërkombëtare e kanë gllabëruar të gjithë regjimin.

Lideri Suprem i regjimit, Ali Khamenei, e ka përzgjedhur Raisi-n si president  të ri të regjimit të tij pavarësisht regjistrit të errët të dhunimeve të të drejtave njerëzore të kryera nga Raisi. Shumë organizata ndërkombëtare të të drejtave njerëzore kanë bërë thirrje që ai të ndiqet penalisht për shkak të rolit të tij në masakrën e 1988-ës ndaj 30,000 të burgosurve politikë.

Inaugurimi i Raisi-t u bë disa ditë pas zhvillimit të dhjetëra protestave nëpër Iran. Këto protesta, të cilat nisën fillimisht në Khuzestan për shkak të mungesave të ujit, shpejt u bënë politike, me njerëzit që thërrisnin “vdekje diktatorit.”

Kush është Ebrahim Raisi, kandidat në zgjedhjet presidenciale të Iranit dhe ekzekutues në masakrën e 1988-ës

Raisi u bë president i regjimit me anë të një procesi jo-demokratik. Populli iranian e bojkotoi farsën e zgjedhjeve të regjimit, dhe mullahët e pranuan se kishin regjistruar pjesëmarrjen më të ulët në zgjedhje që nga 1979.

Nga frika e reagimit të popullit ndaj inaugurimit të Raisi-t, regjimi e mbylli kryeqytetin, dhe i pozicionoi forcat e sigurisë nëpër rrugë.

Ceremonia e inaugurimit të Raisi-t tregoi gjithashtu rrugën pa krye në të cilën ndodhet regjimi. Mohammad Bagher Qalibaf, Kryetari i Parlamentit, and Gholam-Hossain Mohseni-Ejei, kreu i Gjyqësorit, në fjalën e tyre vetëm sa i përmendën krizat aktuale ekonomike dhe shoqërore, por nuk dhanë asnjë zgjidhje.

Ghalibaf fajësoi “paefektshmëritë” e qeverisë së mëparshme dhe e këshilloi Raisi-n të niste “epokën e re të menaxhimit të efektshëm.” Por Ghalibaf refuzoi të thoshte se si mund të kishte Raisi një “menaxhim të efektshëm” në mesin e korrupsionit të institucionalizuar të regjimit?

Kush është Mohammad Bagher Ghalibaf, kryetari i ri i parlamentit të regjimit iranian

Edhe Ejei sugjeroi që Raisi duhet “të vërë nën kontroll inflacionin, ta reduktojë papunësinë dhe ta mbështesë popullin.” Si mundet një njeri si Raisi, i cili njeh vetëm “ekzekutim e burgim” sipas ish-presidentit të regjimit Hassan Rouhani, ta mbështesë popullin? Si mundet Raisi ta rrisë ekonominë iraniane ndërkohë që, gjatë ceremonisë së miratimit të tij nga Khamenei, ai e pranoi se qeveria ka një “defiçit buxhetor prej 450 trilion,” dhe se populli po shtypet nën peshën e “inflacionit prej 44% dhe likuiditetit prej 680%.”

Fjalimi i Raisi-t gjatë ceremonisë së inaugurimit tregoi se sa e thellë është kriza e regjimit. Ai tha paturpësisht: “Unë mbështes paqen në botë.” E megjithatë, pas kësaj deklarate, ai përsëriti mbështetjen që ka terrorizmin nëpër botë dhe se “kudo të jenë, në zemër të Europës, në Shtetet e Bashkuara, Afrikë, Jemen, Siri, apo Palestinë,” ai do t’i mbështeste grupet terroriste proksi të regjimit. Ndërkohë që popujt e rajonit vuajnë nga politikat luftënxitëse të regjimit, dhe populli iranian paguan për luftërat proksi të regjimit, Raisi pretendoi se regjimi i mullahëve “krijon siguri në rajon.”

SHBA dhe Bashkimi Europian e kanë sanksionuar Raisi-n për shkelje të të drejtave njerëzore, dhe roli i tij në masakrën e 1988-ës është i pamohueshëm. E megjithatë, ai e quajti paturpësisht veten si një “mbrojtës i të drejtave të njeriut” gjatë inaugurimit.

Fjalët e Raisi-t dhe zyrtarëve të tjerë të regjimit më 5 gusht reflektojnë rrugën pa krye ku ndodhet ai. Regjimi është në një situatë kritike dhe nuk gjen asnjë zgjidhje për kolapsin ekonomik, izolimin ndërkombëtar dhe krizën shoqërore, si dhe për shoqërinë e trazuar me protestat e saj në vazhdim e sipër. Me fjalë të tjera, Raisi nuk është shpëtimtari i regjimit, dhe presidenca e tij është gozhda e fundit në arkivolin e regjimit.

Ministri i Shëndetësisë i Iranit e shpalli numrin ditor të vdekjeve si 458, dhe numrin e infektimeve të reja nga COVID-19 si 34,913, ditën e djeshme. Ky është rekordi më i lartë i vdekjeve në ”valën e pestë” në Iran.

Ndërkohë që varianti Delta bën kërdinë në mbarë vendin, spitalet iraniane po vuajnë nga mbipopullimi dhe varrezat nuk kanë vend për të varrosur viktimat e COVID-19.

Zëvendës Ministri i Shëndetësisë i Iranit, Iraj Harirchi, tha gjithashtu dje se kjo është një nga situatat më të rënda që nga fillimi i pandemisë.

Në Ilam të Iranit perëndimor, Përfaqësuesi i Shëndetësisë në Universitetin e Shkencave Mjekësore tha se do të vijë një katastrofë në 10 ditët e ardhshme për shkak të përhapjes së shpejtë të variantit Delta.

Guvernatori i Karaj, që ndodhet në perëndim të Teheranit, tha dje se niveli i riskut i COVID-19 është mbi të kuqen dhe se “kushtet e sëmundjes janë shqetësuese”.

Në Hormozgan të Iranit jugor ka patur raporte të një mungese infermierësh. Zëvendës Terapisti në Universitetin e Shkencave Mjekësore të Hormozgan tha dje se, ndonëse infermierët po punojnë me turne më të gjata, ata janë të lodhur, dhe ka nevojë për më shumë infermierë.

Sipas një raporti nga Agjencia shtetërore e lajmeve IRNA, Mashhad në Iranin veri-lindor po përballet me një mungesë kapsulash oksigjeni. Gjatë javës së shkuar, ka patur mbi 600 njerëz të shtruar në spitale në këtë provincë veri-lindore.

Kreu i Rrjetit të Shëndetësisë në Mahshahr të Iranit jug-perëndimor, ka thënë se spitalet nuk kanë më vend për pacientë të rinj me COVID-19. Ai tha se e vetmja zgjidhje për këtë krizë është një izolim dy-javor. Mohammad Alavi, kreu i Qendrës Shëndetësore të provincës, tha sot se ka patur një rritje prej 77% në numrin e vdekjeve për shkak të virusit.

Agjencia shtetërore e lajmeve ISNA shkroi më 4 gusht se është krijuar një varrezë e re për viktimat e COVID-19 në Kerman të Iranit jugor.

Varrezat në Iran janë tejmbushur, dhe me rritjen e numrit të vdekjeve nga COVID-19, varrosja e trupave është bërë problem.

Të martën, Lideri Suprem iranian Ali Khamenei e miratoi zyrtarisht Ebrahim Raisi-n si presidentin e ri të vendit, para inaugurimit të tij të enjten. Ceremonia u zhvillua mes shqetësimeve në rritje për përshkallëzimin e tensioneve midis Republikës Islamike dhe aleatëve të saj rajonalë e perëndimorë. Edhe pse ky përshkallëzim ka të paktën dy vite që po ndodh, nën administratën e presidentit pragmatist Hassan Rouhani, pasuesi i tij është një konservator i betuar i cili pritet t’u japë disa poste të rëndësishme qeveritare anëtarëve të Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike, në mënyrë që të mund të ndjekë një politikë të jashtme agresive.

Rreziku i kësaj sjelljeje agresive u bë i qartë një javë përpara inaugurimit të Raisi-t, kur praktika e agresivitetit detar të Teheranit shkaktoi fatalitetet e saj të para. Të enjten e shkuar, një mjet ajror pa pilot sulmoi me eksploziv një cisternë nafte në Gjirin e Omanit, duke vrarë dy anëtarë ekuipazhi, njëri britanik e tjetri rumun. Kjo anije, me emrin Mercer Street, është në pronësi të një firme japoneze dhe lundron nën flamurin e Liberisë, por menaxhohet nga një kompani që i përket një bilioneri izraelit. Supozohet gjerësisht se ky ka qenë një faktor në shënjestrimin e anijes nga Republika Islamike. Departamenti amerikan i Shtetit dhe një numër institucionesh të tjera perëndimore kanë shprehur një shkallë të lartë sigurie që Irani është përgjegjës për këtë incident, në të cilin është përdorur një lloj arme që Irani po e përdor gjithnjë e më shpesh.

Provat në favor të përgjegjësisë së Teheranit u shtuan tej mase të martën, kur një tjetër anije-cisternë u ndalua pranë portit Fujairah Emirateve të Bashkuara Arabe, me sa duket nga IRGC. Zyrtarët iranianë kanë tentuar ta mohojnë që regjimi i tyre qëndron prapa këtyre dy incidenteve, por këto mohime duken veçanërisht të palogjikshme nën dritën e faktit që ekuipazhi i anije-cisternës MV Asphalt Princess ishte urdhëruar specifikisht të lundronte drejt një porti të Iranit dhe të ndalohej atje. Anija u lirua të nesërmen pa ndonjë incident tjetër të raportuar, por kjo kapje ka shumë mundësi që t’ia ketë arritur qëllimit për t’i bërë komunitetit ndërkombëtar një paralajmërim për dëme më të mëdha dhe ndoshta fatalitete më të shumta në të ardhmen, gjatë epokës së Raisi-t.