Sipas raporteve më të fundit nga Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK), bilanci i vdekjeve nga valët e përhapjes së koronavirusit në Iran tashmë e ka tejkaluar shifrën 400,000. MEK drejton një rrjet të gjerë inteligjence brenda Iranit dhe i ka ndjekur efektet e Covid-19 si dhe përgjigjen e regjimit ndaj kësaj krize që në fillim të pandemisë.
Siç e ka zbuluar MEK, regjimi i ka keqraportuar vazhdimisht si shifrat e infektimeve, ashtu edhe ato të vdekjeve, specifikisht si një mjet për të fshehur impaktin e kontributeve të veta ndaj këtyre shifrave – si ato të qëllimshme, ashtu edhe ato të paqëllimshme.
Pa dyshim, zyrtarët e regjimit e vunë popullsinë në një rrezik edhe më të madh menjëherë pas mbërritjes së koronavirusit të ri në Iran nga Kina. Në fakt, Lideri Suprem i regjimit Ali Khamenei e ka lehtësuar qëllimisht përhapjen e Covid-19 në mënyrë që të reduktoheshin grumbullimet e mëdha të njerëzve, pas dy kryengritjeve mbarëkombëtare.
Truth about coronavirus vaccination in Iran
Khamenei e ka përshkruar koronavirusin si “bekim” duke folur përpara zyrtarëve të regjimit. Ishte përqafimi i hershëm nga regjimi i këtij “bekimi” që i lejoi zyrtarët e regjimit të realizonin eventet e planifikuara publike në shkurt 2020 me rastin e përvjetorit të themelimit të regjimit dhe të mbajtjes së zisë për vdekjen e operativit të lartë terrorist të Teheranit, Qassem Soleimani.
Në kohën e këtyre eventeve, askush në qeverinë e Iranit nuk e kishte pranuar rrezikun e infektimit me koronavirus në asnjë prej qyteteve iraniane. Megjithatë, disa dokumente të zbardhura më vonë nga MEK treguan se Organizata e Emergjencave Kombëtare e Iranit kishte regjistruar raste të përhapjes së sëmundjes në komunitet që disa javë më përpara. Regjimi ishte i shqetësuar se do të humbiste një burim të çmuar propagande në formën e pjesëmarrjes së gjerë në evente publike të menaxhuara nga qeveria.
Grupi i Punës i OKB për Zhdukjet me Forcë i është bashkuar thirrjes për një hetim ndërkombëtar mbi masakrën e 1988-ës.
“Grupi i Punës përsërit shqetësimet e shprehura lidhur me fshehjen e vazhdueshme të vendvarrimeve të personave që janë zhdukur me forcë dhe që supozohet se janë ekzekutuar midis korrikut dhe shtatorit të 1988-ës anembanë vendit. Grupi i Punës rikujton se një zhdukje me forcë vazhdon deri në momentin e zbulimit të fatit dhe vendndodhjas së individëve për të cilët bëhet fjalë, dhe i bashkohet thirrjes për një hetim ndërkombëtar mbi këtë çështje,” lexon raporti.
Gjatë verës së 1988-ës u ekzekutuan mbi 30,000 të burgosur politikë. Shumica e viktimave ishin anëtarë dhe mbështetës të Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK).
Kohët e fundit, Rezistenca Iraniane ka zhvilluar një konferencë që solli në vëmendje detajet e kësaj masakre të rrëfyera nga të mbijetuarit e saj, si dhe çështjet ligjore të lidhura me të.
Thirrje që një delegacion ndërkombëtar të vizitojë burgjet e mullahëve dhe t’ia referojë Këshillit të Sigurimit të OKB-së dosjen e shkeljeve të të drejtave njerëzore nga regjimi
Të martën më 31 gusht 2021, në një krim të tmerrshëm, lakejtë e Khamenei-t vranë një të burgosur me emrin Hadi Atazadeh në burgun e Ahar duke e torturuar dhe duke e rrahur me kamxhik. Ndërkohë që fotot dhe videoja e publikuar tregojnë qartë shenjat e torturës mbi trupin e të burgosurit, Mousa Khalilollahi, krye-prokurori i regjimit në provincën e Azerbaixhanit Lindor, ka pretenduar paturpësisht se nuk ka shenja rrahjeje e plagosjesh në trupin e të burgosurit dhe se shkaku i vdekjes është mbidoza.
Vdekjet e të burgosurve për shkak të rrahjeve dhe torturimit ose për shkak të mohimit të aksesit në kujdes mjekësor janë të njohura dhe ndodhin rëndom në burgjet e regjimit klerikal, dhe kanë ndodhur shumë herë në burgje të ndryshme.
Rezistenca Iraniane e dënon fuqishëm këtë krim barbar dhe bën thirrje edhe një herë për formimin e një komisioni hetimor nga OKB, i cili të vizitojë burgjet e regjimit klerikal dhe të takohet me të burgosurit. Dhunimi brutal dhe sistematik i të drejtave njerëzore duhet t’i referohet Këshillit të Sigurimit të OKB, dhe regjimi duhet të përballet me drejtësinë për krime kundër njerëzimit dhe gjenocid.
Brenda burgut Qarchak, Parastoo Mo’ini (majtas) dhe nëna e saj, Zahra Safaei
Autoritetet e burgut Qarchak vepruan me katër ditë vonesë pas urdhrit të mjekut dhe 8 ditë pasi ajo pësoi një atak në zemër
Transferimi urgjent i të burgosurës politike Zahra Safaei në spital. Asnjë informacion nuk është i disponueshëm për të.
Raportet nga Burgu Qarchak tregojnë se e burgosura politike Zahra Safaei ka pësuar një atak në zemër. Ajo u dërgua në spital për shkak të përkeqësimit të gjendjes së saj. Nuk ka asnjë informacion mbi të, dhe vajza e saj, e burgosura politike Parastoo Mo’ini, është e shqetësuar.
Zahra Safaei dhe vajza e saj, Parastoo, po vuajnë dënimin në burgun Qarchak.
Zonja Safaei u transferua në spital të martën, 31 gusht 2021. Dyzet e tetë orë pas transferimit të saj, vajza e saj ende nuk ka asnjë informacion mbi gjendjen. Zyrtarët e burgut nuk japin asnjë informacion se në cilin spital është dërguar Zahra Safaei dhe si është ajo.
Transferimi urgjent i të burgosurës Zahra Safaei u bë katër ditë pas urdhrit të mjekut dhe tetë ditë pasi ajo pësoi atak.
E burgosura politike Zahra Safaei vuante nga gulçimi dhe dhimbja në gjoks për dy muaj. Sidoqoftë, ajo nuk mori asnjë trajtim ose ilaç pavarësisht vizitave të shpeshta në qendrën shëndetësore.
Të martën, më 24 gusht, të burgosurit e çuan Zahra Safaei në qendrën shëndetësore ndërsa ajo ishte në gjendje kritike. Por zyrtarët e klinikës thanë se nuk kishte asnjë problem. Ata i dhanë disa ilaçe kundër dhimbjeve dhe e dërguan përsëri në repart.
Një Bahai iranian u arrestua dje nga forcat e sigurisë në Teheran.
Sipas Agjencisë së Lajmeve për të Drejtat e Njeriut, Bahai u identifikua si Arsalan Yazdani. Arsalan u arrestua pasi forcat e sigurisë bastisën shtëpinë e tij dhe konfiskuan disa nga sendet e tij personale. Ai u transferua në një vend të panjohur.
Bahaitët iranianë persekutohen sistematikisht nga regjimi iranian. Në fillim të kësaj jave, dy Bahai të identifikuar si Abbas Taef dhe Attoallah Zafar u dënuan me një total prej dy vitesh burg.
Presidenti i ri i regjimit iranian, Ebrahim Raisi emëroi Mohsen Rezaei si zëvendëspresident për çështjet ekonomike, sekretar i Këshillit Suprem të Koordinimit Ekonomik dhe sekretar i Shtabit Ekonomik të administratës.
Rezaei është komandanti i parë i Gardës Revolucionare famëkeqe të regjimit (IRGC). Ai është i njohur për dërgimin e mijëra fëmijëve iranianë në fushat e minuara gjatë luftës Iran-Irak dhe për bombardimet e 1994 në qendrën AMIA në Buenos Aires, Argjentinë.
Përpara se të bëhej nënkryetar i Raisi, Rezaei shërbeu si anëtar dhe sekretar i Këshillit të Zgjedhjes së Përshtatshmërisë që nga viti 1997. Ai ka kandiduar disa herë për president, por kurrë nuk është zgjedhur nga Udhëheqësi Suprem i regjimit Ali Khamenei.
Deklaratat e tij të mëparshme mbi çështjet ekonomike sugjerojnë se roli i tij në administratën Raisi do të përfshijë promovimin e terrorizmit si një mjet për të siguruar interesat e regjimit. Në qershor 2015, ndërsa fuqitë botërore po përfundonin marrëveshjen bërthamore të Iranit, ose Planin e Përbashkët Gjithëpërfshirës të Veprimit (JCPOA), Rezaei kërcënoi SHBA në një mënyrë që nxori në pah mbështetjen e regjimit në marrjen e njerëzve peng si burim të ardhurash.
“Nëse amerikanët duan të kenë një sy mbi Iranin dhe të mendojnë për një sulm ushtarak, të jenë të sigurt se ne do të kapim të paktën 1.000 amerikanë në javën e parë, dhe do të duhet të paguajnë miliarda dollarë për të liruar secilin prej tyre. Atëherë problemi ynë ekonomik mund të zgjidhet, “tha ai.
‘Drejtësia’ në sytë e Udhëheqësit Suprem të Iranit
Udhëheqësi suprem iranian Ali Khamenei në një takim më 28 gusht 2021, me kabinetin e presidentit të regjimit Ebrahim Raisi, tha: “Baza e qeverisë është vendosja e drejtësisë”.
Një fjali e shkurtër që ka befasuar shumë njerëz, duke e dëgjuar atë nga një person që është kreu i një qeverie të të gjitha llojeve të krimeve brenda dhe jashtë vendit.
Analistët me një vizion demokratik dhe të të drejtave të njeriut besojnë se një shprehje e tillë është një pranim i situatës së keqe dhe kërkon të gjejë një rrugëdalje nga situata e tij. Të tjerët po e interpretojnë atë si një “padrejtësi të madhe”.
Pastaj Khamenei shtoi: “Ne (regjimi) jemi prapa në këtë fushë (drejtësi). Ne duhet të punojmë shumë. ” Ai nuk e ka gabim, por ajo për të cilën po flet Khamenei nuk është themelimi i një republike demokratike, në fushën e drejtësisë, të drejtave shoqërore dhe private, të koordinuara me ato të pranuara dhe zbatuara në të gjithë botën, por në panelin e fashizmit dhe diktaturës fetare. Khamenei caktoi një vrasës masiv si kreun e qeverisë së re, për të vendosur drejtësinë siç e kemi parë atë në shtypjen e përgjakshme të protestave të fundit.
Për të kujtuar përkufizimin e drejtësisë në natyrën psikologjike sadiste të këtij regjimi, ne duhet të kthehemi në fillimin e regjimit.
Mjafton të shikojmë prapa në vitet 1980 dhe demonstratat paqësore të 20 qershorit 1981, dhe të rishikosh aktet e kasapit më brutal në historinë e Iranit, Asadollah Lajevardi.
Lajevardi ishte shpirti mizor i këtij regjimi, i cili kishte një ndjenjë histerike kundër lirisë dhe njerëzve që luftuan për të. Prandaj, vrasja dhe masakra e të burgosurve politikë ishte një lumturi për të.
Ai besonte se mbajtja e një të burgosuri politik gjallë dhe në burg nuk ishte në interesin më të mirë të regjimit dhe filloi masakrën e të burgosurve politikë të lidhur me grupin kryesor opozitar Muxhahedin dhe kërkues të tjerë të lirisë në burgun famëkeq të Evinit.
Ai përdori një politikë të presionit maksimal për të shtypur të burgosurit dhe ngriti të ashtuquajturat njësi strehimi veçanërisht për gratë të specializuara për përdhunimin, varret dhe arkivolet. Gjithashtu, mbështetja e zgjatur e pagjumësisë, urisë dhe një sërë presionesh psikologjike janë vetëm disa shembuj të torturave të zbatuara nga ky kriminel, me nofkën Eichmann i Iranit.
Një person që Khamenei e quajti “I dashur im”, pas vdekjes së tij. Pra, nuk është çudi që Khamenei po ankohet se regjimi i tij është aktualisht prapa në rrugën për një drejtësi të tillë.
Një i ri i burgosur është vrarë pas rrahjes me kamxhik në qytetin Ahar të Iranit veri-perëndimor.
Sipas faqes së AZNews TV, ky i ri është identifikuar si Hadi Attazadeh. Hadi humbi jetën pak orë pasi e kishin goditur me kamxhik në formë ndëshkimi agjentët gjyqësorë në burgun e Ahar. Në raport janë publikuar edhe filmime të varrimit të tij dhe pamje ku tregohen shenjat e goditjeve në shpinë.
Mëngjesin e 1 shtatorit 2013, militantë të mbështetur nga Irani sulmuan Kampin Ashraf në veri të Bagdadit, në Irak, kamp që kishte qenë bazë e anëtarëve të opozitës iraniane Mojahedin-e Khalq (MEK/PMOI) për 26 vite. Sipas filmimeve dhe provave, sulmuesit ishin forcat speciale irakiane të quajtura Korpusi i Artë, të lidhura me Kryeministrin e Irakut, Nuri al-Maliki, i cili mban anën e Iranit.
Gjatë pushtimit që zgjati gjashtë orë, forcat irakiane shpërthyen disa ndërtesa dhe objekte, dëmtuan dhjetëra automjete, dhe kapën, vunë në pranga, e qëlluan për vdekje 52 anëtarë të MEK. Vrasësit nuk shfaqën mëshirë as për të plagosurit dhe u futën në klinikën e kampit ku vranë të gjithë të plagosurit dhe stafin mjekësor.
Gjithashtu, sulmuesit morën peng shtatë banorë të Kampit Ashraf, duke përfshirë gjashtë gra, dhe i transferuan në një vend të panjohur. Nuk ka ende asnjë informacion për vendndodhjen dhe fatin e tyre pavarësisht thirrjeve ndërkombëtare drejtuar qeverisë irakiane që të japë shpjegime për situatën e tyre.
Pas sulmit dhe vrasjeve në masë në Kampin Ashraf, qindra anëtarë të MEK në Kampin Liberty, në rrethinat e Aeroportit Ndërkombëtar të Bagdadit nisën një grevë të palimituar urie, për t’i kërkuar komunitetit ndërkombëtar që t’u kërkojë llogari zyrtarëve irakianë, veçanërisht Këshilltarit të atëhershëm të Sigurisë Kombëtare, Falih al-Fayyadh, për përfshirjen e tyre në këtë sulm.
Grevistët u kërkuan gjithashtu organizatave dhe mbrojtësve të të drejtave njerëzore që t’i bënin presion qeverisë irakiane për të dhënë shpjegime për fatin e pengjeve dhe për t’i liruar shpejt ata. Më shumë se tre muaj më vonë, një gjykatë spanjolle dha vendimin e saj kundër autorëve dhe organizatorve të këtyre vrasjeve në masë dhe shpalli al-Fayyadh-in si personin e parë përgjegjës për këtë krim.
Sulmi i 1 shtatorit ndaj Kampit Ashraf ishte në fakt pjesë e planit të qeverisë iraniane për ta shkatërruar MEK-un. Në vitin 2003, autoritetet iraniane i patën mashtruar Forcat Shumë-Kombëshe, duke i nxitur që të bombardonin bazat e MEK bases. Më vonë në 2009-ën, pas tërheqjes së SHBA-së nga Iraku, administrata e atëhershme e SHBA-së ia dorëzoi mbrojtjen e anëtarëve të MEK qeverisë irakiane e cila mban anën e Iranit, duke i lënë ata të pambrojtur.
Parlamenti i regjimit iranian i ka miratuar të gjithë ministrat e propozuar nga Ebrahim Raisi, përveç njërit. Ishte e pritshme që parlamenti thjesht do t’ua vinte vulën verbtazi zgjedhjeve të Raisi-t dhe si rrjedhim, të eprorit të tij, Liderit Suprem të regjimit Ali Khamenei, i cili i ka përzgjedhur vetë si parlamentin, ashtu edhe ministrat e Raisi-t.
Disa nga të emëruarit janë anëtarë të spikatur të Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike, entitetit terrorist të regjimit që është përgjegjës për një pjesë të madhe të shtypjes që regjimi i bën disidencës së popullit, si dhe për mbështetjen ndaj proksive terroristë në rajon e në botë. Madje, personi që do të jetë Ministër i Brendshëm, Ahmad Vahidi, është subjekt i një urdhër arresti nga Interpoli për shkak të përfshirjes së tij në shpërthimin e bombave në Argjentinë në vitin 1994.
Ndërkohë që vënia e një figure si Vahidi në postin e Ministrit të Brendshëm nënkupton një mbështetje të qartë për terrorizmin, duhet mbajtur mend që terrorizmi është një pjesë e pandashme e regjimit.
Ndonëse apologjetët e regjimit janë përpjekur t’i paraqesin figurat e qeverisë së mëparshme si të moderuar, ai lloj dialogu thjesht kishte si qëllim të maskonte veprimtaritë malinje të regjimit.
Presidenti i mëparshëm i regjimit, Hassan Rouhani, e ka konfirmuar vetë që terrorizmi dhe diplomacia e regjimit ecin krah për krah. Në një mbledhje prillin e shkuar, ai pati lavdëruar bashkëpunimin midis personelit diplomatik dhe ushtarak të regjimit. “Fronti dhe diplomacia janë dy krahë” të të njëjtës strategji, tha ai pasi ishte mburrur për kontributin e tij në të dy anët e këtij dualitetit. “Po flas si një njeri që ka qenë pjesë e Këshillit Suprem të Sigurisë Kombëtare për 32 vite,” tha ai.
Të martën, mediat shtetërore të Iranit reflektuan gjendjen shpërthyese të shoqërisë iraniane dhe rrugën pa krye të regjimit në adresimin e krizave që po përkeqësohen gjithnjë e më shumë, si shpërthimi i Covid-19. Ato theksuan gjithashtu rrugën pa krye të regjimit në marrëdhëniet me Perëndimin.
“Është e domosdoshme t’i kushtohet vëmendje çështjes së ndalimit të ciklit të dhunës. Me fjalë të tjera, të flasësh për nevojën për ta ndaluar ciklin e dhunës nuk është më thjesht këshillë sociale. Është urgjente. Është domosdoshmëri. Është një koncept që, nëse nuk adresohet me shpejtësi, do të eliminonte çdo shpresë [për ta ruajtur] sistemin,” shkruan e përditshmja shtetërore Ebtekar në një artikull me titull “Nevoja për t’i dhënë fund ciklit të dhunës.”
“Paaftësia e qeverisë për të adresuar çështje si inflacioni dhe probleme të tjera ekonomike, si dhe përhapjen e Covid-19, ka bërë që klasa e mesme të jetë përgjithësisht e pakënaqur dhe të ankohet për status quo-në,” shkruan e përditshmja shtetërore Mostaghel.
“Me dyfishimin e presionit ekonomik, fuqia blerëse e klasës së mesme është ulur, dhe kjo klasë i është afruar klasës së ulët. Ky integrim dhe transformim mund mund të çojë në mosbindje civile në të ardhmen,” shton Mostaghel.
Një Bahai iranian u arrestua dje nga forcat e sigurisë në Teheran.
Vështrim i përgjithshëm
