Kush Është Mohammad Eslami: Një Zgjedhje e Pavend apo një Gjetje Perfekte?

Nga
Shahriar Kia
-

 

mohammad-eslami-iran-atomic-agency (1)

30th August 2021

Të dielën, Ebrahim Raisi, presidenti i ri i regjimit iranian, shpalli se kishte zgjedhur Mohammad Eslami-n si zëvendës të tij dhe si kreun e ri të Organizatës së Energjisë Atomike të Iranit (AEOI). Eslami ka zëvendësuar kështu Ali Akbar Salehi-n, i cili ka shërbyer në këtë post që në gusht të 2013-ës dhe ka luajtur rol thelbësor në bisedimet bërthamore që çuan në nënshkrimin e Planit të Përbashkët Gjithëpërfshirës të Veprimit (JCPOA).

Pavarësisht fokusimit të mediave në gjuhën perse dhe atyre ndërkombëtare në background-in akademik të Eslami-t, në mungesën e kualifikimeve të tij shkencore në fushën bërthamore, së bashku me etiketimin e tij nga Kombet e Bashkuara për rolin e tij në “programin e armëve bërthamore” të regjimit, një vështrim i detajuar mund të zbulojë që emërimi i tij nuk është edhe aq pa lidhje, në fund të fundit. Ai mund të mos i ketë kualifikimet, por është e sigurt që ka më shumë njohuri për programin bërthamor të Iranit se ç’mund ta mendoni.

Më 28 shtator 2008, me rezolutën 1803, OKB e sanksionoi Mohammad Eslami-n kur ai ishte kryetar i Institutit të Trajnimit dhe Kërkimit për Industritë e Mbrojtjes në Iran, për arsye se ishte “i përfshirë, i lidhur direkt, ose ka siguruar mbështetje për veprimtaritë bërthamore të ndjeshme ndaj proliferimit ose për ndërtimin e sistemeve të lëshimit të armëve bërthamore të Iranit”

Sipas zbulimeve të bëra më 26 gusht 2005 nga Këshilli Nacional i Rezistencës së Iranit (NCRI), Mohammad Eslami ka qenë një anëtar veteran i drejtorisë së kërkimit i Gardës Revolucionare (IRGC) i cili, siç raportohet kryesonte delegacionin e tij në takimin me Khan (AQ Khan, babai i bombës atomike të Pakistanit që drejtonte një rrjet të gjërë kontrabande) në 1986-ën dhe 1987-ën, kur programi bërthamor i Iranit ishte në fazat e tij fillestare. Në atë kohë, misioni kryesor i kërkimeve të IRGC ishin kërkimet për bombën bërthamore. Takimi u bë në Teheran dhe delegacioni i  IRGC përbëhej nga tre zyrtarë. Reza Amrollahi e koordinoi atë, atëherë kryetar i AEOI. Los Angeles Times shkruante me 23 shtator 2005:

“Në 1987-ën, Khan dhe dy ndërmjetës që e kishin ndihmuar Pakistanin të ndërtonte bombën e tij , i kishin shitur projektet dhe komponentet e centrifugave Iranit që ishte në fillimet e programit sekret bërthamor të tij. Marrëveshja u finalizua në takimin në Dubai të dy bashkëpunëtorëve të Khan dhe tre Iranianëve, njëri nga të cilët u identifikua këtë javë nga një grup emigrantësh si Mohammad Eslami, në atë kohë zyrtar i lartë i elitës së Gardës Revolucionare. Ai është transaksioni i parë i njohur në atë që do të rritej e do të shndrrohej në rrjetin privat më të gjërë në botë të proliferimit.”

Në rezymenë e Islamit mund të mësohet gjithashtu se ai ka mbajtur poste të rëndësishme, duke përfshirë:

  • Zëvendës kryetar i Organizatës së Industrive Aerohapësinore nga 2004 në 2005
  • Kryetar i Institutit të Edukimit dhe Kërkimit në Industritë e mbrojtjes nga 2004 në 2007
  • Zëvendës Ministër i Çështjeve të industrisë dhe kërkimit në Ministrinë e Mbrojtjes nga 2007 në 2017
  • Zëvendës Ministër i Inxhinierisë së Mbrojtjes Pasive në Ministrinë e Mbrojtjes dhe, në të njëjtën kohë, Sekretar i Shtabit të Zhvillimit të Bregut të Makramit që në 2014-ën

Konkluzion: shefi i ri i çështjeve bërthamore ka luajtur një rol të rëndësishëm në programin ambicioz të raketave balistike të regjimit për më shumë se një dekadë.

Përpara Ali Akbar Salehi-t, AEOI kryesohej nga Fereydoun Abbasi. Abbasi është gjithashtu “i listuar në një shtojcë të Rezolutës së Këshillit të Sigurimit të OKB-së 1747 të datës 24 mars 2007, si një person i përfshirë në veprimtaritë e raketave bërthamore ose balistike të regjimit”. Të Dielën, pasi  Eslami u shpall si shefi i ri i AEOI-së, Abbasi shkroi në tweeter: “Përzgjedhja e Inxhinier Mohammad Eslam-it, i cili ka një rekord shumë pozitiv në fushat e edukimit, menagjimit ekzekutiv në nivel kombëtar dhe kërkimi, që çoi në materializimin e një produkti, premton implementimin e saktë të strategjive bërthamore të sistemit”

Më 8 janar 2020 , pikërisht natën kur Forcat Aerohapësinore të IRGC-së goditën  avionin ukrainas PS752, Mohammad Eslami, nw atë kohë Ministër i Rrugëve dhe Zhvillimit Urban në administratën e Rouhanit fajësoi një “difekt teknik” për  rrëzimin e avionit dhe tha për agjensinë shtetërore të lajmeve ISNA:  “Mediat e huaja publikojnë thashetheme rreth një sulmi terrorist, shpërthimi, ose goditje si shkak të rrëzimit të avionit ukrainas, gjë që nuk është e vërtetë. Shkaku i aksidentit ishte një difekt teknik.” Ish “eksperti i aerohapësirës” më vonë paraqiti një teori se, nqs avioni do të ishte goditur nga një raketë, ai do të kishte shpërthyer në ajër në vend që të rrëzohej në tokë.

Ndërkohë që qeveria e re në Teheran po merr pushtetin dhe zëvendës ministra të rinj po zëvendësojnë të vjetrit në çdo ministri, ka patur spekulime se treshja do të kryesojë delegacionin e ri për bisedimet bërthamore: konkretisht, Hossein Amir Abdollahian, ministri i ri i jashtëm, Mohammad Eslami, dhe Ali Shamkhani, sekretari Këshillit Suprem të sigurisë Kombëtare, i cili nuk do të përballet me një zëvendësim për ca kohë. Ndërsa 4+1 dhe Uashingtoni po e nxisin me padurim Teheranin të rifillojë bisedimet, ky formacion i ri vetëm një rezultat të mirë që nuk premton.

Pavarësisht nëse Evropës, Shteteve të Bashkuara, apo vendeve fqinje të Iranit i pëlqen apo jo, Lideri Suprem i regjimit Khamenei e ka marrë vendimin.  Përgatitja e terrenit për një parlament të përzgjedhur me kujdes dhe një kryetiran si kryetar i tij, dy ekzekutues të masave si president dhe kryetar të gjyqësorit, dhe një bandë besnike për kabinet të çon në një përfundim të padiskutueshëm.

Fakti që gjëndet përballë një revolte mbarëkombëtare dhe izolimi ndërkombëtar, nuk i ka lënë zgjedhje tjetër regjimit përveçse të deklarojë luftë në të gjitha frontet. Instalimi i pionierit të “programit të armëve bërthamore të regjimit” dhe ekspertit të raketave si shefi i ri i çështjeve bërthamore i cili është i gatshëm të gënjejë e të mashtrojë për të dalë nga kriza, nuk është rastësi, por është duke u plotësuar pazëlli, jo ngadalë por  me vendosmëri.

Dy Bahai iranianë dënohen me burg në Teheran

Nga
Shkrimtar i stafit
-

 

Two Iranian Bahais sentenced to prison in TehranDy bahai iranianë janë dënuar në total me dy vite burg nga Gjykata e Apelit e Teheranit.

Sipas Agjensisë së Lajmeve për të Drejtat Njerëzore, dy bahaitë janë identifikuar si Abbas Taef dhe Attoallah Zafar.

Të dy u dënuan me nga një vit burg nga Gjykata Revolucionare e Teheranit për “të vepruarit kundër sigurisë kombëtare duke promovuar besimin bahai”. Gjykata Provinciale e Apelit e konfirmoi dënimin e tyre në 6 korrik.

Abbas dhe Attoallah u arrestuan në 28 shtator 2019 nga Agjentët e Inteligjencës. Gjatë arrestimit, shtëpitë e tyre u bastisën dhe iu konfiskuan sendet personale. Ata u liruan më vonë për tu gjykuar në gjendje të lirë.

Persekutimi i Bahai-ve në Iran

Burime jozyrtare thonë se ka më shumë se 300,000 njerëz që ndjekin besimin Bahai në Iran. Megjithatë, Kushtetuta e Republikës Islamike të Iranit njeh vetëm islamin, krishtërimin, judaizmin dhe zoroastrianizmin dhe nuk e njeh bahaizmin.

Që nga Revolucioni Islamik në Iran, bahaitë iranianë janë persekutuar sistematikisht si pasojë e politikave të qeverisë. Gjatë dekadës së parë të këtij persekutimi, më shumë se 200 bahai të Iranit u vranë ose u ekzekutuan. Qindra të tjerë u torturuan ose u burgosën dhe dhjetra mijëra humbën punën, aksesin në arsimim dhe të drejta të tjera – e gjitha vetëm për shkak të besimit të tyre fetar.
Persekutimi i bahaive të Iranit vazhdon akoma, me dhjetëra bahai që lëngojnë në burgjet e Iranit.

 

Iran: Masakra e 1988-ws ndaj të Burgosurve Politikë Përbën Gjenocid

Nga
Mansoureh Galestan
-

Në një konferencë që përkon me përvjetorin e 33-të të masakrës së 1988-ës ndaj të burgosurve politikë në Iran, më shumë se 1,000 të burgosur politikë dhe dëshmitarë të torturave në burgjet dhe birucat e regjimit klerikal kërkuan t’i jepet fundpandëshkueshmërisë që gëzojnë liderët e regjimitdhe të ndiqen penalisht Khamenei, Raisi, Kryegjyqtari, Eje’i dhe autorët e tjerë të masakrës. Gjatë masakrës së 1988-ës, bazuar në fetvan e Komeinit, regjimi klerikal ekzekutoi të pakten 30,000 të burgosur politikë. Shumica e viktimave ishin anëtarë dhe mbështetës të Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI). Ata u masakruan për përkushtimin e tyre të palëkundur ndaj idealeve të MEK-ut dhe lirisë së popullit iranian.
Geoffrey Robertson, QC, Avokat i të Drejtave të Njeriut dhe Presidenti i parë i Gjykatës Speciale të OKB-së për Sierra Leonen, ishte njëri nga folësit e eventit. Në fjalën e tij, Z. Robertson, i cili ka investiguar masakrën e 1988-ës, tha se kjo masakër përbën gjenocid. Ai tha: “Vrasja e të burgosurve ka qenë krimpërshekuj me rradhë. Ndryshimi është se nëse përbën një krim specifik si gjenocidi, ka një konventë ndërkombëtare që i detyron shtetet të veprojnë dhe ta ndëshkojnë atë gjenocid.”
Duke iu referuar fetvas së Komeinit si baza e masakrës, përsëriti, “Siç më duket mua, ka prova shumë të fortaqë ky ishte një gjenocid. Gjenocidi është vrasja ose torturimi i një grupi të caktuar për shkak të besimeve fetare të tyre. Një grup fetar që nuk e pranoi ideologjinë e prapambetur të regjimit iranian… Nuk ka dyshim që ka argumente të forta për ndjekjen penale të [presidentit të regjimit Ebrahim] Raisit dhe të tjerëve. Është kryer një krim që kërkon përgjegjësinë ndërkombëtare. Duhet bërë diçka për këtë ashtu siç është bërë për autorët e masakrës së Srebrenicës.”

Iran: the 1988 massacre and genocide, the Speech by Geoffrey Robertson, QC, Human Rights Barrister

Iran: Kabineti i Ebrahim Raisi-t Demonstron Prioritete Malinje

Nga
Shahriar Kia
-

Presidenti i ri i regjimit iranian Ebrahim Raisi zhvilloi mbledhjen e parë të kabinetit të tij të enjten, një ditë pas miratimit nga parlamenti i përzgjedhur me kujdes të të gjithë ministrave të emëruar në fillim nga Raisi, përveç njërit. Në këtë mbledhje, ai deklaroi se qeveria duhet të fokusohet te politikat që “përmirësojnë jetesën e popullit,” por përbërja e administratës së re hedh shumë dyshim mbi seriozitetin e prioriteteve të deklaruara prej tij. Në fakt, populli iranian e dinte që Raisi nuk do të punonte për interesat e popullit që përpara emërimit apo konfirmimt të pjesëtarëve të kabinetit.

Më pak se dhjetë përqind e votuesve të ligjshëm të vendit morën pjesë në farsën e zgjedhjeve që rezultoi në marrjen e presidencës prej Raisi-t më 18 qershor. Edhe vetë autoritetet e regjimit e pohuan që shumica e popullsisë nuk ka marrë pjesë në zgjedhje dhe se shumë nga fletët e votimit kanë qenë të pavlefshme.

Iran’s future foreign minister pledges to continue path of terror mastermind Qassem Soleimani

Fitorja e Raisi-t ishte orkestruar që përpara nga Lideri Suprem i regjimit, Ali Khamenei. Pasi Khamenei e bëri të qartë se kishte në plan që presidencën pas mandatit të dytë të Hassan Rouhani-t ta merrte Raisi, Këshilli i Gardianëve i skualifikoi të gjithë kandidatët e tjerë të rangut të lartë nga gara, duke lënë vetëm gjashtë konkurentë të dobët, dy prej të cilëve më vonë u tërhoqën nga gara me qëllimin e qartë që t’ia hapnin edhe më shumë rrugën Raisi-t.

Raisi u bë president i regjimit ndërkohë që shumë iranianë kanë vuajtur personalisht ose kanë humbur familjarë si rezultat i veprimeve të tij si prokuror i qeverisë dhe si gjykatës klerikal. Gjatë verës së 1988-ës, Raisi ishte një nga figurat kryesore të “komisioneve të vdekjes” të cilat kryen mbi 30,000 ekzekutime të të burgosurve politikë. Në 2019-ën, ai mori nën kontroll të gjithë gjyqësorin dhe mbikëqyri aspekte kyçe të shtypjes më të egër që regjimi i ka bërë disidencës në kohët e fundit. Më shumë se 1,500 njerëz u vranë menjëherë pas shpërthimit të një kryengritjeje mbarëkombëtare në nëntor të atij viti, dhe mijëra të tjerë iu nënshtruan torturës për muaj të tërë pas arrestimit për shkak të pjesëmarrjes në këtë kryengritje.

Populli iranian i është përgjigjur tashmë ngritjes në detyrë të Raisit duke bojkotuar farsën e zgjedhjeve dhe duke organizuar protesta në shkallë të gjerë menjëherë pas saj.

Siç tha Zj. Maryam Rajavi në korrik të 2021-it, gjatë mandatit katër vjeçar të Raisit, “armiqësia mes regjimit iranian dhe shoqërisëdo të intensifikohet më shumë se asnjëherë më parë.” Znj. Rajavi theksoi gjithashtu se prioritetet e Raisi-t do t’i paraqesin komunitetit ndërkombëtar një “test lakmusi” për përkushtimin e tij ndaj parimeve demokratike dhe të drejtave universale të njeriut. Emërimet e Raisi-t për kabinetin i përforcojnë këto prioritete dhe si rrjedhim, e bëjnë edhe më të domosdoshme që fuqitë e mëdha perëndimore dhe Kombet e Bashkuara të zgjedhin se cilën anë do të mbështesin përpara shpërthimit të konfliktit që është tashmë në horizont midis regjimit iranian dhe popullit iranian.

EDITORIAL: Iran, Bilanci Tronditës i Vdekjeve nga Koronavirusi: Kush e Ka Fajin?

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Shkruar nga Bordi Editorial

Numri i vdekjeve nga koronavirusi në Iran po i afrohet me shpejtësi shifrës 400,000, sipas raporteve të pavarura të besueshme.

Kjo ndërkohë që, sipas departamentit të shkencave mjekësore të Universitetit të Teheranit, numri i njerëzve që kanë marrë dy doza të vaksinave kundër COVID-19 është më pak se 4% e popullsisë totale.

Në këtë aspekt, situata në Iran është më keq sesa në 100 shtete të tjera. Shumë spitale, si ato në provincën Isfahan, e kanë tejkaluar kapacitetin, dhe shumë pacientë flenë nëpër korridore. Situata në varreza është “kritike dhe e paimagjinueshme për të pestën herë në muajt e fundit,” sipas agjencisë shtetërore të lajmeve Fars më 25 gusht 2021.

Kjo situatë e tmerrshme është rezultat i neglizhencës kriminale të regjimit dhe, në fakt, i përpjekjeve të qëllimshme për të shkaktuar viktima në masë në një popullsi që është gati për t’u ngritur e për ta përmbysur teokracinë. Regjimi po e përdor qëllimisht virusin për të parandaluar një tjetër kryengritje. Kjo është arsyeja pse në mars 2020, disa muaj pas kryengritjeve të nëntorit 2019, Khamenei e quajti virusin “bekim” për regjimin e tij.

A look back at the contradictory remarks made by Ali Khamenei and Hassan Rouhani over Covid19

Dokumentet e zbuluara nga opozita kryesore Mujahedin-e Khalq (MEK) tregojnë se Organizata iraniane e Emergjencave Kombëtare ka qenë në dijeni të përhapjes së virusit brenda vendit që përpara fillimit të 2020-ës. Por autoritetet nuk e shpallën zyrtarisht pandeminë deri në mes të shkurtit të atij viti. Ndërkohë, regjimi organizoi një numër tubimesh e demonstratash publike,  duke përfshirë festimet e 40-vjetorit të regjimit si dhe një varrim për komandantin e eliminuar të Forcave Quds, Qassem Soleimani.

Më 26 shkurt 2020, teksa virusi po përhapej me shpejtësi në Iran, presidenti i regjimit Hassan Rouhani refuzoi t’i fuste në karantinë qytetet dhe tha përmes televizionit shtetëror: “Nuk e pranojmë karantinën.” Ai shtoi se karantina është një tjetër “virus” që imponohet nga Shtetet e Bashkuara. Edhe Lideri Suprem i regjimit, Ali Khamenei, e minimizoi seriozitetin e virusit më 3 mars 2020, duke thënë: “Sipas mendimit tim, kjo nuk është ndonjë gjëmë e madhe. Ka patur edhe më të rënda.”

Me një urdhër kriminal, më 8 janar 2021, Khamenei e ndaloi rreptësisht importimin e vaksinave amerikane dhe britanike, të cilat në atë kohë ishin të vetmet vaksina të njohura ndërkombëtarisht. Filantropët amerikanë u detyruan ta anulonin planin për të dërguar mbi 100,000 doza në Iran.

Iran: Masakra e 1988-ës, thirrje për t’i dhënë fund pandëshkueshmërisë së autorëve

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Në një konferencë online të zhvilluar të premten më 27 gusht nga rreth 2000 pika anembanë botës, Maraym Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit, i bëri thirrje Komisioneres së Lartë të Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut dhe Këshillit të të Drejtave të Njeriut që të themelojnë një mision ndërkombëtar të gjetjes së fakteve për të hetuar masakrën e 1988-ës në Iran.

Gjatë muajve të mëparshëm, Raportuesi Special i OKB-së mbi situatën e të drejtave njerëzore në Iran, Amnesty International, dhe mbi 150 mbrojtës të spikatur të të drejtave njerëzore kanë bërë thirrje për një hetim të pavarur të OKB-së mbi këtë ngjarje.

Maryam Rajavi i bëri thirrje gjithashtu SHBA dhe Europës që ta njohin masakrën e 1988-ës në Iran si gjenocid dhe krim kundër njerëzimit, dhe i nxiti ato të mos e mirëpresin Ebrahim Raisi-n (presidentin aktual të Iranit) në vendet e tyre, por ta ndjekin penalisht dhe t’i kërkojnë llogari atij.

Ebrahim Raisi ka qenë anëtar i “komisionit të vdekjes” në Teheran, komision i cili ka dhënë urdhër për ekzekutimin e mijëra të burgosurve në  1988-ën.

Në verën e 1988-ës, Ruhollah Khomeini, udhëheqësi i atëhershëm i regjimit iranian nxori një fetva (urdhëresë fetare) për ekzekutimin e të gjithë anëtarëve të burgosur të Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), të cilët vazhdonin t’i qëndronin besnikë kauzës së tyre. Si pasojë u ekzekutuan rreth 30,000 të burgosur politikë.

“Për ne, lëvizja Thirrje-për-Drejtësi është sinonim me këmbënguljen, qëndrueshmërinë, dhe rezistencën për ta përmbysur këtë regjim dhe për të themeluar lirinë me gjithë forcën tonë. Për këtë arsye, regjimi përpiqet ta mohojë masakrën, ta minimizojë numrin e viktimave, dhe t’ua fshijë identitetet, sepse kështu i shërben interesave të veta dhe ndihmon ruajtjen e pushtetit të vet,” tha Rajavi.

Mes folësve në këtë event ishin një numër personalitetesh europiane, duke përfshirë dy ish-ministra të jashtëm të Italisë, Franco Frattini dhe Gullio Terzi,  si dhe Guy Verhofstadt, ish-kryeministër i Belgjikës. Në këtë event folën edhe ish-ministri i jashtëm kanadez John Baird, dhe Geoffrey Robertson, Gjykatës Apeli në Gjykatën Speciale të OKB për Krime Lufte në Sierra Leone.

“Veprimet e qeverisë së re të Iranit janë në përputhje me historinë e regjimit. Ministri i ri i jashtëm ka shërbyer edhe në qeveri të mëparshme. Nuk ka asnjë ndryshim midis konservatorëve dhe reformistëve. Është i njëjti regjim. Kjo konfirmohet nga afërsia e ministrit të jashtëm me komandantin e Forcave Quds. Ai madje ka konfirmuar se do ta vazhdojë rrugën e Qassem Soleimani-t,” tha Z. Frattini.

Ndërkohë, ish-kryeministri belg Guy Verhofstadt tha me keqardhje se “Masakra e 1988-ës, e planifikuar dhe e ekzekutuar me rigorozitet e me një shënjestër të qartë në mendje, kualifikohet si gjenocid. Ajo nuk është hetuar kurrë zyrtarisht nga OKB dhe autorët e krimeve nuk janë hedhur në gjyq. Ata vazhdojnë të gëzojnë pandëshkueshmëri. Sot, regjimi drejtohet nga vrasësit e asaj kohe.”

“Është e rëndësishme që BE dhe komuniteti më i gjerë ndërkombëtar të marrin përsipër role udhëheqëse lidhur me këtë çështje. Qeveria në Iran, e drejtuar nga Raisi, mbart një faj edhe më të madh lidhur me çështjen e masakrës së 1988-ës,” tha Kumi Naidoo, ish Sekretar i Përgjithshëm i Amnesty International.

“Sot, Irani sundohet nga një vrasës. Parlamenti iranian mund ta ketë pranuar atë, por ne nuk do ta pranojmë. Gratë iraniane nuk do ta pranojnë. Gratë janë një element themelor i shoqërisë. Nëse i mbyllim sytë, edhe ne do të jemi përgjegjës,” pohoi Dominique Attias, Presidente e Federatës Europiane të Avokatëve.

Geoffrey Robertson, President i parë i Gjykatës Speciale të OKB për Sierra Leone, foli hapur lidhur me përgjegjësinë për masakrën e 1988-ës: “Nuk ka dyshim që ka arsye të forta për të ndjekur penalisht Ebrahim Raisi-n dhe individë të tjerë. Është kryer një krim që kërkon përgjegjësi ndërkombëtare. Duhet bërë diçka lidhur me këtë, ashtu siç është bërë kundër autorëve të masakrës së Srebrenicës.”

Edhe Theo Van Boven, ish-drejtor i Divizionit të OKB-së për të Drejtat e Njeriut dhe Raportues Special i OKB mbi Torturën, bëri thirrje për një hetim të pavarur nga Kombet e Bashkuara mbi masakrën e 1988-ës dhe përgjegjësinë e Raisi-t.

Zëra politikë u ngritën gjithashtu kundër mosveprimit nga ana e BE-së për sa i përket situatës së rëndë të të drejtave njerëzore në Iran.

“Pavarësisht gjithë thirrjeve për një hetim të pavarur ndërkombëtar mbi masakrën e 1988-ës, Bashkimi Europian i ka shpërfillur këto thirrje, nuk ka reaguar, dhe nuk ka qenë i përgatitur për të shprehur një reagim. Dua t’i bëj thirrje BE-së që ta sanksionojë regjimin për krime kundër njerëzimit. Mendoj se Lituania mund të marrë drejtimin mes shteteve të BE-së,” tha Audronius Ažubalis, ish-ministër i jashtëm i Lituanisë dhe anëtar i Parlamentit Lituanez.

U transmetuan gjithashtu një numër video-mesazhesh nga njerëz brenda Iranit të cilët bëjnë thirrje për veprim ndërkombëtar lidhur me masakrën e 1988-ës, si shenjë solidariteti edhe nga brenda Iranit.

Në konferencë morën pjesë edhe rreth 1,000 ish të burgosur politikë, disa prej të cilëve janë të mbijetuar të masakrës së 1988-ës. Ata dhanë dëshmi tronditëse të përjetimeve të tyre brenda burgjeve të mullahëve.

1988 massacre in Iran Online Conference Aug 27 2021

 

 

Irani thotë se i kanë mbaruar medikamentet për sëmundjen e kërpudhës së zezë, shtohen iranianët e infektuar

Nga
Shkrimtar i stafit
-

 

Iran says it has run out of black fungus medication, more Iranians get infected

Zyrtarët iranianë të shëndetësisë kanë konfirmuar që iranianë në të paktën katër provinca janë infektuar nga sëmundja e kërpudhës së zezë. Tani ka shqetësime se Irani nuk ka mjaftueshëm medikamente për të trajtuar numrin në rritje të infektimeve. Spitali Khomeini i Teheranit ka raportuar 15 raste të këtij infeksioni të rrezikshëm, ndërsa një zyrtar shëndetësie në provincën veriore Mazandaran ka konfirmuar 20 raste. Një zyrtar shëndetësie tha sot se edhe 20 njerëz të tjerë po vuajnë nga infeksionet që prekin hundën, sytë, mushkëritë, dhe ndonjëherë edhe trurin.

Raste të tjera janë raportuar edhe në provincën Gilan të Iranit verior, në provincën veri-perëndimore Ardabil, dhe në provincën jug-perëndimore Khuzestan.

Zyrtarët e shëndetësisë tani kanë ngritur shqetësime lidhur me një mungesë të rëndë të medikameteve të sëmundjes së kërpudhës së zezë.

Heidar Mohammadi, kreu i Administratës iraniane të Ushqimeve dhe Barnave tha sot për televizionin shtetëror se medikametet ekzistuese në vend “mbaruan krejtësisht në dy javët e shkuara.”

 

Iran: Nëse Nuk Sfidohet, Pandëshkueshmëria e Regjimit do të Intensifikohet nën Administratën e Re Presidenciale

Nga
Alejo Vidal Quadras
-

1988 massacreShkruar nga Alejo Vidal Quadras

Ekspozitë me foto përballë Departamentit amerikan të Shtetit, në përkujtim të masakrës së 1988-ës, tetor 2020

Nga Alejo Vidal-Quadras

Javaid Rehman, raportuesi special i OKB mbi situatën e të drejtave të njeriut në Iran, prezantoi raportin e tij më të fundit në Asemblenë e Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara këtë javë dhe nënvizoi ekzistencën e një “klime pandëshkueshmërie” të vazhdueshme pas marrjes së detyrës më 5 gusht nga presidenti i ri i regjimit iranian, Ebrahim Raisi.
Në 1988-ën, Raisi shërbente si zëvendës prokuror publik për Teheranin në kohën që themeluesi i regjimit, Ruhollah Khomeini, nxori një fetva e cila deklaronte se opozita kryesore, Mojahedin-e-Khaleq, MEK, ishte fajtore për “armiqësi kundër Zotit”, një akuzë që mbart dënimin me vdekje. Si përgjigje ndaj kësaj urdhërese, në Teheran u krijua një “Komisioni i Vdekjes” për të mbikëqyrur marrjen në pyetje dhe dënimin kapital të cilitdo që konsiderohej se “vazhdonte t’i ruante idetë e tij” në lidhje me MEK. Raisi ishte një nga katër  personat e caktuar në këtë komision, dhe ndërkohë që masakra vazhdonte, juridiksioni i tij personal u zgjerua edhe në rajonet përtej Teheranit.

Raisi, Butcher of 1988 Massacre in Iran

Raisi, Kasapi i Masakrës së 1988-ës në Iran

Duke patur parasysh rolin e rëndësishëm të tij në këtë masakër, Raisi është përgjegjës për shumë, në mos për pjesën më të madhe të 30,000 varjeve e pushkatimeve që u kryen gjatë një periudhe afërsisht tre-mujore në verën e 1988-ës. Shumë kritikë e përshkruajnë fushatën presidenciale virtualisht të pasfiduar të Raisi-t si një shprehje të qëndrimit të papenduar të regjimit ndaj kësaj masakre dhe si një shenjë të mundshme që nën administratën e tij do të ketë një zgjerim të shtypjes ndaj disidencës.
Ky perceptim është përforcuar nga faktet që rrethojnë periudhën e Raisi-t si krye-gjyqtar, post që iu dha nga Lideri Suprem në fillim të 2019-ës, me sa duket si një hap në rrugën drejt presidencës. Gjatë kohës që ai udhëhiqte gjyqësorin shpërtheu një kryengritje mbarëkombëtare në nëntor 2019, në të cilën u bënë thirrje të qarta për ndryshim regjimi dhe sllogane si “vdekje diktatorit.” Këto trazira iu atribuan në masë të madhe përpjekjeve organizative të MEK, të cilët kishin qenë shënjestra kryesore e fetvas së Khomeini-t. Ky fakt u përdor për të justifikuar nivele të një represioni të dhunshëm që nuk ishin parë që nga koha e masakrës.
Brenda pak ditësh nga shpërthimi spontan i protestave në gati 200 qytete të vogla e të mëdha, Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike filloi të hapte zjarr mbi turmat e protestuesve duke vrarë afërsisht 1,500 njerëz. Mbi 12,000 aktivistë u arrestuan në këto incidente dhe më vonë, raportet nga mbrojtësit e të drejtave njerëzore, përfshirë Javaid Rehman, konfirmuan që shumë nga të arrestuarit ishin torturuar nga gjyqësori i udhëhequr prej Raisi-t gjatë një periudhe disa-mujore.
Duke e sjellë në vëmendje rolin e tij në shtypjen e këtyre protestave si dhe në masakrën e 1988-ës, Amnesty International e ka përshkruar zgjedhjen presidenciale të Raisi-t si një kujtesë të faktit që “pandëshkueshmëria ka pushtet absolut në Teheran” dhe ka dënuar faktin që ai ka vazhduar të ngrihet në rangjet e regjimit në vend që të përballet me ndjekjen penale për krime kundër njerëzimit. Raporti më i fundit i Rehman-it duket se e pohon këtë ndjenjë, duke u fokusuar në mënyra të tjera përmes të cilave regjimi shpreh vetëbesim në pandëshkueshmërinë e tij, sidomos për sa i përket masakrës së 1988-ës.

“Raportuesi Special është i shqetësuar për raportet që tregojnë se autoritetet po përpiqen të vazhdojnë shkatërrimin e provave të shkeljeve të së kaluarës, duke përfshirë të ekzekutimeve masive pa gjyq të disidentëve politikë në 1988-ën,” thotë raporti. Ky shkatërrim i provave ka qenë temë e thirrjeve të shumta për veprim nga Amnesty International, Rehman, dhe mbrojtës të tjerë të të drejtave njerëzore gjatë viteve. Ky shkatërrim përfshin një numër projektesh ndërtimi të mbështetura nga qeveria, të cilat zhvillohen në vendet ku dyshohet se ndodhen varret masive të fshehta të shumë prej viktimave të masakrës.
Në shtator 2020, Rehman së bashku me gjashtë raportues specialë të tjerë të OKB-së sollën në vëmendje këtë dhe çështje të tjera të lidhura me masakrën e 1988-ës përmes një letre drejtuar autoriteteve iraniane. Tre muaj më vonë, pasi u bë e qartë se Teherani nuk kishte ndër mend t’i përgjigjej apelit për transparencë dhe  llogaridhënie, letra u publikua  për një audiencë ndërkombëtare. Teksti i saj bëri të qartë se ekspertët e OKB-së prisnin që komuniteti ndërkombëtar të merrte përsipër çështjen e kërkimit të llogarisë në mungesë të vullnetit të regjimit për ta ndryshuar qëndrimin e tij ndaj masakrës. Letra thekson gjithashtu me të drejtë se komuniteti ndërkombëtar ka qenë më parë neglizhent për sa i përket kësaj detyre, pasi e pati adresuar rrebeshin e vrasjeve në një rezolutë të të drejtave njerëzore në fund të 1988-ës, por nuk morën asnjë masë domethënëse lidhur me këtë dhe nuk vepruan për t’u kërkuar llogari autorëve kryesorë të masakrës. Në fakt, Rehman dhe kolegët e tij shkuan deri në atë pikë sa të thoshin se ky mosveprim ka patur një “impakt shkatërrimtar” në situatën e përgjithshme të të drejtave njerëzore në Iran dhe ka ndihmuar në rrënjosjen e pritshmërisë së regjimit për pandëshkueshmëri dhe të strategjisë së fshehjes së abuzimeve ndaj të drejtave njerëzore.

Violation of Human Rights in Iran

Dhunimi i të Drejtave Njerëzore në Iran

Fatkeqësisht, reagimi ndërkombëtar ndaj “zgjedhjes” së Raisi-t si president deri tani ka lënë përshtypjen se udhëheqësit perëndimorë kanë mësuar shumë pak nga kritikat e ekspertëve të OKB-së. Këta udhëheqës vetëm sa e kanë përforcuar edhe më tej ndjenjën e pandëshkueshmërisë që gëzon Teherani duke i dhënë legjitimitet të padrejtë një presidenti me një historik dhunimesh të rënda të të drejtave njerëzore që fillon që nga viti 1988 e vazhdon deri në 2019-ën. Në ceremoninë e inaugurimit të Raisi-t morën pjesë jo vetëm përfaqësues të partnerëve e aleatëve të regjimit iranian por edhe individë si Enrique Mora, zëvendës drejtori politik për Shërbimin Europian të Veprimit të Jashtëm.
Nuk do të ishte e çuditshme nëse prania e zyrtarëve perëndimorë e bën administratën Raisi dhe regjimin në tërësi të arrijë në përfundimin se nuk do të përballet me kërkesa llogarie për dhunimet e të drejtave njerëzore në të shkuarën, pavarësisht se sa i mbron e i justifikon ato Teherani sot. Nëse kjo nuk është ajo që kishte për qëllim Bashkimi Europian duke dërguar Mora-n në ceremoninë e Raisi-t, atëherë as atij, as shteteve anëtare të tij nuk u intereson të vonohen në korrigjimin e këtij gabimi.
Këtë mund ta bëjnë duke bërë të qartë mbështetjen e tyre për thirrjet për veprim që u shumëfishuan me shpejtësi menjëherë pasi Raisi-t iu hap rruga për të qenë presidenti i ri i regjimit iranian. BE duhet t’i japë fund politikës së vjetër të mos-reagimit ndaj dhunimeve të të drejtave njerëzore nga regjimi dhe duhet të mundësojë një hetim të plotë ndërkombëtar mbi masakrën e 1988-ës, si dhe t’u kërkojë llogari zyrtarëve të shumtë aktualë të regjimit që kanë qenë të përfshirë në të. Një hetim i tillë do të përgatisë terrenin për ndjekje penale në Gjykatën Penale Ndërkombëtar, nëse fuqitë e mëdha botërore do të kenë vullnetin politik për t’u kërkuar llogari kriminelëve që aktualisht mbajnë poste të larta qeveritare.

Nëse shtetet e Europës dhe Amerikave dëshirojnë të vazhdojnë të merren seriozisht si mbrojtëse të parimeve universale të të drejtave njerëzore, askush nuk duhet të konsiderohet i përjashtuar nga ndjekja penale, sanksionet, apo masa të tjera që kanë të bëjnë me llogari-dhënien, aq më pak kur është përgjegjës për një krim kaq të qartë kundër njerëzimit sa masakra e 1988-ës në Iran.

Dr. Alejo Vidal-Quadras

Alejo Vidal-Quadras, profesor i fizikës atomike dhe bërthamore, ka qenë zëvendës president i Parlamentit Europian nga viti 1999 deri në 2014-ën. Ai është President i Komitetit Ndërkombëtar në Kërkim të Drejtësisë (ISJ)

Golaleh Moradi torturohet për ta detyruar të bëjë rrëfim të rremë në Burgun Qendror të Urmias

Nga
Shkrimtar i stafit
-

 

Golaleh Moradi tortured to obtain a forced confession in Urmia Central PrisonGolaleh Moradi mbahet nën torturë në pavijonin e grave të Burgut Qendror të Urmias

 

Golaleh Moradi torturohet për ta detyruar të bëjë rrëfim të rremë në Burgun Qendror të Urmias.

Pas katër muajsh burgim, Golaleh Moradi vazhdon të torturohet e t’i bëhet presion nga shërbimet e inteligjencës të regjimit klerikal për të bërë një rrëfim të rremë.

Golaleh Moradi është një grua kurde me banim në Piranshahr të provincës së Azerbaixhanit Perëndimor. Ajo mbahet aktualisht në pavijonin e grave të Burgut Qendror të Urmias dhe i është mohuar e drejta për avokat.

Një burim i mirë-informuar rreth burgut të Urmias ka thënë se Golaleh Moradi-n e kanë çuar vazhdimisht në qendrat e inteligjencës ku e kanë torturuar dhe rrahur. Forcat e inteligjencës duan që ajo të thotë atë që i diktojnë ata. Ata e kanë kërcënuar Golaleh Moradi-n se do të japin dënime të rënda për dy fëmijët e saj të burgosur.

Forcat e inteligjencës të IRGC-së e kanë arrestuar Golaleh Moradi-n në prill 2021, pas vrasjes së Osman Haji Hosseini, një anëtari të IRGC-së në Piranshahr. E kanë dërguar atë menjëherë në Urmia. Pas 45 ditësh paraburgim, e dërguan në pavijonin e grave të Burgut Qendror të Urmias.

 

Një Rrëfim i Shkurtër mbi Përmasat e Krimit të Khamenei-t Lidhur me COVID-19

Nga
Shkrimtar i stafit
-

 

A nuk është e dyshimtë për popullin iranian që bilanci i vdekjeve nga koronavirusi në Iran është 500 herë më i madh sesa ai në Afganistan? Në Irak, ceremonia e zisë e Muharram-it të këtij viti nga myslimanët Shiite, u zhvillua me rreth 10 milion njerëz dhe nuk kishte protokolle shëndeti në ceremoni. Si është e mundur që kriza e pandemisë të mos ekzistojë në lindje e perëndim të Iranit, ndërkohë që në Iran ajo po rritet me një tmerr e shpejtësi gjithnjë e më të madhe?

Çfarë ka ndodhur dhe përse është përmbytur Irani nga koronavirusi e i është shembur struktura e shëndetësisë, ndërkohë që nuk ka lajme për koronavirus në këto dy vende fqinje pavarësisht mos-zbatimit të protokolleve të shëndetit?

Trupat amerikane në Irak dhe Afganistan, pas zbulimit, prodhimit, dhe furnizimit global me vaksina, janë vaksinuar plotësisht me vaksinat amerikane të Johnson & Johnson, Pfizer, dhe Moderna, dhe për shkak të mutacioneve të koronavirusit në popullatat njerëzore, si dhe shqetësimeve për shëndetin e ushtarëve amerikanë e ushtarëve të vendeve të tjera, vaksinat amerikane u janë dërguar edhe njerëzve të këtyre dy shteteve, dhe popullsitë e Afganistanit dhe Irakut janë mbuluar njëkohësisht me Shtetet e Bashkuara, Europën, dhe Lindjen e Mesme.

Pas vaksinimeve në Irak dhe Afganistan, tashmë është krijuar një siguri kolektive, dhe njerëzit janë të vetëdijshëm për këtë. Por në Iran, për shkak të refuzimeve të regjimit dhe pas fetvas së Liderit Suprem Ali Khamenei për ndalimin e importimit të vaksinave amerikane e britanike, si dhe prioritetit të vënë ndaj trajtimit e jo parandalimit të koronavirusit, situata është e kundërt dhe deri tani, shumë pak vaksinime janë kryer në komunitetin iranian.

Pra nuk ka imunitet kolektiv dhe, natyrisht, virusi po përhapet dhe po qarkullon gjerësisht në komunitet. Një tjetër faktor që e ka thjeshtuar misterin e koronavirusit në Afganistan dhe Irak është rritja e varfërisë në Iran.

1...263264265...728Faqja 264 nga 728