Të mërkurën, Sir David Ames, një anëtar i njohur i Parlamentit të Mbretërisë së Bashkuar, mbajti një konferencë për shtyp, duke prezantuar librin e tij të ri.
Iranian Book Tour - Ayes & Ears: A Survivor's Guide to Westminster
Në këtë ngjarje morën pjesë disa anëtarë të Dhomës së Komuneve të Mbretërisë së Bashkuar dhe Dhomës së Lordëve. Ndërsa prezantoi librin e tij, Sir Ames iu referua gjithashtu aktiviteteve të tij në mbështetje të popullit iranian dhe Lëvizjes së tij të organizuar të Rezistencës. Sir Ames foli gjithashtu për shkeljet e të drejtave të njeriut nga regjimi iranian. Pjesëmarrësit e tjerë të kësaj konference iu referuan Ebrahim Raisi, presidentit të ri të regjimit iranian, dhe rolit të tij në masakrën e 30,000 të burgosurve politikë në 1988. Ata gjithashtu i bënë thirrje qeverisë së Mbretërisë së Bashkuar të bëjë presion mbi regjimin iranian. Pjesëtarët e komunitetit iranian gjithashtu morën pjesë në këtë ngjarje.
Të enjten, 16 shtator, media shtetërore e Iranit pranoi krizat e vazhdueshme sociale, shëndetësore dhe ekonomike të vendit.
Kriza Covid-19
Për shkak të politikave çnjerëzore të regjimit, Irani tani po përjeton valën e pestë të shpërthimit të Covid-19. Edhe statistikat e krijuara të regjimit tregojnë se ka një përkeqësim të krizës shëndetësore në Iran. Kjo situatë mund të ishte parandaluar nëse regjimi do të kishte importuar vaksina.
“Përhapja e Covid-19 ka arritur gjendjen e saj më të keqe. Njerëzit, veçanërisht ata që infektohen, ose më keq, humbin të dashurit e tyre, po ndihen të shqetësuar dhe të zemëruar për shkak të pandemisë, “shkroi e përditshmja shtetërore Etemad të enjten.
E përditshmja Etemad shton: “Unë u përpoqa të imagjinoja veten si [njerëz të tjerë] dhe mund të ndieja zemërimin e grumbulluar ndaj atyre që mund të kishin parandaluar ardhjen e këtyre ditëve të errëta, por ata refuzuan. Mund të ndiej zhgënjimin e punëtorëve dhe punonjësve të cilëve u hiqet paga minimale, e lëre më pagat më të larta, për të paguar ilaçet ose për të mbuluar koston e spitalit dhe testeve. ”
Infermierët iranianë: viktima të Covid-19 dhe politikave destruktive
Krizë ekonomike
Kriza ekonomike e Iranit po thellohet për shkak të korrupsionit të regjimit dhe politikave të gabuara për të plaçkitur njerëzit dhe financuar aktivitetet e tij të paligjshme. Iranianët tani po vuajnë nga norma të larta të inflacionit. Por pse?
“Një nga arsyet kryesore për rritjen e inflacionit është rritja e likuiditetit. Meqenëse likuiditeti rritet çdo ditë, norma e inflacionit në vend është gjithashtu e lartë. Prandaj, inflacioni nuk mund të pritet të ulet derisa sasia e likuiditetit të jetë nën kontroll, ”pranoi të enjten e përditshmja Ebtekar. Rritja e likuiditetit, e cila tejkalon normën e prodhimit të Iranit, ka krijuar dhe rritjen e inflacionit.
“Vëllimi i likuiditetit në fund të gushtit 2021 arriti në 3.9 trilionë dollarë, i cili është rritur me 12.8 përqind në krahasim me shkurtin. Nga ana tjetër, likuiditeti në dymbëdhjetë muaj deri në fund të gushtit është rritur me 39.1 përqind. Kjo tregon se rritja mujore e likuiditetit gjatë kësaj periudhe ishte mesatarisht 3.3%. Me fjalë të tjera, 6.75 miliardë dollarë para prodhohen çdo ditë, ”shkroi e përditshmja Eteamd të enjten, duke cituar Akbar Komijan, shefin aktual të Bankës Qendrore.
Regjimi filloi shtypjen e kartëmonedhave për të kompensuar deficitin e tij buxhetor. Abdul Nasser Hemmati, ish -kreu i Bankës Qendrore, tha në Mars 2021: “Në vitin 2019 dhe 2020, pjesë të buxhetit të qeverisë u financuan përmes fitimeve valutore të Fondit Kombëtar të Zhvillimit, që në terma më të thjeshtë nënkupton shtypjen e kartëmonedhave.”
Kështu siç u nënvizua nga Jahane-e Sanat shtetërore të enjten, “Dështimi i politikës monetare dhe mbikëqyrja e dobët e bankës qendrore mbi performancën e bankave, kanë përshpejtuar procesin e shtypjes së kartëmonedhave në ekonomi dhe kanë çaktivizuar amortizatorët e inflacionit .. “
Nënave iraniane u është ndaluar të marrin dëftesat e fëmijëve të tyre, shkroi dje një e përditshme shtetërore.
Dekreti i ri, të cilin e përditshmja shtetërore Sharq e quajti “një tragjedi”, lejon baballarët të marrin dëftesat e fëmijëve të tyre ose dosjet e studentëve. Dekreti, i shpallur në maj, ndalon shkollat të dorëzojnë dosjet e studentëve tek nënat iraniane.
Leila 40-vjeçare, nëna e një studenti dhe një djali 12-vjeçar i tha Sharq se ajo ishte “zemërthyer” kur u informua për dekretin e ri në një mesazh.
“Na u dërgua një sms i cili shkruante,” në lidhje me nënat, dëftesat e fëmijëve tuaj do t’i jepen vetëm babait ose gjyshit nga babai “.
“Zemra ime u thye kur lexova mesazhin. Si një grua që kam bërë gjithçka të mundshme në shtëpi për familjen time, përballja me një çështje të tillë ishte shumë e hidhur, ”tha Leila.”Unë nuk e kuptoj se si është e mundur të privosh një grua nga një e drejtë e tillë kur ajo ka lindur fëmijën dhe e ka rritur atë në një moshë ku ai/ajo mund të studiojë. Kur ligji nuk respekton gratë, si mund të presim që fëmijët tanë të na respektojnë? ” Një nënë tjetër, Afsoun, fëmijët e së cilës shkojnë në një nga shkollat më me reputacion në vend tha se ajo ishte përgjegjëse e vetme për edukimin e fëmijëve të saj dhe u trondit kur pa dekretin.”Unë personalisht mbikëqyr studimet e fëmijëve të mi dhe performancën e tyre akademike, dhe burri im nuk është i përfshirë në këtë. Që në fillim, ne ramë dakort për këtë. Edhe çeku për shkollën e fëmijëve tanë është në emrin tim. Imagjinoni se si u ndjeva kur më thanë që ata nuk do të më jepnin diplomën e fëmijës tim, “tha ajo.Afsoun tha se shkolla madje u dëftesë studentëve, por jo nënave.”Unë isha në zyrën e informacionit të shkollës dhe kërkova të di pse ata kishin krijuar një ndalesë të tillë. Unë jam ajo që paguan për shkollimin e djalit tim, por nuk e marr dot dëftesën ?! Kjo është e vërteta e hidhur e të qenit nënë në Iran. Ju nuk mund të nënshkruani as formularët e dakortësisë së prindërve për kampe. Vetëm babai mund ta nënshkruajë nëse nuk keni plotësuar formularët e kujdestarisë dhe nëse formulari nuk përfshihet në dosjen e studentit të fëmijës tuaj. Përndryshe, ju nuk keni të drejta si nënë. ”Por shkelja e të drejtave të nënave iraniane nuk përfundon këtu. Sipas Afsoun, një nënë nuk mund të blejë një kartë SIM për fëmijën nën emrin e saj nga MTN Irancell, kompania më e madhe e telekomunikacionit në Iran. Nënat iraniane nuk mund të blejnë lehtësisht sigurim për fëmijët e tyre dhe shumica e bankave nuk do të lejonin që një nënë të hapte një llogari për fëmijën e saj.Situata bëhet më e keqe për gratë që kanë burra abuzues.Sipas Sepideh Kamayani, drejtoresha e Shtëpisë së Sigurtë për Gratë e Traumatizuar në Arak, Irani qendror, shumë burra përfitojnë nga këto ligje për të traumatizuar gratë e tyre.
“Ka kaq shumë raste në Shtëpinë e Sigurtë ku nënat shkojnë në shkolla dhe departamente të ndryshme arsimore për shkak të këtij problemi. Në familjet e divorcuara, problemi nuk është aq i rëndë sepse të gjitha çështjet ligjore në lidhje me fëmijën janë vendosur, por në familjet e tjera, janë nënat dhe fëmijët e tyre ata që janë zhvendosur. Për shembull, ka shumë burra që e përdorin këtë si një mjet për të detyruar gratë e tyre të qëndrojnë në jetën e tyre, apo ka edhe disa burra që duan një divorc, por përdorin ligjin për të ngacmuar gratë e tyre, “tha ajo.”Boshllëqet në ligj lejojnë që burrat të kryejnë një ngacmim të tillë,” shtoi ajo.Kamayani tha se fëmijët ishin veçanërisht të prekshëm kur u përballën me këtë.“Shumë fëmijë zhvillojnë ankth dhe çrregullime obsesive-kompulsive në proces. Shumë prej tyre kanë aftësi të kufizuara në të mësuar ose humbasin dëshirën për të studiuar sepse, për ta, shkolla të kujton një mjedis të pasigurt ”.Narges, një nënë tjetër iraniane, e cila humbi burrin e saj përballet me çështje kujdestarie çdo ditë. Ajo tha se i ishte thënë që të merrte dokumentet e kujdestarisë nga gjykata në mënyrë që të regjistronte vajzën e saj në shkollë. Çështja u zgjidh pas disa javësh që Nargesi shkonte vajtje -ardhje midis shkollës dhe departamenteve të ndryshme arsimore.“Si një nënë beqare dhe kreu i familjes sime që përballet me mijëra çështje në këtë vend çdo ditë, unë duhet të luftoj gjatë gjithë jetës sime për të krijuar një mjedis të sigurt për vajzën time që ka humbur babanë e saj. Pse duhet t’i duroj këto vështirësi? Unë kam një vajzë që shkon në shkollë dhe një djalë që shkon në universitet. Në vend që të na mbështesin, ata krijojnë më shumë pengesa. Pse gjyshi i vajzës sime duhet të ketë përparësi mbi mua, që isha me këtë fëmijë që në momentin e parë të jetës së saj? Cila është përparësia e tij ndaj meje? Vetëm sepse është burrë? ” Tha Nargesi.Një nënë tjetër, e cila është infermiere, tha se vajza e saj e sëmurë u përball me vështirësi për jetën kur ishte 8 vjeç sepse spitali nuk do të kryente operacion pa pëlqimin e burrit të saj.”Vajza ime ishte në rrezik dhe duhej të priste për operacion vetëm sepse si nënë nuk kisha të drejtë për të lejuar operacionin,” kujton ajo duke shtuar se burri i saj ishte në një udhëtim jashtë vendit në atë kohë.”Përfundimisht, për shkak të një të njohuri në spital, filloi operacioni, erdhi vjehrri im dhe unë munda të merrja leje nga gjyshi nga babai. Por që nga ajo ditë, kuptimi i mëmësisë ndryshoi për mua. Eshtë sikur dikush erdhi dhe më tha të mos mendoja se isha e veçantë dhe se gjyshi i vajzës sime madje kishte më shumë të drejta ndaj fëmijës tim se sa unë. ”Rezvan Hakimzadeh, Zëvendës Drejtori i Arsimit Fillor në Ministrinë e Arsimit mohoi që një dekret i tillë të ekzistonte. Kur u pyet për sms të dërguar nënave iraniane, ai i tha Agjencisë Shtetërore të Lajmeve ILNA sot se “ndoshta ishte një rast i veçantë” dhe se “ai nuk mund të komentonte derisa të dinte detajet”.
Ebrahim Raisi ka qenë i përfshirë në masakrën ndaj 30,000 të burgosurve politikë.
Presidenti i regjimit iranian, Ebrahim Raisi, pritet të bëjë udhëtimin e tij të parë si president jashtë vendit të enjten. Sipas mediave shtetërore, Raisi do të marrë pjesë në samitin e Organizatës së Bashkëpunimit të Shangait (SCO) në Taxhikistan. Kjo do të ndodhë pavarësisht faktit që Raisi është pjesë e listës së sanksioneve amerikane për shkak se është një dhunues serial i të drejtave të njeriut.
Që kur Raisi-t iu dha posti i presidentit jo-legjitim të mullahëve, ka patur thirrje gjithnjë e më të forta nga organizatat e të drejtave njerëzore që ai të ndiqet penalisht si kriminel. Në 1988-ën, ai ka qenë i përfshirë në masakrën ndaj 30,000 të burgosurve politikë, shumica e të cilëve ishin anëtarë të opozitës kryesore Mujahedin-e Khalq (MEK). Familjet e viktimave kanë 33 vite që kërkojnë drejtësi.
Por kultura e pandëshkueshmërisë që sundon në Teheran për kriminelët e dhunuesit e të drejtave njerëzore ka lejuar ngritjen e Raisi-t në një prej posteve më të larta të regjimit klerikal. Siç ka deklaruar organizata globale e të drejtave, Amnesty International, “Fakti që Ebrahim Raisi ngrihet në postin e presidentit në vend që të hetohet për krimet e vrasjes, zhdukjes me forcë dhe torturës, kundër njerëzimit, është një kujtesë e zymtë që pandëshkueshmëria ka pushtet absolut në Iran.”
Raisi, Kasapi i Masakrës së 1988-ës në Iran
Mungesa e hetimeve ndërkombëtare mbi rolin e Raisi-t në vrasjen e mijëra qytetarëve të pafajshëm e ka trimëruar regjimin. Para se të merrte postin e presidentit, Raisi ka luajtur një rol kyç në shtypjen ndaj protestuesve dhe aktivistëve, gjatë mandatit të tij si kryegjyqtar.
Prandaj, nuk do të ishte aspak kontroversale të kërkohej që, në vend të pranimit në forume të ndryshme ndërkombëtare, Raisi të hetohet dhe të ndiqet penalisht. Vrasësit e masave nuk duhet të legjitimizohen në forume globale.
Bashkimi Europian, dhe në veçanti kreu i politikës së jashtme të BE, Josep Borrell, e ka forcuar kulturën e pandëshkueshmërisë për mullahët vrasës. Borrell ka dërguar madje një zyrtar të lartë të BE-së për të marrë pjesë në inaugurimin e Raisi-t në gusht, ku ishin të pranishëm terroristë të njohur globalë.
Ky gjest turpërues, i ndjekur nga lëshimet e njëpasnjëshme të BE-së ndaj regjimit me shpresën për të fituar dakordësinë e tij në paktin bërthamor, ishte një fyerje jashtëzakonisht e rëndë ndaj miliona iranianëve që vuajnë nën një teokraci brutale. Ky veprim shkon gjithashtu kundër vlerave të vetë Europës, si mbrojtja e të drejtave njerëzore, drejtësia, dhe liritë personale.
Kjo të kujton paralajmërimin e Ëinston Churchill-it se paqësuesit vazhdojnë ta ushqejnë krokodilin me shpresën se do t’i hajë të fundit. Regjimi i ka marrë të mirëqena lëshimet bërthamore që i ka bërë Europa. Organizata bërthamore e OKB-së i ka dënuar herë pas here shkeljet e regjimit, më së fundmi në dy raporte inkriminuese të publikuara këtë muaj. Si Brukseli, ashtu edhe Uashingtoni, kanë bërë një sy qorr.
Thuhet se “nuk ka asgjë më mizore se pandëshkueshmëria.” Dhe vërtet, sado mizore të ketë qenë vrasja e mijëra njerëzve në 1988-ën, edhe më mizore është t’i lejosh vrasësit të udhëtojnë lirshëm nëpër botë.
Ebrahim Raisi, presidenti i regjimit iranian i ka anuluar zyrtarisht Udhëzimet Arsimore të UNESCO 2030. Anulimi u shpall nga Saeed Reza Ameli, sekretari i Këshillit Suprem te Revolucionit Kulturor (SCCR), të hënën. Në vendimin e tij për të shfuqizuar Dokumentin e 2030-ës, Raisi bëri thirrje që të gjithë dokumentet, deklaratat dhe rregulloret që bien në kundërshtim me parimet themelore të sistemit arsimor të regjimit, SCCR-s dhe parlamentit, të anulohen njëherë e mirë. “Ky vendim do të jetë i detyrueshëm për të gjitha institucionet dhe agjencitë,” deklaroi ai.
Saeed Reza Ameli shtoi: “Duhet të kemi parasysh që shumë ligje ndërkombëtare janë të projektuara brenda kuadrit të një strukture të të menduarit liberal, dhe kjo mendësi është e bazuar tek shpërfillja ndaj rolit ekzistencial të Zotit dhe tek laicizmi e materializmi. Prandaj, nuk shikojmë sisteme arsimore dhe kulturore që bazohen në ligje fetare dhe rregulla teologjike. Tani duhet te shohim nga vijnë këto gjëra.”
Agjenda 2030 e OKB-së për Zhvillimin e Qëndrueshëm është një grup standardesh e krijuar nga UNESCO, të cilat u mësojnë fëmijëve dhe të rinjve bazat e mjedisit, të drejtave njerëzore dhe të eliminimit të diskriminimit në shoqëri. Ky dokument është miratuar nga Asambleja e Përgjithshme e OKB-së në shtator 2015 me qëllimin për të përmirësuar cilësinë e arsimit në mbarë botën, dhe shtetet anëtare e kanë firmosur këtë dokument duke rënë dakord që t’i paraprijnë krediteve të nevojshme për përmirësimin e arsimit, si dhe masave thelbësore mbrojtëse ndaj abuzimit të fëmijëve dhe promovimit të barazisë gjinore.
Në një takim me “mësues” më 7 maj 2017, Khamenei e kritikoi Agjendën 2030 dhe tha: “Agjenda arsimore e UNESCO 2030 dhe të tjera si ajo, nuk janë agjenda të cilave Republika Islamike e Iranit duhet t’u dorëzohet.” Ai gjithashtu postoi në faqen e tij në internet: ‘Pse duhet një i ashtuquajtur komunitet “Ndërkombëtar”—i cili është padyshim i infiltruar nga superfuqitë—të ketë të drejtën të marrë vendime për kombet e ndryshme të botës në lidhje me kulturat e tyre?’
Që kur Lideri Suprem i regjimit iranian e përzgjodhi Ebrahim Raisi-n si president, ka patur gjithnjë e më shumë thirrje që ai të ndiqet penalisht dhe të mos lejohet të bëjë vizita shtetërore. Megjithatë deri tani, shumica e këtyre thirrjeve kanë rënë në vesh të shurdhër. Raisi do të flasë në mbledhjen e përvitshme të Asemblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara më 21 shtator, dhe fjalimi i tij do të ketë të bëjë supozimisht me temat e drejtësisë dhe lirisë – terma që nuk kanë lidhje fare me përvojat ditore të qytetarëve iranianë apo me thelbin e identitetit të regjimit të Iranit.
Ky identitet është përforcuar javët e fundit nga emërimi dhe konfirmimi legjislativ i një numri zyrtarësh të lartë qëllimet terroriste të të cilëve janë në një nivel me ato të vetë presidentit. Kabineti i Raisit përfshin një numër të paprecedent oficerësh nga Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike, disa individë që janë aktualisht të sanksionuar nga Shtetet e Bashkuara dhe Bashkimi Europian, dhe një person që është subjekt i një urdhër arresti të Interpolit për përfshirjen e tij në shpërthimin e bombave në Buenos Aires në vitin 1994 ku u vranë 85 njerëz.
Edhe Raisi është sanksionuar nga SHBA në 2019-ën. Nuk ka asnjë urdhër për arrestimin e tij në asnjë vend, por arsyeja e vënies së sanksioneve kundër tij mund të merret si bazë për arrestimin e tij nga autoritetet praktikisht në çdo vend të botës. Kjo u shpjegua muajin e kaluar nga shumë ekspertë të të drejtave të njeriut dhe ligjit ndërkombëtar, në një konferencë virtuale të organizuar nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit, konferencë që shërbeu si hapësirë për diskutime në lidhje me masakrën e 1988-ës ndaj të burgosurve politikë.
Kjo konferencë u fokusua në rolin që Raisi ka luajtur në ato vrasje. Për familjet e viktimave, për zyrtarë të tjerë të regjimit iranian dhe për Lëvizjen e Rezistencës, e cila punon për të përmbysur sistemin që i ka mbështetur autorët e masakrës për më shumë se tre dekada, ndjekja penale e Raisit do të ishte një tregues i fuqishëm se pandëshkueshmëria e regjimit në këto çështje po i afrohet fundit.
Kur bëhet fjalë për çështjet e Iranit në ditët e fundit, pakti bërthamor i njohur zyrtarisht si Plani i Përbashkët Gjithëpërfshirës i Veprimit është tema kryesore. Shumë politikë-bërës e kanë vënë në dukje dyfaqësinë në deklaratat e administratës së re të regjimit, e cila pretendon se e ka një angazhim të tillë por gjithashtu e mohon atë duke thënë se regjimi nuk do t’i rifillojë negociatat përballë “presionit” perëndimor.
Qëllimi final i regjimit është të zotërojë një armë bërthamore, por ndërkohë, ai përpiqet t’i zvarrisë gjërat me negociatat dhe të përdorë shantazhet për t’u bërë presion fuqive perëndimore. Presidenti i ri i regjimit, Ebrahim Raisi, e ka nënvizuar qëllimin e qeverisë së tij për të ndjekur të njëjtat taktika të shantazhit bërthamor si të pararendësit të tij.
Raisi u inaugurua më 5 gusht. Brenda një muaji që nga ajo datë, i tërë kabineti i tij ka marrë formë, pas miratimit të të emëruarve nga parlamenti i regjimit. Këto emërime vetëm sa kanë shërbyer për ta përforcuar reputacionin e Raisi-t si shkelës i të drejtave njerëzore. Ai u dha poste të larta qeveritare një numri individësh që janë të sanksionuar, madje edhe subjekt i urdhër arresteve ndërkombëtare, si dhe një numri të paprecedent operativësh nga Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike.
Udhëheqësja e opozitës iraniane, Znj. Maryam Rajavi, e ka përshkruar administratën e re si “mishërim i katër dekadave të diktaturës fetare dhe terrorizmit të mullahëve” dhe tha se objektivat kryesore të saj me siguri do të jenë “t’u kundërvihet kryengritjeve të popullit, të plaçkitë pasurinë kombëtare, të intensifikojë terrorizmin dhe luftënxitjen, dhe të zgjerojë programet jo-patriotike bërthamore e të raketave balistike.”
Mbi 400 personalitete iraniano-amerikane i kanë bërë thirrje Presidentit të Shteteve të Bashkuara, Joe Biden, që ta dënojë presidentin e ri të regjimit iranian, Ebrahim Raisi, për krimet e tij kundër njerëzimit.
Kjo letër e hapur i është dërguar Presidentit Biden nga Komiteti Ad Hoc i Profesionistëve Iranianë mbi Politikën ndaj Iranit, dhe në të nënvizohet se Raisi nuk e përfaqëson popullin iranian. Kjo letër u publikua në vigjilje të fjalimit që Raisi do të mbajë në Asemblenë e Përgjithshme të OKB-së më 20 shtator.
Nënshkruesit e kësaj letre nënvizuan se, “Presim që administrata juaj të marrë drejtimin në OKB për nisjen e një hetimi ndërkombëtar për t’i kërkuar llogari Raisi-t për krime kundër njerëzimit. Ky është një hap i rëndësishëm për SHBA-në që t’i bëjë të drejtat njerëzore dhe demokracinë element qendror të politikës së saj ndaj Iranit.”
Nënshkruesit e kësaj letre nënvizuan kryesisht rolin e Raisi-t në masakrën e 1988-ës ndaj mbi 30,000 të burgosurve politikë, e cila është përshkruar si “krim kundër njerëzimit” dhe “gjenocid” nga shumë ekspertë të ligjit dhe të të drejtave njerëzore.
“Shkencëtarët dhe profesionistët iraniano-amerikanë janë të shqetësuar thellë për vuajtjen e popullit iranian nën regjimin brutal që sundon Iranin. Na shqetëson së tepërmi fakti që Ebrahim Raisi, i cili është përgjegjës për burgosje të paligjshme, torturime, dhe për ekzekutimin pa gjyq të 30,000 të burgosurve politikë në 1988-ën, si dhe të mijëra të tjerëve që atëherë, do të flasë në Asemblenë e Përgjithshme të OKB-së ndërkohë që populli iranian e ka refuzuar tashmë atë,” thekson Profesor Kazem Kazerounian, një nga organizuesit e letrës dhe koordinator i Komitetit Ad Hoc të Profesionistëve Iranianë mbi Politikën ndaj Iranit.
Nënshkruesit e kësaj letre nxisin Presidentin Biden që, në fjalimin e tij në Asemblenë e Përgjithshme të OKB-së, të nënvizojë opinionin e reflektuar nga një grup i gjerë bi-partizan në Kongresin e SHBA, nga ekspertët e OKB, dhe nga Amnesty International që Raisi duhet të gjykohet përpara gjyqeve ndërkombëtare për krime kundër njerëzimit.
Inaugurimi i Ebrahim Raisi-t si president i ri më 5 gusht shënoi kulmin e më shumë se 30 viteve pandëshkueshmëri si për të, ashtu edhe për regjimin në tërësi. Në 1988-ën, ndërkohë që shërbente si zëvendës prokuror i Teheranit, Raisi u bë një nga katër figurat në krye të një masakre ndaj të burgosurve politikë e cila vazhdoi për tre muaj dhe ua mori jetën të paktën 30,000 njerëzve. Shumë ekspertë ligjorë e kanë quajtur këtë masakër si një nga krimet më të rënda të fundit të shekullit të 20-të kundër njerëzimit, dhe thonë se ajo i plotëson kriteret për t’u ndjekur penalisht si rast gjenocidi. E megjithatë, askujt nuk i është kërkuar ndonjëherë llogari për këto vrasje, dhe kjo i ka dhënë guxim regjimit që t’i shpërblejë autorët e masakrës me poste gjithnjë e më me pushtet e ndikim.
Me caktimin e Raisi-t si president, ky proces pothuajse ka arritur kulmin e tij. “Zgjedhja” e tij më 18 qershor ka qenë e orkestruar nga Lideri Suprem i regjimit, Ali Khamenei, i cili e kishte urdhëruar Këshillin e Gardianëve që të ushtronte autoritetin e tij të vetingut duke eliminuar nga gara të gjithë kandidatët e tjerë që përbënin konkurrencë. Kjo ishte pjesë e një procesi më të gjerë të konsolidimit të pushtetit nga Khamenei, proces që kishte përfshirë gjithashtu eliminimin e kandidatëve të fraksionit rival gjatë zgjedhjeve parlamentare të vitit të mëparshëm.
Khamenei ishte president i regjimit në kohën e masakrës së 1988-ës dhe si rrjedhim, ka qenë i përfshirë thellë në kryerjen e saj dhe në fshehjen e fakteve. Tani, presidenca e Raisi-t sinjalizon një tjetër evolucion në shprehjen e pandëshkueshmërisë nga ana e regjimit. Kjo është arsyeja kryesore pse është jetike që komuniteti ndërkombëtar t’ia mohojë Raisi-t legjitimitetin në skenën botërore duke refuzuar pjesëmarrjen e tij në Asemblenë e Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara dhe duke ia mohuar atij aksesin në shtetet ku ai pretendon të bëjë vizita shtetërore.
Një tjetër mënyrë është që çdo komb që ka angazhim serioz ndaj çështjeve njerëzore t’i japë akses Raisi-t, dhe më pas të lëshojë një urdhër arresti për aktet e vrasjeve në masë dhe gjenocidit të kryera prej tij. Ky ishte rekomandimi i ofruar nga ekspertët ligjorë muajin e shkuar, gjatë pjesëmarrjes në një konferencë virtuale mbi masakrën e 1988-ës, të organizuar nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit.
Irani është krizën më të rëndë ekonomike që ka kaluar ndonjëherë gjatë regjimit të mullahëve. Edhe pse ka shumë spekulime se pse kjo krizë ekonomike po thellohet dita ditës, korrupsioni i regjimit konsiderohet si shkaktari kryesor i kësaj situate. Mafia e kontrolluar nga shteti ka nën kontroll importet dhe eksportet e vendit. Një nga këto mafia është mafia e arit.
“Nëse nuk e ndjekim mafian, ajo na shkatërron,” shkruante më 11 shtator shtetërorja Jahan-e Sanat, duke cituar shitësit e arit në Iran.
“Aktivistët e bizhuterive thonë se kushdo që punon në këtë fushë është i vetëdijshëm për praninë e një rrjeti të padukshëm mafiozësh, por të paktë janë ata që mund ta ekspozojnë sepse, nëse e bëjnë këtë, atëherë duhet ta lënë biznesin,” shton Jahan-e Sanat.
“Kryetari i Bordit Kooperativ të Shoqatës së Argjendarëve ka thënë: ‘Fatkeqësisht, grupet e njohura kanë formuar trekëndësha në Shoqatën e Argjendarëve të cilët janë në harmoni me njëri-tjetrin, dhe nëse një aktivist i kësaj fushe nuk koordinohet me ta apo nuk vepron në përputhje me sistemin e tyre, ata e pengojnë në punë,” thotë Jahan-e Sanat.
Sipas Jahan-e Sanat, “Për çdo 10 ton ar që hyn në vend, 15 ton eksportohet, ndërkohë që përfitimet dhe pagat e prodhimit të arit duhet t’u shkojnë prodhuesve iranianë, por në këtë fushë, pasuria e vendit është e humbur.” “Dubai ka tregun më fitimprurës për bizhuteri dhe ar në botë dhe njihet si ‘qyteti i arit.’ Tregtia e arit është eksporti më fitimprurës në Dubai, pas naftës. Ndërkohë Irani, i cili ka rezerva të konsiderueshme ari, dhe ku industria e arit është një art i vjetër i popullit të tij, është kthyer tashmë në importues ari nga vendet e tjera,” shkruan Jahan-e Sanat.
Irani ka qenë një nga eksportuesit më të mëdhenj të arit në botë. Mafia e organizuar, e lidhur me Gardën Revolucionare (IRGC), praktikisht e ka ndaluar eksportin e arit dhe po importon ar në shkallë të gjerë. Po pse?
“Fitimet e stërmëdha nga importet [e arit] kanë çuar në kontrabandë e vjedhje. Kjo ka çuar në mbylljen e rreth dy mijë fabrikave të bizhuterive në vend. Pasuria dhe pushteti që është në duart e mafias [së arit dhe bizhuterive] ka krijuar terren për [korrupsion] dhe madje nuk i lejon fare shitësit e arit ta ngrenë zërin,” shkruan Jahan-e Sanat në lidhje me këtë.
Të mërkurën, Sir David Ames, një anëtar i njohur i Parlamentit të Mbretërisë së Bashkuar, mbajti një konferencë për shtyp, duke prezantuar librin e tij të ri.
Të enjten, 16 shtator, media shtetërore e Iranit pranoi krizat e vazhdueshme sociale, shëndetësore dhe ekonomike të vendit.
