Teksa Ndërgjegjësimi Global Rritet, Irani Vazhdon Ndëshkimin e Pjesëmarrësve të Kryengritjes së 2019-ës

Nga
Mansoureh Galestan
-

Iran protests, November 2019Të martën, Departamenti i Thesarit i SHBA-ve njoftoi vendosjen e sanksioneve të reja lidhur me shkeljen e të drejtat e njeriut kundrejt një numri zyrtarësh iranianë, si dhe sanksione dytësore me në shënjestër çdo kompani apo institucion financiar që bën biznes me këta individë. Baza për këto sanksione përfshinte sulmet ndaj protestuesve paqësorë dhe shkeljet e procesit të rregullt gjyqësor në lidhje me protestat e vitit 2009 dhe kryengritjen mbarëkombëtare që shpërtheu spontanisht pas rritjes së çmimit të benzinës në nëntor 2019.

Kryengritja e fundit erdhi më pak se dy vjet pas një lëvizjeje të ngjashme që kishte popullarizuar thirrjet e qarta për ndryshim regjimi në mbi 100 qytete të mëdhae të vogla. Kryengritja e vitit 2019 rezultoi edhe më e madhe dhe përfshiu një gamë më të gjerë demografike, duke nxitur kështu një përgjigje të alarmuar nga ana e autoriteteve të regjimit. Forcat e sigurisë dhe Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike hapën zjarr mbi turmat e protestuesve pothuajse menjëherë, dhe Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI) më pas raportoi se numri i të vdekurve nga ajo goditje i kishte kaluar 1,500 brenda vetëm pak ditësh.

Kjo shifër u konfirmua më vonë nga Reuters, duke cituar burime nga brenda Ministrisë së Brendshme iraniane. Zyrtarët qeveritarë konfirmuan gjithashtu se të paktën 7,000 njerëz ishin arrestuar gjatë kryengritjes dhe menjëherë pas saj. NCRI vlerëson se shifrat e vërteta të arrestimit janë afërsisht dyfishi i tyre, dhe mbrojtësit e të drejtave të njeriut kanë theksuar në mënyra të ndryshme rreziqet që u kanosen aktivistëve paqësorë nga paraburgimi afatgjatë nga gjyqësori i Iranit.

Në kohën e asaj kryengritjeje, gjyqësori drejtohej nga Ebrahim Raisi, i cili do tëzgjidhej si president i regjimit iranian në qershor 2021. Fushata e tij presidenciale nxiti shumë protesta brenda komunitetit të aktivistëvt iranianë dhe në të gjithë diasporën iraniane, bazuar mbi rolet drejtuese të tij si në kryengritjen e 2019, ashtu edhe në masakrën e 30,000 të burgosurve politikë gjatë verës së 1988.

Përafërsisht në të njëjtën kohë kur u shpallën sanksionet e reja të SHBA-ve, një grup prej 100 deputetësh të Parlamentit Evropian lëshuan një deklaratë duke i kërkuar Bashkimit Evropian dhe shteteve anëtare të tij që të njihnin masakrën e vitit 1988 si një krim kundër njerëzimit dhe një rast gjenocidi.

Në vitin 2020, Amnesty International publikoi një raport që tregonte me detaje se si gjyqësori i Raisit kishte promovuar një fushatë torture sistematike kundër pjesëmarrësve në kryengritjen e vitit 2019, që zgjati disa muaj. Menjëherë pas “zgjedhjeve” presidenciale që sollën Raisi-n në pushtet vitin që pasoi, Amnesty publikoi një deklaratë që e quajti atë zhvillim “një kujtesë të zymtë se mosndëshkimi ka pushtet absolut në Iran” dhe duke sugjeruar se ai duhej të ishte nënshtruar hetimit për ” krimet kundër njerëzimit, të vrasjeve, zhdukjeve me forcë dhe torturave.”

Që përpara se Raisi të konfirmohej si president, disa nga kritikë të regjimit kanë paralajmëruar për potencialin e administratës së tij për të përshpejtuar aktivitete të ndryshme keqdashëse, duke përfshirë goditjen ndaj disidencës dhe abuzimet me të drejtave të njeriut. Këto paralajmërime janë vërtetuar pa dyshim gjatë katër muajve të fundit nga fenomene të tilla si rritja e ekzekutimeve për të cilat tashmë Irani kryeson në shkallë botërore. Të paktën 150 të burgosur raportohet të jenë ekzekutuar që kur Raisi mori detyrën në gusht si dhe janë dhënë dënime me vdekje për persona të akuzuar për një gamë të gjerë “krimesh”, duke përfshirë disa prej atyre që morën pjesë në kryengritjen e vitit 2019.

Cikli i vazhdueshëm i goditjeve dhe trazirave mbështet pa dyshim parashikimin e bërë në korrik nga zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e NCRI. Në një samit online për promovimin e lirisë dhe demokracisë në Iran, ajo reagoi ndaj lajmit të emërimit të Ebrahim Raisi si president duke thënë: “Në epokën e re, armiqësia midis regjimit iranian dhe shoqërisë do të intensifikohet më shumë se kurrë më parë. ”

Iran – Njësitë e Rezistencës dhe Mbështetësit e MEK Përkujtojnë “Ditën e Studentëve”

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Isfahan, Tabriz, dhe Neyshabur – Veprimtaritë e Njësive të Rezistencës dhe mbështetësve të MEK – “Studentët janë vigjilentë, ata e urrejnë diktatorin” – 6 dhjetor 2021

“Studentët janë zgjuar. Ata i urrejnë diktatorët”, “Lavdi ditës së studentëve, vdekje Khamenei-t, rroftë Rajavi”

Duke përkujtuar 7 dhjetorin, “Ditën e Studentit” në Iran, Njësitë e Rezistencës dhe mbështetësit e Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI) bënë homazhe për studentët që dhanë jetën për liri dhe në luftën kundër diktaturës fetare duke postuar banderolla, pankarta dhe grafite, në qytete të ndryshme të Iranit.

Ata përsëritën vendosmërinë e tyre për të vazhduar luftën derisa Irani të jetë i lirë dhe theksuan rolin që do të luajnë të rinjtë në protestat e ardhshme. Mbështetësit e MEK postuan gjithashtu mesazhe nga lidershipi i rezistencës (Znj. Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) dhe z. Massoud Rajavi, udhëheqësi i Rezistencës Iraniane) Këto aktivitete u zhvilluan pavarësisht një pranie të shtuar të forcave të sigurimit në qytete.

Krahas zonave të ndryshme të Teheranit, këto aktivitete u kryen në Isfahan, Mashhad, Karaj, Ardabil, Urmia, Qom, Tabriz, Arak, Neyshabur, Jahrom dhe Takestan.

Në parulla shkruhej: “Rroftë kujtimi i studentëve të martirizuar në masakrën e 1988-ës”, “Studentët janë vigjilentë, ata e urrejnë diktatorin”, “Lavdi Ditës së Studentëve, vdekje Khamenei-t, rroftë Rajavi”

Komiteti belg i parlamentarëve dhe kryebashkiakëve për një Iran demokratik, mbështeti protestat në Isfahan dhe qytete të tjera në Iran për krizën e ujit

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Komiteti belg i parlamentarëve dhe kryetarëve të bashkive për një Iran Demokratik, mbështeti protestat në Isfahan

Sipas faqes online të Komunitetit Iranian në Belgjikë, Komiteti belg i Parlamentarëve dhe Kryetarëve të Bashkive për një Iran Demokratik, në një deklaratë, mbështeti kryengritjen e popullit dhe fermerëve të Isfahanit.

Teksti i këtij raporti është si më poshtë:

Kriza e ujit ndez një raund të ri protestash në Isfahan dhe provinca të tjera iraniane

 

Kriza e ujit në Iran është përkeqësuar ndjeshëm vitet e fundit pasi njerëzit nuk kanë qenë në gjendje të ushtrojnë të drejtën e tyre për ujë të pastër dhe të sigurt, gjë që ka çuar në disa protesta, përfshirë në Isfahan. Ditët e fundit, fermerët e Isfahanit kanë protestuar kundër krizës dhjetëvjeçare të ujit, por në vend që të gjente zgjidhje, regjimi brutal iranian është përgjigjur sërish me plumba dhe ka hapur zjarr ndaj protestuesve.

Fermerët pushtuan lumin Zayandeh Rood, i cili është tharë kryesisht në vitet e fundit. Ata kanë ngritur çadra në mes të lumit dhe prej disa ditësh protestojnë me thirrjet “Turp për Khamenei, lëre vendin të qetë”. Të premten, më 19 nëntor 2021, në ditën e dymbëdhjetë të protestës së fermerëve të varfër në Isfahan, dhjetëra mijëra njerëz demonstruan në mbështetje të protestës së fermerëve kundër mungesës së ujit, politikës plaçkitëse të regjimit dhe klerikët që çuan në kullimin e lumit Zayandeh Rood dhe shkatërrimin e bujqësisë dhe blegtorisë.

…

Ne, nënshkruesit e Komitetit belg të Parlamentarëve dhe Burgomasterëve për një Iran Demokratik, i kërkojmë qeverisë:

– Një dënim të menjëhershëm të dhunës brutale të regjimit iranian kundër demonstruesve në Isfahan dhe provincat fqinje

– Marrjen në konsideratë dhe njohjen e thirrjes së popullit iranian për demokraci dhe liri

– I kërkojmë qeverisë belge dhe komunitetit ndërkombëtar të marrin masa serioze dhe efektive për të siguruar lirimin e të arrestuarve gjatë demonstratave.

Për sa kohë që mullahët mbeten në pushtet, varfëria, papunësia dhe sëmundjet do të shtohen çdo ditë në Iran. Sepse qeveria u mohon njerëzve nevojat bazë si uji, energjia elektrike, buka, strehimi i përballueshëm dhe vaksinat, dhe në vend të kësaj investon shumë në terrorin rajonal dhe programin e saj raketor.

Ju përshëndesim me solidaritet

Komiteti belg i parlamentarëve dhe kryetarëve të bashkive për një Iran Demokratik, mbështeti protestat në Isfahan dhe qytete të tjera në Iran për krizën e ujit – Irani LiriaIrani Liria

 

Regjimi iranian, shkaku i vetëm i vështirësive ekonomike të Iranit

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Irani është një vend që ndodhet në skajin perëndimor të Azisë, i shtrirë në një sipërfaqe prej rreth 636,372 milje katrorë. Ekonomia e Iranit, e cila, sipas statistikave të 2017-ës të Bankës Botërore, është shumë e varur nga burimet natyrore, është e dyta për nga madhësia në rajonin e Lindjes së Mesme dhe Afrikës së Veriut. Në vitin 2017, vlera e produktit të brendshëm bruto të Iranit ishte afërsisht 447.7 miliardë dollarë. Disa nga burimet kryesore natyrore të ekonomisë iraniane përfshijnë naftën, tokat e punueshme, gazin natyror, bujqësinë dhe mineralet si zinku dhe xeherori i hekurit.

Lajmet që dalin nga burime të ndryshme mediatike vendase dhe ndërkombëtare, megjithëse të ndryshme nga interpretimet shtetërore në lidhje me ekonominë në Iran, të gjitha sinjalizojnë një mesazh të përbashkët, ekonomia iraniane po përballet me perspektivat e saj më të zymta në gati dy dekada, me një parashikim pothuajse unanim të një rritjeje të ulët, inflacionit të lartë dhe papunësisë së vazhdueshme në përqindje të lartë . Këto kushte ekonomike në përkeqësim të vazhdueshëm, nga ana tjetër, kanë krijuar një stres të konsiderueshëm në politikat  e brendshme të qeverisë, duke çuar në tubime,  greva, protesta, falimentime biznesi, papunësi të lartë dhe inflacion si dhe duke inkurajuar emigracionin e mëtejshëm dhe largimin e kapitalit nga Irani.

nga ana strukturore, ekonomia e Iranit mbetet kryesisht shtetërore e kontrolluar dhe  e taksuar dobët, me subvencionim të lartë, e varur rrezikshëm nga eksporti i naftës bruto, jo transparente dhe e korruptuar. Qeveria dhe subjektet e lidhura me shtetin vazhdojnë të zotërojnë, menaxhojnë ose kontrollojnë rreth 70 për qind të ekonomisë, me Korpusin e Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) duke hyrë gjithnjë e më shumë me duar të hapura në fusha të tilla strategjike të ekonomisë si nafta dhe gazi, infrastruktura, telekomunikacioni,  industria e raketave , energjisë bërthamore e shumë të tjera.

E thënë më thjeshtë, të gjithë ekspertët bien dakord për një fakt të pamohueshëm për shkakun e gjendjes aktuale të ekonomisë në Iran; ekonomia iraniane është jashtëzakonisht e keqmenaxhuar. Përveç sanksioneve të ashpra të jashtme, shpërfillja flagrante e regjimit ndaj këtij realiteti  ekonomik, populizmi i keqorientuar, sjelljet antikapitaliste, militarizimi në rritje dhe korrupsioni kolosal kanë krijuar një mjedis ekonomik jofunksional dhe po përkeqësojnë klimën e biznesit në Iran. Sektorit publik, i rrënuar nga nepotizmi dhe korrupsioni i përhapur gjerësisht, i mungojnë menaxherët kompetentë, llogaridhënia dhe kompetenca.
Inflacioni ka qenë një tipar endemik që nga revolucioni i 1979-ës. Sipas raporteve, norma aktuale e inflacionit të Iranit është më e larta në rajon dhe ndoshta e treta më e larta në botë.
Papunësia e zgjatur është një simptomë e rëndësishme e klimës së një biznesi të dobët në çdo vend. Të dhënat zyrtare të papunësisë së Iranit janë shumë të pasigurta, pasi numrat e publikuar nga agjenci të ndryshme qeveritare ndryshojnë shumë dhe raportohen gjithmonë te zvogëluara. Megjithatë, shumë vlerësojnë se shkalla aktuale e papunësisë në vend qëndron në afëro  30%. Rënia e ekonomisë së Iranit, e nxitur nga korrupsioni i qeverisë dhe politikat destruktive, ka zhytur jetën e shumë pensionistëve në varfëri të plotë.
Riali, monedha kombëtare e Iranit, ka pësuar një rënie të madhe në vitet e fundit, duke humbur më shumë se 80 për qind të vlerës së tij. Kjo ka shkaktuar rritje të çmimeve të mallrave bazë. Ndërkohë, pensionet dhe pagat nuk janë përshtatur me këtë ndryshim thelbësor në dinamikën ekonomike të shoqërisë. Sipas normave aktuale, shumica e pensionistëve jetojnë nën kufirin e varfërisë dhe numri i tyre po rritet.
Qytetet, qytezat, rrugët, sheshet,… në të gjithë Iranin kanë qenë skena të protestave pothuajse të përditshme, grevave, tubimeve dhe demonstratave nga sektorë të ndryshëm të shoqërisë, durimi i të cilëve ka arritur nivelin e patolerueshëm gjatë viteve të fundit. . Një mori protestash të tilla nisën në janar 2017 në formën e një proteste mbarëkombëtare dhe  vazhdojnë edhe sot. Protesta e vitit 2017 u shtyp nga forcat e armatosura të sigurisë të regjimit duke rezultuar në disa të vdekur dhe shumë të plagosur.

Protestat mbarëkombëtare të nëntorit 2019, tubimet e vazhdueshme të mësuesve, pensionistëve, infermierëve, punëtorëve, shoferëve të taksive dhe kamionëve, protestat e Khuzestanit për ujin në Iranin jugperëndimor dhe protesta të ngjashme në provincën juglindore të Baluchestanit, dhe së fundmi, protestat e 26 nëntorit nga fermerët në Isfahan të Iranit qendror për ringjalljen e lumit të tharë Zayandehrud, janë të gjitha rezultat i paaftësisë së regjimit dhe shpërfilljes së tij të plotë ndaj mirëqenien së popullit iranian.

Me burime kaq të mëdha natyrore, populli iranian nuk do të duhej të përballej me këtë nivel të vështirësive ekonomike dhe Udhëheqësi Suprem i regjimit Ali Khamenei dhe regjimi i tij nuk po bëjnë absolutisht asgjë për t’i lehtësuar sadopak vuajtjet ekonomike të njerëzve. Përkundrazi, regjimi po shpenzon shumicën e burimeve dhe pasurisë së vendit për të mbështetur përfaqësuesit e tij në vendet fqinje, për të zgjeruar axhendën e tij të terrorizmit, për të avancuar teknologjinë e tij gjithnjë e më të rrezikshme dhe kapacitetin e raketave dhe armëve bërthamore. Populli i Iranit po paguan për qëllimet e liga të regjimit, si brenda ashtu edhe jashte Iranit, me jetët dhe kushtet e tyre të mjerueshme të jetesës. Diktatura fetare në Iran e ka sjellë gjendjen e ekonomisë së Iranit në prag të kolapsit total dhe është përgjegjëse e vetme për më shumë se 80% të popullsisë që jeton nën kufirin e varfërisë. Intensiteti dhe përsëritja e tubimeve dhe protestave të fundit në Iran janë tregues i fakteve se taktikat e frikësimit të regjimit kanë dalë në një rrugë pa krye dhe me gjithë premtimet boshe të qeverisë, shfaqjen e forcës dhe kërcënimet, dëshira e popullit iranian për t’u ngritur për të drejtat e tij, për të sjellë ndryshime në kushtet e tyre të tmerrshme të jetesës dhe për ta rrëzuar këtë regjim, është ende e gjallë dhe po forcohet çdo ditë e më shumë. U bëftë sa më shpejt realitet kjo dëshirë!

EDITORIAL: Irani – Dobësia perëndimore fajësohet për shantazhin bërthamor të Teheranit

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Shkruar nga “The editorial board”

Përpjekjet e fundit për të ringjallur marrëveshjen bërthamore të vitit 2015 me regjimin iranian dështuan javën e kaluar. Siç pritej, regjimi iranian dyfishoi shantazhin e tij bërthamor. Tre ditë pasi bisedimet me fuqitë botërore rifilluan më 29 nëntor, Teherani përshpejtoi punën në një objekt bërthamor të gërmuar thellë në një mal. Në të njëjtën kohë, ajo i shtoi një listë të kërkesave maksimaliste. E gjithë kjo bëri që edhe evropianët të paralajmërojnë se nëse Teherani nuk zhvendoset shpejt, negociatat po shkojnë drejt kolapsit.

Sekretari amerikan i Shtetit Antony Blinken tha se “Irani tani nuk duket se është serioz për të bërë atë që është e nevojshme për t’u kthyer në pajtueshmëri, kjo është arsyeja pse ne përfunduam këtë raund bisedimesh në Vjenë”.

Por në mënyrë sfiduese, negociatori kryesor i regjimit, Ali Bagheri Kani, nënvizoi pas ndërprerjes së bisedimeve të fundit se Teherani “nuk do të tërhiqet nga kërkesat e tij”, duke përfshirë kërkesën e diskutueshme që SHBA të heqë të gjitha sanksionet përpara se regjimi të respektojë angazhimet e tij.

Gjermania i kërkoi regjimit të paraqesë propozime realiste në bisedime, tha të hënën një zëdhënëse e Ministrisë së Jashtme. Propozimet e Teheranit “nuk janë një bazë për një përfundim të suksesshëm të bisedimeve”, tha ajo. Zëdhënësja e Ministrisë së Jashtme gjermane tha se ishte e papranueshme që Irani të avanconte kapacitetin e tij bërthamor paralelisht me bisedimet.

Më 1 dhjetor, Agjencia Ndërkombëtare e Energjisë Atomike (IAEA) lëshoi ​​këmbanat e alarmit duke raportuar se Teherani ka filluar pasurimin e uraniumit deri në 20% të pastërtisë në uzinën Fordow. Kjo shënon një shkelje të madhe të marrëveshjes bërthamore të vitit 2015, e cilësuar zyrtarisht si Plani i Përbashkët Gjithëpërfshirës i Veprimit (JCPOA), pasi ajo marrëveshje ndalon plotësisht pasurimin e uraniumit në Fordow. Centrifugat IR-6 janë shumë më efikase në pasurimin e uraniumit sesa gjenerata IR-1 e përdorur më parë.

Pra, ku jemi tani? Që nga përfundimi i papritur i bisedimeve gjatë verës, regjimi bleu kohë duke vendosur një ndërprerje pesë-mujore në negociata. Gjatë kësaj kohe, ajo rriti thellësinë dhe gjerësinë e aktiviteteve të saj bërthamore. Përveç shkeljes së fundit alarmante, Teherani filloi prodhimin e metalit të uraniumit të pasuruar, një lëvizje që përparon programin e tij të armëve bërthamore. Vetëm muajin e kaluar, IAEA tha se Irani ka vazhduar të rrisë rezervat e tij të uraniumit të pasuruar dhe mbetet në kundërshtim me marrëveshjen e tij me fuqitë botërore.

Ndërkohë, Teherani po fitn qartë kohë pasi vazhdon të gërmojë në pozicione maksimaliste dhe të papërshtatshme, si heqja e të gjitha sanksioneve, ndërkohë që bën kërkesa të reja jopraktike. Në të njëjtën kohë, mullahët kanë kërcënuar me pasurimin e uraniumit deri në 90 për qind të pastërtisë, një tjetër përpjekje e dukshme për të shantazhuar fuqitë botërore për t’i dhënë koncesione. E gjithë kjo po ngre dyshime në kryeqytetet perëndimore për seriozitetin e Teheranit në lidhje me bisedimet.

Nuk duhet të jetë shumë e vështirë të kuptosh që tani se veprimet kërcënuese të Teheranit flasin më shumë se akrobacitë e tij diplomatike. Spekulimi për qëllimet e tij vetëm largon vëmendjen nga vëzhgimi i sjelljes së tij.

Perëndimi nuk duhet të bëhet pre e modelit të gjatë të shantazhit bërthamor të Teheranit, ndërkohë që regjimi marshon drejt bombës.

Fakti është se variabli kryesor në formulimin e sjelljes së mullahëve është situata e brendshme. Sa më shumë që regjimi të shtrydhet nga brenda, aq më shumë ai sheh një nevojë të pashmangshme për të ndjekur një armë bërthamore si një domosdoshmëri strategjike për mbijetesë. Homologët perëndimorë duhet të kuptojnë se për këtë regjim shqetësimi nuk janë stimujt ekonomikë të mirëqenies së popullit iranian. Në vend të kësaj, mullahët po përpiqen të gjejnë një mënyrë për të frenuar një valë disidence në rritje me shpejtësi në shtëpi, e cila është pikërisht shtytësi kryesor për shfaqjen e Raisit.

Siç ka thënë zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), Udhëheqësi Suprem i luftuar nga mullahët, Ali Khamenei, e ka lidhur pazgjidhshmërisht fatin e regjimit të tij me programin bërthamor për shkak të kërcënimit të brendshëm. Të zhytur në kriza të pashërueshme politike, sociale, ekonomike dhe mjedisore, klerikët në pushtet nuk do të braktisin kurrë programin e tyre të armëve bërthamore.

Më e rëndësishmja, modeli shqetësues, por tepër i njohur i Teheranit, i shantazhit bërthamor ushqehet nga një rreth vicioz qetësimi. Shkeljet në rritje dhe sjelljet kërcënuese janë shpërblyer praktikisht me vetëkënaqësi dhe lëshime.

Një politikë më e përgjegjshme do të përputhej me shkeljet e regjimit me një politikë më vendimtare që frenon në mënyrë domethënëse aktivitetet e tij. Zgjidhja e vetme praktike është riimponimi i gjashtë rezolutave të Këshillit të Sigurimit të OKB-së që janë pezulluar, çmontimi i pikave bërthamore të pasurimit të uraniumit nga regjimi dhe kryerja e inspektimeve në çdo kohë dhe kudo. Çdo gjë ushqen një teokraci të shkatërruar, ndërkohë që forcon iluzionet e rrezikshme në Perëndim.

Media shtetërore e Iranit paralajmëron për “situatën e rrezikshme”

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Protestat janë përhapur çdo ditë në të gjithë Iranin. Gjatë protestave të fundit në Isfahan, njerëzit që fillimisht kishin nisur protestat duke kërkuar të drejtat e tyre sociale, filluan të brohorisnin slogane politike. Mediat shtetërore të Iranit kanë ndjerë shqetësimin e shoqërisë dhe e kanë pranuar këtë fakt ditët e fundit.

Vala aktuale e mospajtimit në të gjithë Iranin është për shkak të viteve të korrupsionit të regjimit, shtypjes së njerëzve dhe keqmenaxhimit. Si pasojë, problemet ekonomike dhe sociale janë grumbulluar deri në pikën e shpërthimit.

“Situata në shoqërinë iraniane është përkeqësuar për shkak të keqmenaxhimit të zyrtarëve, veçanërisht nga qeveria e nëntë deri në atë të dymbëdhjetë. Situata ekonomike është bërë shumë më keq se në mesin e viteve 2000”, shkruante e përditshmja shtetërore Jahan-e Sanat më 2 dhjetor.

“Kështu, një pjesë e madhe e shtresës së mesme është bërë e varfër. Dallimet klasore tani janë aq të thella sa ky hendek ka ndikuar në frymën e shoqërisë,” shton Jahan-e Sanat.

“Që nga viti 2009 ka pasur shumë protesta. Këto protesta ishin ose paqësore ose të dhunshme. Klasa shoqërore e përfshirë në secilën protestë ndryshonte nga tjetra”, shkroi Jahan-e Sanat më 28 nëntor.

“Kemi pasur [protestat] e klasës së mesme në vitin 2009 pas zgjedhjeve [të falsifikuara], pastaj të varfërit e frustruar që protestuan në nëntor 2019 pas rritjes së çmimit të karburantit. Së fundmi patëm protestat dhe grevën e fermerëve në Isfahan, një pjesë tradicionale e shoqërisë që nuk kishte protestuar më parë”, shkruan Jahan-e Sanat.

Artikulli shton se nëse regjimi nuk arrin të adresojë kërkesat e popullit, “situata do të bëhet më e ndjeshme”. “Nëse nuk ndodhin këto ndryshime dhe nuk sigurohet kënaqësia e shtresës së ulët, veçanërisht në fushën e ekonomisë dhe të jetesës, situata do të bëhet më e ndjeshme. Tani shohim që protestuesit përfshijnë mësues, punëtorë, shtresa të ulëta dhe sfera të tjera të jetës. Kjo do të thotë se njerëzit janë të vetëdijshëm [për keqbërjet e regjimit]. Kjo është e rrezikshme nëse kërkesat e tyre nuk plotësohen.”

“Ky ndryshim duhet të studiohet me kujdes, sepse ekspertët besojnë se ai tregon ndjeshmërinë e situatës dhe ngre domosdoshmërisht pyetjen se si të silleni me protestuesit”, shton artikulli, duke e quajtur situatën aktuale sociale në Iran “të rrezikshme”.

Jahan-e Sanat më pas pranon se regjimi nuk mund të adresojë kërkesat e njerëzve, kështu që sigurisht që do të përdorte më shumë shtypje.

“Asnjë sundimtar nuk lejon që protestat të avancojnë më shumë se një kufi i caktuar. Sistemi nuk është i pavetëdijshëm për shkallën e pakënaqësisë. Por kjo nuk është mënyra për të zgjidhur problemin. Protestat janë përshpejtuar që nga viti 2009. Në vitin 2018, 2019 dhe tani në 2021, ne ishim dëshmitarë sërish të protestave. Me fjalë të tjera, periudha e protestave bëhet më e gjerë dhe më e përhapur”, shkruan Jahan-e Sanat.

Populli iranian është nën presione të padurueshme ekonomike dhe sociale. “Inflacioni në rritje, i cili tani është mbi 50%, ka ndikuar në jetën e njerëzve. Më shumë familje bëhen të varfëra çdo ditë”, shkruante e përditshmja shtetërore Ebtekar më 28 nëntor.

Ndërsa shumë komentatorë fajësojnë sanksionet ndërkombëtare si arsyen e problemeve financiare të popullit iranian, media shtetërore pranoi se njerëzit po vuajnë pasi regjimi ka shpërdoruar pasurinë kombëtare për aktivitetet e tij keqdashëse.

Një ekspert i lidhur me qeverinë pranoi të shtunën se Teherani kishte shpenzuar 2 trilion dollarë pasuri kombëtare në programin e tij bërthamor. “Vlerësohet se kostoja e programit bërthamor duhet të vlerësohet nga 1.5 deri në 2 trilion dollarë. Duket se vlerësimi fillestar nga eksperti i Organizatës së Buxhetit dhe Planifikimit nuk ishte larg realitetit”, shkruante të shtunën e përditshmja shtetërore Arman, duke cituar Hanizadeh. “Në fakt, rrënja e keqkuptimeve të fuqive të huaja në lidhje me programin bërthamor shkon prapa në faktin se nuk ka asnjë justifikim ekonomik [që regjimi të ndjekë një program bërthamor.]”.

Në një studim të botuar në vitin 2018, Departamenti i Thesarit i SHBA vlerësoi se regjimi i mullahëve siguron 700 milionë dollarë në vit. Sekretari i Përgjithshëm i Hezbollahut, Hassan Nasrallah, në vitin 2016 tha: “Buxheti i Hezbollahut, gjithçka që ha dhe pi, armët dhe raketat e tij, vijnë nga Republika Islamike e Iranit”.

Populli iranian është plotësisht i vetëdijshëm për aktivitetet keqdashëse të regjimit që kanë pllakosur jetën dhe vendin e tyre. Prandaj, protestat po përhapen në të gjithë Iranin. Regjimi iranian nuk mund të shtypë më këto protesta apo të mashtrojë njerëzit. Sapo regjimi shtyp një protestë ose një kryengritje, fillon një tjetër trazirë.

Siç përshkruhet nga media shtetërore e Iranit, kjo situatë është “e rrezikshme” për regjimin dhe një kërcënim real për kontrollin e tij në pushtet.

Iran: Njësitë e Rezistencës, mbështetësit e MEK shprehin solidaritet me kryengritjen e Isfahanit

Nga
Shkrimtar i stafit
-

“Isfahani nuk është vetëm dhe nuk do të mbetet vetëm”

Pas kryengritjes së popullit dhe të rinjve të Isfahanit në mbështetje të fermerëve dhe protestave të tyre për të drejtën e ujit nga lumi Zayandeh Rud, javën e kaluar, mbështetësit e Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI) dhe Njësitë e Rezistencës shprehën solidaritetin e tyre me kryengritjen. , duke vendosur pankarta në qytete të ndryshme të vendit.

Përveç pjesëve të ndryshme të Teheranit, këto aktivitete u zhvilluan në Isfahan, Mashhad, Karaj, Kerman, Urmia, Hamedan, Qazvin, Qom, Yazd, Dezful, Zahedan, Pardis dhe Amol.

Parullat në pankarta shkruanin: “Maryam Rajavi: Populli ynë ka vendosur të çlirojë atdheun më të bukur”, “Maryam Rajavi: Kjo është një kryengritje për lirinë dhe për ndryshimin e regjimit”, “Armiku i Isfahanit dhe Zayandeh Rud është regjimi i neveritshëm”, “Maryam Rajavi: Martirët e kryengritjes bënë sakrificën përfundimtare për lirinë”, “Massoud Rajavi: Uji është marrë nga mullahët dhe Garda Revolucionare. Etja e popullit iranian do të shuhet vetëm nga kryengritja e tyre dhe përmbysja e regjimit. Është koha të ngrihemi”, dhe “Massoud Rajavi: Ata që luftojnë për ujë dhe liri në të gjithë Iranin, duhet të ngrihen tani”.

Qëndrimi i Patundur i Regjimit Iranian Lidhur me Çështjen Bërthamore dhe Trazirat Sociale të Iranit

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Gjatë viteve të fundit, përkeqësimi i krizës ekonomike në Iran ka nxitur trazira të mëdha publike, duke përfshirë dy kryengritje mbarëkombëtare gjatë të cilave pati thirrje të qarta për ndryshim regjimi. Me rifillimin e negociatave bërthamore në Vienë këtë javë, këto trazira vazhduan në një numër rajonesh, duke theksuar faktin se populli iranian e konsideron qeverinë aktuale përgjegjëse për problemet e tij dhe ka shumë pak pritshmëri që përpjekjet e Teheranit për të hequr sanksionet ekonomike do të rezultojnë vërtet në kushte më të mira socio-ekonomike.

Në dhjetor 2017, një protestë u organizua në qytetin Mashhad për të shprehur ankesat lidhur me inflacionin, papunësinë dhe korrupsionin qeveritar. Kjo ishte shkëndija e kryengritjes së parë, e cila u përhap në mbi 100 qytete të mëdha e të vogla gjatë muajit të mëpasshëm. Në atë kohë, Udhëheqësi Suprem i regjimit Ali Khamenei fajësoi grupin kryesor opozitar pro-demokratik të vendit, Organizatën e Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), se kishte ndihmuar në popullarizimin e sloganeve si “vdekje diktatorit” teksa organizonte në mënyrë aktive demonstrata të shumta në të njëjtën kohë.

Në nëntor 2019, MEK u konsiderua përsëri përgjegjëse për kryengritjen e ringjallur, e cila përfshiu gati 200 lokalitete pothuajse menjëherë. Vazhdimësia e atyre kryengritjeve, guximi i mesazheve të tyre dhe roli i MEK-ut, të gjitha kontribuan në vendimin e regjimit për ta shtypur shumë më ashpër këtë valë të dytë protestash. Forcat e sigurisë dhe forcat paramilitare konservatore të regjimit, Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike, hapën zjarr pothuajse menjëherë mbi turmat e njerëzve, duke vrarë rreth 1,500 njerëz në vetëm pak ditë.

Kjo u njoh gjerësisht si shtypja më e përgjakshme ndaj disidencës në shumë vite, dhe u përkeqësua nga fakti se mijëra aktivistë të tjerë u arrestuan gjatë kryengritjes dhe menjëherë pas saj. Shumë prej të arrestuarve iu nënshtruan torturave për muaj të tërë në burgjet famëkeqe të Iranit. Ashpërsia e përgjigjes së Teheranit tregon se sa e madhe është frika e tij nga disidenca e organizuar dhe veçanërisht nga MEK. Kjo frikë i ka shtyrë më parë zyrtarët iranianë të masakrojnë 30,000 të burgosur politikë në verën e vitit 1988.

Fakti që autoritetet e regjimit janë të gatshme ta çojnë edhe një herë në mijëra numrin e të vdekurve nga shtypja e protestave, tregon qartë se regjimi sot e konsideron veten veçanërisht të dobët përballë një opozite të organizuar. Duke marrë parasysh se kjo opozitë duket se është nxitur nga kriza ekonomike, do të ishte e logjikshme që udhëheqësit e regjimit ta kishin prioritet zgjidhjen e kësaj krize.

Por ngërçi i vazhdueshëm global lidhur me programin bërthamor të Iranit tregon se nuk është kështu. Duke refuzuar me vendosmëri të heqë dorë nga ky program apo qoftë edhe ta ndalojë përshpejtimin e tij që ka qenë i vazhdueshëm që nga marrëveshja bërthamore e 2015-ës, e cila ndaloi praktikisht së funksionuari tre vjet më parë, Teherani ka demonstruar vendosmëri për t’i shpërdoruar burimet e Iranit për projektim force dhe për krijim armiqësish me të huajt, ndërkohë që mund t’i përdorë këto burime për të adresuar të gjitha problemet që janë bërë forcë shtytëse për protestat popullore në javët dhe muajt e fundit.

Javën e kaluar, fermerët e Isfahanit u mblodhën në shtratin e thatë të lumit ZayandehRud për të kërkuar hapjen e një dige të lumit. Në vend që ta pranonin këtë kërkesë të arsyeshme ose të paktën t’i përgjigjeshin publikisht asaj, autoritetet e regjimit i sulmuan dhunshëm dhe i shpërndanë protestuesit, të cilët gjithsesi u kthyen të nesërmen dhe morën mbështetje si në rrugë ashtu edhe në mediat sociale nga një popullsi shumë më e gjerë aktiviste.

Përplasjet e fundit po ndjekin pothuajse të njëjtin model si kryengritjet e 2018-2019-ës, pa përmendur edhe rastet e shumta të trazirave në shkallë më të vogël. Kjo tregon se regjimi po mbështetet shumë te represioni i dhunshëm për ta heshtur publikun dhe se nuk ka ndër mend t’i trajtojë ankesat e tij në mënyrë thelbësore. Në të njëjtën kohë, kjo tregon se represioni i dhunshëm nuk po rezulton aq efektiv sa e parashikonte Teherani – fakt i cili, pa dyshim, ka bërë që mullahët të jenë të paduruar për të gjetur mënyra të tjera për të treguar forcën e tyre.

Negociatat bërthamore i ofrojnë regjimit një mënyrë të përsosur për t’i realizuar këto ambicie, duke e përqendruar vëmendjen ndërkombëtare tek sigurimi i mundshëm nga Teherani i armës bërthamore, ndërkohë që i lejojnë gjithashtu autoritetet iraniane të mburren se i qëndrojnë ballë për ballë kundërshtarëve të tyre perëndimorë, ndërsa kërkojnë lëshime që do ta pasuronin regjimin dhe do ta zgjeronin kapacitetin e tij për të treguar forcën dhe për ta shtypur disidencën.

Natyrisht, negociatat arrijnë ta kryejnë këtë funksion vetëm sepse perëndimorët nuk e kanë kundërshtuar me seriozitet sjelljen sfiduese të Teheranit. Edhe përpara hapjes së negociatave në Vienë më herët këtë vit, iranianët e kishin bërë të qartë se do të merrnin pjesë vetëm nëse përfaqësuesit e Shteteve të Bashkuara do të mbaheshin të veçuar. Më pas, në qershor, ishte Irani që i ndërpreu negociatat kur ato ishin ende në vazhdim e sipër, duke thënë se, për shkak të zgjedhjeve presidenciale të Iranit, i gjithë procesi do të duhej të rivlerësohej.

Menjëherë pas rifillimit të bisedimeve në Vienë të hënën, Teherani filloi të përsëriste kërkesën e tij që të gjitha sanksionet amerikane të hiqen menjëherë, përpara se të ndërmerret ndonjë hap tjetër drejt rivendosjes së marrëveshjes bërthamore të vitit 2015. Kjo, natyrisht, nuk është bindëse për pjesëmarrësit perëndimorë në këto bisedime, veçanërisht duke patur parasysh se regjimi iranian ka bërë investime të mëdha në avancimin e programit të tij bërthamor që kur marrëveshja filloi të prishet. Tani ai është duke pasuruar një sasi uraniumi deri në 60 për qind dhe ka prodhuar material që është thelbësor për një armë bërthamore, por që nuk ka funksion civil.

Duke vepruar kështu, regjimi iranian i ka mohuar popullsisë së tij të shtypur investime të konsiderueshme, dhe në fakt i ka ulur edhe më shumë shanset që që vendit t’i lehtësohen sanksionet. Ashtu si me çështjet e brendshme të Iranit, objektivi kryesor këtu është qartësisht të projektohet një imazh force, por rezultati kryesor ka më shumë gjasa të jetë që Teherani të bëhet më i dobët ndaj kundërvënies së koordinuar nga kundërshtarët brenda dhe jashtë vendit.

Deklaratat e Hamid Noury pasqyrojnë frikën e regjimit iranian nga MEK

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Gjatë dy javëve të fundit, ish-zyrtari i burgut iranian Hamid Noury ​​dëshmoi në mbrojtje të tij në pesë seanca në një gjykatë të Stokholmit. Noury ​​akuzohet për krime lufte dhe vrasje masive që rrjedhin nga roli i tij në masakrën e të burgosurve politikë iranianë në vitin 1988. Ai po gjykohet nga autoritetet suedeze mbi bazën e “juridiksionit universal”, i cili lejon ndjekjen penale të shkeljeve të rënda të ligjit ndërkombëtar nga çdo komb, pavarësisht nga kombësia e viktimave apo ku kanë ndodhur ato krime.Shumica dërrmuese e viktimave të masakrës së vitit 1988 ishin anëtarë dhe mbështetës të Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), grupi kryesor opozitar pro-demokracisë iraniane. Komuniteti ndërkombëtar duhet të përdorë procedurat suedeze si një pikënisje për hetime më të gjera dhe ndjekje penale të pjesëmarrësve të tjerë të nivelit më të lartë në masakër. Deri më sot, Noury ​​është i vetmi person që përballet me pasoja ligjore për atë masakër.Autorë të tjerë kryesorë të masakrës së 1988 përfshijnë presidentin e regjimit Ebrahim Raisi, i cili u zgjodh në qershor ndërsa shumica e njerëzve bojkotuan zgjedhjet e rreme. Bojkoti nënvizon ndërgjegjësimin publik për masakrën e vitit 1988, e cila u rrit ndjeshëm nga viti 2016 e tutje, pas rrjedhjes së një regjistrimi audio në të cilin një zyrtar qeveritar dënoi kolegët e tij ndërsa ekzekutimet masive ishin në vazhdim.Bojkoti dhe protestat shoqëruese nxjerrin në pah mbështetjen e publikut për MEK gjithashtu, megjithëse disa demonstrata publike i referoheshin organizatës me emër. Si pjesë e fjalëve të tij në Stokholm, Noury ​​shpjegoi në mënyrë indirekte pse ndodhi kështu. Kur u pyet nga gjyqtari për përdorimin e tij të një termi nënçmues, Monafeqin, ose “hipokritë”, për MEK-un, i pandehuri shpjegoi se thjesht shqiptimi i emrit të duhur të grupit ishte arsye për arrestim dhe ndjekje penale në Iran dhe se do të “krijonte probleme” për Noury-n nëse do ta përdorte atë emër edhe në kontekstin e gjyqit të tij në tokën evropiane.

Në një moment, Noury ​​madje i kërkoi gjykatësit të shmangte thënien e fjalës “Moxhahedin”, si për të sugjeruar se ai mund të arrestohej pas kthimit në Iran, nëse do të ishte thjesht në dhomë kur dikush tjetër e identifikonte MEK-un me emër. Deklarata të tilla tregojnë thellësinë e frikës së regjimit iranian nga zëri kryesor për një alternativë demokratike. Kjo frikë pa dyshim është rritur vitet e fundit, pas kryengritjeve të shumta mbarëkombëtare dhe protestave të tjera në shkallë të gjerë me MEK-un që luan rolin kryesor në to.

Protestat e vazhdueshme në Iran: A është vendi në prag të një revolucioni?

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Çdo ditë, lajmet për zgjerimin e protestave në të gjithë Iranin transmetohen. Iranianët nga të gjitha sferat e jetës kanë dalë në rrugë dhe kërkojnë të drejtat e tyre çdo ditë. Protestat në Iran ishin shtuar që nga qershori i vitit 2021, kur regjimi zgjodhi Ebrahim Raisi si presidentin e ardhshëm.Presidentja e opozitës iraniane, zonja Maryam Rajavi, nënvizoi se do të ketë një “epokë të re” pas inaugurimit të Raisit, ku “armiqësia dhe armiqësia midis regjimit iranian dhe shoqërisë do të intensifikohet më shumë se kurrë më parë”. Ai inaugurim u zhvillua në gusht dhe protestat shpërthyen pothuajse menjëherë në rajone të ndryshme të Iranit.Që atëherë, trazirat mes popullit iranian kanë ndjekur një prirje të përgjithshme rritëse, me nëntorin që ka dhënë një numër veçanërisht të lartë raportesh për protesta në shkallë të gjerë për çështje të ndryshme, në qytete dhe qyteza të shumta.Në dy javët e fundit të atij muaji, punëtorë nga industri të ndryshme zhvilluan demonstrata për të protestuar kundër pushimeve nga puna, pagave të prapambetura dhe mungesës së mbështetjes së qeverisë, ndërsa pensionistët protestuan për vështirësitë më të mëdha ekonomike të shkaktuara nga tkurrja e vlerave të pensioneve të tyre. Gjatë së njëjtës periudhë, u zhvilluan tubime në shkallë të gjerë midis viktimave të mashtrimeve të kriptomonedhave dhe skemave të përvetësimit, familjeve të viktimave të sulmit raketor të janarit 2020 që rrëzoi një aeroplan komercial pranë Teheranit dhe personave të prekur nga mungesa e ujit në disa rajone.Në secilin rast, protestuesit mbanin përgjegjës autoritetet e regjimit për çështjet në fjalë. Një protestë mbi çështjet financiare u fokusua në vjedhjen e parave të klientëve nga Unioni i Kreditit Kaspian, një institucion i lidhur ngushtë me Korpusin e Gardës Revolucionare Islamike. IRGC ishte drejtpërdrejt përgjegjëse për fatkeqësinë e Fluturimit 752, ndërsa kompanitë e saj kryesore janë përfituesit kryesorë të projekteve të ndërtimit të digave gjatë tre dekadave të fundit, duke kontribuar në degradimin ekologjik, duke përfshirë tharjen e lumenjve.Një lum i tillë, Zayandeh Rud, ishte fokusi i protestave veçanërisht të mëdha dhe të shqetësuara në provincën Isfahan ditët e fundit. Të enjten, fermerët nga ajo krahinë u mblodhën në pellgun e thatë të lumit për të dënuar politikat e regjimit iranian dhe për të kërkuar hapjen e një dige që ruan ujin e nevojshëm për jetesën e tyre. Menjëherë pas kësaj, forcat e sigurisë dhe IRGC sulmuan demonstratën dhe shpërndanë pjesëmarrësit e saj, por shumë të tjerë u kthyen të nesërmen për të vazhduar protestën pavarësisht kërcënimeve të vazhdueshme për shtypje të dhunshme.

Larg nga shtypja efektive e demonstratës, këto kërcënime në fakt kanë shkaktuar më shumë mbështetje për fermerët në mesin e shtresave të tjera të jetës në Isfahan. Sipas Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit, e cila mban një rrjet të gjerë inteligjence brenda Iranit, disa aktivistë u bashkuan për të penguar një autokolonë që po sillte policinë e trazirave në vendin e demonstratave të premten. PMOI gjithashtu raportoi se sloganet filluan të ngjallin një mesazh më të gjerë politik ndërsa trazirat u rritën gjatë asaj dite, duke përfshirë kërkesat e drejtpërdrejta për ndryshimin e regjimit.

 

1...237238239...728Faqja 238 nga 728