Gjykata Revolucionare e Teheranit dha 60 muaj burg shtesë për katër të burgosura politike që vuajnë dënimet e tyre në burgun famëkeq Qarchak.
Raportet e 16 dhjetorit 2021 tregojnë se Gjykata Revolucionare e Teheranit ka dhënë gjithsej 60 muaj burg për Parastoo Mo’ini, Zahra Safaei, ForoughTaghipour dhe Marzieh Farsi. Gjykata ishte mbledhur më 24 nëntor 2021.
Autoritetet e Burgut Qarchak fabrikuan një çështje të re për këto katër të burgosura politike, për shkak se ato kishin dërguar një letër në qershor, ku bënin thirrje për bojkotimin e farsës së zgjedhjeve presidenciale të regjimit klerikal. Secila prej tyre është dënuar me 15 muaj burg shtesë.
Katër të burgosurat politike kanë marrë edhe dënime të tjera, duke përfshirë pastrimin e zonave të shkretuara për katër muaj, shkrimin e një teze prej 40 faqesh për krimet e kryera nga opozita PMOI/MEK, dy vjet ndalim daljeje nga vendi dhe konfiskimin e sendeve të tyre.
Nga katër të burgosurat politike, vetëm Parastoo Mo’ini kishte marrë pjesë në gjyqin e 24 nëntorit. As avokatët e të burgosurave nuk ishin të pranishëm në gjykatë. Prandaj, gjykata e ka nxjerrë vendimin në mungesë. Gjykatësi Afshari e paralajmëroi znj. Mo’ini se do ta dërgonte në internim në një zonë të largët.
Liqeni Urmia ndodhet në Iranin veri-perëndimor, midis provincave të Azerbaixhanit Lindor dhe Perëndimor. Si një nga liqenet më të mëdha natyrore të përhershme hipersaline të botës, ai ka qenë pellgu më i madh i mbyllur me ujë të kripur në Lindjen e Mesme. Liqeni mbulonte një sipërfaqe prej rreth 6,000 km2 përpara 1989-ës dhe përmbante rreth 30,000 milion m3 ujë. Gjatësia e liqenit varion nga 130 në 146 km, ndërsa gjerësinë më të madhe e ka 58 km. Pjesa më e ngushtë, që ndodhet midis malit Zanbil dhe ishullit Shahi, është 15 km. Sipërfaqja e pellgut të liqenit është 52,355 km2.
Liqeni Urmia ka 102 ishuj të mëdhenj e të vegjël, ku më i madhi është ishulli Goyondaghy me sipërfaqe 2.3 km2, i vetmi ishull ku gjendet ujë i ëmbël.
Burimet kryesore ujore që përfundonin në pellgun e liqenit Urmia, krahas shumë burimeve natyrore, ishin Zarriné-Rūd, Simineh-Rūd, lumi Mahabad, lumi Godar, lumi Barandouz, lumi Shahar, lumi Nazlou, lumi Zola, Kaftar Ali Chay, Aji Chay, Boyuk Chay, Rudkhaneh-ye Qal’eh Chay, Qobi Chay, Rudkhaneh-ye Mordaq, lumi Leylan, dhe lumi Alamloo.
Tani, shumë diga të ndërtuara nga IRGC e bllokojnë rrjedhën e këtyre lumenjve drejt liqenit Urmia. Uji që hyn në liqenin Urmia vjen vetëm nga shirat dhe aluvionet e lumenjve që rrjedhin drejt tij. Si pellg i mbyllur liqenor, nivelet e tij ujore luhaten me ndryshimet në reshje. Uji që arrin në liqen avullon.
Ujit që duhet të rrjedhë në drejtim të liqenit i ndryshohet drejtimi për t’u përdorur nga personat e privilegjuar, si klerikët e elitës, industritë dhe fabrikat në pronësi të IRGC-së, fermat ose entet në pronësi të fondacionevev fetare nën mbikëqyrjen e Liderit Suprem të Iranit. Këto dinamika kanë shkaktuar ndryshime të mëdha në këtë liqen.
Rezistenca Iraniane Bën Thirrje që një Mision Ndërkombëtar të Vizitojë Burgjet e Iranit dhe të Takohet me të Burgosurit Politikë
Në ditën e katërt të grevës së urisë të të burgosurve politikë në burgun e Urmia-s, Rezistenca Iraniane thekson sërish se është e nevojshme që një mision hetimor ndërkombëtar të vizitojë burgjet e Iranit, sidomos burgun e Urmia-s, dhe të takohet me të burgosurit politikë.
Dhjetëra të burgosur politikë në burgun e Urmia-s janë në grevë urie që të dielën, më 12 dhjetor, për të protestuar kundër transferimit të tyre të mundshëm në një pavijon të ri ku mungojnë lehtësirat bazë dhe hapësira e mjaftueshme, dhe ku ka kontrolle e kufizime shumë më të rrepta.
Rezistenca Iraniane i bën thirrje Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së, Këshillit të të Drejtave Njerëzore të OKB-së, Komisioneres së Lartë të OKB-së për të Drejtat e Njeriut dhe raportuesve përkatës të OKB-së, si dhe organizatave të tjera të të drejtave të njeriut, që ta dënojnë torturimin, keqtrajtimin dhe eliminimin e të burgosurve politikë nga regjimi klerikal. Dosja e dhunimeve të rënda e sistematike të të drejtave të njeriut në Iran duhet t’i referohet Këshillit të Sigurimit të OKB-së. Udhëheqësit e regjimit duhet të përballen me drejtësinë për katër dekada gjenocid e krime kundër njerëzimit, duke përfshirë masakrën e 1988-ës ndaj 30,000 të burgosurve politikë.
Teksa bota kremtonte Ditën Ndërkombëtare të të Drejtave të Njeriut të premten e kaluar, vëmendja ndërkombëtare u kthye te situata e të drejtave të njeriut në Iran. Për katër dekadat e fundit, nën sundimin e regjimit, Irani ka vuajtur nga dhunime kronike të të drejtave të njeriut, dhe me caktimin e Ebrahim Raisi-t si president i ri nga Udhëheqësi Suprem Ali Khamenei, kjo tendencë nuk jep asnjë shenjë ndryshimi.
Khamenei gjithashtu pati dorë në emërimin e një numri zyrtarësh në administratën e Raisit. Aktualisht, Ebrahim Raisi, Gholam-Hossein Mohseni Ejei dhe Mohammad Baqer Qalibaf janë krerët e tre pushteteve të regjimit, dhe të tre këta persona kanë bërë shkelje serioze të të drejtave të njeriut në mbarë Iranin, duke përfshirë pjesëmarrjen në krime kundër njerëzimit.
Monitoruesi i të Drejtave të Njeriut në Iran (Iran HRM) tha: “Emërimi i tyre në poste kryesuese në qeveri demonstron “formacionin e ri të regjimit për luftë dhe represion”, dhe nxjerr gjithashtu në pah një vendosmëri për ta intensifikuar atmosferën e terrorit dhe shtypjes ndaj çdo forme të disidencës.”
Vendimi i Khameneit për t’i emëruar këta persona erdhi për shkak të roleve të tyre të mëparshme brenda gjyqësorit dhe forcave të sigurimit të regjimit, dhe përvojave të tyre në krijimin e terrorit për të shtypur shoqërinë.
Irani ka parë protesta të shumta që kur mullahët dhe regjimi i tyre erdhën në pushtet në vitin 1979, por ato janë rritur ndjeshëm gjatë viteve të fundit, për shkak të zemërimit të popullit nga korrupsioni dhe krimet e mullahëve, që e kanë sjellë shoqërinë deri në në pikën e vlimit.
Irani HRM tha: “Aktualisht, iranianët janë të privuar nga nevojat bazë të jetës, si uji, buka dhe energjia elektrike. Në të njëjtën kohë, ata po përballen me pandeminë e Covid-19 dhe frikën për vdekjen e të dashurve të tyre.”
Prirja e regjimit për t’i goditur rëndë protestat paqësore u përshkallëzua javët e fundit kur forcat e sigurisë dhe rojet anti-rebelim sulmuan një demonstratë në Isfahan, të zhvilluar nga fermerë që po protestonin kundër mungesës së ujit në rajon. Rreth 100 protestues u plagosën si rezultat i një sulmi me fishekë manovër, rreth 40 nga të cilët u verbuan nga goditjet direkte në sy. Rreth 300 protestues të tjerë u arrestuan.
Gjithashtu këtë vit u dëshmua edhe abuzimi sistematik i të drejtave të të burgosurve. Në gusht, një video që përmbante pamje të hakuara nga burgu Evin nxori në dritë kushtet e rënda brenda burgut dhe mënyrën sesi të burgosurit keqtrajtoheshin dhe rriheshin nga oficerët dhe rojet e burgut.
Zbulimi më tronditës i këtij viti ishte rritja e mprehtë e numrit të të burgosurve iranianë të ekzekutuar në krahasim me vitin e kaluar.
Iran HRM zbuloi se vitin e kaluar kanë ndodhur të paktën 255 ekzekutime, ndërsa deri më 10 dhjetor, vetëm këtë vit në Iran janë ekzekutuar 330 të burgosur. Megjithatë, shifra e vërtetë besohet të jetë më e lartë pasi shumë dënime me vdekje kryhen në fshehtësi nga regjimi.
Iran HRM tha, “Ekzekutimi është një dënim çnjerëzor dhe një krim nën çfarëdo preteksti. Regjimi që sundon Iranin ka më shumë se 40 vjet që e kryen këtë krim dhe e justifikon ligjërisht. Irani ka shkallën më të lartë të ekzekutimit per capita në botë”.
Iran HRM tha: “Të paktën 107 persona u plagosën për shkak të të shtënave mbi turmë nga forcat e sigurisë. Numri i viktimave të të shtënave pa dallim dhe vrasjeve arbitrare është më i lartë pasi fati i tyre mbetet i panjohur dhe historitë e tyre nuk publikohen”.
Stafi mjekësor i Spitalit të Karaj-it proteston në 2021-in, kundër mospagesës së rrogave dhe sjelljeve të padrejta.
Të dielën, mediat shtetërore publikuan raporte ku thuhej se Udhëheqësi Suprem i regjimit iranian, Ali Khamenei, ishte takuar me disa infermierë dhe me familjarë të profesionistëve mjekësorë që kanë vdekur për shkak të pandemisë së Covid-19.
Në vend që të ofronte zgjidhje për të adresuar kushtet e rënda të infermierëve dhe përkeqësimin e krizës së Covid-19 në vend, Khamenei foli për “armikun” që përpiqet të “ndryshojë vendin e shtypësit me atë të të shtypurit”.
Komentet e paturpshme të Khamenei-t vijnë në një kohë kur numri i vdekjeve për shkak të koronavirusit ka shkuar mbi 488,100. Populli iranian, veçanërisht infermierët, fajësojnë Khamenei-n për numrin e madh të vdekjeve për shkak të urdhrit të tij për të ndaluar importimin e vaksinave amerikane dhe europiane.
Qindra infermierë iranianë kanë vdekur për shkak të Covid-19. Dhjetëra prej tyre kanë kryer vetëvrasje për shkak të kushteve të këqija të punës dhe shumë prej tyre janë larguar nga vendi. Këto fakte janë konfirmuar nga shumë zyrtarë iranianë.
“Fatkeqësisht, me 130 vdekje infermierësh që përkujdeseshin për të sëmurët me COVID-19, ne jemi ndër vendet me numrin më të madh të infektimeve dhe vdekjeve mes infermierëve”, tha kreu i Organizatës së Infermierëve të Iranit, Mohammad Mirza Beigi, në prill 2021.
“Në vitin 2020, të paktën 1250 infermierë aplikuan për emigracion. Edhe pse sipas llogaritjeve, shifra reale duhet të jetë 1.5 ose 2 herë më e madhe. Le të marrim një mesatare prej 1500 njerëzish. Mund të themi se kjo është e barabartë me 30 shkolla infermierie që trajnojnë burime njerëzore, dhe kjo është një thirrje zgjimi për sistemin shëndetësor”, tha më 10 dhjetor Abbas Ebadi, zëvendësministër i Infermierisë në Ministrinë e Shëndetësisë.
“Kemi 100,000 infermierë të papunësuar në vend, në një kohë që mungesa e infermierëve në spitalet e vendit është shumë e dukshme dhe për fat të keq, askush nuk vepron për të rekrutuar infermierë”, tha Mohammad Sharifi Moghadam më 5 dhjetor.
Propaganda më e fundit nga Khamenei tregon qartë frikën e tij nga populli iranian. Greva më e fundit e mësuesve iranianë dhe protestat e vazhdueshme në Iran nga njerëz të të gjitha sferave të jetës janë shenja të një shoqërie të trazuar. Khamenei përpiqet ta largojë nga vetja fajin për katastrofën e Covid-19 në Iran, e cila ka shkaktuar mbi 488,100 vdekje dhe një urrejtje edhe më të madhe publike ndaj regjimit, duke derdhur lot krokodili për njerëzit.
Pas disa ditësh negociata me regjimin iranian mbi programin e tij klandestin bërthamor, diplomatët europianë pohuan se pakti bërthamor me Teheranin së shpejti do të jetë një “guaskë boshe”.
Të martën, Reuters raportoi se një nga diplomatët europianë ka nënvizuar se “Deri në këtë moment, ne ende nuk kemi qenë në gjendje të kalojmë në negociata reale”.
Ky pohim thekson edhe një herë se negociatat me regjimin për të ringjallur një marrëveshje me kaq shumë të meta si Plani i Përbashkët Gjithëpërfshirës i Veprimit (JCPOA) janë të kota. “Koha po mbaron. Pa progres të shpejtë, duke patur parasysh përparimin e shpejtë të programit bërthamor të Iranit, JCPOA shumë shpejt do të bëhet një guaskë boshe,” nënvizuan autoritetet europiane.
Negociatat ishin shtyrë për pesë muaj pas caktimit të Ebrahim Raisi-t si president, por rifilluan në fillim të javës së kaluar, me synimin e deklaruar për të rikthyer pajtueshmërinë e të gjitha palëve me marrëveshjen e vitit 2015.
Në shumicën e vendeve, infermierët janë grupi më i madh i profesionistëve të kujdesit shëndetësor që ofrojnë kujdes direkt dhe indirekt për pacientët në një sërë mjedisesh shëndetësore dhe për një sërë problemesh shëndetësore. Cilësia e kujdesit të ofruar nga infermierët është e lidhur fort me performancën e tyre dhe mungesa e personelit infermier shkakton rënie të cilësisë së kujdesit ndaj pacientit. Në vitin 2008, u vlerësua se kishte pak më shumë se 90,000 infermierë në Iran, por institucionet e kujdesit shëndetësor kishin nevojë për rreth 220,000 infermierë për të ofruar kujdesin optimal.
Infermieria është një punë me rrezik të lartë. Në përgjithësi, infermierët shpesh janë të ekspozuar ndaj streseve të tilla si kushte jonormale mendore dhe fizike gjatë turneve të tyre; infeksioneve me patogjenë dhe viruse si Koronavirusi, hepatiti dhe SIDA; si dhe ekspozimi ndaj rrezatimit dhe kancerogjenëve. Puna e tyre është krejtësisht e ndryshme nga ajo e një punonjësi të ulur në tavolinë.
Sipas Iraj Harirchi, ish zëvendës ministrit të shëndetësisë në Iran, “Për çdo 1000 iranianë, ka vetëm 1.6 mjekë të përgjithshëm, dentistë dhe specialistë, ndërsa raporti minimal i nevojshëm për të përmbushur kërkesat e vendit është 2.5 mjekë për 1000 njerëz”.
Duke qenë se Organizata Botërore e Shëndetësisë e ka vendosur objektivin e saj të zhvillimit të qëndrueshëm (SDG) për mbulimin e kujdesit shëndetësor në “4.45 mjekë, infermierë dhe mami për 1000 njerëz” deri në vitin 2030, Irani ka shumë për të bërë.
Edhe përpara pandemisë së koronavirusit që solli sfida të paprecedent në sistemin e kujdesit shëndetësor të Iranit, vendi kishte probleme me mbajtjen e profesionistëve mjekësorë.
Më 5 maj, gazeta shtetërore Jahan-e-Sanat citoi Mohammad Sharifi Moghaddam, Sekretarin e Përgjithshëm të Shtëpisë së Infermierëve, duke thënë: “Me shpërthimin e Koronavirusit dhe me vuajtjet që infermierët e Iranit kanë duruar për shkak të situatës, 100 deri në 150 infermierë po largohen çdo muaj nga vendi. Infermierët, veçanërisht gjatë pandemisë së Koronavirusit, marrin paga të larta dhe benefite të mira në vendet europiane.”
Dr. Armin Zareian, Kryetar i Bordit Drejtues të Organizatës së Infermierëve, pati njoftuar më 11 prill se 500 infermierë në muaj emigronin drejt vendeve të Amerikës së Veriut dhe Europës.
Për më tepër, në vendet e Lindjes së Mesme, mesatarisht, rreth 25 për qind e popullsisë së rajonit është vaksinuar. Nëse regjimi iranian do të vazhdojë ta vaksinojë popullin e vet me ritmin aktual, programi i vaksinimit do të vazhdojë për vite të tëra. Një zyrtar i qeverisë ka pohuar se 80% e infermierëve të Iranit të punësuar në spitalet publike nuk janë vaksinuar ende.
Protestuesit thërrasin: “Mësuesit e burgosur duhet të lirohen,” “Mësues, ngrihuni për të zhdukur diskriminimin,” “Mësues, ngrihuni për të mbrojtur të drejtat tuaja”
Për të tretën ditë rresht mësuesit dhe arsimtarët u mblodhën në një protestë mbarëkombëtare. Në Teheran, protestuesit u grumbulluan jashtë Parlamentit të regjimit ndërsa në qytete të tjera jashtë departamenteve lokale të arsimit.
Protestat e sotme u zhvilluan pavarësisht përpjekjeve të Forcave të Sigurisë së Shtetit (SSF), agjentëve civilë dhe atyre të Ministrisë së Inteligjencës, të cilët tentuan të parandalonin tubimet e mësuesve dhe i sulmuan ata në disa qytete.
Në Teheran, forcat represive sulmuan tubimin e mësuesve dhe u përpoqën t’i shpërndanin ata, por u detyruan të tërhiqeshin përballë rezistencës së protestuesve, të cilët bërtisnin: “Turp për ju”. Mijëra mësues dolën në rrugë për të protestuar në Shiraz pavarësisht represionit të SSF-së.
Mësuesit protestues në qytete të ndryshme thërrisnin: “Mësues, ngrihuni dhe mbroni të drejtat tuaja”, “Mësuesit e burgosur duhet të lirohen”, “Mësues, ngrihuni për të zhdukur diskriminimin”, “turp, turp për ata që pretendojnë se mbrojnë drejtësinë,” Kombi nuk ka parë kurrë kaq shumë padrejtësi”, “Mësues liridashës, kërkoni të drejtat tuaja”, “Mësuesit vdesin, por nuk e pranojnë poshtërimin”, “Nuk do të ndalemi derisa të fitojmë të drejtat tona” dhe “Mësues kërkoni të drejtat tuaja. ”
Zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), ka përgëzuar mësuesit liridashës të cilët, duke sfiduar forcat represive, kanë dalë nëpër rrugë anembanë Iranit dhe thërrasin: “Mësues ngrihuni dhe mbroni të drejtat tuaja”, “Mësues ngrihuni për të zhdukur diskriminimin” dhe “Lironi mësuesit e burgosur”.
Zonja Rajavi shtoi: U bëj thirrje të gjithë studentëve dhe të rinjve t’i mbështesin mësuesit protestues që përfaqësojnë vendosmërinë e kombit kundër regjimit kriminal të mullahëve. Kjo është një kryengritje për drejtësi, liri dhe për sovranitet kombëtar kundër një regjimi që ka plaçkitur dhe shkatërruar pasurinë dhe asetet e popullit iranian.
Ndërkohë që shumë shtete po ndërmarrin hapa seriozë për të përmirësuar situatën e të drejtave të njeriut në vendet e tyre, shumë prej tyre po i bëjnë thirrje komunitetit ndërkombëtar që të ndërmarrë hapa konkretë drejt vënies para përgjegjësisë të regjimit iranian për shkeljet e të drejtave të njeriut, gjithënjë në rritje.
Diana Eltahawy, zëvendësdrejtoresha e Amnesty-së për Lindjen e Mesme dhe Afrikën e Veriut, deklaroi se Irani “vuan nga një krizë e thelluar e të drejtave të njeriut, me qindra individë të dënuar me vdekje pas gjyqeve të padrejta – duke përfshirë edhe ata që janë arrestuar që fëmijë – dhe mijëra të persekutuar ose të burgosur arbitrarisht sepse kërkojnë në mënyrë paqësore të drejtat e tyre njerëzore.” Kjo organizatë që mbron të drejtat e njeriut ka sugjeruar më parë se kjo situatë po ushqehet nga një pritshmëri pandëshkueshmërie nga ana e Teheranit, e cila nga ana tjetër i atribuohet kryesisht heshtjes relative të politikëbërësve perëndimorë për çështje të ndryshme kyçe.
Përgjigjja e komunitetit ndërkombëtar ndaj farsës së zgjedhjeve presidenciale të regjimit iranian në qershor është një shembull i qartë i kësaj heshtjeje.
Amnesty International dukej se e kishte kuptuar që caktimi i Raisi-t si president nuk përkonte me vullnetin e popullit iranian kur publikoi një deklaratë një ditë pas zgjedhjeve, duke shprehur pakënaqësinë se Raisi ishte “ngjitur në presidencë në vend që të hetohej për krimet kundër njerëzimit të vrasjes, zhdukjes me forcë, dhe torturës.” Kjo, thotë deklarata, ishte një “kujtesë e zymtë se pandëshkueshmëria ka pushtet suprem në Iran”.
Më herët të martën, rreth 100 eurodeputetë publikuan gjithashtu një deklaratë duke u kërkuar qeverive të tyre dhe BE-së në tërësi që të bëjnë zyrtarisht Teheranin përgjegjës për një krim të madh kundër njerëzimit të kryer në verën e vitit 1988. Thirrja për të ndjekur penalisht Raisi-n për krime kundër njerëzimit u përsërit nga dhjetëra eurodeputetë në një konferencë ndërkombëtare të martën.
Thirrje Unioneve të Mësuesve dhe Arsimtarëve që ta Mbështesin Kryengritjen e Mësuesve në Iran
Mëngjesin e të shtunës, 11 dhjetor 2021, mësues dhe arsimtarë në 110 qytete anembanë Iranit, në të paktën 30 provinca të vendit, organizuan një protestë kundër kushteve të rënda të jetesës dhe pagave të ulëta. Sipas thirrjes së mësuesve, këto tubime do të vazhdojnë të dielën dhe të hënën, më 12 dhe 13 dhjetor.
Gjatë protestës së tyre, mësuesit mbanin pankarta ku shkruhej: “Mësuesit ngrihen për t’i dhënë fund diskriminimit”, “Poshtërimi i mësuesve është i barabartë me poshtërimin e kombit”, “Grevat, tubimet, unionet janë të drejtat tona të patjetërsueshme”, “Zbatimi i plotë i Aktit të Renditjes është e drejta jonë e patjetërsueshme”, “Lironi mësuesit e burgosur”, “Mësuesit janë vigjilentë dhe e urrejnë diskriminimin”.
Përvoja e katër dekadave të fundit ka vërtetuar se, për aq kohë sa sistemi i korruptuar dhe kriminal i velayat-e-faqih të ketë pushtetin në Iran, varfëria, korrupsioni, çmimet e larta, padrejtësia dhe represioni do të intensifikohen.
Vetëm me përmbysjen e këtij regjimi kriminal dhe vendosjen e demokracisë do të marrin fund këto mizori. Rezistenca Iraniane përshëndet mësuesit dhe edukatorët liridashës që janë ngritur në mbarë vendin dhe i bën thirrje popullit, veçanërisht studentëve, t’i mbështesin ata. Rezistenca gjithashtu nxit të gjitha unionet e mësuesve, arsimtarëve dhe studentëve që ta dënojnë diskriminimin dhe shtypjen e mësuesve dhe studentëve në Iran dhe t’i mbështesin kërkesat e tyre.