Shkruar nga Shahriar Kia

Regjimi iranian duket se është në mesin e një vale të re arrestimesh e thirrjesh në gjyq të motivuara politikisht. Kjo ndodh rregullisht në rastet kur regjimi e gjen veten në mesin e krizave që amplifikojnë rrezikun e shprehjeve publike të mospajtimit. Dhe në këtë moment, këto kriza janë të shumta e të rënda.

Pandemia e koronavirusit është pa dyshim një faktor kontribues në dobësinë e regjimit klerikal. Kriza e kësaj sëmundjeje në Iran është në të vërtetë shumë më e rëndë se ç’pranohet përgjithësisht në mediat ndërkombëtare. Ndërkohë që Ministria e Shëndetësisë e Iranit ka publikuar statistika zyrtare që e shpallin numrin total të vdekjeve si rreth 12,000, raportet e pavarura tregojnë se aq njerëz kanë vdekur vetëm në kryeqytetin Teheran.

Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit ka grumbulluar shumë nga këto raporte të pavarura të cilat mbështesin konkluzionin se numri i vërtetë i vdekjeve në mbarë vendin është mbi 68,000. Raportet e fundit të NCRI-së lënë të kuptohet se Teherani ka përqafuar planin e imunitetit të tufës, dhe nuk ka ndërmend t’i ktheje mbrapsht hapat e marrë gjatë tre muajve të fundit për rihapjen e vendit, duke i rikthyer qytetarët në punë në një mjedis me rrezikshmëri të lartë.

Që përpara se të vihej në lëvizje ky plan, kishte zëra brenda regjimit të cilët paralajmëronin për potencialin që shpërthimi i koronavirusit të përgatiste terrenin për kryengritje të reja anti-regjim. Që në mars, think-tank-u Asra kishte publikuar një raport që e përfshinte këtë konkluzion dhe e nxiste regjimin të merrte masa represive si përgatitje për përgjigjen publike ndaj një krize të keqmenaxhuar.

Kjo është pikërisht ajo që autoritetet e regjimit duket se po bëjnë tani, teksa familjarët dhe miqtë e të burgosurve politikë merren në shënjestër për arrestim e marrje në pyetje. NCRI raporton se kohët e fundit janë bërë bastisje të shumta në shtëpitë e këtyre njerëzve, pas ngacmimeve e frikësimeve që u përshkallëzuan për shkak të një deklarate mediatike të nxjerrë nga një grup aktivistësh të burgosur. Qëllimi i këtyre ngacmimeve “ishte t’ua thyenin rezistencën të burgosurve dhe t’i detyronin të shprehnin pendim e të flisnin kundër MEK-ut dhe Rezistencës Iraniane,” sipas një deklarate më 28 qershor nga Komiteti i NCRI-së për Sigurinë dhe Anti-terrorizmin.

Tubimi i Madh për Lirinë e Iranit në Paris – foto fajli

Më 17 korrik, mërgimtarët iranianë në vende të ndryshme të botës do të zhvillojnë një varg tubimesh të njëkohësishme, dhe të gjitha këto tubime do të transmetohen live si pjesë e “Samitit Global për Lirinë e Iranit.” Ky event global përbën një alternativë me distancim social ndaj tubimit ndërkombëtar që mbahet zakonisht çdo verë nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI) dhe Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK).

Organizatorët presin që kufizimet e imponuara nga pandemia e koronavirusit do ta rrisin pjesëmarrjen e përgjithshme, pasi njerëzit mund të shkojnë në lokacione historike brenda vendeve të tyre ose të grumbullohen bashkë për ta parë eventin, në vend që të udhëtojnë për në Francë nga mbarë bota.

Tubim i Madh i Iranianëve, Mbështetës të MEK & NRCI, në Berlin – 2019

Më 17 korrik, dhjetëra mijëra iranianë do t’i bashkohen konferencës ndërkombëtare që do të zhvillohet nga lëvizja iraniane e Rezistencës, MEK dhe NCRI. Samiti Global për Lirinë e Iranit do të jetë një alternativë me distancim social ndaj tubimit të përvitshëm të organizuar pranë Parisit nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI).

Shumë komunitete të mërguarish do të zhvillojnë tubime në shtetet e tyre, dhe këto tubime do të jenë të lidhura nga një transmetim live që do të shikohet nga pjesëmarrës të tjerë, politikëbërës, dhe gazetarë.

Në samit do të ketë shumë për të diskutuar, nisur nga zhvillimet e jashtëzakonshme që kanë ndodhur në Iran gjatë dy viteve të fundit. Disa nga këto zhvillime kanë qenë shpresëdhënëse, si për shembull shpërthimi i dy kryengritjeve mbarëkombëtare që kishin për qëllim sigurimin e lirisë dhe demokracisë për popullin iranian. Më shumë zhvillime kanë qenë tragjike, si përhapja e koronavirusit, e cila mbetet krejtësisht e pakontrolluar gjashtë muaj pas shpalljes së rasteve të para në Iran. Por të gjitha zhvillimet e fundit tregojnë për potencialin për ndryshime dramatike në të ardhmen e afërt.

Shoqëria iraniane është në pritje të një shkëndije për të shpërthyer. Populli i ngritur i Iranit dhe lëvizja e tij e Rezistencës duhet të mbështetet nga komuniteti ndërkombëtar. Tubimet e përvitshme të NCRI-së përfaqësojnë mundësi për të nxitur aksion në mbështetje të lëvizjes demokratike të Rezistencës. Por edhe pse politikanë të shumtë dhe ekspertë mbi çështjet e Lindjes së Mesme e kanë bërë të njohur mbështetjen e tyre, qeveritë që ata përfaqësojnë vazhdojnë të ngurrojnë për sa i përket perspektivës së armiqësimit me qeverinë aktuale të Teheranit.

Për një kohë të gjatë, ky ngurrim është ndikuar nga supozime të gabuara të nxitura nga apologjetët e regjimit lidhur me perspektivën për një alternativë. Kjo narrativë false pretendon se opozita e organizuar ose është jo-ekzistente, ose nuk ka mbështetje të mjaftueshme në popull. Apologjetët e regjimit e kanë përshkruar pushtetin e mullahëve si solid, legjitim dhe praktikisht të patundshëm. Por të dyja këto premisa janë vënë në dyshim serioz gjatë viteve. Tani ato duket se mezi po mbahen, dhe ka shumë pak mundësi që ato t’u mbijetojnë diskutimeve politike që do të marrin jetë nga Samiti Global për Lirinë e Iranit.