Të drejtat themelore të grave të burgosura politike në Iran janë shkelur
Tetori ishte një shkelje të të drejtave më themelore të grave të burgosura politike në Iran. Regjimi klerikal miratoi masa të ndryshme çnjerëzore sidomos kundër të burgosurve politikë.
I rrethuar nga kriza të ndryshme politike, shoqërore dhe ekonomike dhe përballë pakënaqësisë në rritje të popullit, regjimi klerikal nuk ka përgjigje përveç rritjes së shtypjes.
Shtetet e Bashkuara kanë gjetur 27 emra faqesh që Trupat e Gardës Revolucionare Islamike të Iranit (IRGC) i përdorën në mënyrë të paligjshme për të ndikuar globalisht në mënyrë të fshehtë.
Siç përshkruhet në dokumentet e konfiskimit, të 27 domenet ishin duke u përdorur në shkelje të sanksioneve të SH.B.A.-së duke targetuar qeverinë e Iranit edhe IRGC. Katër nga domenet pretendohet të jenë media të mirëfillta të lajmeve por në të vërtetë janë kontrolluar nga IRGC për të ndikuar në mënyrë të fshehtë në politikën dhe opinionin publik të SHBA, në kundërshtim me Aktin e Regjistrimit të Agjentëve të Huaj (FARA). Pjesa tjetër është përdorur për audiencat në pjesë të tjera të botës. Ky urdhër konfiskimi pason një konfiskim të mëparshëm të 92 faqeve të përdorura nga IRGC për qëllime të ngjashme.
Shkruar nga Shahriar Kia
Forcat anti-rebelim të regjimit iranian (foto fajli)
Irani po përballet me një “valë të tretë” infektimesh nga koronavirusi, sipas Ministrisë së Shëndetësisë të regjimit. Ministria e Shëndetësisë e mullahëve ka pranuar ekzistencën e një vargu bilancesh të viktimave që thyejnë rekorde brenda një dite që në mes të tetorit, madje edhe duke përdorur statistikat e fabrikuara të regjimit.
Rritjet e përditshme e kanë çuar totalin zyrtar të vdekjeve në Iran në pothuajse 36,000. Por shifrat zyrtare do të vazhdojnë të shfaqin vetëm një fraksion të së vërtetës. Sipas Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), e cila e ka ndjekur ecurinë e epidemisë përmes burimeve të veta të inteligjencës, numri i vërtetë i vdekjeve është tashmë mbi 142,000. Kjo shifër e hedh poshtë idenë e një “vale të tretë” dhe nënkupton që vala e parë e infektimeve në Iran nuk ka marrë fund ndonjëherë, sepse regjimi asnjëherë nuk ka marrë masa të efektshme për ta adresuar atë.
Raportet e MEK janë të bazuara tek të dhënat e spitaleve dhe morgjeve, si dhe tek tregimet e dëshmitarëve okularë dhe të dhënat nga Organizata Kombëtare e Emergjencave në Iran, të dhëna të cilat tregojnë se virusi ishte përhapur në vend më shumë se një muaj përpara se autoritetet e regjimit ta pranonin zyrtarisht atë. Por, i gjendur përballë kritikave, Presidenti i regjimit Hassan Rouhani ka deklaruar paturpësisht se regjimi “nuk ka vonuar as edhe një ditë të vetme” në shpalljen e rrezikut ndaj shëndetit publik.
Në fakt, zgjedhjet e rreme parlamentare me sa duket e kanë nxitur regjimin që më në fund t’i pranojë dështimet e tij në frenimin e sëmundjes. Zgjedhjet parlamentare të regjimit u përballën me një bojkot të paprecedent mbarëkombëtar, edhe pse autoritetet e regjimit i zgjatën orët e votimit në ditën e zgjedhjeve pasi u kishin bërë thirrje të gjithëve të merrnin pjesë si nje detyrë fetare dhe patriotike. Por, vetëm pak ditë larg shpalljes së shpërthimit të koronavirusit, po ato autoritete u detyruan t’ua vinin fajin për pjesëmarrjen e ulët shqetësimeve shëndetësore, dhe jo pakënaqësive politike.
Për regjimin kishte një rëndësi thelbësore promovimi i kësaj narrative, duke qenë se zgjedhjet ishin zhvilluar afërsisht vetëm një muaj pas protestave studentore që e kritikuan ashpër Teheranin për faktin që kishte tentuar ta fshihte të vërtetën lidhur me një incident në të cilin një avion pasagjerësh u godit nga një raketë që i përkiste Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike (IRGC). Ndoshta edhe më i rëndësishëm është fakti që ajo protestë u zhvillua më pak se dy muaj pas një kryengritjeje mbarëkombëtare anti-regjim gjatë së cilës IRGC hapi zjarr mbi turmat e njerëzve, duke vrarë mbi 1,500 protestues paqësorë pro-demokracisë.
Kryengritja në vetvete ishte një shenjë e dëshirës në rritje të publikut për ndryshim regjimi, si dhe e ndikimit në rritje të MEK, dhe rolit të saj udhëheqës gjatë kryengritjes. Me pak se dy vite më parë, gjatë një tjetër kryengritjeje në janar 2018, Lideri Suprem i mullahëve Ali Khamenei pranoi se MEK kishte luajtur një rol madhor në planifikimin e demonstratave dhe popullarizimin e slloganeve si “vdekje diktatorit.”
Trashëgimia e këtyre kryengritjeve pa dyshim që ka kontribuar në pjesëmarrjen e ulët të votuesve në shkurt, por regjimi e shfrytëzoi shpejt pandeminë e Covid-19 për ta turburlluar këtë çështje. Më pas, pa marrë asnjë masë për t’u konfrontuar seriozisht me krizën, regjimi e përdori gjithashtu atë kundër kërcënimit të demonstratave publike të mëtejshme.
Në mesin e “valës së tretë” është bërë e qartë përsëri se Teherani është i dëshpëruar që t’ia heqë vetes përgjegjësinë për ngadalësimin e përhapjes së sëmundjes, dhe t’ia vendosë atë mbi shpatulla popullit. Qeveria nuk i ka pranuar asnjërin nga dështimet e saj si shkaqe të rritjes së numrit të vdekjeve, por ka deklaruar se qytetarët e thjeshtë nuk po i zbatojnë rekomandimet e ekspertëve të shëndetit. Qeveria madje e ka bërë këtë në mungesë të protestave të gjera të llojit që ka karakterizuar dy vitet e fundit. Është e lehtë të imagjinohet se si autoritetet e regjimit do t’i demonizonin demonstrata të tilla në praninë e një përkeqësimi të krizës së sëmundjes.
Nëse kriza kishte filluar që përpara fundit të 2019-ës, pse pritën deri gjashtë javë pas fillimit të 2020-ës përpara se ta përmendnin atë krizë si nxitje për iranianët e pakënaqur që të rrinin në shtëpi? Arsyeja është se në janar ishin zhvilluar festimet shumë të rëndësishme të 40-vjetorit të themelimit të regjimit dhe autoritetet ishin përpjekur fort për të organizuar shfaqje publike me qëllimin për t’iu kundërvënë mesazhit të protestave masive.
Nga Iraku vijnë raporte për protesta të vazhdueshme më 1 dhe 2 nëntor kundër pranisë vdekjeprurëse të regjimit iranian dhe korrupsionit sistematik të qeverisë. Kryengritja e popullit iraken konsiderohet një goditje për të ashtu-quajturën “thellësi strategjike” të regjimit iranian.
Meqë Iraku ka një shumicë Shi’ite, regjimi iranian e zgjati luftën me Irakun, për të arritur qëllimin e krijimit të gjysmëhënës Shi’ite.
Regjimi iranian, si pjesë të strategjisë së tij për eksportimin e terrorizmit dhe kaosit jashtë vendit, e ka shfrytëzuar vakumin e pushtetit në Irak, pas luftës së dytë të Gjirit Persik, dhe e ka zgjeruar ndikimin e tij në këtë vend.
Grupet terroriste proksi të regjimit kanë vrarë mijëra njerëz. Shumë nga agjentët e paguar të regjimit, duke përfshirë ish-Ministrin iraken të Punës, Hadi-al Ameri, kanë mbajtur pozicione të larta në qeverinë irakene.
Shkruar nga Shahriar Kia
Lideri Suprem i regjimit iranian Ali Khamenei ka paralajmëruar sërish të martën për “kërcënime sigurie” të mundshme për sa i përket regjimit të tij. Ai u ankua gjithashtu për rolin e opozitës në shoqëri.
Ndërkohë që populli iranian vuan nga COVID-19 dhe numri i vdekjeve nga kjo sëmundje vazhdon të rritet, Khamenei, si autoriteti më i lartë i vendit, as nuk e përmendi fare këtë krizë apo vuajtjet e popullit.
Khamenei refuzoi ta përmendte krizën e koronavirusit sepse ishte i shqetësuar për “sigurinë” e regjimit të tij. Më përpara, Khamenei e ka quajtur pandeminë e COVID-19 “një bekim,” për ta vënë nën kontroll shoqërinë e trazuar iraniane. Me fjalë të tjera, Khamenei dhe regjimi i tij, nëpërmjet mosveprimit dhe fshehjes së fakteve, kishin për qëllim ta përdornin krizën e koronavirusit dhe numrin e lartë të vdekjeve për të formuar një barrierë kundër kryengritjeve popullore.
Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK) shpalli të mërkurën se numri i vdekjeve nga COVID-19 e ka kaluar shifrën 142,800 njerëz në mbarë Iranin. Edhe vetë statistikat e fabrikuara të regjimit, të cilat janë shpallur si 36,160, tregojnë se situata është jashtë kontrollit të mullahëve.
Më 24 tetor, Khamenei u takua me Taskforcën Kombëtare të regjimit për COVID-19, pas tetë muajsh mungese dhe karantinimi. Ky takim, ku morën pjesë zyrtarët më të lartë të ushtrisë dhe sigurisë të regjimit, mund të përshkruhet më mirë si takimi i taskforcës “anti-kryengritje” të Khamenei-t.
Komandanti i Gardës Revolucionare (IRGC), Hossein Salami, më 31 tetor shpalli planin e tyre për të “kërkuar të gjitha shtëpitë,” nën pretekstin e “luftimit të COVID-19.” Por si mundet forca kryesore shtypëse e regjimit t’i ndihmojë ata që janë diagnostikuar me COVID-19?
Komentet e Khamenei-t të martën, takimi i tij i mëparshëm me zyrtarët e sigurisë, dhe plani i IRGC-së për të kërkuar në të gjitha shtëpitë e vendit demonstrojnë se sa jashtë kontrollit të regjimit ka dalë kriza e COVID-19. Në fakt, rritja e numrit të vdekjeve e ka shtuar trazimin e shoqërisë, duke përgatitur kështu terrenin për një tjetër kryengritje mbarëkombëtare.
Të martën, Khamenei shprehu gjatë një fjalimi frikën e tij për sa i përket rolit të MEK si brenda, ashtu edhe jashtë Iranit. Lideri i shtetit numër një që sponsorizon terrorizmin, i cili ka në duart e veta gjakun e miliona njerëzve të pafajshëm në Iran e jashtë vendit, u ankua për faktin se Franca “strehon” Rezistencën Iraniane.
Komentet e Khamenei-t treguan edhe një herë frikën e tij të madhe nga MEK. Që me protestat mbarëkombëtare të Iranit në 2018-ën, sidomos pas kryengritjes së nëntorit 2019 gjatë të cilës MEK luajti një rol udhëheqës, Khamenei nuk ka mbajtur asnjë fjalim serioz ku të mos i jetë referuar sigurisë së regjimit dhe ndikimit të MEK në shoqëri.
Kjo kryesisht për faktin se kryengritjet dhe shkalla e gjerë e tyre kanë treguar dobësinë e organeve shtypëse të regjimit, të cilat dështuan në ruajtjen e sigurisë së tij.
Pas protestave mbarëkombëtare të Iranit në 2018, Khamenei e pranoi se MEK kishte “planifikuar për muaj të tërë” dhe ishte organizuar për atë kryengritje. Khamenei kërcënoi duke thënë se regjimi do të jepte përgjigjen e tij. Pak muaj më vonë në 2018-ën, diplomati terrorist i regjimit, Assadollah Assadi, dhe tre bashkëpunëtorë të tij u arrestuan ndërkohë që tentonin të shpërthenin një bombë në tubimin e opozitës iraniane në qershor 2018 në Francë.
Zahra Safaei dhe Golrokh Iraee u sulmuan në Qarchak, u kërcënuan me vdekje Të burgosurat politike Zahra Safaei dhe Golrokh Iraee u kërcënuan edhe një herë me vdekje nga një i burgosur i zakonshëm. Gruaja, e punësuar dhe e provokuar nga roja i burgut Qarchak, i sulmoi dhe kërcënoi t’i vriste.Sulmi ndodhi të hënën në mbrëmje, 2 nëntor 2020. Të burgosurit janë shumë të kufizuar në lëvizjet e tyre brenda pavijoneve të burgut Qarchak. Hyrja e gruas sulmuese në repartin ku po mbahen një numër të burgosurish politikë tregon një plan të paramenduar.Të burgosurit e tjerë në dhomë ndërhynë për të ndarë gruan e punësuar nga të burgosurat politike të rezistencës, Zahra Safaei dhe Golrokh Iraee.Zonja Safaei pësoi një atak në zemër më 27 tetor 2020, pasi u ngacmua dhe u frikësua nga autoritetet e burgut. Nëndrejtoresha e Qarchak, një grua me emrin Mirzaii dhe shefi i punishtes së burgut, Asgari, mblodhën firma nga 13 të burgosur të zakonshëm në një letër kundër të burgosurave politikë, veçanërisht znj.Safaei.Bazuar në këtë letër, roja i Qarchak, Mehdi Mohammadi, parandaloi Zahra Safaei dhe të burgosurit e tjerë politikë të së njëjtës qeli që të shkonin në punishte Ai u mbylli derën.
Ebrahim Raisi, i cili tani është kreu i gjyqësorit të Iranit dhe ishte më parë një nga autorët e masakrës së të burgosurve politikë në verën e vitit 1988, lëshoi një urdhër që prokurorët në të gjithë vendin janë të lire për të shtypur njerëzit dhe të rinjtë. Raisi, i cili mori pjesë në takimin e Këshillit të Lartë të Gjyqësorit të hënën, 2 nëntor, theksoi se zyrtarët përkatës kanë një mision të parandalojnë kërcënimin e sigurisë së sistemit duke vepruar me një qasje vendimtare dhe në kohë.
Raportet e fundit tregojnë kushte të tmerrshme shëndetësore dhe higjienike në burgun Mahabad. Coronavirus ka pllakosur burgun dhe të burgosurit janë në rrezik të lartë të infektimit.Një numër i stafit dhe të punësuarve në burg tashmë kanë kontraktuar COVID-19.
Nuk ka shifra të sakta në lidhje me numrin e rasteve të COVID-19 në këtë burg. Sidoqoftë, dihet se Ahmad Alipour, i cili po vuante vitin e tij të katërt në burgun e Mahabad, vdiq për shkak të infeksionit nga Coronavirus këtë muaj. Autoritetet e burgut të Mahabad fshehën arsyen e vërtetë për vdekjen e Z. Alipour, duke e regjistruar atë si atak në zemër.
Pavarësisht nga rrethanat, autoritetet e burgut i kanë privuar të burgosurit edhe nga higjena minimale. Banjat dhe dushet janë jofunksionale prej më shumë se tre muaj. Lënia e 600 të burgosurve në këtë burg me vetëm katër tualete, pra një tualet për çdo 150 të burgosur.
Pritja në radhë për orë të tëra për të përdorur banjën ka krijuar probleme të veshkave dhe gastritit për të burgosurit. Mungesa e ujit të ngrohtë gjithashtu ka shumëfishuar problemet e të burgosurve ndërsa dimri po afron. Mbipopullimi i burgut, katërfish sa kapaciteti i tij prej 150 të burgosurish, është gjithashtu një faktor tjetër që ndikon në transmetimin e virusit. Raporti nga burgu i Mahabad tregon se të burgosurit kanë probleme në gjetjen e një vendi për të fjetur.
Dendësia e lartë dhe mungesa e kërkesave më themelore higjieno-sanitare kanë bërë që një numër i të burgosurve të infektohen me coronavirus, por ata nuk po marrin asnjë kujdes.
Ka kaluar gati një vit që kur Irani u trondit nga protestat që përfshinin mbi 200 qytete dhe qyteza. Eshtë vetëm çështje kohe para se të shpërthejnë përsëri trazirat mbarëkombëtare dhe kur të ndodhë, komuniteti ndërkombëtar duhet të jetë i gatshëm të njohë dëshirën e popullit iranian për ndryshimin e regjimit dhe lirinë.
Znj. Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) ka thënë vazhdimisht se ndryshimi i regjimit në Iran duhet të ndodhë përmes përpjekjeve të popullit iranian. Por zonja Rajavi gjithashtu e ka bërë plotësisht të qartë se qeveritë e huaja kanë përgjegjësi të njohin dëshirën e popullit iranian për ndryshimin e regjimit dhe të drejtën e tij për rezistencë kundër regjimit klerik.
Potenciali për kryengritje të mëtejshme nuk është diskutuar seriozisht nga askush me njohuri për çështjet iraniane, madje as nga vetë regjimi iranian. Në fakt, për gati tre vjet, zyrtarët e regjimit kanë paralajmëruar njëri-tjetrin në lidhje me ndikimin në rritje dhe forcën organizative të Rezistencës Iraniane, veçanërisht MEK.
MEK luajti një rol udhëheqës jo vetëm gjatë kryengritjes së nëntorit 2019 por edhe lëvizjen para saj, një lëvizje mbarëkombëtare që u shfaq në ditët e fundit të 2017 pastaj zgjati në pjesën më të madhe të janarit 2018. Në mes të asaj kryengritjeje të parë, udhëheqësi suprem i regjimit Ali Khamenei mbajti një fjalim në të cilin ai tha se MEK e kishte “planifikuar prej muajsh” që të krijonte protesta dhe thirrje si ajo “vdekje dikatorit”.
Dëshmorët e masakrës së vitit 1988 në Iran
MEK publikoi një raport në lidhje me katër varre masive të fshehura të dëshmorëve të rënë për liri në qytetin Masjed Soleiman, Iranin Jugperëndimor. Ky zbulim i ri edhe një herë nënvizon nevojën për t’i kërkuar llogari regjimit për krimin e tij kundër njerëzimit në 1988.
Mbështetësit e MEK-ut, ish-të burgosurit politikë dhe anëtarët e familjeve së dëshmorëve identifikuan vendin e varrimit të disa dëshmorëve të masakrës së vitit 1988 të 30,000 të burgosurve politikë dhe dëshmorëve të tjerë, të vrarë në 1980. Disa nga këta dëshmorë janë identifikuar.
Vendet e njohura në Masjed Soleyman
Deri më tani, janë zbuluar katër nga tetë vendet e dyshuara të varreve në Masjed Soleyman. Të varrosur në këto zona janë mbështetës të MEK-ut që mbronin demokracinë në vitet 1980 si dhe simpatizantë të grupeve të tjera të opozitës.
Këto varre sekrete ndodhen në zonat e mëposhtme:
