Rezistenca Iraniane nxit Sekretarin e Përgjithshëm të Kombeve të Bashkuara, Komisioneren e Lartë të OKB për të Drejtat e Njeriut, dhe Këshillin e OKB për të Drejtat e Njeriut, si dhe Bashkimin Europian dhe shtetet anëtare të tij që të marrin masa të menjëhershme dhe të efektshme për të parandaluar ekzekutimin e Dr. Ahmad Reza Jalali nga fashizmi fetar që sundon Iranin dhe për të siguruar lirimin e tij.

Sipas familjes së Z. Jalali, atë e kanë transferuar në qelinë e izoluar të burgut Evin ditët e fundit dhe i kanë thënë se së shpejti do ta ekzekutojnë. Z. Jalali e kanë arrestuar në maj 2016 dhe e kanë dënuar me vdekje në gjykatat e regjimit klerikal në tetor 2017. Pastaj vendimi është miratuar nga Gjykata Supreme e mullahëve.

Marrja peng dhe burgosja e shtetasve të huaj dhe iranianëve që banojnë në vende të huaja me qëllimin për t’u bërë shantazh, për t’i marrë lehtësime dhe për t’u bërë presion qeverive të huaja ka nisur që vitin e parë të sundimit të mullahve. Kjo politikë ka vazhduar e nxitur nga mungesa e një përgjigjeje decizive ndërkombëtare.

Nuk mjafton vetëm të dënohen me fjalë këto akte kriminale. Komuniteti ndërkombëtar, dhe sidomos Bashkimi Europian, duhet të ndërmarrin hapa të efektshëm e praktikë, duke përfshirë referimin e dosjes së shkeljeve të të drejtave njerëzore nga regjimi iranian tek Këshilli i Sigurimit i OKB, në mënyrë që mullahëve t’u bëhet e qartë që marrja e pengjeve, ekzekutimet dhe masakrat nuk do të tolerohen më.

Thirrje OKB-së të marrë masa urgjente për të siguruar lirimin e të burgosurve, sidomos të burgosurve politikë, deri në fund të pandemisë

Të paktën shtatë të burgosur kanë vdekur në burgun Evin në Teheran për shkak të COVID-19 që nga 21 nëntori 2020. Por me urdhër të Drejtësisë së regjimit, Organizata e Burgut dhe kujdestari i burgut Evin janë duke u përpjekur që ta fshehin këtë zhvillim.

Të vdekurit kanë qenë në pavijonet shtatë dhe tetë. Sipas raporteve, katër nga viktimat kanë vdekur në seksionin e karantinës të pavijonit tetë të burgut Evin (pavijon ku mbahen të burgosurit e akuzuar për krime financiare), ndërsa tre të tjerët kanë vdekur në pavijonin shtatë, ku mbahen kryesisht të burgosur politikë. Numri i viktimave mund ta tejkalojë këtë shifër.

Më 22 nëntor, pasi të burgosurit i panë trupat e vdekur, shërbimi telefonik në Evin u ndërpre për disa orë në mënyrë që të burgosurit të mos e përhapnin jashtë lajmin e vdekjeve.

Në një tjetër zhvillim, disa autobuzë me të burgosur nga pavijoni tetë janë dërguar sot në Burgun e Teheranit të Madh (Fashafuyeh). Dyshohet se arsyeja e transferimit është përhapja e COVID-19 në burgun Evin. Kjo mund të rezultojë në përhapjen e virusit tek burgu Fashafuyeh gjithashtu.

Muajin e shkuar, katër të burgosur në pavijonin katër të Evin rezultuan pozitiv për virusin. Në atë kohë, klinika e burgut u kishte thënë pacientëve të sëmurë: “Nuk do t’ju testojmë për COVID-19 sepse është e qartë që testet tuaja do të rezultojnë pozitive. Kështu që shkoni në pavijonin tuaj dhe pushoni.”

Rezistenca Iraniane paralajmëron përsëri për kushtet e tmerrshme në burgjet iraniane dhe për shpërthimin e një katastrofe humanitare, sidomos në kulmin e pandemisë së koronavirusit. Rezistenca nxit Sekretarin e Përgjithshëm të Kombeve të Bashkuara, Komisioneren e Lartë për të Drejtat e Njeriut, Këshillin e të Drejtave të Njeriut, dhe të gjitha organizatat e të drejtave të njeriut që të veprojnë urgjentisht për t’ua shpëtuar jetën të burgosurve, sidomos të burgosurve politikë. Të burgosurit duhet të lirohen, të paktën deri në fund të pandemisë. Rezistenca Iraniane bën thirrje gjithashtu për dërgimin urgjent të një misioni ndërkombëtar të gjetjes së fakteve në Iran që të vizitojë burgjet dhe të takohet me të burgosurit, sidomos të burgosurit politikë.

Në Naqadeh të Iranit veri-perëndimor kanë rrahur me kamxhik një person, në fillim të kësaj jave, sepse kishte “fyer” një gjykatës. Sipas Agjencisë së Lajmeve për të Drejtat Njerëzore, ky person, i identifikuar si Mehdi Khairi, ka marrë 35 goditje në Njësinë e Implementimit të Dënimit të Gjykatës Publike Mohammadyar. Ai ishte gjykuar në mungesë nga kjo gjykatë në korrik.

Një burim i informuar ka thënë se Khairi kishte hyrë në debat me gjykatësin që kishte në ngarkim padinë e tij.

“Në seancën e fundit të gjyqit, atë e dënuan për faktin që kishte debatuar. Gjykatësi Karim Haji Hatamlu kishte bërë kallëzim kundër tij,” ka thënë burimi.

Ai ishte akuzuar edhe për krijimin e “rrëmujës në gjykatë” por më vonë kjo akuzë i ishte hequr.

• Këshilli i Qytetit të Teheranit: Koronavirusi ka shkaktuar vdekjen e 20,000 njerëzve në Teheran deri tani, dhe implementimi i kufizimeve është thelbësor dhe i efektshëm në parandalimin e përhapjes së virusit dhe vdekshmërisë.
• Një anëtar i ekipit kërkimor për Taskforcën Kombëtare të Luftimit të Korornavirusit: Bilanci ynë i vdekjeve është 516 për milion, një nga më të lartit në botë, dhe mund të jetë edhe shumë më i lartë.
• Kryetari i Këshillit Suprem të Organizatës Mjekësore: Me ndërhyrje jo-shkencore dhe me nxjerrjen e lejeve nën titullin e mjekësisë islamike dhe tradicionale apo iraniane nga Ministria e Shëndetësisë, po luhet me shëndetin e njerëzve pa asnjë bazë shkencore.
• Hamid Emadi, një specialist i sëmundjeve infektive: Nuk ka shtretër bosh në spitalet publike. Pacientët nuk mund të akomodohen në një spital privat as me 100 milion Toman. Jo vetëm që të gjitha pavijonet e terapisë intensive janë të mbushura plot, por nuk ka as pavijone të zakonshme bosh. Jemi të paralizuar.
• Universiteti i Shkencave Mjekësore në Kerman: Numri i vdekjeve nga Koronavirusi në provincën Kerman ka arritur në 40 brenda 24 orësh.
• Universiteti i Shkencave Mjekësore në Bam: Në lindje të provincës Kerman, numri i pacientëve është rritur gjashtë herë krahasuar me muajin e mëparshëm.

Këtë javë, Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit ka përsëritur thirrjen e tij për një “komision ndërkombëtar të gjetjes së fakteve” për të hetuar kushtet në burgjet iraniane dhe për të intervistuar personat e burgosur atje për arsye politike. Thirrjet më të fundit mbartin një ndjesi pak më të madhe urgjence për shkak të faktit që i përgjigjen raporteve të reja të rritjes së popullsisë së të burgosurve të ndërgjegjes në Iran.

NCRI ka specifikuar se më 11 nëntor policia ka bastisur disa shtëpi, duke marrë në shënjestër aktivistë të njohur dhe individë që kanë qenë më parë të burgosur në lidhje me trazirat e fundit civile në vend. Tre prej tyre, Saeed Asghari, Saeed Samimi, dhe Kasra Bani-Ameriyan janë marrë në pyetje secili gjatë një periudhe dy-mujore, nga marsi në maj të 2018-ës, para se të liroheshin me kusht. Riarrestimi i tyre këtë muaj ka qenë, sipas të gjitha gjasave, arbitrar, pasi është bërë në mungesë të një thirrjeje të mëparshme apo të paraqitjes së një urdhër arresti ligjor.

Arrestimet e para në mars 2018 koinçiduan me një varg zhvillimesh potencialisht transformuese në çështjet iraniane. Në atë kohë, regjimi nuk ishte shëruar ende nga një kryengritje mbarëkombëtare që kishte përfshirë pjesën më të madhe të atij janari dhe mbi 100 qytete të mëdha e të vogla. Këto protesta me koordinim të gjerë u ndërprenë pas vdekjes së rreth 60 aktivistëve, por jo përpara se Lideri Suprem i regjimit Ali Khamenei të bënte një lëvizje të papritur duke e pranuar se këto trazira kishin qenë në masë të madhe të planifikuara dhe të lehtësuara nga Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI-MEK).

Kjo përpjekje nuk ishte e izoluar vetëm brenda kufijve të Iranit. Pranimi i Khamenei-t për rolin e MEK e bëri praktikisht të domosdoshme për regjimin që ta konfrontonte direkt këtë organizatë, dhe kjo gjë i nxiti autoritetet të merrnin në shënjestër bazat e mbështetjes së kësaj organizate në vende të huaja. Në të njëjtën kohë kur regjimi po fillonte marrjet në pyetje të të burgosurve politikë për muaj të tërë, ai po planifikonte gjithashtu për sulme terroriste kundër aktivistëve të Rezistencës Iraniane në tokën europiane. Fatmirësisht, këto sulme nuk u realizuan. Njëri prej tyre u parandalua në Shqipëri në mars 2018, ndërsa tjetri në Francë në qershor të po atij viti.

Ndonëse të pasuksesshme, domethënia e këtyre komploteve nuk mund të nënvlerësohet. Po të mos ishte parandaluar me anë të përpjekjeve të përbashkëta të disa organeve europiane të zbatimit të ligjit, komploti në Francë do të kishte sjellë shpërthimin e një eksplozivi të fuqishëm në mesin e një tubimi mërgimtarësh iranianë e personalitetesh politike nga e gjithë bota. Vetë shpërthimi do të kishte vrarë me shumë mundësi qindra njerëz, ndërsa paniku i shkaktuar brenda sallës së populluar dendur do ta kishte rritur më tej numrin e viktimave.

Potenciali i humbjes së jetëve është simbol i përbuzjes që regjimi iranian ka për të drejtat e njeriut, dhe kjo duhet të ketë ndikim në përgjigjen ndërkombëtare ndaj raporteve të kohëve të fundit që flasin për arrestime të reja me motive politike brenda Iranit. Në të njëjtën kohë, gatishmëria e Teheranit për ta nxitur një përgjigje të tillë është tregues i njëfarë paniku që është krijuar tek udhëheqja e regjimit pas pranimit ngag ana e Khamenei-t se ekziston një sfidë serioze brenda vendit që rrjedh nga veprimtaritë e “Njësive të Rezistencës” të MEK.

Ky panik u shtua së tepërmi në nëntor 2019 kur një tjetër kryengritje popullore e bëri të qartë që sulmet ndaj protestave, marrjet në pyetje të të burgosurve politikë, dhe kërcënimet kundër mbështetësve të huaj kishin bërë shumë pak për ta penguar progresin e lëvizjes aktiviste pro democracisë. Në mesin e atij muaji, iranianë nga të gjitha shtresat e jetës reaguan me zemërim të madh ndaj njoftimit për një rritje të papritur në çmimin e gazolinës, gjë që publiku e pa si simbol të mospërfilljes së regjimit për vështirësitë e tij ekonomike në përkeqësim e sipër. Kryengritja që rezultoi qe edhe më e gjerë sesa paraardhësja e saj, duke përfshirë të paktën 191 qytete të mëdha e të vogla, dhe u karakterizua nga e njëjta urrejtje për regjimin teokratik që ishte shfaqur edhe në kryengritjen e janarit 2018.

Kryengritja e dytë ndodhi pasi ishin shfaqur një shumëllojshmëri deklaratash nga Khamenei e zyrtarë të tjerë të regjimit, të cilat konfirmonin nevojën e këtyre zyrtarëve për t’u shqetësuar lidhur me ndikimin në rritje të MEK. Sapo u konfirmua që këto shqetësime ishin të justifikuara, regjimi reagoi me një shpërthim dhune politike që eklipsonte çfarëdolloj represioni të mëparshëm në 30 vite. Brenda vetëm pak ditësh, Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike mbikëqyri sulmimin dhe vdekjen e 1,500 protestuesve paqësorë dhe kalimtarëve të pafajshëm. Rreth 4,000 të tjerë u plagosën, dhe 12,000 u arrestuan. Shumë prej të arrestuarve janë përballur me akuza që mund të mbartin dënimin me vdekje.

Një punëtor iranian është vetë-flijuar jashtë Sindikatës së Punëtorëve në Kermanshah të Iranit perëndimor më 18 nëntor, si protestë ndaj ndërprerjes së sigurimit të tij shëndetësor dhe pamundësisë për të paguar për trajtimin e kancerit të së ëmës.

Punëtorin 45-vjeçar e transferuan në spital por ai vdiq nga një arrest kardiak për shkak të djegieve të rënda që kishte pësuar, sipas agjencisë shtetërore të lajmeve Mehr.

Më 20 nëntor, kryetari i Organizatës së Sigurimeve Shoqërore në Kermanshah, Iman Bious, tha se ky person ishte paraqitur në Shoqatën e Punëtorëve të Ndërtimit në Kermanshah për të kërkuar një zgjatje të afatit të sigurimit të tij shëndetësor, por pasi kishte debatuar me sekretarin e shoqatës, kishte kërcënuar të digjte veten.

“Personi kishte aplikuar për një rinovim të sigurimit të tij shëndetësor dhe për zgjatje të anëtarësimit të tij si punëtor ndërtimi, por ia kishin mohuar kërkesën pasi ai mbante veshur një uniformë mekaniku,” tha Bious.