Të enjten më 20 maj vazhdoi për të katërtën ditë rresht greva e punëtorëve të minierave të Aseminoon Faryab në qytetin Manoojan, në jug të provincës Kerman, grevë e cila kishte filluar të hënën më 17 maj. Të hënën, ata protestuan kundër faktit që nuk u janë paguar rrogat dhe benefitet, dhe u grumbulluan përpara zyrës së guvernatorit të Manoojan, duke kërkuar shkarkimin e guvernatorit. Ata thërrisnin: “Turp të ketë guvernatori, zhduku.”
Pas këtyre protestave, mëngjesin e të martës, 17 maj, punëtorët u mblodhën jashtë tunelit në autostradën Kahnooj-Bandar Abbas duke e bllokuar plotësisht rrugën. Në solidaritet, banorët vendas iu bashkuan punëtorëve protestues. Njësitë speciale anti-rebelim të regjimit u dërguan në vendin e tubimit për t’i shtypur protestat dhe për të mos lejuar përhapjen e tyre. Por punëtorët, duke i shpërfillur veprimet dhe kërcënimet e regjimit, i vazhduan protestat dhe e kaluan natën në tunelin Manoojan në mënyrë që të vazhdonin ta bllokonin rrugën Kahnooj-Bandar Abbas.
Të enjten, 20 maj, populli dhe familjarët e punëtorëve marshuan dhe protestuan jashtë zyrës së udhëheqësit të lutjeve të së premtes të regjimit në Asminoon. Në të njëjtën ditë, në solidaritet me punëtorët protestues, banorët e Nodej (provinca Kerman) u mblodhën gjithashtu përpara bashkisë dhe institucioneve të tjera të qeverisë.
Javën e shkuar mori fund regjistrimi për farsën e zgjedhjeve presidenciale të regjimit iranian, dhe supozohet gjerësisht që Ebrahim Raisi do ta kryesojë garën. Gjykatësi klerikal dhe kreu aktual i Gjyqësorit iranian besohet se është kandidati i parapëlqyer i Liderit Suprem Ali Khamenei, dhe si rezultat, disa kandidatë të tjerë prospektivë kanë lënë të kuptohet se janë të gatshëm të dalin nga gara dhe ta mbështesin atë. Nuk është e habitshme që asnjë figurë e sistemit nuk ka ngritur pikëpyetje lidhur me background-in e Raisi-t – gjë që thekson faktin që regjimi në tërësi e pranon trashëgiminë e tij të brutalitetit.
Entuziazmi i njohur i Raisi-t për ndëshkime trupore i ka dhënë atij reputacionin si një nga figurat më konservatore që mund të udhëheqë degën ekzekutive të qeverisë. Duke shërbyer për mbi dy vite si kryegjyqtar, ai e ka përforcuar këtë reputacion duke mbikëqyrur mbi 500 ekzekutime, si dhe torturimin e mijëra të burgosurve politikë, veçanërisht pas protestave mbarëkombëtare anti-qeveritare të nëntorit 2019.
Disa muaj pas asaj kryengritjeje, Amnesty International publikoi një raport me titull “Shkelje mbi Njerëzimin,” i cili jepte detaje mbi përdorimin sistematik të rrahjeve, goditjeve me kamxhik, shokut elektrik, djegieve kimike, ekzekutimeve të rreme, e kështu me radhë. Gjithashtu, kjo organizatë që mbron të drejtat njerëzore ka konfirmuar se mandati i Raisi-t si kryegjyqtar ka koinçiduar me një rritje të përdorimit të dënimit me vdekje, specifikisht si vegël për shtypjen e disidencës. Por ai nuk ka qenë aspak i vetmi që e ka rritur përdorimin e dhunës politike gjatë këtyre pak viteve të fundit. Veprimet e disa figurave të tjera udhëheqëse pasqyrojnë qartë mentalitetin konservator që do ta udhëheqë me siguri presidencën gjatë katër viteve të ardhshme, edhe nëse Raisi mposhtet nga një kandidat tjetër.
Nëse do të kishte një kandidat që do të mund ta bënte këtë, me shumë mundësi ai do të ishte Ali Larijani. Si anëtar i vjetër i Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike, ai është pjesë e grupimit më të madh ndonjëherë të kandidatëve presidencialë që përfaqësojnë këtë grup paramilitar konservator. Përpjekjet e tyre të përbashkëta për të siguruar presidencën flasin për një model më të gjerë veprimtarish i cili ka bërë që IRGC ta konsolidojë pushtetin e vet politik, shoqëror, dhe ekonomik me ndihmën e Liderit Suprem të regjimit, Ali Khamenei.
Lufta Iran-Irak bëri që shumë anëtarë të Gardës Revolucionare të mësoheshin me objektivin e këtij institucioni për ta eksportuar revolucionin islamik, dhe në rastin e Larijani-t, ky mision evoluoi më pas duke përfshirë përhapjen e propagandës dhe shtypjen e zërave disidentë, si kryetar i medias shtetërore, Islamic Republic of Iran Broadcasting. Për 10 vjet duke nisur që nga viti 1994, ai ndihmoi në kultivimin e klimës së censurës e cila mbetet edhe sot e kësaj dite në mbarë Iranin dhe vazhdon të gjejë shprehje të reja në epokën e rrjeteve sociale.
Gjatë kryengritjes së nëntorit 2019 dhe protestave të tjera në shkallë të gjerë të kohëve të fundit, ka patur raporte për ndërprerjen e plotë të internetit në zona të gjera të Iranit, dhe të paktën në një rast, në të gjithë vendin. Përpjekje të tilla për të kontrolluar diskursin publik pasqyrojnë trashëgiminë në vazhdim e sipër të censuruesve profesionalë si Larijani. Dhe ai nuk është i vetmi që është regjistruar si kandidat për farsën e zgjedhjeve presidenciale.
Edhe Ezzatollah Zarghami ka shërbyer si drejtor i IRIB për 10 vite, duke përfshirë mandatin e Larijani-t si kryetar i parlamentit. Pasi kishte shërbyer më përpara si transmetues në radio për IRGC-në, Zarghami me sa duket ishte entuziast për ta aplikuar trajnimin e tij paramilitar në rolin që kishte në mediat shtetërore, dhe kështu, nga viti 2004 e në vazhdim, pati një rritje të dukshme në numrin e rasteve të transmetimit nga IRIB të videove të rrëfimeve të rreme nga aktivistë e disidentë. Kjo praktikë vazhdon edhe sot, dhe mori një vëmendje të veçantë vitin e shkuar me ekzekutimin e kampionit të mundjes, Navid Afkari, i cili ishte torturuar së bashku me vëllezërit e tij pasi kishte marrë pjesë në kryengritje anti-qeveritare, dhe më pas u ekzekutua për një vrasje që nuk mund ta ketë kryer ai.
Vdekja e Afkari-t hodhi dritë të mëtejshme mbi urrejtjen e hapur të gjyqësorit për të drejtat njerëzore nën udhëheqjen e Raisi-t. Dhe përtej kësaj, tregoi edhe vazhdimësinë që ekziston midis obsesionit të këtij organi me disidentët dhe mentalitetit të ngjashëm që gjendet mes oficerëve të IRGC-së, mediave shtetërore, dhe institucioneve e individëve të tjerë udhëheqës të regjimit.
Ky represion është shfaqur qartë edhe përpara se të dilnin raportet mbi torturat sistematike. Ndërkohë që gjyqësori mori përsipër ta vazhdonte presionin mbi aktivistët, ishin IRGC ata që përgatitën terrenin gjatë kryengritjes së 2019-ës kur, brenda vetëm pak ditësh, qëlluan për vdekje rreth 1,500 protestues paqësorë e kalimtarë të pafajshëm. Ndonëse zyrtarët iranianë kanë tentuar ta minimizojnë si incident, Amnesty International ka konfirmuar se, kur pushkatarët e IRGC hapnin zjarr mbi turmat e njerëzve në dhjetëra lokalitete të ndryshme, ata gjuanin me qëllimin për të vrarë.
Tani regjimi ka përqafuar kandidimin e një numri të paprecedent njerëzish statusi i të cilëve brenda IRGC-së nënkupton që janë të lidhur tepër ngusht me këtë krim, si dhe krime të tjera kundër njerëzimit. Duke vepruar kështu, autoritetet iraniane lënë të kuptohen dy gjëra: se ata nuk kanë asnjë ndjenjë turpi apo keqardhjeje për sa i përket sulmeve mbi popullin e vet, dhe se kanë shumë pak frikë nga pasojat që mund t’u vijnë nga komuniteti ndërkombëtar për incidente të tilla.
Ky mesazh i fundit bëhet edhe më shqetësues kur merr parasysh që tentativat për ta shtypur opozitën demokratike në fakt i kanë kapërcyer kufijtë e Iranit. Në qershor 2018, rreth gjashtë muaj pas protestave mbarëkombëtare, katër operativë iranianë, përfshirë një diplomat të lartë, u kapën në tentativë për të shpërthyer një bombë në tubimin për një “Iran të Lirë,” tubim i cili ishte organizuar jashtë Parisit nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit.
Ky komplot terrorist ishte në fakt vetëm një mes disa komploteve të zbuluara po atë vit, dhe ndjekja penale e diplomatit terrorist Assadollah Assadi tregoi se ai kishte kultivuar një rrjet operativësh të përhapur në një pjesë të madhe të Europës.
Kushdo që të jetë presidenti i ardhshëm i Iranit, Raisi, Larijani, apo dikush tjetër, nuk ka dyshim që ai do ta mbështesë operimin e vazhduar të këtij rrjeti terrorist, ashtu siç do të mbështesë edhe vazhdimin e shtypjes mbi ata që kërkojnë një alternativë demokratike brenda vendit. Me këtë gjë në mendje, politikë-bërësit perëndimorë duhet t’i shmangen përsëritjes së gabimit të vitit 2013, kur shumë supozuan se çështjet e Iranit do të përmirësoheshin pas fitores në zgjedhje nga më pak i ligu i një vargu të ligjsh. Kjo ishte naive atëherë, dhe është edhe më naive tani kur konflikti midis regjimit iranian dhe popullit të tij është përshkallëzuar në mënyrë dramatike.
Nuk ka asnjë “reformist” në sistemin iranian. Nëse politikë-bërësit perëndimorë duan të mbështesin dikë në këtë garë, kjo mbështetje duhet të jetë për ata aktivistë iranianë që po i nxisin bashkatdhetarët e tyre për t’i bojkotuar krejtësisht zgjedhjet dhe për ta bërë të qartë që vota e tyre “është për ndryshim regjimi.”
Teheran – Aktivitetet e Njësive të Rezistencës dhe mbështetësit e MEK, duke bërë thirrje për bojkotin e zgjedhjeve të rreme presidenciale të regjimit – “Maryam Rajavi: Vota e popullit iranian: Jo për regjimin klerik, po për lirinë dhe demokracinë” – 18 maj 2021
“Vota e Popullit Iranian: Jo Regjimit Klerik, Po Lirisë dhe Demokracisë”
Gjatë javës së kaluar, mbështetësit e Muxhahedin-e Khalq (MEK / PMOI) dhe Njësitë e Rezistencës në qytete të ndryshme në Iran, veçanërisht në Teheran, postuan parulla dhe pankarta, shkruanin mbishkrime dhe shpërndanë fletëpalosje që bënin thirrje për bojkot të mollahëve dhe zgjedhjeve të rreme presidenciale.
Përveç zonave të ndryshme të Teheranit, aktivitetet u zhvilluan në Mashhad, Isfahan, Ahvaz, Karaj, Khorramabad, Neyshabur, Qom, Zahedan, Esfarayen, Nikshahr dhe Chalus.
Letër Komisionit Hetimor të KB për Hetimet në Ekzekutimet Jashtëgjyqësore të Iranit të Mijëra të Burgosurve Politikë 1988
3 Maj, 2021
Më 3 shtator 2020, shtatë raportues specialë të Kombeve të Bashkuara u shkruan autoriteteve iraniane duke deklaruar se ekzekutimet jashtëgjyqësore të vitit 1988 dhe zhdukjet me forcë të mijëra të burgosurve politikë “mund të përbëjnë krime kundër njerëzimit”.
Në letër thuhet se familjet e viktimave, të mbijetuarit dhe mbrojtësit e të drejtave të njeriut janë sot “subjekt i kërcënimeve të vazhdueshme, ngacmimeve, frikësimeve dhe sulmeve për shkak të përpjekjeve të tyre për të kërkuar informacion mbi fatin dhe vendndodhjen e individëve dhe kërkesat e tyre për drejtësi. ”
Ekspertët e KB të të drejtave të njeriut gjithashtu shprehën alarmin për shkatërrimin e varreve masive dhe mungesën e hetimit dhe ndjekjes penale të autorëve të krimit.
“Ekziston një mosndëshkim sistematik nga ata që urdhëruan dhe kryen ekzekutimet jashtëgjyqësore”, thanë ata, duke shtuar: “Shumë nga zyrtarët e përfshirë vazhdojnë të mbajnë pozicione të pushtetit përfshirë organet kryesore gjyqësore, prokuroriale dhe qeveritare.” Ato përfshijnë Shefin aktual të Drejtësisë dhe Ministrin e Drejtësisë.
Ekspertët e KB thanë se dështimi i organeve të KB për të vepruar mbi masakrën e vitit 1988 ka “pasur një ndikim shkatërrues mbi të mbijetuarit dhe familjet” dhe “inkurajoi” autoritetet iraniane “të fshehin fatin e viktimave dhe të mbajnë një strategji të devijimit dhe mohimin. ”
Ne e mbështesim thirrjen e ekspertëve të KB-së ndaj bashkësisë ndërkombëtare për “hetimin e rasteve, duke përfshirë krijimin e një hetimi ndërkombëtar”.
Ne i bëjmë thirrje Këshillit të KB për të Drejtat e Njeriut që t’i japë fund kulturës së mosndëshkimit që ekziston në Iran duke krijuar një Komision Hetimor për ekzekutimet masive jashtëgjyqësore të vitit 1988 dhe zhdukjet me forcë. Ne e nxisim Komisionerin e Lartë Michelle Bachelet të mbështesë krijimin e një Komisioni të tillë.
Është arrestuar nëna e moshuar e një djali të ri të vrarë nga forcat e sigurisë gjatë kryengritjes mbarëkombëtare të nëntorit 2019.
Agjentë të Departamentit të Inteligjencës në Ahvaz arrestuan të dielën, më 16 maj 2021, zonjën Badrieh Hamidavi, nënën e një djali të ri me emrin Ali Tamimi, i cili u vra nga forcat e sigurisë në nëntor 2019.
Znj. Hamidavi me sa duket kishte mirëpritur dhe përshëndetur djemtë e rinj që ishin mbledhur jashtë shtëpisë së saj në nderim të birit të saj të rënë dëshmor, Ali Tamimi.
Djali tjetër i saj, Mohammad Tamimi, është qëlluar për vdekje nga forcat e sigurisë në vitin 2012.
Banorët kanë thënë se në Ahvaz janë zhvilluar tubime të shumta për të përkujtuar dëshmorët e nëntorit 2019 dhe ata që janë ekzekutuar padrejtësisht nga regjimi, ditën e Fitër Bajramit, që shënon fundin e Ramazanit, muajit të shenjtë mysliman të agjërimit.
Janë arrestuar gjithashtu edhe 10-15 djem të rinj të cilët janë dërguar në vende të panjohura.
Shërbimet e inteligjencës të regjimit klerikal i kanë bërë këto arrestime arbitrare mes datave 14 dhe 16 maj 2021, në lagjet Zowiyeh, Alavi të Ahvaz, dhe në qytezën Taleghani të Portit të Mahshahr, që ka qenë një nga kryeqendrat e protestave gjatë kryengritjes mbarëkombëtare në nëntor 2019.
Rostam Ghasemi, 57 vjeç, u bë pjesë e IRGC-së në vitin 1981. Pas luftës Iran-Irak, ai u bë pjesë e Zyrave Qendrore të Khatam al-Anbiya të IRGC-së, përgjegjëse për kontrata qeveritare ndërtimi goxha fitimprurëse. Në 2007-ën, ai u bë komandant i Khatam al-Anbiya, pozicion që e mbajti deri në vitin 2011.
Nga gushti 2011 deri në 2013-ën, ai ishte Ministër i Naftës nën Presidentin e atëhershëm Mahmoud Ahmadinejad, gjë që e bëri Departamentin amerikan të Thesarit ta deklaronte Ministrinë e Naftës të regjimit si të dominuar nga IRGC.
Korrupsioni
Gjatë mandatit të tij, parregullsitë astronomike financiare, vjedhjet në detyrë, ryshfetet, dhe krime të tjera financiare, përfshirë blerjen e 30 platformave të naftës pa “formalitetet e tenderit të prokurimit”, shkelje të tjera në blerjen e 25 platformave të tjera të naftës, “zhdukja” e një numri platformash nafte, njëra prej të cilave (Fortuna) kushtonte 87 milion dollarë dhe u gjet më pas në Gjirin e Meksikës, u bënë lajme të zakonshme.
Ghasemi dhe ish-presidenti i regjimit, Mahmoud Ahmadinejad.
Rostami, përmes kontrollit të tij mbi kompani të ndryshme transporti e sigurimesh, dhe me anë të vjedhjeve në shitblerjen e naftës së Iranit, ka akumuluar fitime astronomike, duke mbushur xhepat e veta e të IRGC-së. Ai ua ka transferuar rregullisht kontratat e naftës krudo shokëve të tij në IRGC (p.sh. komandantit të Forcave të Sigurisë së Shtetit Esmail Ahmadi-Moghaddam, një shitje 240 milion dollarëshe) për shitje të mëtejshme e fitime personale. Vjedhjet dhe korrupsioni i tij përbuzen gjerësisht nga qytetarët iranianë të cilët thërrasin: “Nëse do të reduktoheshin vjedhjet, problemet tona do të zgjidheshin”.
How the Islamic Revolutionary Guards Corps IRGC plunders Iran’s economy
Sanksionet ndërkombëtare dhe terrorizmi
Rostam Ghasemi e ka patur emrin e tij në listat e sanksioneve të Këshillit të Sigurimit të OKB, Shteteve të Bashkuara, Bashkimit Europian, dhe Australisë si komandant i Zyrave Qendrore Khatam al-Anbiya të IRGC-së. Ai u hoq nga listat e sanksioneve ndërkombëtare pasi u bë ministër. Më 4 shtator 2019, Departamenti amerikan i Thesarit vuri sanksione mbi Ghasemi-n dhe djalin e tij për shkak të një rrjeti të transportit të naftës që kontrollohet nga IRGC. Ky rrjet njihet si “rrjeti i transportit të naftës-për-terrorizëm.”
Zyra për Kontrollin e Aseteve të Huaja (OFAC) në Departamentin amerikan të Thesarit (OFAC) listoi Rostam Ghasemi-n dhe një rrjet kompanish të paguara nga Ghasemi dhe operativë të Hezbollah për të transportuar miliona fuçi nafte krudo, kryesisht në drejtim të regjimit sirian. Ky listim u bë në shtator 2019 sipas Urdhrit Ekzekutiv 13224.
Ghasemi është gjithashtu i përfshirë thellë në mbështetjen financiare për Bashar al-Assad dhe për regjimin e tij në Siri, si dhe në pajisjen me armë të Houthi-ve të Jemenit.
Poste të tjera që ai ka mbajtu:
Menaxher dhe Kryetar i Bordit të Kompanisë për Inxhinierinë e Naftës
Kryetar i Bordit të Kompanisë Iraniane për Industrinë Detare (Sadra)
Kryetar i Bordit të Kompleksit Iranian të Ndërtimit të Anijeve & Industrive Bregdetare (ISOICO)
Viktimat e Iranit Covid-19 kanë tejkaluar 291,000, sipas Organizatës Popullore Muxhahedine të Iranit (PMOI / MEK). Me viktimat e Covid-19 që ngrihen me shpejtësi, media shtetërore pranon politikat çnjerëzore të regjimit, e cila ka rezultuar në këtë katastrofë dhe paralajmëron kryengritjet mbarëkombëtare.
Të hënën, e përditshmja shtetërore Sharq shkruajti: “Mes krizave të vendit, përtej argumenteve të zyrtarëve [luftimeve], dhe ndërsa ne po arrijmë ditët kritike dhe vendimtare të [zgjedhjeve të rreme] në emër të njerëzve, thirrjet e të cilëve humbin në trazira e ngjarjeve, ne paralajmërojmë për çështjen më të rëndësishme dhe jetësore të jetës këto ditë. Sigurimi dhe shpërndarja e vaksinave duhet të jetë misioni i parë i të gjitha agjencive qeveritare. ”
COVID-19 Claims 200,000 Victims in Iran
Regjimi iranian nisi një politikë çnjerëzore Covid-19 që nga ditët e para të shpërthimit. Zyrtarët e regjimit kanë minimizuar krizën dhe lideri suprem i mullahëve Ali Khamenei ndaloi hyrjen e vaksinave amerikane dhe evropiane në janar 2021. Khamenei dhe regjimi i tij janë përpjekur të përdorin virusin vdekjeprurës si një aleat për të kontrolluar shoqërinë e zemëruar të Iranit.
“Disa qeveri akuzohen për përdorimin e koronavirusit. Qeveritë dhe regjimet po përdorin shpërthimin Covid-19 për të mbuluar dobësinë dhe joefikasitetin e tyre dhe duke krijuar frikë, shqetësim dhe kufizime për njerëzit, bëjnë mundësi për veten e tyre, ”E përditshmja Etemad të dielën, pranoi indirekt politikën çnjerëzore të regjimit Covid-19 .”
“Lajmet dhe informacionet kontradiktore në lidhje me importet e vaksinave tregojnë një fragmentim në sistemin kritik të vendimmarrjes,” pranoi Sharq.
Ndërsa shumë vende po ndërmarrin hapa të mëdha në vaksinimin e popullsisë së tyre dhe shumë të tjerë mbajnë bllokime, regjimi i mullahëve i detyron njerëzit të punojnë dhe shkollojnë dhe nuk ka filluar një plan të suksesshëm të vaksinimit.
“Lajmi për zhdukjen e disa dërgesave të vaksinave në vend dhe vërejtjet kontradiktore të zyrtarëve të Ministrisë së Shëndetësisë kanë ngritur dyshime rreth vaksinimit masiv në kohën më të shkurtër të mundshme”, shkroi e përditshmja shtetërore Arman të Dielën.
“Task Forca Kombëtare Covid-19 ka urdhëruar shkollat të mbajnë provimet përfundimtare personalisht, pavarësisht protestave të studentëve dhe familjeve të tyre vazhdojnë në pjesë të ndryshme të vendit,” shton e përditshmja Arman, duke iu referuar protestave të fundit në Iran nga studentët kundër provimet personale.
E perditshmja Arman pranon se “menaxhimi i vendit Covid-19 ka qenë i paqëndrueshëm dhe vendimet e papritura dhe kontradiktore të [zyrtarëve] vetëm kanë hutuar qytetarët dhe kanë ulur ndjeshmërinë e publikut për krizën.”
Politika çnjerëzore e regjimit Covid-19 ka ndikuar gjithashtu në jetesën e popullit iranian, përveç se mori jetën e qindra njerëzve çdo ditë.
“Përhapja e Covid-19 zbuloi dobësitë e [regjimit]. Ne e pamë atë në vendin tonë ku çmimi i një telefoni celular është i njëjtë me çmimin e një makine. Prandaj, miliona studentë janë të privuar nga arsimi në internet. Njerëzit ose duhet të vjedhin ose të bëhen shitës ambulantë rrugësh për të mbijetuar dhe për të ushqyer veten në ditët kur ata kanë humbur punën e tyre të nderuar, “shkroi e përditshmja Arman në një artikull tjetër të Dielën.
E perditshmja Arman paralajmëron zyrtarët e regjimit se politika e tyre çnjerëzore Covid-19 ka rritur shpërthimin e shoqërisë.
“Covid 19 synon shoqërinë, dhe shumë ekspertë, pavarësisht nga rreziku i prekjes nga virusi, janë të shqetësuar për të ardhmen dhe përkeqësimin e kushteve të shoqërisë. Ndërkohë, konferenca e djeshme për shtyp e kreut të Organizatës së Mjekësisë Ligjore parashikon një katastrofë të heshtur dhe të fshehur nën lëkurën e qyteteve, ”shkroi Arman.
“Problemet ekonomike, inflacioni dhe frika nga vdekja dhe sëmundjet kanë ulur në mënyrë drastike durimin e njerëzve. Njerëzit udhëtojnë në qytet si lëvizin fuçi pluhuri që mund të shpërthejnë në çdo moment, ” paralajmëronte e përditshmja Arman.
Me fjalë të tjera, politika çnjerëzore e regjimit Covid-19 ka dështuar. Protestat e vazhdueshme në Iran konfirmojnë gjithashtu se Khamenei dhe regjimi i tij nuk kanë arritur të shtypin shoqërinë e paqëndrueshme të Iranit. Kështu, si paralajmërim i medias shtetërore, një kryengritje tjetër mbarëkombëtare është e pashmangshme.
Të hënën, 17 maj 2021, rojet e burgut qendror të Urmisë sulmuan një lagje dhe rrahën për vdekje njërin nga të burgosurit, Amir Rezaei, 35 vjeç, i cili kishte kaluar 10 vjet të dënimit të tij 20-vjeçar.
Rojet represive e hodhën Amir Rezaei poshtë shkallëve nga kati i dytë dhe ndërsa ai ishte plagosur rëndë, e tërhoqën atë në izolim dhe vazhduan ta rrahin dhe torturojnë. Ndërsa ishte pa ndjenja për shkak të rrahjeve, Rezaei u dërgua në qendrën mjekësore të burgut por vdiq një orë më vonë.
Megjithëse shenjat e torturave dhe rrahjeve në trupin e të burgosurit janë të dukshme, roja i burgut dhe agjentët e regjimit pretendojnë se Rezaei vdiq nga mbidoza e një droge.
Vrasja e të burgosurve është rutinë në regjimin klerik dhe është përshpejtuar gjatë mandatit të Ebrahim Raisi si Shefi i Drejtësisë. Rezistenca iraniane përsërit nevojën që një delegacion i Kombeve të Bashkuara për gjetjen e fakteve të vizitojë burgjet dhe të takohet me të burgosurit.
Kjo pjesë është pjesë e disa artikujve tanë që mbulojnë zgjedhjet e rreme presidenciale të regjimit iranian.
Një vështrim në mediat shtetërore të Iranit në ditët e fundit tregon se si luftimet e regjimit janë rritur përpara zgjedhjeve të rreme presidenciale dhe sa fals janë parullat e të ashtuquajturve kandidatë të regjimit për reformimin e situatës së rëndë të Iranit. Ata gjithashtu nënvizojnë se më shumë njerëz po bashkohen me fushatën për të bojkotuar zgjedhjet e regjimit.
“Ndërsa simpatizantët e sistemit nënvizojnë vazhdimisht motivimin shumë të ulët të njerëzve për të marrë pjesë në zgjedhje, pyetja serioze është pse [kandidatët] janë të zënë me fasadën dhe duke mos i kushtuar vëmendje problemeve thelbësore?” shkroi e përditshmja shtetërore Arman të Dielën.
Ndërsa nënvizon se “Sondazhet shkencore dhe të paanshme” kanë konfirmuar pjesëmarrjen e ulët në zgjedhje, e përditshmja Arman paralajmëron se premtimet e zbrazëta të kandidatëve “Do të rrisin distancën e votuesve nga kutitë e votimit”.
Shumë nga kandidatët e regjimit, kryesisht Shefi i Gjyqësorit Ebrahim Raisi (aka Gjyqtar i Varur), kohët e fundit premtuan të luftonin korrupsionin. Ky premtin fals vjen kur ekonomia e Iranit është rrënuar nga korrupsioni i institucionalizuar i zyrtarëve të regjimit, duke përfshirë mentorin e Raisi, udhëheqësin suprem të regjimit Ali Khamenei dhe të ngjashmit e tij.
Përveç kësaj, Raisi dhe kandidatë të tjerë kanë mbajtur pozicione të larta në regjim në 42 vitet e fundit dhe mund të kishin zgjidhur problemet e njerëzve.
“Gjatë 42 viteve të fundit që keni mbajtur pozicione të ndryshme ekzekutive dhe gjyqësore, nuk keni parë korrupsion? A nuk e shikonit të institucionalizohej? A nuk i kishit mjetet për t’u marrë me korrupsionin? ” E përditshmja Arman nënvizoi të Dielën në një artikull të titulluar “Aktakuza e kandidatëve kundër menaxhimit të vendit”.
Artikulli i Arman pranon se nën teokracinë qeverisëse, nuk ka zgjidhje për problemet e Iranit. “Kushdo që merr degën ekzekutive të vendit për katër vitet e ardhshme ka një rezultat, dhe kjo është joefikasiteti i menaxhimit të vendit gjatë 40 viteve të fundit,” shton e përditshmja Arman.
Në mënyrë të ngjashme, bota shtetërore Jahan-e Sanat të Dielën, ndërsa i referohej njohjes së kandidatëve për situatën e rëndë shoqërore dhe ekonomike të Iranit, nënvizoi rolin e tyre në krijimin e këtyre krizave.
“Të njëjtët individë duan të fajësojnë rivalët e tyre. Tani iranianët thonë se këta [kandidatë] secili ishin drejtues të lartë në institucione dhe organizata të ndryshme për katër dekadat e fundit dhe ata e mashtruan ekonominë e Iranit, ”shkroi Jahan-e Sanat.
Për shkak të korrupsionit të regjimit, kriza ekonomike e Iranit e ka kthyer shoqërinë në një fuçi pluhuri. Përpara zgjedhjeve të rreme të regjimit, media shtetërore paralajmëron një trazirë shoqërore.
“Në një përkufizim të përgjithshëm, mungesa e shpërndarjes së drejtë të subvencioneve midis njerëzve, mungesa e një perspektive pozitive ekonomike, politika e dobët e jashtme, lufta luftarake, aventurizmi rajonal, mungesa e transparencës me njerëzit, mungesa e pavarësisë së bankës qendrore, shtypja e monedhës dhe njerëzit mosbesimi, janë shkaqe të rëndësishme të mallkimit të inflacionit në qeveri të ndryshme, ”shkroi e diela e drejtuar nga shteti Ebtekar çdo ditë.
“Problemet ekonomike, inflacioni dhe frika nga vdekja dhe sëmundjet kanë ulur në mënyrë drastike durimin e njerëzve. Njerëzit udhëtojnë në qytet si lëvizëse të fuçive pluhur që mund të shpërthejnë në çdo moment, ”paralajmëroi e përditshmja Arman të Dielën.
Mbi 1,500 u vranë në Kryengritjen Mbarëkombëtare të Popullit Iranian në nëntor 2019
Regjimi iranian do të mbajë zgjedhjet e tij të rreme presidenciale në 18 qershor. Ndërsa afrohet data, më shumë iranianë bashkohen në fushatën për bojkotin e zgjedhjeve farsë. Kohët e fundit, një video nga Irani tregon disa nëna të dëshmorëve të kryengritjes së Nëntorit 2019 me guxim të bëjnë thirrje për bojkotin e zgjedhjeve të rreme të Presidentit të regjimit. Këto nëna të guximshme bëjnë thirrje për ndryshimin e regjimit dhe njoftojnë se vota e tyre është përmbysja e regjimit nga populli iranian.
Pas protestave të nëntorit 2019, forcat e regjimit vranë mbi 1500 protestues të pafajshëm. Për shkak të brutalitetit të regjimit dhe krizës së vazhdueshme ekonomike dhe sociale, konflikti i njerëzve me regjimin ka arritur një pikë të pakthyeshme. Njerëzit synojnë regjimin në tërësinë e tij.
Javën e shkuar mori fund regjistrimi për farsën e zgjedhjeve presidenciale të regjimit iranian, dhe supozohet gjerësisht që Ebrahim Raisi do ta kryesojë garën. 
Teheran – Aktivitetet e Njësive të Rezistencës dhe mbështetësit e MEK, duke bërë thirrje për bojkotin e zgjedhjeve të rreme presidenciale të regjimit – “Maryam Rajavi: Vota e popullit iranian: Jo për regjimin klerik, po për lirinë dhe demokracinë” – 18 maj 2021
Letër e Hapur
Viktimat e Iranit Covid-19 kanë tejkaluar 291,000, sipas Organizatës Popullore Muxhahedine të Iranit (PMOI / MEK). Me viktimat e Covid-19 që ngrihen me shpejtësi, media shtetërore pranon politikat çnjerëzore të regjimit, e cila ka rezultuar në këtë katastrofë dhe paralajmëron kryengritjet mbarëkombëtare.
Të hënën, 17 maj 2021, rojet e burgut qendror të Urmisë sulmuan një lagje dhe rrahën për vdekje njërin nga të burgosurit, Amir Rezaei, 35 vjeç, i cili kishte kaluar 10 vjet të dënimit të tij 20-vjeçar.
