Tetë vitet e fundit e kanë ilustruar edhe më tej këtë fakt, pasi mandati i presidentit të ashtu-quajtur reformist, Hassan Rouhani, nuk mbajti asnjë nga premtimet e fushatës së tij zgjedhore dhe madje rezultoi në kushte edhe më të këqija në shumë aspekte. Kjo nuk ka qenë asnjëherë më e qartë sesa në nëntor 2019, kur populli iranian zhvilloi një kryengritje anti-qeveritare që u përhap në gati 200 lokalitete, dhe autoritetet u përgjigjën duke hapur zjarr mbi turmat e duke vrarë 1,500 njerëz. As Rouhani, as ndonjë “reformist” tjetër nuk veproi për ta ndalur këtë masakër. Madje, asnjë nuk e mori mundimin ta kritikonte atë publikisht apo ta pranonte raportin e mëvonshëm të Amnesty International, ku tregohej se mijëra aktivistë ishin torturuar gjatë muajve pas kryengritjes.
Tani, individi që i mbikëqyri ato tortura si kryetar i gjyqësorit iranian pritet të dalë në krye të garës së votimeve presidenciale muajin e ardhshëm. Sipas raporteve, Ebrahim Raisi është kandidati i parapëlqyer i Liderit Suprem të regjimit, Ali Khamenei.
I irrituar nga krimet dhe gënjeshtrat e të dy fraksioneve të regjimit, të ashtu-quajtura “reformistë” dhe “konservatorë,” populli iranian ka arritur në përfundimin se zgjedhjet në Iran i shërbejnë vetëm qëllimit për të blerë legjitimitet për një regjim kriminal, dhe nuk do të ndryshojnë asgjë në jetët e njerëzve. Kjo është arsyeja pse ata i janë bashkuar thirrjes së grupit kryesor opozitar, Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), për t’i bojkotuar zgjedhjet dhe për t’ia mohuar Teheranit pretendimet për legjitimitet politik. Misioni i kësaj përpjekjeje për bojkot është i lidhur qartë me mesazhin që është rrënjosur në një pjesë të madhe të shoqërisë iraniane duke nisur nga janari 2018, me një kryengritje mbarëkombëtare që do të rifillonte në një shkallë edhe më të gjerë në nëntor 2019.

Pjesëmarrësit në të dyja këto lëvizje protestuese thërrisnin me sllogane si “vdekje diktatorit” dhe “reformistë, konservatorë: loja mbaroi.” Në këtë mënyrë, ata janë shprehur qartë kundër të gjithë kandidatëve për pozicione të larta në sistemin aktual dhe e kanë bërë të qartë që e vetmja rrugë drejt reformës në Iranin modern është përmes ndryshimit të regjimit.
Ky mesazh e shpjegon shumë mirë përgjigjen histerike të regjimit.

Dy javë më parë, një grup aktivistësh iranianë u mblodhën në varrezën Khavaran të Teheranit për të protestuar mungesën e vazhduar të kërkesës për llogari lidhur me një incident që është përshkruar si “krimi më i rëndë i Republikës Islamike” dhe një nga krimet më të rënda kundër njerëzimit që kanë ndodhur në botë gjatë gjysmës së dytë të shekullit të 20-të. Pothuajse të gjithë pjesëmarrësit në këtë demonstratë ishin prekur personalisht nga masakra e 1988-ës ndaj të burgosurve politikë, dhe shumë prej tyre besonin se njerëzit e tyre të dashur janë varrosur fshehtazi në varrezën ku u zhvillua tubimi.

Protestuesit në varrezën Khavaran mbanin afishe ku e quanin Ebrahim Raisi-n si “laron e 1988-ës,” duke nënvizuar rolin e tij kyç në komisionin e vdekjes të Teheranit, komision përgjegjës për pjesën më të madhe të ekzekutimeve.
Është raportuar gjerësisht se Ebrahim Raisi është kandidati i parapëlqyer i Liderit Suprem të regjimit, Ali Khamenei, në farsën e zgjedhjeve presidenciale. Raisi e ka mbrojtur krejt qartë trashëgiminë e kësaj masakre si dhe fatwa-n me anë të së cilës Khomeini dha urdhër për vrasjen sistematike të anëtarëve të MEK dhe kundërshtarëve të tjerë të diktaturës teokratike.

Varreza Khavaran është vetëm një nga shumë vende që besohet se janë vendndodhje të varreve masive të fshehta. Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK), anëtarët e së cilës përbëjnë shumicën dërrmuese të viktimave të masakrës, kanë identifikuar të paktën 36 vendndodhje të tilla. Të gjitha këto vende së bashku besohet se mbajnë trupat e 30,000 njerëzve të vrarë nga autoritetet e regjimit brenda një periudhe disa mujore.

Gjykata Superiore e Ontario, Kanada, vendosi që rrëzimi i fluturimit Ukrainian Airlines PS752 nga Gardat Revolucionare (IRGC) ishte një akt i qëllimshëm i terrorizmit.

Pas vendimit të gjykatës, Znj. Marjam Raxhavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), tha: Duke pasur parasysh hidhërimin e pafund të familjeve të viktimave, si hapi i parë drejt drejtësisë, vendimi është shkak për urime. Ashtu si populli iranian, bota po bëhet pak më e njohur me natyrën dhe sjelljen anti-njerëzore të regjimit klerik dhe IRGC.

Zonja Raxhavi nxiti Kanadanë, Bashkimin Evropian dhe vendet e tjera në mbarë botën që të përcaktojnë menjëherë  IRGC si një vend terrorist.

Aktgjykimi i Gjykatës së Ontarios vuri në dukje se IRGC “e dinte që Fluturimi PS 752 ishte një aeroplan civil dhe e qëlloi atë me qëllim për ta shkatërruar “.

Ali Khamenei, Hassan Rouhani, udhëheqës të tjerë të regjimit dhe komandantë të IRGC-së duhet të sillen para drejtësisë për katër dekada të gjenocidit, krimeve kundër njerëzimit dhe krimeve të luftës.

Sekretariati i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI)

20 maj 2021

Ish-presidenti i regjimit Mahmoud Ahmadinejad ka bërë bujë duke zyrtarizuar kandidimin e tij për të rifituar pozicionin që la në 2013-ën. Zgjedhja në 2013-ën e të ashtu-quajturit reformist Hassan Rouhani është përshkruar nga disa në Perëndim si fitore për “reformistët” brenda regjimit.

Një analizë e kohëve të fundit tregon se mesatarja vjetore e ekzekutimeve në Iran ka qenë në fakt më e lartë gjatë periudhës së “reformistit” Rouhani sesa gjatë periudhës kur “konservatori” Ahmadinejad ishte president. Dhe gjatë tetë viteve të fundit, këto mbi 4,000 ekzekutime as nuk i përfshijnë fare mijëra vrasjet jashtë-gjyqësore që janë shkaktuar përmes torturës, mohimit të kujdesit mjekësor, sidomos gjatë pandemisë së koronavirusit, dhe përmes sulmeve direkte që kanë çuar në vdekje, në mungesë të arrestimit.

Forcat e sigurisë të regjimit iranian i kanë qëlluar protestuesit nga afër gjatë protestave të nëntorit 2019