Spastrimi i Kandidatëve të Zgjedhjeve Është një Përpjekje për të Konsoliduar Regjimin, për të Ushtruar Represion Maksimal, si dhe një Pasqyrim i Qartë i Krizës së Përmbysjes dhe Fazës Finale të një Diktature Fetare dhe Terroriste

Ebrahim Raisi, laroja i masakrës së 1988-ës, një nga kriminelët më të këqij kundër njerëzimit, do të jetë presidenti i ardhshëm i regjimit.

Zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), ka thënë se Khamenei ka hedhur hapa për ta konsoliduar regjimin dhe rritur në maksimum represionin duke i spastruar kandidatët presidencialë që kishin marrë pjesë në të gjitha krimet e regjimit gjatë 40 viteve të fundit. Kjo është shenjë e qartë e krizës së përmbysjes të regjimit dhe fazës finale të diktaturës fetare e terroriste.

Nga frika e përmbysjes së regjimit dhe kryengritjes së ushtrisë së të papunëve e të uriturve, Khamenei ka përgatitur terrenin për eliminimin e rivalëve të Ebrahim Raisi-t, i cili është laroja i masakrës së 1988-ës, vrasësi i anëtarëve të Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI), dhe një nga kriminelët më të këqij kundër njerëzimit në 50 vitet e fundit.

Skualifikimi i individëve si Brigadier Gjeneral Ali Larijani i IRGC-së, i cili është arkitekt i censurës dhe represionit, kryetar i parlamentit të regjimit për 12 vite, dhe ka qenë gjithmonë pjesë e rrethit të brendshëm të Khamenei-t, do ta bëjë bazën e pushtetit të regjimit më të ngushtë e më të brishtë, do t’i ashpërsojë në mënyrë të paprecedent grindjet e brendshme të regjimit, dhe kështu, do ta përshpejtojë procesin e shpërthimit të brendshëm e përmbysjes së regjimit.

Foto fajli: postera të fushatës të grisura nëpër mure

Ministria e Brendshme e regjimit iranian ka shpallur emrat e miratuar nga Këshilli i Gardianëve, të kandidatëve që do të garojnë për president në farsën e zgjedhjeve të ardhshme presidenciale. Këshilli i Gardianëve i ka spastruar të gjithë kandidatët përveç shtatë zyrtarëve më besnikë ndaj Liderit Suprem të regjimit, Ali Khamenei.

Në dhjetor 2017, protestat kundër përkeqësimit të gjendjes ekonomike në Iran nisën të përhapeshin nga qyteti në qytet, duke marrë ndërkohë përsipër një mesazh më të përgjithshëm politik. Nga mesi i muajit pasardhës, kjo lëvizje protestuese kishte përfshirë mbi 100 lokalitete dhe sllogane si “vdekje diktatorit” si dhe thirrje të tjera të qarta për ndryshim regjimi.
Hamdeli i referohet në mënyrë specifike kryengritjes së 2019-ës në paralajmërimin për mundësinë e një bojkoti të organizuar gjerësisht ndaj farsës së zgjedhjeve. Këtë e kanë bërë edhe media të tjera, përfshirë Jahan-e Sanat, e cila ka theksuar problemet e pazgjidhura që qëndrojnë prapa secilës prej lëvizjeve më të fundit protestuese. “Një pjesë e madhe e shoqërisë i ka bojkotuar zgjedhjet për shkak të keqmenaxhimit të krizës së koronavirusit, vështirësive ekonomike, presionit mbi jetesën e njerëzve, dhe neglizhencës së zyrtarëve për sa i përket ngjarjeve shoqërore të janarit 2018 e nëntorit 2019,” shkruhet në një tjetër artikull të datës 25 prill. “Po të kemi parasysh status quo-në, ka shumë pak mundësi të ketë një pjesëmarrje të konsiderueshme votuesish.”
Ky citim është veçanërisht domethënës për arsye se nënvizon të përbashkëtat e të dyja kryengritjeve, bojkotin elektoral që po bëhet gjithnjë e më i dukshëm, dhe faktin që një segment i gjerë i popullsisë “i ka bojkotuar zgjedhjet” në të shkuarën. Pritshmëria e gjerë për një pjesëmarrje të ulët më 18 qershor bazohet pjesërisht në suksesin e fushatës për bojkot që i parapriu zgjedhjeve parlamentare të regjimit në shkurt 2020. Në atë rast, edhe vetë statistikat zyrtare të qeverisë, të cilat shpesh janë të fryra për çështje të tilla, e pohuan se kishin marrë pjesë më pak se gjysma e votuesve të ligjshëm, duke i bërë ato zgjedhjet më jo-popullore në historinë 40-vjeçare të regjimit.
Njësitë e rezistencës të MEK kanë qenë shumë aktive në fushatën për bojkot të zgjedhjeve duke e ditur plotësisht se veprimtaritë e tyre mund të bënin që ata të përfundonin në burg apo të bëheshin objekt i ndjekjes penale, torturës, apo edhe ekzekutimit.
Në disa intervista të fundit me rrjete satelitore lajmesh të lidhura me opozitën demokratike, një numër anëtarësh të Njësive të Rezistencës e kanë shprehur qartë gatishmërinë e tyre për ta bërë sakrificën e madhe, nëse do të jetë nevoja, për përmbushjen e këtij qëllimi. Ndërkohë, mediat shtetërore vazhdojnë thjesht t’i përsërisin shqetësimet për perspektivën e një bojkoti të gjerë që mund të çojë në një kryengritje. Javën e shkuar, gazeta e përditshme Sharq vuri në dukje se kushtet prapa kësaj perspektive janë “një rrezik i madh” dhe se nëse nuk çrrënjosen nga shoqëria iraniane, pasojat do të jenë “shkatërrimtare” për udhëheqjen e regjimit.

Muajt e fundit, mediat shtetërore të Iranit e kanë pohuar faktin që një pjesëmarrje e ulët në farsën e zgjedhjeve të ardhshme presidenciale do ta vërë në dyshim legjitimitetin e regjimit.

Sipas shtetërores Setar-e Sobh më 11 maj, “vetëm 16 përqind e votuesve morën pjesë në zgjedhjet parlamentare [të 2020-ës] në Teheran. Në provinca të tjera, kjo shifër ka qenë edhe më e ulët.” Ndërkohë, shumë nga ata që kanë marrë pjesë, do të votonin nga frika e mos-marrjes së bonuseve. Thuhet se ata që refuzojnë të marrin pjesë në zgjedhje nuk do ta marrin vaksinën kundër Covid-19.

Mohammad Sadr, anëtar i Këshillit të Ekspediencës të regjimit, e konsideron pjesëmarrjen e ulët si një kërcënim për regjimin. “Nëse pjesëmarrja është e ulët, kjo konsiderohet si masa kundër sigurisë. Opozita, brenda dhe jashtë vendit, ka shpallur se nuk duhet të marrim pjesë në zgjedhje për të minuar legjitimitetin e sistemit,” thotë Sadr, sipas të përditshmes shtetërore Etemad më 20 maj.

E përditshmja shtetërore Resalat më 20 maj nënvizonte gjithashtu se “Situata aktuale ka në shënjestër sigurinë e sistemit dhe nxit thirrje për ndryshim regjimi.”

Frika e regjimit nga një bojkot i gjerë i zgjedhjeve presidenciale është rezultat i fushatës së Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK) dhe Njësive të saj të Rezistencës që bëjnë thirrje për bojkotim të farsës së zgjedhjeve.

Për dy muaj, ata kanë organizuar veprimtari të gjera në mbarë Iranin dhe kanë përhapur fjalën në të gjithë sektorët e shoqërisë, kështu që sot shumë iranianë e deklarojnë hapur se nuk do të votojnë, dhe se vota e tyre është për ndryshim regjimi. Kohët e fundit ka qarkulluar një video në rrjetet sociale, ku shfaqet një nënë që ka humbur djalin e saj 19-vjeçar, e cila i pyet njerëzit se çfarë ndryshimi kanë sjellë votimet në këto 42 vjet të fundit?

Pikërisht këtë ndien shoqëria iraniane, dhe siç kanë shpallur njësitë e rezistencës të MEK gjatë këtyre dy muajve plot me veprimtari, populli iranian do ta bojkotojë farsën e zgjedhjeve të regjimit. Vota e tij është për ndryshim regjimi dhe për themelimin e një Irani demokratik.

Tetë vitet e fundit e kanë ilustruar edhe më tej këtë fakt, pasi mandati i presidentit të ashtu-quajtur reformist, Hassan Rouhani, nuk mbajti asnjë nga premtimet e fushatës së tij zgjedhore dhe madje rezultoi në kushte edhe më të këqija në shumë aspekte. Kjo nuk ka qenë asnjëherë më e qartë sesa në nëntor 2019, kur populli iranian zhvilloi një kryengritje anti-qeveritare që u përhap në gati 200 lokalitete, dhe autoritetet u përgjigjën duke hapur zjarr mbi turmat e duke vrarë 1,500 njerëz. As Rouhani, as ndonjë “reformist” tjetër nuk veproi për ta ndalur këtë masakër. Madje, asnjë nuk e mori mundimin ta kritikonte atë publikisht apo ta pranonte raportin e mëvonshëm të Amnesty International, ku tregohej se mijëra aktivistë ishin torturuar gjatë muajve pas kryengritjes.
Tani, individi që i mbikëqyri ato tortura si kryetar i gjyqësorit iranian pritet të dalë në krye të garës së votimeve presidenciale muajin e ardhshëm. Sipas raporteve, Ebrahim Raisi është kandidati i parapëlqyer i Liderit Suprem të regjimit, Ali Khamenei.
I irrituar nga krimet dhe gënjeshtrat e të dy fraksioneve të regjimit, të ashtu-quajtura “reformistë” dhe “konservatorë,” populli iranian ka arritur në përfundimin se zgjedhjet në Iran i shërbejnë vetëm qëllimit për të blerë legjitimitet për një regjim kriminal, dhe nuk do të ndryshojnë asgjë në jetët e njerëzve. Kjo është arsyeja pse ata i janë bashkuar thirrjes së grupit kryesor opozitar, Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), për t’i bojkotuar zgjedhjet dhe për t’ia mohuar Teheranit pretendimet për legjitimitet politik. Misioni i kësaj përpjekjeje për bojkot është i lidhur qartë me mesazhin që është rrënjosur në një pjesë të madhe të shoqërisë iraniane duke nisur nga janari 2018, me një kryengritje mbarëkombëtare që do të rifillonte në një shkallë edhe më të gjerë në nëntor 2019.

Pjesëmarrësit në të dyja këto lëvizje protestuese thërrisnin me sllogane si “vdekje diktatorit” dhe “reformistë, konservatorë: loja mbaroi.” Në këtë mënyrë, ata janë shprehur qartë kundër të gjithë kandidatëve për pozicione të larta në sistemin aktual dhe e kanë bërë të qartë që e vetmja rrugë drejt reformës në Iranin modern është përmes ndryshimit të regjimit.
Ky mesazh e shpjegon shumë mirë përgjigjen histerike të regjimit.