Realiteti i zymtë i pandemisë së Koronavirusit në Iran

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Coronavirus pandemic in IranNumri i vdekjeve nga COVID19 në Iran po i afrohet një rekordi të ri; 500,000 vdekje të shkaktuara nga COVID, sipas burimeve joqeveritare dhe të besueshme në Iran, të lidhura me Këshillin Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI). Shfaqja e varianteve të Covid-it dhe paaftësia e regjimit të korruptuar dhe çnjerëzor të Teheranit për të ofruar ndihmën e nevojshme mjekësore, hospitalizimin dhe vaksinimin ka ngritur alarmin për njerëzit e zakonshëm në Iran dhe madje edhe për disa nga autoritetet e regjimit.

Zbulime shqetësuese

Alireza Naji, kreu i qendrës kërkimore të virologjisë në Universitetin e Shkencave Mjekësore Beheshti të Teheranit, parashikon se vala e gjashtë e pandemisë së Koronavirusit në Iran, e fuqizuar nga varianti Omicron, do të përshpejtohet në mars. Ai paralajmëroi të mos ketë mospërfillje ndaj sëmundjes, duke thënë se nuk duhet të presim që të ndodhë një krizë dhe më pas të përpiqemi ta ndalojmë atë. Duke përmendur numrin në rritje të njerëzve të infektuar me Koronavirus, Nejat tha se deri në tre javët e ardhshme, Omicron do të jetë lloji dominues në botë, përfshirë Iranin.

“Nuk duhet të lejojmë që një mutacion i tillë i virusit të qarkullojë, ndaj nuk duhet të jemi mospërfillës,” shtoi ai.

Në një deklaratë të ngjashme, Hossein Kermanpour, kreu i departamentit të urgjencës në Spitalin Sina të Teheranit, tha se nëse trendi aktual vazhdon, do të kemi një Novruz të zi (Viti i Ri pers në fund të marsit).

Shqetësimet për valën e gjashtë të pandemisë së Koronavirusit në Iran, shoqëruar me shpërthimin e variantit omicron, pranohen edhe nga ministri i Shëndetësisë, Bahram Eynollahi. Gjatë një takimi në Mashhad, ai iu referua “situatës kritike” të llojit omicron të Koronavirusit në botë dhe tha shprehimisht se numri i rasteve në Iran është më i madh se statistikat e shpallura.

Gjithashtu, gazeta Donyaye Eghtesad pranon se “ekspertët ishin të shqetësuar për mbizotërimin e omicron në mars. Lidhur me këtë, Ministri i Shëndetësisë tha se vizitat ambulatore janë pothuajse katërfishuar në dy javët e fundit.

Shqetësimet për një rritje të rasteve të Omicron janë bërë më serioze pasi zyrtarët e shëndetësisë thonë se ende nuk ka mjaftueshëm kite diagnostikuese për Omicron në Iran. Kjo e ka bërë të vështirë identifikimin e pacientëve.

 

 

 

Iran: Të Varfrit Rrëzohen Teksa të Pasurit Ngrihen

Nga
Mansoureh Galestan
-

Të premten, më 21 janar, Dr. Javad Safari, pedagog universiteti në pension, kreu vetëvrasje për shkak të vështirësive financiare dhe pasi nuk kishte marrë pension prej muajsh. Vdekja e tij tragjike nxjerr në pah edhe një herë se si vjedhjet dhe korrupsioni i regjimit iranian kanë shkatërruar jetët e njerëzve.

Ndërkohë është përhapur lajmi se në nëntor, Hojat Abdolmaleki, Ministri i Kooperativave, Punës dhe Mirëqenies Sociale i regjimit, kishte “dhuruar” 60 bilion rial (afërsisht 1.5 milion dollarë) për një shfaqje televizive. Ministria e Abdolmaleki kontrollon Organizatën e Sigurimeve Shoqërore të Iranit, Organizatën Kombëtare të Pensioneve, Kompaninë e Investimeve të Sigurimeve Shoqërore (Shasta). Fati i Dr. Javad Safari, familjes së tij dhe pensionistëve të tjerë iranianë është në duart e njerëzve si Abdolmaleki.

Në një letër drejtuar Abdolmalekit, Ali Foroughi, drejtori i televizionit shtetëror Channel 3, i ka kërkuar atij një investim prej 480 bilion rialësh për realizimin e 780 episodeve të konkursit “Sheshi”. Në më pak se 24 orë, Abdolmaleki miratoi kërkesën për financim.

Ky i ashtuquajtur “donacion” shkaktoi shumë bujë në mediat shtetërore të Iranit. Shumë media pyetën me sarkazëm nëse Abdolmaleki është ministër apo “Bankomat i miqve të tij në televizion”.

Për shkak të korrupsionit dhe paaftësisë së regjimit, standardet e jetesës së iranianëve janë ulur ndjeshëm dhe varfëria ua shkatërron jetën. Të gjithë, përveç funksionarëve të regjimit, po e ndjejnë dhimbjen.

Dekada të tëra korrupsioni dhe keqmenaxhimi, së bashku me armiqësitë e Teheranit ndaj komunitetit ndërkombëtar, kanë bërë që monedha kombëtare të bjerë nga 43,000 rial për një dollar amerikan në 280,100 këtë javë në tregun e hapur. Ndërkohë, gjithçka, që nga qiraja e deri te çmimet e veshjeve, bazohet në dollarë sepse pjesa më e madhe e lëndëve të para importohen. Pra, njerëzit po shpenzojnë shumë më tepër nga të ardhurat e tyre për shumë më pak.

Iran: Parandalohen Sulmet Kibernetike Hakmarrëse të Njëpasnjëshme mbi Uebsajtin e Muxhahedinëve nga MOIS dhe IRGC

Nga
Shkrimtar i stafit
-

IRGC-cyber-army-12122020 (2)Sulmet kibernetike mbi uebsajtin e Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI) nga IRGC dhe Ministria e Inteligjencës dhe Sigurisë (MOIS) e regjimit klerikal

 

Parandalohet Sulmi i Katërt 2.2m RPS të Premten në Mesditë

Sulmet kibernetike të tërbuara dhe hakmarrëse mbi faqen e internetit të Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI) nga IRGC dhe Ministria e Inteligjencës dhe Sigurisë (MOIS) e regjimit klerikal filluan në orën 17:00 të së enjtes, 27 janar 2022 dhe vazhdojnë të zhvillohen.

Sulmi i katërt dhe më i rëndë ka ndodhur mesditën e sotme, më 28 janar, me një fuqi prej 2.2 milion kërkesash në sekondë (RPS). Qëllimi ishte bllokimi i serverit të faqes, por deri në momentin e kësaj deklarate, të gjitha sulmet kanë dështuar dhe janë penguar nga inxhinierët dhe ekspertët e Rezistencës Iraniane. Faqja e internetit e MEK-ut, Mojahedin.org, nuk ka hasur në asnjë problem gjatë këtyre sulmeve dhe është e disponueshme.

Sulmi i parë filloi të enjten mbrëma, më 27 janar, në orën 17:50, me orën lokale të Teheranit. Sulmi tjetër ndodhi rreth orës 18:45, dhe sulmi i tretë në orën 22:00.

Rezistenca Iraniane dënon fuqishëm terrorizmin kibernetik të fashizmit fetar që sundon Iranin dhe i kërkon Kombeve të Bashkuara dhe të gjitha organizatave përkatëse, si dhe Bashkimit Europian dhe shteteve të tij anëtare që të marrin masa konkrete për të luftuar terrorizmin kibernetik të regjimit dhe aktivitetet e tij kundër lirisë së aksesit në informacion.

Irani i vetmi vend që refuzon rezolutën e Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së që dënon mohimin e Holokaustit

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Iran only country to reject UN General Assembly resolution condemning Holocaust denial20 janari ishte një ditë historike në Kombet e Bashkuara dhe në historinë e njerëzimit dhe drejtësisë. Në këtë ditë, në një rezolutë, Asambleja e Përgjithshme e OKB-së dënoi njëzëri mohimin e një prej epokave më të errëta të njerëzimit, Holokaustit. Rezoluta e paraqitur nga Izraeli dhe Gjermania pati mbështetjen e fortë të të gjitha kombeve të OKB-së, përveç Iranit. Në fjalimet e tyre, ambasadorët izraelit dhe gjerman theksuan rëndësinë e miratimit të rezolutës. Rezoluta u bën thirrje të gjitha vendeve dhe pronarëve të mediave sociale që të luftojnë në mënyrë aktive antisemitizmin dhe mohimin ose shtrembërimin e Holokaustit. Asambleja e Përgjithshme e OKB-së ka 193 anëtarë, të cilët miratuan rezolutën me konsensus pa votim.

“Asambleja e Përgjithshme po dërgon një mesazh të fortë dhe të qartë kundër mohimit apo shtrembërimit të këtyre fakteve historike”, tha ambasadorja gjermane në Kombet e Bashkuara, Antje Leendertse.

“Injorimi i fakteve historike rrit rrezikun e përsëritjes së tyre”, shtoi ajo.

Në një deklaratë për shënimin e 80-vjetorit të Konferencës së Wannsee, Ministrja e Jashtme gjermane Annalena Baerbock tha se ishte e rëndësishme të njihet roli i luajtur nga anëtarët e shërbimit diplomatik të Gjermanisë në atë kohë.

Ajo shtoi se zyrtarët e Ministrisë së Jashtme “të cilët e vënë veten në shërbim të krimeve dhe gjenocidit të regjimit nazist mbajnë gjithashtu përgjegjësi për vuajtjet e tyre”.

Konferenca e Wannsee ishte një takim i zyrtarëve të lartë të qeverisë së Gjermanisë naziste dhe udhëheqësve të Schutzstaffel, i mbajtur në periferi të Berlinit të Wannsee më 20 janar 1942 për të zbatuar një program të quajtur “Zgjidhja përfundimtare për çështjen hebraike”.

Iran: Diplomati terrorist i regjimit Irlu në Jemen ishte një nga autorët kryesorë të masakrës së MEK në kampin Ashraf në 2013

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Në një intervistë me IRNA, agjencia zyrtare e lajmeve e regjimit, vajza e Hassan Irlu, komandantit të forcës terroriste Quds në Jemen, pranoi se babai i saj ishte një nga autorët kryesorë të sulmit në kampin Ashraf më 1 shtator 2013, gjatë të cilit 52 anëtarë të Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI) u vranë me duar të lidhura. Irlu u emërua nga regjimi si ambasador i tyre në Jemen dhe vdiq në rrethana të panjohura më 21 dhjetor 2021.

Fatemeh Irlu tha: “Shumë nga aktivitetet e babait tim nuk u bënë publike për arsye sigurie, madje ne nuk jemi në dijeni të tyre, aq sa pasi ai vdiq kuptuam se … ai ishte ndër elementët kyç gjatë operacionit për evakuimin e Kampi Ashraf.”

Sipas agjencisë së lajmeve Tasnim, më 5 shtator 2013, Qassem Soleimani, komandanti kriminal i Forcave Quds, shkoi në Asamblenë e Ekspertëve të regjimit si i ftuar special tre ditë pas sulmit në kampin Ashraf dhe informoi Kuvendin për masakrën , duke e përshkruar operacionin më të rëndësishëm për regjimin sesa operacioni Mersad.”[1]

Kur lajmi për masakrën e Kampit Ashraf u bë publik, zëdhënësi i Al-Malekit, kryeministri i atëhershëm kukull i regjimit klerik në Bagdad, pretendoi në mënyrë të rreme, siç urdhërohej nga Forca Kuds dhe Ministria e Inteligjencës, se masakra në Ashraf ishte rezultat i grindjeve të brendshme të MEK-ut (Associated Press, 2 shtator 2013).

Javad Zarif, ish-ministri i Jashtëm i mullahëve, rrëfeu më 24 shkurt 2022: “Shumica e ambasadorëve, Ministria jonë e Jashtme ka një strukturë sigurie. Ministria jonë e Jashtme është përballur me probleme sigurie që nga fillimi i punës së saj. Që nga fillimi i revolucionit, detyrat e Ministrisë së Jashtme kanë qenë gjithmonë një axhendë politiko-sigurie”. Në fillim të muajit të kaluar, ish-ministri i Jashtëm i regjimit Ali Akbar Salehi tha gjithashtu se ai ishte koordinuar me Qassem Soleimani në emërimin e ambasadorëve në Libi dhe Tunizi, sepse ata duhej të ishin edhe diplomatë dhe të kishin përvojë në terren. Hassan Rouhani, presidenti i atëhershëm i regjimit, kishte pranuar më 28 prill 2021, se “kur duhet të kryejmë një operacion sigurie mbrojtës apo sulmues diku… duhet të diskutohet në Këshillin e Lartë të Sigurisë Kombëtare… Komandantët ushtarakë dhe zyrtarët politikë janë të pranishëm (për procesin e vendimmarrjes). Në fund, vendimi i marrë duhet të miratohet nga Lideri Suprem”.

Vërejtjet e Fatemeh Irlu tregojnë përsëri se tërësia e aparatit diplomatik të regjimit është një mjet për spiunazh, operacione terroriste dhe nxitje për luftë. Çdo kompromis me këtë regjim vetëm sa do ta bëjë atë më të guximshëm në përhapjen e terrorizmit dhe ndërhyrjen e tij kriminale në vendet e rajonit dhe në Perëndim.

 

[1] Operacioni ‘Drita e Përjetshme’ ishte sulmi i Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare ndaj forcave ushtarake të regjimit dhe forcave të IRGC-së më 24 korrik 1988, gjatë të cilit forcat e  NLA-së (kryesisht MEK) i shkaktuan një goditje të madhe forcave të regjimit. Regjimi iranian e quan këtë operacion “Mersad” dhe feston çdo vit mbijetesën e sulmit.

Gratë në shoqërinë eksplozive të Iranit

Nga
Shkrimtar i stafit
-

“Në momentin që flasim, ka rreth pesë milion nëna të vetme në të gjithë Iranin; 52 për qind nuk kanë asnjë sigurim apo pension. Për më tepër, 38 për qind konsiderohen në të tretën më të ulët të shoqërisë; 19 për qind, që do të thotë rreth një milion njerëz, nuk marrin fare mbështetje.”

Këto ishin fjalët e Mohammad Bagher Ghalibaf, kryetar i Maxhlisit (parlamentit) të regjimit iranian, gjatë seancës së të martës, 25 janar, fjalë që shkaktuan shqetësime të mëdha mes zyrtarëve të regjimit.

Gjatë të njëjtës seancë, kreu i Komisionit Social të Maxhlisit pranoi mbizotërimin e “shqetësimeve në rritje midis nënave të vetme, grave të veja dhe grave beqare”.

“Në vitin 2006 kishim 1.2 milion nëna të vetme. Megjithatë, kjo shifër është rritur çdo vit,” shtoi ai.

Si rezultat, gjatë 15 viteve të fundit, numri i nënave të vetme në Iran është katërfishuar.

“Janë rreth 13 institucione që pretendojnë se janë përgjegjëse për çështjet që kanë të bëjnë me nënat e vetme dhe secili prej tyre ka marrë përsipër përgjegjësi dhe detyra të caktuara. Megjithatë, nënat e vetme janë i vetmi segment i shoqërisë sonë që është harruar plotësisht,” tha deputeti Ebrahim Azizi më 25 janar, sipas agjencisë së lajmeve Mehr, një media e lidhur me Ministrinë e Inteligjencës dhe Sigurisë (MOIS) të regjimit.

Vlen të përmendet se regjimi i mullahëve ka edhe 25 institucione dhe entitete të tjera që fokusohen në “hixhabin dhe ifafin”, ose veshjen dhe shenjtërinë e grave, institucione që mund të përshkruhen më saktë si aparati i regjimit i ngarkuar me detyrën për të vazhduar shtypjen e grave iraniane nga mullahët.

Gratë në Iran përbëjnë 60 për qind të kapacitetit aktual në kolegjet dhe universitetet e vendit. Megjithatë, politika zyrtare e regjimit, të cilën e përsërisin si papagall zyrtarët e tij me pretekste të ndryshme, është që t’i detyrojë gratë të largohen nga të gjitha arenat shoqërore dhe të mbeten në qoshet e errëta të shtëpive të tyre.

Kjo përfshin komentet e bëra nga udhëheqësi suprem i regjimit Ali Khamenei, i cili ka theksuar vazhdimisht se roli kryesor i grave kufizohet në mbajtjen e shtëpisë dhe rritjen e fëmijëve. Si rezultat, të gjithë zyrtarët e regjimit e kanë për detyrë që t’i përkufizojnë gratë si qytetare të dorës së dytë. Presidenti i regjimit Ebrahim Raisi kohët e fundit është shprehur kundër turneve të natës për gratë në çfarëdo profesioni, dhe e përfundoi fjalën e tij duke thënë: “Në fund të fundit, gratë janë gra”.

Ensie Khasali, Zëvendës Presidentja e Raisit për Çështjet e Familjes dhe Grave, ka detyrën specifike për t’i kufizuar gratë iraniane në shtëpitë e tyre, duke punuar në distancë. “Gratë kanë përgjegjësi të panumërta. Prandaj ne kemi marrë masa që ato të vazhdojnë të punojnë në distancë pas mbarimit të pandemisë së koronavirusit,” tha ajo më 5 nëntor 2021, sipas agjencisë zyrtare të lajmeve të regjimit, IRNA.

Politikat mizogjiniste të regjimit për të kufizuar gratë iraniane në shtëpitë e tyre nuk mbarojnë këtu. Skenari ideal për Khamenei-n dhe regjimin e tij shprehet përmes krerëve të namazit të së Premtes, të cilët i përshkruajnë edhe rrugët si të pasigurta për gratë.

“Është një detyrë e dhënë nga Zoti të shprehësh urrejtjen për gratë pa hixhab (shami që mbulojnë flokët),” tha Ahmad Alamalhoda, përfaqësues i Khameneit dhe udhëheqës i namazit të së Premtes në Mashhad, që është qyteti i dytë më i madh i Iranit.

Yousef Tabatabaie, udhëheqës i namazit të së premtes në Isfahan, bëri thirrje në mënyrë specifike që kushtet të “bëhen të pasigurta” për ato gra që nuk respektojnë rregullat e regjimit për hixhabin e detyrueshëm. Vlen të përmendet se gratë në Isfahan në të shkuarën kanë qenë shënjestra të sulmeve me acid nga anëtarët e grupit paramilitar Basij të Gardës Revolucionare (IRGC) të regjimit. Një incident i ngjashëm u raportua së fundmi në Teheran ku disa gra që stërviteshin në një park u sulmuan nga një burrë i cili spërkati me acid rrobat e tyre.

Edhe pse regjimi mizogjinist shkon në ekstrem me krimet dhe masat e tij të shëmtuara kundër grave iraniane, megjithëse mijëra nga gratë më të guximshme të Iranit janë vrarë nga regjimi i mullahëve gjatë katër dekadave të fundit, dhe pavarësisht përpjekjeve të regjimit për ta eliminuar krejtësisht rolin e grave nga struktura sociale e Iranit, një vështrim më i gjerë tregon se mullahët kanë dështuar mjerisht në këtë drejtim.

Gratë iraniane kanë luajtur prej kohësh një rol udhëheqës në trazirat, protestat dhe kryengritjet mbarëkombëtare kundër regjimit të mullahëve. Ato jo vetëm që po luajnë një rol kyç në koalicionin e opozitës së organizuar, Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI), dhe në komponentin e tij kryesor, Organizatën e Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), por edhe në rrjetin gjithnjë në rritje të Njësive të Rezistencës të udhëhequra nga MEK, në mbarë Iranin.

Disfata e regjimit bëhet e dukshme edhe në fjalët e Galibaf gjatë seancës së Maxhlisit të së martës, ku ai citoi fjalët e vetë Khameneit duke thënë: “Për 20 vjet i kemi lënë pas dore dhe kemi patur mangësi në lidhje me çështjen e grave.”

Natyrisht, do të ishte naive të mendohej se Khamenei dhe Galibaf janë të shqetësuar për të mirën e grave në Iran. Një supozim i tillë bie ndesh me karakterin historik të regjimit si një entitet mizogjinist dhe shkon krejtësisht kundër historikut 43-vjeçar të egërsisë dhe shtypjes së gjithanshme ndaj grave nga mullahët.

Pas katër dekadash vuajtje dhe me dhjetëra mijëra gra iraniane të vrara ose të ekzekutuara nga regjimi i mullahëve, gjendja aktuale e këtij segmenti të rëndësishëm të shoqërisë iraniane është arsyeja pse vendi po përshkruhet si një fuçi baruti gati për të shpërthyer. Gratë në udhëheqjen e opozitës iraniane kanë gëzuar një status të tillë që gratë në vende të tjera të botës e kanë zili. Dhe ky është vetë burimi i shqetësimeve në rritje të Khameneit dhe zyrtarëve të regjimit të tij, duke e ditur realitetin e pamohueshëm se gratë do të jenë forca që do ta rrëzojë regjimin e tyre mizogjinist.

 

Persekutimi i të krishterëve iranianë u përshpejtua në 2021 si pjesë e tendencës më të gjerë represive

Nga
Mohammad Sadat Khansari
-

Open Doors, një organizatë joqeveritare që mbron komunitetet e krishtera në mbarë botën, krijon një renditje vjetore të vendeve bazuar në rrezikun që ato paraqesin për të krishterët që jetojnë ose i vizitojnë ato. Jo cuditërisht, Irani i sunduar nga regjimi klerik renditet vazhdimisht ndër më të rrezikshmit – i teti në renditjen e fundit.

Tani, Open Doors ka bashkëpunuar me tre organizata të tjera, Neni 18, Shqetësimi i Lindjes së Mesme dhe Solidariteti i Krishterë në mbarë botën, dhe është fokusuar në të drejtat dhe liritë e komuniteteve të krishtera, në mënyrë që të publikojë një pasqyrë të situatës me të cilën u përballën të krishterët iranianë në vitin 2021. Raporti konfirmoi se çështjet e përhershme të persekutimit dhe ndërhyrjes në adhurimin e krishterë vazhduan gjatë atij viti dhe pa dyshim u përkeqësuan, veçanërisht pas mandatit të qershorit të dhunuesit të mirënjohur të të drejtave të njeriut Ebrahim Raisi si president i vendit.

Raporti mbi “Shkeljet e të drejtave kundër të krishterëve në Iran” pranoi se Raisi luajti një rol udhëheqës në ekzekutimin e mijëra të burgosurve politikë gjatë viteve 1980 dhe vuri në dukje se “pak vëzhgues ndërkombëtarë prisnin përmirësime” nën udhëheqjen e tij, “dhe shkelje të të drejtave vazhdojnë të raportohen gjerësisht.” Persekutimi i të krishterëve në vitin 2021 ishte vetëm një pjesë e një tendence shumë më të gjerë represive. Elementë të tjerë përfshijnë një shkallë të përshpejtuar të ekzekutimeve dhe abuzim të zgjeruar të të burgosurve politikë, shumica e të cilave synojnë në mënyrë specifike degët e MEK-ut, të konsideruara nga regjimi si kërcënim për diktaturën ekzistuese klerikale.

 

Përditësim në lidhje me koronavirusin në Iran: Mbi 500,000 vdekje, Khamenei & zyrtarët e regjimit duhet të përballen me drejtësinë

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Bazuar në llogaritjet më konservatore, numri i vdekjeve nga koronavirusi në Iran e ka tejkaluar tmerrësisht shifrën e gjysmë milionit. Kjo katastrofë e paprecedent është rezultat i politikave kriminale dhe plaçkitëse të regjimit, veçanërisht të liderit suprem Ali Khamenei dhe Gardës Revolucionare (IRGC) me një strategji të fokusuar në maksimizimin e viktimave për të parandaluar kryengritjet mbarëkombëtare.

Mashtrimi, gënjeshtrat, plaçkitja e popullit, ndalimi i importit të vaksinave të huaja, refuzimi për të ofruar mbështetje për punëtorët iranianë nga pasuria masive e uzurpuar nga Khamenei dhe IRGC, si dhe lënia e popullit të pambrojtur përballë Covid-19, janë ndër masat e regjimit që shumëfishuan shkallën e vdekshmërisë nga pandemia në Iran. Pa asnjë dyshim, këto janë krime kundër njerëzimit. Khamenei dhe zyrtarët e regjimit duhet të përballen me drejtësinë për këto krime të tmerrshme.

Mbi 500,000 njerëz kanë vdekur nga koronavirusi i ri në 547 qytete në të 31 provincat e Iranit, sipas raporteve të mbledhura nga opozita iraniane Organizata Popullore e Muxhahedinëve të Iranit (PMOI/MEK) deri të martën pasdite me orën lokale, 25 janar. Numri zyrtar i vdekjeve i deklaruar nga regjimi është 132,274, rreth një e katërta e shifrës aktuale.

Koronavirusi i ri, i njohur gjithashtu si COVID-19, ka marrë jetën e mbi 500,000 njerëzve në të gjithë Iranin, sipas opozitës iraniane PMOI/MEK.

Ministria e Shëndetësisë e regjimit njoftoi të martën shifrat e manipuluara nga mullahët të Covid-19 për 24 orët e fundit: 23 vdekje dhe 9378 raste të reja. Numri i rasteve të reja tregon një rritje prej 250 për qind në krahasim me dy javë më parë. Gjithashtu, 1241 pacientë janë në terapi intensive dhe 632 nga rastet e reja janë hospitalizuar.

“Kemi bërë një gabim të rëndë që lejuam rihapjen e shkollave dhe universiteteve dhe kthimin në kushte normale. Bota është në gjendje kritike. Në Teheran me një popullsi prej dhjetë milionë, sikur një për qind e popullsisë të marrë virusin do të thotë që 100,000 njerëz të jenë të sëmurë,” tha Hamid Emadi, një anëtar i Komitetit Shkencor të Task Forcës Kombëtare për Covid-19 të martën, sipas agjencisë gjysmëzyrtare të lajmeve Shafaqna.

“Numri i rasteve të reja është në rritje dhe rezultatet pozitive të PCR janë pesëfishuar. Gjatë dy javëve të fundit, ne kemi shkuar nga katër për qind në 18-19 për qind. Numri i njerëzve të infektuar me virusin dhe që kërkojnë kujdes mjekësor është rritur,” tha të martën drejtori i Rrjetit Shëndetësor në provincën Razavi Khorasan, sipas agjencisë së lajmeve Mehr, një media e lidhur me Ministrinë e Inteligjencës dhe Sigurisë të regjimit (MOIS).

 

Iran: Vizita e Raisi-t në Rusi, Shumë Zhurmë për Asgjë

Nga
Mohammad Sadat Khansari
-

Tetor 2021 – mbështetësit e NCRI protestojnë jashtë Konferencës së OKB për Ndryshimet Klimatike COP26 në Glasgow. Ebrahim Raisi e anuloi planin për të marrë pjesë në këtë konferencë nga frika se do të arrestohej për rolin e tij në masakrën ndaj të burgosurve politikë në Iran, në 1988-ën.

Presidenti i regjimit iranian, Ebrahim Raisi, e përfundoi vizitën e tij në Rusi më 20 janar. Ajo supozohej të shënonte një përmirësim të konsiderueshëm në marrëdhëniet Iran-Rusi, duke i hapur rrugën marrëveshjeve historike që do ta nxirrnin regjimin nga ngërçi aktual i marrëdhënieve me komunitetin ndërkombëtar duke zbutur edhe sanksionet e SHBA-së. Por në vend të kësaj, Raisi u kthye në shtëpi i demoralizuar dhe duarbosh, madje edhe media shtetërore u tall me këtë vizitë.

Shumica e mediave shtetërore të Iranit u tallën me vizitën e Raisit në Rusi dhe kërkuan llogari për të ashtuquajturin slogan “revolucionar” “As Perëndim, as Lindje”, të gdhendur në hyrje të Ministrisë së Jashtme.

Ndërkohë, ato media që janë të lidhura me fraksionin e Raisit iu gëzuan vizitës së tij në Rusi, madje përpara se ai të kishte mundësinë të takonte presidentin rus Vladimir Putin.

Disa muaj më parë, regjimi shpalli se ishte bërë anëtar i Organizatës së Bashkëpunimit të Shangait (SCO). Presidenti rus Vladimir Putin i kujtoi Raisit se Teherani ka vetëm statusin e “vëzhguesit”.

Shtatorin e kaluar, agjencitë zyrtare të lajmeve e konsideruan anëtarësimin e regjimit në Organizatën e Bashkëpunimit të Shangait si arritje të rëndësishme të qeverisë Raisi. “Gjatë vizitës së Raisit në Rusi, megjithatë, u bë e qartë se [regjimi] është pranuar si një shtet vëzhgues në SCO,” shkroi uebsajti shtetëror Dideban më 20 janar.

Raisi e përshkroi vizitën e tij në Rusi si një pikë kthese. “Ne kemi interesa të përbashkëta me Rusinë dhe bashkëpunimi dhe interesat tona të përbashkëta sigurisht që mund të promovojnë sigurinë dhe të luftojnë unilateralizmin në rajon,” tha ai.

Në vitin 2018, mentori i Raisi-t, Udhëheqësi Suprem Ali Khamenei pati folur për politikën e jashtme të ashtu-quajtur “të animit drejt Lindjes”. Si pjesë e kësaj politike, Raisi udhëtoi për në Rusi, duke shpresuar se mund të siguronte mbështetjen e Rusisë ndërsa forcohej perspektiva e një qëndrimi më të ashpër perëndimor në lidhje me ambiciet bërthamore të Teheranit. Regjimi kërkonte të shfrytëzonte tensionet ekzistuese midis Rusisë dhe fuqive perëndimore.

Mohammad Reza Sajadi, ish-ambasadori i regjimit në Rusi, tha në televizionin shtetëror Ofogh më 19 janar se shefi i shtabit i Putinit i ka thënë atij qartazi: “Nëse ju ndërtoni një armë bërthamore, siguria jonë do të rrezikohet”.

Regjimi i Iranit pranon humbjen e tij poshtëruese

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Edhe në mërgim në Irak, MEK u përndjek dhe u sulmua nga regjimi iranian. Tani, në Shqipëri, ata kanë shansin për të luftuar.

Pas persekutimit në dy vitet e para pas ardhjes në pushtet të teokracisë pas Revolucionit Iranian në 1979, anëtarët e grupit kryesor opozitar të regjimit, Organizata e Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK) u larguan nga Irani për në Francë në 1981 dhe pesë vjet u zhvendosën në Irak për të ngritur një kamp përtej kufirit iranian.

Kampi Ashraf, i vendosur në provincën Diyala të Irakut, u rrit nga një tokë djerrë në një mini qytet modern gjatë dy dekadave të ardhshme. Në vitin 2003, MEK dhe Kampi Ashraf ranë nën mbrojtjen e Ushtrisë së Shteteve të Bashkuara, pas pushtimit të Irakut të udhëhequr nga SHBA, i cili zgjati deri në fund të vitit 2008.

Më 1 janar 2009, nën statusin e ri të Forcave SHBA-Irak Marrëveshja, qeveria amerikane ia kaloi mbrojtjen e kampit qeverisë irakiane, një vendim që shkeli angazhimin e saj me shkrim për t’i mbrojtur ata deri në disponimin e tyre përfundimtar dhe pati pasoja katastrofike. Nouri al-Maliki, kryeministri i atëhershëm i Irakut, ishte një kukull e regjimit iranian dhe nisi dy sulme vdekjeprurëse në kampin Ashraf në 2009 dhe 2011, duke vrarë 47 banorë të pambrojtur dhe duke plagosur afro 1000 banorë. Në vitin 2012, me urdhër të Teheranit, al-Maliki kërkoi mbylljen e kampit Ashraf.

Në fund, përmes një marrëveshjeje katërpalëshe, të ndërmjetësuar nga Kombet e Bashkuara dhe Shtetet e Bashkuara, anëtarët e MEK filluan të zhvendosen në Camp Liberty, një ish-bazë amerikane pranë aeroportit Ndërkombëtar të Bagdadit në 2012. Rreth 100 banorë mbetën në Ashraf si kujdestarë të pronave të lëvizshme të MEK me vlerë qindra milionë dollarë, duke përfshirë mijëra automjete dhe pajisje të tjera.

Sulmet ndaj MEK-ut, megjithatë, vazhduan në të dy kampet. Në një pritë vdekjeprurëse nga Forcat Speciale të Ministrisë së Brendshme të Irakut, 52 anëtarë të MEK-ut u qëlluan në Ashraf më 1 shtator 2013. Pasuan disa sulme me raketa në kampin Liberty. Gjithsej, 141 anëtarë të MEK u vranë dhe më shumë se 1,300 u plagosën gjatë shtatë sulmeve në kampet Ashraf dhe Liberty.

Deri në vitin 2016, me ndihmën e komunitetit ndërkombëtar, anëtarët e MEK u zhvendosën në Evropë, kryesisht në Shqipëri, ku ndërtuan Ashraf-3, pavarësisht nga ngacmimet nga regjimi iranian dhe përfaqësuesit e tij irakianë. Në ato rrethana, mbijetesa u bë prioritet.

Në Shqipëri për pesë vjet, MEK tani është në një pozicion ku mund të luftojë kundër propagandës së regjimit, duke i vënë mullahët në mbrojtje dhe në të njëjtën kohë duke i mundësuar brezit të ri të Iranit të njihet me organizatën dhe idealet e saj, të cilat shpjegojnë pse të rinjtë iranianë po i bashkohen radhëve të saj në Iran me shumicë.

 

1...225226227...730Faqja 226 nga 730