NCRI – Vështirë të gjesh një ditë të vetme në të cilën zyrtarët shtetërorë apo mediat të mos paralajmërojnë se populli iranian e ka humbur durimin ndaj regjimit sundues.

Sadegh Zibakalam, një lektor i universitetit, i afërt me Rouhani-n, thotë se “shumë thonë që nuk është e nevojshme të përpiqesh të ndreqësh regjimin ngaqë ky sistem është i paaftë për t’u përmirësuar. Shumë njerëz vazhdojnë të më kritikojnë e të më sulmojnë, duke më akuzuar për përpjekjet për të parandaluar shkatërrimin e regjimit “.

Punëtorët e seksioneve të ndryshme të fabrikës Haft-Tapeh Sugarcane kanë hyrë në grevë që nga mëngjesi i të shtunës më 3 mars, në protestë kundër mospagimit të rrogave dhe shpërblimit vjetor dhe kthimit të menaxherëve të korruptuar në postet e tyre të mëparshme. Punëtorët e dalë në pension të fabrikës gjithashtu morën pjesë në këtë lëvizje proteste.

Të shtunën më 3 mars, 500 kreditorë të grabitur nga Kaspiku, Alborzi iranian, Samen Al-Hojaj, Arman Vahdat dhe njerëz të grabitur që erdhën nga Mashhad në Teheran u mblodhën para të parlamentit të regjimit.

Protestuesit thërrisnin: Vdekje Rouhanit, vdekje Ali Larijanit (kryetar i Parlamentit të regjimit); Është kjo shtëpia e kombit apo qendra ehajdutëve? Fitorja është e Perëndisë, poshtë kjo qeveri mashtruese; ata shkelën Islamin, goditën njerëzit; Larijani është gjyqtar (kreu i gjyqësorit), ai është shok i hajdutëve.

Thirrje për mbështetje të punëtorëve grevistë dhe veprim për t’i liruar ata

Të shtunën, më 3 mars, qindra punëtorë nga Grupi Kombëtar i Çelikut në Ahvaz së bashku me familjet e tyre demonstruan në rrugët e qytetit dhe u mblodhën para zyrave të guvernatorit.

Megjithë masat shtypëse dhe një shumëllojshmëri mashtrimesh të qeverisë për të heshtur protestën e popullit, grevat dhe protestat e punëtorëve, tregtarëve, pensionistëve dhe njerëzve të plaçkitur vazhduan në të gjithë vendin të martën, më 27 shkurt: