Qeveria e Iranit Fajëson Këdo Përveç Vetes për Mjerimin e Popullit

Qeveria iraniane e ka djegur tokën e vendit dhe, teksa po i afrohet fundit, zyrtarët e saj po bëhen gjithnjë e më të neveritshëm. Një nga këta persona është presidenti Hassan Rouhani i cili, ashtu si edhe lideri suprem i regjimit, nuk di t’i ndalë gënjeshtrat dhe ka një interes e specialitet të veçantë për to.

Zyrtarët e qeverisë, për të gjitha problemet e vendit, fajësojnë ‘arrogancën globale’, d.m.th. qeverinë amerikane, të ndjekur nga Britania. Por nuk e pranojnë asnjëherë përgjegjësinë e vet për gjithë këtë shkatërrim.

Kështu, tani që tryezat dhe xhepat e njerëzve janë bosh, miliona të rinj janë pa punë, pensionistët pas një jete të tërë pune detyrohen të protestojnë për pensionet e tyre minimale të cilat janë tre herë më të ulëta sesa pragu i varfërisë, koronavirusi po e shkatërron vendin dhe popullin ndërkohë që qeveria përpiqet ta shesë vaksinën në vend që ta japë falas, dhe vendi përballet me rënie ekonomike, inflacion, varfëri dhe mjerim, etj., të gjitha këto përshkruhen si ‘dashamirësi’ e sistemit dhe popullit nuk i lejohet të ankohet.

Rouhani më 20 prill 2021 tha: “Gjatë tre viteve të shkuara, armiqtë e kësaj toke janë përpjekur të krijojnë uri në vend përmes luftës ekonomike. Qeveria nuk ka lejuar që kjo kërkesë e armikut të plotësohet duke ofruar e shpërndarë të mira të shumta në vend.” (ISNA, 20 prill 2021)

 

IRGC vret një person kurd në shtëpinë e tij në Iranin veri-perëndimor

Ahmad Arsan

Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) ka vrarë një burrë iraniano-kurd më 14 prill në shtëpinë e tij në një fshat të Maku, në Iranin veri-perëndimor, raportoi sot një grup kurd i të drejtave njerëzore.

Organizata Hengaw e ka identifikuar këtë person si 40-vjeçarin Ahmad Arsan, i cili ka qenë shofer taksie.

Raporti thotë se forcat e IRGC ia rrethuan shtëpinë dhe hapën zjarr me armë të lehta e gjysmë të rënda.

Dëshmitarët okularë kanë thënë se forcat e IRGC e kanë mbështjellë me batanije trupin e tij të plagosur rëndë dhe e kanë marrë me vete. Pas dy ditësh, IRGC shpalli se ai kishte vdekur.

“Forcat e IRGC pretendojnë se ky person ishte përplasur me ta pavarësisht faktit që ai nuk kishte patur me vete asnjë pushkë apo thikë,” tha një burim i informuar.

Ky burim tha për organizatën e të drejtave njerëzore se IRGC ka kërcënuar familjen e të vrarit dhe e ka detyruar të mbajë një ceremoni mortore për Ahmad Arsan pa i dhënë shpjegime dhe pa ia dorëzuar trupin.

Kriza e Intensifikuar e COVID-19 në Iran dhe Perspektiva e Saj

Iran: Coronavirus Death Toll in 518 Cities Exceeds 230,100Irani tashmë po përjeton valën e katërt të përhapjes së Covid-19. Edhe sipas vetë shifrave të fabrikuara të regjimit, ky vend ka numrin më të lartë të fataliteteve në ditë. Por megjithatë, zyrtarët e regjimit vazhdojnë me politikën e tyre çnjerëzore të Covid-19 duke vonuar sigurimin e vaksinave dhe duke u përpjekur t’ua shesin ato popullit.

“Irani është vendi i parë ku njerëzve u duhet t’i blejnë vaksinat e Covid-19. Kjo është fjalia që e kemi dëgjuar shumë herë brenda javëve të fundit,” shkruante e përditshmja shtetërore Sharq më 22 prill.

Si pjesë e politikës çnjerëzore të koronavirusit, regjimi i mullahëve e ka lejuar sektorin e ashtu-quajtur “privat” të importojë vaksina kundër Covid-19 me një kurs këmbimi më të ulët. Këto kompani të ashtu-quajtura private janë të lidhura me Gardën Revolucionare (IRGC) dhe me Liderin Suprem të regjimit Ali Khamenei.

Një nga këto kompani është Barkat Pharmaceuticals Holding Company. Kompania që e ka në pronësi Barkat-in zotëron 60.6 përqind të Alborz Investment Group, që është kompania e dytë më e madhe farmaceutike në vend. Me fjalë të tjera, regjimi po i vë në rrezik jetët e njerëzve për të fituar më shumë.

Zgjerimi i Pasurimit të Uraniumit nga Regjimi Iranian Kërkon Përgjigje të Rreptë

 

Iran regime says it has capacity to raise uranium enrichment beyond 20%Shqetësimet lidhur me potencialin e regjimit iranian për të patur në zotërim armë bërthamore janë intensifikuar natyrshëm pas shpalljes nga regjimi se e kishte rritur pasurimin e uraniumit deri në 60 përqind. Për disa politikë-bërës në shtetet që kanë firmosur Planin e Përbashkët Gjithëpërfshirës të Veprimit (JCPOA) në 2015-ën, këto shqetësime e shtojnë nevojën urgjente për ta rikthyer në fuqi të plotë këtë pakt bërthamor. Por ky është pikërisht përfundimi që nuk duhet nxjerrë nga provokimet e regjimit. Në fakt, Mbretëria e Bashkuar, Franca, Gjermania, dhe Bashkimi Europian duhet të përgjigjen duke e rritur presionin mbi regjimin e mullahëve.

Teherani e ka pranuar haptazi që pasurimi me 60 përqind është qëllimisht një shfaqje force. Avancimi më i fundit bërthamor i regjimit supozohet të japë përshtypjen sikur Teherani e ka kapacitetin teknik për të mposhtur pengesat, por nëse e arrin këtë qëllim, atëherë kjo duhet t’ua bëjë të qartë politikë-bërësve europianë se nevojiten më shumë pengesa – jo më pak – në mënyrë që të parandalohet përfundimisht arritja e një kapaciteti armësh bërthamore nga ana e regjimit në të ardhmen.

Regjimi i Iranit fshihet pas shpërthimit të Covid për të justifikuar bojkotin e zgjedhjeve

 

Iran's regime is faced with a major crisis of low voter turnout in its upcoming electionsRegjimi i Iranit po përballet me një krizë të madhe të pjesëmarrjes së ulët të votuesve në zgjedhjet e tij të ardhshme

 

Regjimi iranian po përballet me një krizë të madhe ndërsa gjithnjë e më shumë segmente të shoqërisë iraniane bëjnë thirrje për bojkotin e zgjedhjeve të ardhshme presidenciale. Shumë brenda regjimit kanë parashikuar një pjesëmarrje shumë të ulët të votuesve në zgjedhjet, të planifikuara për në Qershor.

Më 18 prill, ish-anëtari i Majlis (Parlamenti) Mahmoud Sadeghi tha, “Atmosfera e zgjedhjeve është shumë e ftohtë në vend dhe sipas statistikave, jo më shumë se 25 përqind do të marrin pjesë dhe kjo është një çështje shumë shqetësuese.”

Regjimi po lufton gjithashtu me emërimin e kandidatëve të mundshëm. Me më pak se një muaj nga afati zyrtar i regjistrimit, zyrtarët e regjimit ende hezitojnë të shpallin zyrtarisht kandidaturën e tyre dhe ka ende një tërheqje lufte prapa skenave midis fraksioneve të ndryshme të regjimit për të përcaktuar se kush do të kandidojë për zgjedhjet e rreme.

Ndërkohë, shumë zyrtarë të regjimit, përfshirë udhëheqësin suprem Ali Khamenei, kanë njoftuar se këto do të jenë zgjedhjet më të rëndësishme të regjimit në 42 vitet e fundit. Zgjedhjet presidenciale të Iranit 2021 janë bërë detyra më e vështirë e regjimit pa asnjë kandidat serioz.

Dy studentë aktivistë të dënuar me 72 rrahje në Iranin verior

 

Milad Nazeri and Seyed Shabir Hosseini NikDy studentë aktivistë u dënuan dje me një total prej 72 goditjesh nga Gjykata Penale Shahroud në veri të Iranit. Sipas Agjencisë së Lajmeve të të Drejtave të Njeriut, dy burrat u identifikuan si 25-vjeçari Milad Nazeri dhe 26-vjeçari Seyed Shabir Hosseini Nik. Të dy janë studentë në Kampusin Qendror të Universitetit të Teknologjisë Shahroud.

Avokati i tyre tha se çështja e tyre ka vazhduar prej tre vitesh.

Të dy aktivistët studentë u dënuan me 36 goditje me rrahje secili për “pjesëmarrje në përhapjen e gënjeshtrave me qëllim të shqetësimit të opinionit publik përmes Shoqatës së Studentëve të Universitetit”.

Trendet e fundit në Iran tregojnë për trazira më të përhapura, kundër regjimit

 

Në provincën më në juglindje të Iranit, Sistan dhe Baluchistan, autoritetet e regjimit kanë penguar sistematikisht rrugët e përdorura nga transportuesit e karburantit, të njohur si ‘soukhtbar’, për të transportuar sasi të naftës përtej kufirit me Pakistanin. Portierët, pothuajse ekskluzivisht anëtarë të pakicës etnike lokale Baluch, shpesh mbështeten në këtë tregti si burimi i tyre i vetëm i të ardhurave, ndërsa njësi si Trupat e Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) e shohin atë si një kërcënim për kontrollin e tyre mbi segmente të mëdha të ekonomisë së Iranit, përfshirë tregun e zi.

Në shkurt, një grup ‘soukhtbars’ organizuan protesta kundër rolit të IRGC në pengimin e jetesës së tyre dhe rritjen e rrezikut të një profesioni tashmë të rrezikshëm. IRGC u përgjigj duke hapur zjarr dhe vrarë të paktën dy nga protestuesit. Kjo çoi në protesta shumë më të mëdha të përqendruara në qytetin e Saravanit, me banorët lokalë që mbronin në mënyrë aktive naftëmbajtësit, duke sulmuar autoritetet shtypëse dhe duke i vënë flakën ndërtesës që i përkiste forcave të sigurisë dhe qeverisë.

Trazirat gradualisht u qetësuan gjatë javëve në vijim, por perspektiva e kryengritjeve u shtri shumë përtej kufijve të Sistanit dhe Baluchistanit. Në mars, si pjesë e një ngjarjeje që shënonte festën iraniane të Vitit të Ri, Nevruzin, presidentja ei zgjedhur e opozitës iraniane, znj. Maryam Rajavi identifikoi trazirat në Saravan si një shenjë se “zjarri i kryengritjeve po ngrihet nga poshtë hirit të Koronavirusit.”

Zonja Rajavi po i referohej faktit që pandemia globale kishte një efekt zbutës, për shkak të mosveprimit dhe mbulimit të qëllimshëm të regjimit, mbi një lëvizje për ndryshim politik që ishte shumë aktive pak para se të fillonin shpërthimet e Covid-19 në Iran. Në këtë mënyrë, ajo bëri atë që institucionet shtypëse të regjimit nuk mundën dhe rezistenca e popullit iranian ndaj asaj shtypje sugjeroi fuqimisht që efektet e pandemisë do të ishin vetëm të përkohshme.

Ish-Deputeti Pranon Krimet e Regjimit Gjatë Protestave të Iranit në 2019-ën

Iran, IRGC, Iran Protests, MEK, NCRI, uprising

Kryengritja mbarëkombëtare e nëntorit 2019 në Iran

 

Në një intervistë më 21 prill, Mahmoud Sadeghi, ish-anëtar i parlamentit të regjimit, e pranoi faktin që regjimi i mullahëve ka masakruar protestues gjatë protestave madhore të Iranit në nëntor 2019. Komentet e Sadeghi tregojnë edhe një herë shkallën e dhunës së regjimit.

“Mahmoud Sadeghi, në një intervistë, tregoi strategjinë e Sekretarit të Këshillit Suprem të Sigurisë Kombëtare [Ali Shamkhani] gjatë protestave të nëntorit 2019. Një narrativë që, sigurisht, nxiti reagim nga institucioni, i cili e mohoi atë,” shkruante shtetërorja Emtedad-e No të mërkurën.

Në një video të publikuar në fillim të prillit, Sadeghi kishte thënë: “Në komisionet që kishin për detyrë të merreshin [me kryengritjen e nëntorit] u pyet nëse kishte shenja të grupeve opozitare, por ata thanë jo. I thashë Z. Shamkhani se këta janë njerëz. Ata po vrasin njerëz nëpër rrugë. Çfarë po bëni? Do të vazhdoni të vrisni nëse ata vazhdojnë të dalin nëpër rrugë? Shamkhani tha, po, do ta bëjmë.”

Si përgjigje, Ali Shamkhani dhe Sekretari i Këshillit Suprem të Sigurisë Kombëtare të regjimit e kërcënuan Sadeghi-n me ndjekje penale.

Duke folur për Emtedad-e No, Sadeghi tha: “Tragjedia e nëntorit 2019, me shkallën e lartë në vend dhe numrin e paprecedent të viktimave e të vrarëve, nuk ishte një çështje e fshehtë apo e mohueshme.”

Gjatë protestave madhore të Iranit në nëntor, mbi 1500 protestues u vranë nga forcat e regjimit, sipas raporteve të mbledhura nga Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK). Reuters më vonë e konfirmoi që 1500 është numri i dëshmorëve të protestave të Iranit në 2019-ën.

 

 

Regjimi Iranian Përshpejton Trendin e Dënimeve me Vdekje

Të mërkurën, Amnesty International publikoi një raport mbi gjendjen globale të dënimit me vdekje, duke arritur në përfundimin se “pamja e përgjithshme e 2020-ës ka qenë pozitive.” Por, siç vë në dukje edhe vetë raporti, kjo bën kontrast të fortë me situatën në disa vende që kanë vazhduar ta implementojnë dënimin me vdekje me pandëshkueshmëri, madje edhe gjatë pandemisë. Nga 18 vendet që e kanë bërë këtë, Irani spikat duke mbajtur gjallë reputacionin e vjetër si shteti me numrin më të madh të ekzekutimeve per capita.

Vetëm Kina, me popullsinë e saj prej mbi një bilion njerëzish, besohet se ësthë përgjegjëse për një numër më të madh ekzekutimesh në vit. Por Kina nuk ofron regjistrime zyrtare për dënimet me vdekje, dhe raportet nga burimet e pavarura kanë tendencën të jenë të paplota dhe të vështira për t’u gjetur. Nga shtetet për të cilat disponohen të dhëna, asnjë nuk i afrohet shifrave të Iranit.

Në fakt, raporti i Amnesty International thotë se regjimi iranian “e ka përdorur gjithnjë e më shumë dënimin me vdekje si një mjet për represion politik kundër disidentëve, protestuesve, dhe pjesëtarëve të grupeve minoritare etnike, në shkelje të ligjit ndërkombëtar.” Vrasje të tilla janë një tipar i gjithimonshëm i regjimit iranian, por tendenca për përshkallëzim është motivuar pa dyshim nga një rritje paralele e aktivizmit politik që synon një ndryshim themelor të sistemit në pushtet.

Duke filluar nga ditët e fundit të 2017-ës e duke vazhduar në një pjesë të madhe të janarit 2018, banorët e mbi 100 qyteteve iraniane të mëdha e të vogla morën pjesë në një kryengritje anti-qeveritare me thirrjet “vdekje diktatorit” dhe shprehje të qarta dënimi si për grupimet “konservatore” ashtu edhe për ato “reformiste” që e ndajnë pushtetin brenda regjimit teokratik. Që në atë kohë janë publikuar raporte të shumta për dënime me vdekje kundër pjesëmarrësve në kryengritje, gjë që e shton potencialisht bilancin e vdekjeve të kryengritjes, i cili fillimisht përfshinte rreth 60 individë që, ose ishin qëlluar për vdekje gjatë protestave, ose ishin vrarë nën torturë menjëherë pas arrestimit.

Vetëvrasjet në Iran janë në rritje ndërsa miliona bien në varfëri

Iran suicidesRaportimet e vetëvrasjeve të përditshme në Iran janë bërë pothuajse të zakonshme. Sipas një raporti të fundit të kryer nga agjencia shtetërore e lajmeve ROKNA, nga 15 deri në 16 Prill, një total prej 84 personash kryen vetëvrasje vetëm në Teheran.Këto statistika tregojnë se sa i ngopur janë iranianët me jetën e tyre dhe ekonominë e Iranit në kolaps. Sigurisht, statistikat e vetëvrasjeve në Iran nuk sigurohen rregullisht dhe saktë. Sidoqoftë, statistikat nga Ministria e Shëndetësisë së Iranit tregojnë se Irani është një nga vendet që vuan më shumë nga ky problem.Sipas këtyre shifrave të botuara nga Ministria në vitin 2019, nga çdo 100,000 iranianë, 125 vetë bëjnë vetëvrasje, një numër shumë i lartë krahasuar me shifrat në të gjithë botën.Në një raport të vitit 2019, Organizata Botërore e Shëndetësisë tha se më pak se 15.4 për 100,000 njerëz në Evropë kryejnë vetëvrasje. Edhe shkalla e vetëvrasjeve në Indi, e cila vuan nga varfëria ekstreme është 16 për 100,000 njerëz.Raportet e përpjekjeve për vetëvrasje në mediat iraniane tregojnë se shumica e njerëzve që u përpoqën të vetëvriteshin ishin të rinj nën 30 vjeç, dhe midis tyre ishin fëmijë të moshës midis 11 dhe 12. Në 2018, numri i vetëvrasjeve të të miturve në Iran përbënte 20% të vetëvrasjes normaSipas të përditshmes shtetërore Etemad, nga marsi deri në nëntor 2020, gjithsej 3.589 burra dhe gra vdiqën nga vetëvrasja.