Punëtorët iranianë bënë thirrje për bojkot të zgjedhjeve në Ditën Ndërkombëtare të Punëtorëve
Në një shoqëri karakteristika kryesore e të cilës është mbizotërimi i një sistemi mizogjinist dhe ku viktimat kryesore janë gratë e punëtorët, legjitimiteti i sistemit duhet të studiohet me perspektivën dhe përzgjedhjen e këtyre dy viktimave të para.
1 Maji ishte një nga ditët më të rëndësishme për matjen e votave të punëtorëve iranianë. Çuditërisht, pavarësisht përhapjes së valës së katërt të Covid-19 në Iran, punëtorët dolën nëpër rrugët e mbi 20 qyteteve duke e shprehur që tani votën e tyre për zgjedhjet e ardhshme presidenciale të regjimit, të cilat janë planifikuar për datën 18 qershor. Mesazhi i tyre ishte i qartë në slloganet: “Nuk do të votojmë, kemi dëgjuar shumë gënjeshtra.”
Sundimi totalitar i Iranit në fushat politike, ekonomike, bankare, dhe financiare ka themeluar një sistem që është kundër të drejtave më themelore të punëtorëve e rrogëtarëve. Kështu, balanca e pushtetit midis shoqërisë iraniane dhe regjimit ka marrë formë nga përpjekjet e popullit kundër sundimit të korruptuar ekonomik dhe perandorisë bankare e financiare të zotëruar nga lideri suprem i regjimit iranian Ali Khamenei dhe Garda Revolucionare (IRGC).
Lufta e punëtorëve iranianë për të drejtat e tyre bazë ka në shënjestër oligarkinë politiko-ekonomike të regjimit. Gjatë dekadës së fundit, kërkesat e punëtorëve e aktivistëve të punës kanë evoluar nga natyra ekonomike në atë politike, sidomos pas kryengritjeve të 2017-ës dhe 2019-ës. Protestat tani manifestojnë opinionin e tyre për regjimin në tërësi.
