Farsa e zgjedhjeve presidenciale të regjimit iranian u përball me një bojkot të paprecedent mbarëkombëtar. Ky bojkot mbarëkombëtar nënvizoi ilegjitimitetin e regjimit në Iran.

Sipas raporteve të mbledhura nga Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK) në fund të maskaradës së zgjedhjeve të regjimit klerikal, më pak se 10 përqind e votuesve të ligjshëm hodhën votën e tyre në këtë farsë zgjedhjesh presidenciale. Sipas raporteve të 1,200 gazetarëve e 3,500 filmimeve nga 400 qytete, të siguruara nga Simay-e Azadi, rrjeti televiziv i opozitës, qendrat e votimit në mbarë Iranin kanë qenë kryesisht të boshatisura dhe në to ka patur pjesëmarrje të ulët votuesish.

Zgjedhjet në Iran 2021: Qendrat e Votimit Bosh në Mbarë Vendin (Përmbledhje vol.1)

Pavarësisht përpjekjeve të regjimit, populli refuzoi të merrte pjesë në zgjedhje. Zyrtarët e regjimit i kishin thënë personelit ushtarak, punonjësve të Ministrisë së Shëndetësisë, Bujqësisë, Punëve të Jashtme, Arsimit, dhe stafeve të bankave shtetërore e private që përpara se dokumentet e tyre të identifikimit duhej të kishin stampën e votimit.

Zyrtarët e burgjeve në Maku, Khoy, Bazargan, dhe Salmas u kishin thënë të burgosurve që kushdo që do të votonte, do të përfitonte një leje për tre ditë. Në disa qytete të tjera, zyrtarët ishin përpjekur t’i blinin votat e njerëzve.

Gjithashtu, autoritetet e regjimit i mbyllën disa qendra votimi në Teheran e në qytete të tjera, për të mos lejuar që atje të paraqiteshin shumë pak njerëz, dhe kështu të krijonin përshtypjen e një pjesëmarrjeje masive votuesish, kryesisht për gazetarët perëndimorë. Janë arrestuar dhjetëra reporterë të Simay-e Azadi të cilët po filmonin qendrat e votimit bosh, dhe u janë konfiskuar telefonat.

Autoritetet e regjimit dhe mediat shtetërore kishin parashikuar një pjesëmarrje të ulët votuesish, kishin paralajmëruar për pasojat që regjimi do të kishte prej saj, dhe i ishin lutur popullit të merrte pjesë.

Lideri Suprem i regjimit, Ali Khamenei, ishte i pari që iu lut popullit të merrte pjesë në farsën e zgjedhjeve. Të mërkurën, ai e pohoi që “segmentet e varfra të shoqërisë janë të shkurajuar e të pakënaqur dhe nuk duan të votojnë në zgjedhje.” Ai u përpoq gjithashtu të fajësonte “armikun” për pjesëmarrjen e ulët të parashikur dhe sulmoi edhe fraksionin rival. “Disa nga brenda sistemit po përpiqen t’i shkurajojnë njerëzit. Kjo është e gabuar. Ata po përhapin mungesën e shpresës,” tha ai.

Zgjedhjet në Iran 2021: Informacion mbi Farsën e Zgjedhjeve Presidenciale të Regjimit Iranian – Nr 4

“Nëse [populli] nuk merr pjesë [në zgjedhje], armiku do ta shtojë presionin… Nëse prania e njerëzve do të jetë e dobët, sistemi do të dobësohet, dhe [armiku] do ta kërcënojë vendin me pasiguri e terrorizëm,” paralajmëroi Khamenei.

Makthi i Khamenei-t u bë realitet të premten kur miliona iranianë i thanë jo farsës së zgjedhjeve të regjimit të tij. Khamenei e kishte ditur që më parë që njerëzit do ta bojkotonin farsën e zgjedhjeve. E vetmja arsye pse ai e ka nxjerrë fitues Raisi-n, një dhunues famëkeq të të drejtave njerëzore dhe njeri të kërkuar për krimet kundër njerëzimit në 1988-ën, është që të përballet me shoqërinë e trazuar të Iranit dhe me Lëvizjen e organizuar të Rezistencës.

Bojkoti mbarëkombëtar i të premtes ishte rezultat i një fushate të gjerë të zhvilluar nga opozita iraniane, kryesisht nga MEK dhe “Njësitë e Rezistencës,” të cilat popullarizuan fushatën mbarëkombëtare për bojkotimin e zgjedhjeve. MEK e kishte nisur këtë fushatë në Iran që në fillim të prillit. Në prill, Njësitë e Rezistencës zhvilluan veprimtari anti-regjim në mbi 250 vende dhe 27 provinca. Në maj, veprimtaritë e Njësive të Rezistencës të MEK u zhvilluan në mbi 310 zona në të gjitha provincat e Iranit. Këto veprimtari bënin thirrje për një bojkot të farsës së zgjedhjeve presidenciale të regjimit.

Fotografitë e disa dëshmorëve të protestave mbarëkombëtare të Iranit në nëntor 2019

Ndërsa zgjedhjet e rreme të Iranit afrohen, më shumë njerëz bëjnë thirrje për bojkotimin e saj. Ata e përshkruajnë pjesëmarrjen në zgjedhje si “tradhëti të gjakut të 1500 dëshmorëve në protestat e Iranit” të nëntorit 2019. Kryengritja e Nëntorit 2019 të Iranit shpërtheu një ditë pasi autoritetet rritën çmimin e karburantit. Protestat u zgjeruan shpejt në vend dhe regjimi iranian mbylli internetin për të shtypur njerëzit më lehtë pa ndonjë mbulim të lajmeve.

“Nëntori 2019, një plagë kombëtare që pret të shërohet”, shkroi e përditshmja shtetërore Hamdeli në nëntor 2020.

“Gjatë ditëve të para të protestave, lajmet treguan se njerëzit sulmonin institucionet qeveritare. Pastaj erdhi lajmi në lidhje me forcat e sigurisë të cilët hapën zjarr ndaj protestuesve duke lënë disa vdekje dhe të plagosur. Qytetet e Behbahan dhe Mahshahr në provincën Khuzestan ishin në qendër të vëmendjes, ”shtoi Hamdeli.

E përditshmja Hamdeli përshkroi se në sa qytete të tjera, përfshirë kryeqytetin, Teheranin, u shtuan kryengritjet. “Banda e internetit të telefonave celularë u ngushtua në qytetet Mashhad dhe Ahvaz. Njëkohësisht lidhja e internetit u nxi në të gjithë vendin me urdhër të Këshillit të Sigurimit Kombëtar. Zyrtarët e sigurisë caktuan mbylljen e shkollave dhe universiteteve për të kontrolluar trazirat. Detyra e ndjekur në disa raste nga mbyllja e disa stacioneve të metrosë. ”

“Plaga e incidenteve të nëntorit është ende e hapur në trupin e popullit iranian. Megjithatë, asnjë detaj apo informacion nuk është botuar në lidhje me ditët e përgjakshme të Nëntorit 2019 dhe askush nuk po merr përsipër vendimet e marra në atë kohë. Numri i vdekjeve në nëntor 2019 është ende i panjohur. Burimet e huaja lëshuan numra të ndryshëm, dhe qeveria i mohoi ata, por refuzoi të deklarojë numrin e saktë, ”shkroi e përditshmja Hamdeli në një artikull më 14 qershor 2021.Përmes burimeve të saj nga brenda Iranit, Organizata Popullore Muxhahedine e Iranit (PMOI / MEK) deklaroi se regjimi kishte vrarë mbi 1500 protestues gjatë kryengritjes në nëntor 2019. Reuters më vonë konfirmoi shifrën, dhe figura PMOI / MEK bëri jehonë në Iran parullat e njerëzve gjatë protestave në Iran; pas kësaj, IRGC rrëzoi avionin ukrainas.Siç pranoi Hamdeli, populli iranian ka vuajtur nga ky regjim për vite me radhë, dhe ata as nuk i harrojnë dhe as nuk i falin zyrtarët. Ekzekutimet në vitet 1980, përfshirë masakrën e 30,000 të burgosurve politikë në 1988, shtypjet brutale të një kryengritjeje dhe protesta në Iran gjatë katër dekadave të fundit dhe e fundit në nëntor 2019, nuk do të fshihen nga mendjet e njerëzve. Këto masa shtypëse e kanë kthyer shoqërinë e Iranit në një fuçi që do të shpërthejë shumë shpejt.

Vetëm pak ditë përpara farsës së zgjedhjeve presidenciale të Iranit, konflikti midis popullit iranian dhe regjimit po intensifikohet. E megjithatë, apologjetët e regjimit përpiqen ta minimizojnë fushatën mbarëkombëtare për bojkotimin e zgjedhjeve.

Këshilli i Gardianëve i regjimit i ka skualifikuar të gjithë kandidatët përveç shtatë vetave, me urdhër të Liderit Suprem të regjimit Ali Khamenei. Khamenei nuk mund të tolerojë as opozitën më të vogël, kështu që nuk i ka lejuar as zyrtarët e afërt me të, si Ali Larijani, të kandidojnë për presidencë.

Megjithatë, pavarësisht skualifikimeve dhe qëllimit të Khamenei-t për ta konsoliduar pushtetin në regjimin e tij, populli iranian ka shprehur dëshirën për ta bojkotuar farsën e zgjedhjeve të regjimit.

Thirrjet për bojkotim të farsës së zgjedhjeve të regjimit kanë arritur deri në atë pikë sa edhe udhëheqësit e lutjeve të së premtes po i luten dëshpërimisht publikut që të marrë pjesë në zgjedhje. Ahmadi Alam-ol Hoda tha të premten e shkuar se këto zgjedhje “janë një referendum, dhe çdo votë është një po për Republikën Islamike.”

Me fjalë të tjera, zyrtarët e regjimit e dinë që populli dëshiron t’i bojkotojë zgjedhjet, dhe se regjimi është jo-legjitim.

Ndërkohë, apologjetët e regjimit jashtë vendit po përpiqen ta lidhin bojkotin zgjedhor me skualifikimin e të ashtu-quajturve reformistë.

Ndërkohë që në videot nga Irani shfaqen njerëz, kryesisht familjarë të viktimave të regjimit duke thënë “vota ime është për ndryshim regjimi,” apologjetët e regjimit përpiqen ta minimizojnë shkakun. Ata përpiqen të tregojnë se bojkoti më i madh mbarëkombëtar po shkaktohet nga mungesa të të ashtu-quajturve “reformistë.”

Populli iranian e ka refuzuar këtë pretendim gjatë kryengritjeve të tij mbarëkombëtare në dy vitet e fundit, duke thirrur “Reformistë, konservatorë, loja mbaroi.”

Nuk ka asnjë ndryshim midis fraksioneve të regjimit, dhe ata të gjithë përpiqen ta ruajnë sistemin, duke u kërkuar njerëzve të marrin pjesë në zgjedhje.

“Kreu i Frontit Reformist të Iranit, në një video, i ka ftuar njerëzit të shkojnë tek qendrat e votimit dhe të marrin pjesë në zgjedhjet presidenciale,” shkruante e përditshmja shtetërore Mostaghel më 15 qershor 2021.

Të ashtu-quajturit reformistë e dinë se nuk mund t’i mashtrojnë më njerëzit. Kështu që kanë treguar fytyrën e vërtetë duke shprehur përkrahjen për kandidatin e preferuar të Khamenei-t, Ebrahim Raisi. Raisi ka një rekord të errët dhunimesh të të drejtave njerëzore. Këta të ashtu-quajtur reformistë që e mbështesin atë janë në fakt të gatuar njësoj, pasi kanë qenë të përfshirë në shtypjen e popullit për dyzet vjet nga regjimi i mullahëve.

E përditshmja shtetërore Mostaghel raportoi më 15 qershor mbi “mbështetjen e drejtorëve të mediave reformiste si Shargh, ILNA, Arman, Donya Eghtesad, narrator, Aftab Yazd në një takim me Ebrahim Raisi-n.”

“Reformistët e kanë kuptuar që po merr fund një epokë në historinë e Iranit, kështu që kanë shprehur mbështetjen e tyre nga nevoja. Ata nuk kanë më shpresë për të ardhmen dhe për rrugën e reformizmit,” shkruan e përditshmja Mostaghel duke pohuar pamundësinë e reformistëve për ta mashtruar publikun.

“Nuk është e qartë se cilin kandidat do të votojnë reformistët në zgjedhjet presidenciale, por interesant është fakti që disa nga udhëheqësit e kësaj lëvizjeje kanë bërë deklarata ku bëjnë thirrje për pjesëmarrje në zgjedhje,” shkruante e përditshmja shtetërore Siyasat-e Rouz më 15 qershor 2021.

“Edhe Behzad Nabavi, një zyrtar i partisë reformiste, u ka bërë thirrje njerëzve që të marrin pjesë në zgjedhje për ta ‘shpëtuar’ Iranin,” shkruante e përditshmja shtetërore Arman më 15 qershor.

Si rrjedhim, ata që flasin për mitin e moderimit e reformizmit në Iran nuk e mbështesin popullin iranian. Ata thjesht po përpiqen ta ruajnë regjimin.

Apologjetët e regjimit përpiqen të përhapin idenë e rreme se konflikti i vërtetë është midis reformistëve dhe konservatorëve. Por në betejën e vërtetë është populli iranian dhe Rezistenca e tij e organizuar kundër regjimit të mullahëve.

Mediat shtetërore dhe zyrtarët e fraksionit të ashtu-quajtur reformist e pranojnë dështimin e tyre në përpjekjen për të mashtruar popullin. Por apologjetët e regjimit vazhdojnë të flasin për reformizëm brenda regjimit. Qëllimi i tyre është ta ruajnë regjimin duke mashtruar komunitetin ndërkombëtar dhe të mos e lejojnë këtë komunitet që ta mbështesë dëshirën e popullit iranian për ndryshim regjimi.

Ata perëndimorë që bëjnë thirrje për reformim të regjimit terrorist janë të gatshëm për t’i shprehur mbështetjen një vrasësi si Ebrahim Raisi, pasi disa prej tyre ditët e fundit e kanë quajtur Raisi-n një “reformator” të madh.

Ndryshe nga apologjetët e regjimit, opozita iraniane, Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (MEK), është duke bërë thirrje për ndryshim regjimi dhe duke popullarizuar fushatën e bojkotimit të farsës së zgjedhjeve të regjimit. MEK ka bërë thirrje për ndryshim regjimi gjatë gjithë këtyre 40 viteve të fundit, duke përfaqësuar dëshirën e vërtetë të popullit iranian dhe duke paguar çmimin me sakrifikimin e jetëve të mbi 120,000 anëtarëve e mbështetësve të saj.

Farsa e zgjedhjeve të regjimit do të ketë një pjesëmarrje të ulët votuesish, por jo për shkak të eliminimit të të ashtu-quajturve reformistë. Populli iranian do ta bojkotojë farsën e zgjedhjeve të mullahëve për shkak të 40 viteve të mbushura me krime të regjimit dhe rolit të Rezistencës Iraniane në ekspozimin e këtyre krimeve.

Ebrahim Raisi, laroja i masakrës së 1988-ës

Ditët e fundit, disa media shtetërore iraniane kanë hedhur një hap të çuditshëm duke e pranuar që bojkoti i ardhshëm i zgjedhjeve presidenciale të vendit i atribuohet në masë të madhe ndikimit në rritje të grupit kryesor opozitar pro demokracisë, Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK). Kjo thekson dobësinë e vazhdueshme të diktaturës teokratike, afërsisht tre vjet e gjysëm pas të parës prej disa kryengritjeve mbarëkombëtare që sfidoi pushtetin e këtij regjimi.
Kryengritja e parë filloi në ditët e fundit të 2017-ës dhe vazhdoi gjatë një pjese të madhe të janarit 2018. Ajo përfshiu mbi 100 qytete iraniane të mëdha e të vogla, duke ndihmuar në popullarizimin e slloganeve provokative e anti-qeveritare të cilat shprehnin mbështetjen e publikut për perspektivën e ndryshimit të regjimit dhe themelimin e një qeverisjeje demokratike. Këto mesazhe nxitën gjithashtu një ndryshim dramatik në mënyrën se si autoritetet e regjimit filluan të diskutonin lidhur me lëvizjen e organizuar të Rezistencës. Në një fjalim të mbajtur gjatë kulmit të kryengritjes, Lideri Suprem i regjimit Ali Khamenei deklaroi se MEK kishte “bërë plane për muaj të tërë” për të lehtësuar zhvillimin e protestave dhe për të kanalizuar irritimet e përbashkëta të popullit në një rrugëdalje të vetme.

Risjellja në vëmendje e protestave mbarëkombëtare të nëntorit 2019 në Iran pas rritjes së madhe të çmimit të karburantit

Që atëherë, zyrtarët iranianë kanë paralajmëruar vazhdimisht për ndikimin e MEK. Dhe është vërtetuar shumë herë që këto paralajmërime kanë qenë të justifikuara pasi kryengritja fillestare frymëzoi demonstrata të mëtejshme publike dhe përpjekje të tjera për mohimin e pretendimeve të regjimit për legjitimitet politik.

Vazhdimësia e këtyre demonstratave të ndryshme përgatiti terrenin që llojet e ndryshme të aktivizmit të bashkoheshin edhe një herë në një kryengritje të unifikuar në nëntor 2019, kur autoritetet demonstruan mospërfilljen e tyre për mirëqenien bazë të popullit iranian duke shpallur rritje të lartë të çmimit të karburantit për një popullsi plot me probleme ekonomike. Këtë herë, protestat u zhvilluan në gati 200 qytete të mëdha e të vogla, dhe pjesëmarrësit shprehën sërish një kërkesë të qartë për ndryshim regjimi, si dhe mbështetje për MEK-un si alternativën më të qartë demokratike ndaj sistemit teokratik.
Kryengritja e nëntorit 2019 ishte një shenjë e qartë e rritjes së lëvizjes së Rezistencës, por tregoi gjithashtu edhe thellësinë e ankthit të regjimit lidhur me këtë fenomen. Ende të tronditur nga një vit i tërë kryengritjesh dhe nga dështimi i një komploti terrorist kundër Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit, në Francë në qershor 2018, autoritetet iraniane e përshkallëzuan tej mase dhunën e tyre politike si përgjigje ndaj kryengritjes së dytë. Khamenei i nxiti forcat e sigurisë që ta ruanin rendin me çfarëdo mjeti që të ishte nevoja dhe Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike hapi zjarr mbi turma të mëdha njerëzish, duke vrarë 1,500 njerëz vetëm brenda pak ditësh.
Për më tepër, të paktën 12,000 aktivistë të njohur e të dyshuar u arrestuan menjëherë pas kryengritjes së 2019-ës.

Pas kësaj, organet e zbatimit të ligjit iu vunë punës për t’i torturuar sistematikisht ata si pjesë e marrjeve në pyetje që kishin për qëllim t’i detyronin të burgosurit të bënin rrëfime të rreme dhe të përgatitnin terrenin për ndjekjen penale agresive të kujtdo që kishte edhe lidhjet më të zbehta me MEK. Në disa aspekte, ky shtim i represionit politik të kujtonte një nga kapitujt më të errët të historisë modernte të Iranit: masakrën e 1988-ës ndaj të burgosurve politikë të vendit. Ajo masakër u ndërmor si përgjigje ndaj një fatwa të lëshuar nga Ajatollah Khomeini ku MEK përshkruheshin si armiq të Zotit dhe ku deklarohej se ata duhej t’i nënshtroheshin ekzekutimit pa procedura ligjore.

Shtypja e protestave të nëntorit 2019 risolli në vëmendje trashëgiminë e asaj masakre, sidomos ngaqë sistemi gjyqësor në kohën e kësaj shtypjeje ishte nën kontrollin e njeriut që ka qenë një nga figurat më të larta në “komisionin e vdekjes” të Teheranit, i cili mbikëqyrte shumicën dërrmuese të marrjeve në pyetje dhe ekzekutimeve masive që u zhvilluan midis korrikut dhe shtatorit 1988.
Kryegjyqtari Ebrahim Raisi konsiderohet tani si kandidati që do të fitojë presidencën të premten, falë mbështetjes agresive të liderit suprem dhe skualifikimit në masë të të gjithë kandidatëve të tjerë që mund të kishin qenë kërcënim serioz për fitoren e tij. Përkushtimi i regjimit për instalimin e Raisi-t si president është forcuar pa dyshim ditët e fundit nga treguesit e rritjes së mbështetjes popullore për një bojkot zgjedhor të organizuar nga MEK. Ky bojkot premton të thyejë rekordin për pjesëmarrjen më të ulët të votuesve, rekord që u arrit vetëm 16 muaj më parë nga zgjedhjet parlamentare ku u shfaq i njëjti impuls drejt konsolidimit të pushtetit që po drejton ndërhyrjet e Khamenei-t në procesin zgjedhor sot.

Siç kanë shpjeguar aktivistët e Rezistencës në dokumente të ndryshme e në konferenca për shtyp të zhvilluara në periudhën përpara zgjedhjeve, strategjia e Khamenei-t pasqyron vendimin e tij për t’u mbështetur fort në reputacionin e regjimit për represion të dhunshëm politik. Duke bërë kështu, ai dhe mbështetësit e tjerë të Raisi-t e kanë përqafuar më haptazi se kurrë më parë trashëgiminë e masakrës së 1988-ës. Sigurisht, kjo gjë ngre shqetësime serioze lidhur me perspektivën që ajo masakër të merret si shembull për përgjigjen e Teheranit ndaj disidencës në muajt në vijim, sidomos nëse trazirat e viteve të fundit përsëriten dhe vazhdojnë të shtohen.
Mohammad Mohaddessin, kryetari i Komitetit të NCRI për Punët e Jashtme, parashikoi në një konferencë për shtyp në maj se pikërisht kështu do të ndodhë pas bojkotit elektoral. “Kryengritja mbarëkombëtare që shihet në horizont,” tha ai, premton të jetë “shumë më intensive dhe e përhapur sesa në vitet e mëparshme.” Tani, edhe vetë mediat shtetërore iraniane duket se po e mbështesin këtë mendim, duke e pranuar që MEK ka vazhduar ta rritë ndikimin e vet brenda shoqërisë iraniane, duke krijuar kështu një situatë ku segmente gjithnjë e më të larmishme e të gjera të popullsisë po përfshihen në një përpjekje të koordinuar për ta përmbysur diktaturën klerikale.

Ky mesazh do të përsëritet pa dyshim në korrik, në Samitin Botëror të NCRI-së për një Iran të Lirë, samit i cili do t’u ofrojë politikë-bërësve perëndimorë një mundësi për të analizuar pasojat negative të zgjedhjeve presidenciale, bojkotin, dhe lëvizjen e Rezistencës që e ka udhëhequr atë, përpara se të vendosin se cila është mënyra më e mirë për ta ndryshuar politikën ndaj Iranit në mënyrë që të përshtatet me realitetin e ri.