Vetëm pak ditë përpara farsës së zgjedhjeve presidenciale të Iranit, grindjet e brendshme të regjimit janë intensifikuar. Në mes të këtyre grindjeve, zyrtarët e regjimit e kanë pranuar se zgjedhjet në Iran nën regjimin e mullahëve janë një farsë.

Të hënën, Heidar Moslehi, ish-ministri i inteligjencës, pohoi që në 2013-ën, Këshilli i Gardianëve e pati skualifikuar Akbar Hashemi Rafsanjani-n, një nga zyrtarët më të lartë të regjimit, për shkak se kandidimi i tij nuk ishte “në të mirë të interesave të sistemit.” Komentet e Moslehi-t theksojnë faktin që zgjedhjet e lira në Iran nën regjimin e mullahëve janë një mit, dhe se të gjitha zgjedhjet janë të manipuluara.

Përpara zhvillimit të farsës së zgjedhjeve aktuale, Këshilli i Gardianëve i regjimit skualifikoi shumë kandidatë, pavarësisht rekordeve të tyre të errëta të dhunimeve të të drejtave njerëzore dhe rolit në terrorizëm. Lideri Suprem i regjimit, Ali Khamenei, vendosi t’i eliminonte të gjithë kandidatët e fraksionit rival, madje edhe të vetë fraksionit të tij, për shkak se ka ndërmend të nxjerrë fitues Ebrahim Raisi-n nga kutitë e votimit, me qëllimin për të konsoliduar pushtetin në regjimin e tij tashmë në prag të vdekjes.

Regjimi iranian nuk ka zhvilluar asnjëherë zgjedhje të lira e të drejta. I tërë procesi i farsës së zgjedhjeve është thjesht fasada e një regjimi brutal që e ka shtypur popullin iranian që në 1979-ën. Teokracia në pushtet nuk ka absolutisht asgjë të përbashkët me demokracinë dhe vlerat demokratike. Me fjalë të tjera, zgjedhjet në Iran janë një parodi dhe një proces përzgjedhjeje nga Khamenei, i cili është vetë i pazgjedhur. Khamenei ka nën kontroll Këshillin e Gardianëve, i cili është një organ i pazgjedhur vetingu që ka për detyrë shqyrtimin e kandidatëve.

Në maj 2021, Hassan Abbasi, një figurë e afërt me Khamenei-n, e pranoi paradoksin e zhvillimit të zgjedhjeve në teokracinë në pushtet.

“Kemi një problem që ka filluar gjatë mandatit të Mohammad Khatami dhe në parlamentin e pestë në 1997-ën. Problemi ishte se ne pranuam modelin e demokracisë perëndimore për zgjedhjet,” tha Abbassi, duke nënvizuar këtë kontradiktë brenda regjimit.

Rezistenca Iraniane e ka nënvizuar me kohë faktin që zgjedhjet në Iran nën regjimin e mullahëve nuk ekzistojnë. Muajt e fundit, Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK) e ka popullarizuar thirrjen për bojkotim të farsës së zgjdhjeve të regjimit me anë të Njësive të saj të Rezistencës.

Njësitë e Rezistencës të MEK kanë zhvilluar veprimtari kundër farsës së zgjedhjeve të regjimit në 310 zona në mbarë Iranin. Në prill, Njësitë e Rezistencës kryen veprimtari anti-regjim në mbi 250 vende në 27 provinca.

E përditshmja shtetërore Farhikhtegan të martën shprehu frikën e regjimit nga “[Veprimtaritë] e Njësive të Rezistencës, [opozita] që përhap dyshim lidhur me zgjedhjet dhe rezultatin e tyre, bën thirrje për bojkot të zgjedhjeve, kryen veprimtari në rrjetet sociale dhe krijon një atmosferë irritimi lidhur me situatën aktuale, zhvillon protesta përpara ambasadave [të regjimit] jashtë vendit,” të cilat do të kenë “pasoja” për regjimin.

Pas protestave madhore të Iranit në 2018 dhe 2019, sidomos pas vrasjes së 1500 protestuesve në nëntor 2019, konflikti i popullit iranian me regjimin ka arritur në një pikë të pakthyeshme. Teksa dita e zgjedhjeve afrohet, gjithnjë e më shumë iranianë po i bashkohen fushatës për bojkotimin e tyre. Protestat e vazhdueshme në Iran nga njerëz prej të gjithë sektorëve të shoqërisë janë shenjë e trazimit të shoqërisë. Familjarët e viktimave të protestave të nëntorit kanë bërë thirrje për bojkotim të zgjedhjeve të regjimit, duke nënvizuar se ata “as nuk e falin, as nuk e harrojnë” atë që ka bërë regjimi në nëntor 2019 dhe në këto 40 vite të fundit.

“Plagët e incidentit të nëntorit 2019 janë ende të hapura. Detajet e sakta të ditëve të përgjakshme të nëntorit 2019 nuk janë publikuar ende, dhe në të njëjtën kohë, askush në asnjë degë të qeverisë nuk është i gatshëm të marrë përgjegjësinë për vendimet e marra në ato ditë. Bilanci i vdekjeve në nëntor 2020 është ende pezull,” shkruante të hënën e përditshmja shtetërore Hamdeli.

Kështu, Khamenei ka për qëllim ta konsolidojë pushtetin në regjimin e tij për t’u përballur me këtë shoqëri të trazuar e cila “as nuk i harron, as nuk i fal,” krimet e regjimit. Shtypja e kësaj shoqërie të trazuar duke patur si president një njeri si Raisi vetëm sa do ta shtonte edhe më tej zemërimin e shoqërisë dhe do të rezultonte në një tjetër kryengritje mbarëkombëtare.

Farsa e zgjedhjeve presidenciale të Iranit do të zhvillohet më 18 qershor. Të gjitha zhvillimet deri tani tregojnë se Lideri Suprem i regjimit Ali Khamenei do ta nxjerrë fitues Ebrahim Raisi-n nga kutitë e votimit. Raisi, kryegjyqtari aktual, ka një rekord të errët dhunimesh të të drejtave njerëzore. Si një nga zyrtarët më të lartë të regjimit, Raisi ka luajtur gjithashtu një rol të rëndësishëm në përhapjen e terrorizmit.

Ebrahim Raisi, Krye-Ithtar i Regjimit, Garon për Presidencën Iraniane, 12 maj 2021

Regjimi iranian ka financuar terrorizmin dhe ka përhapur kaosin në rajon që kur ka marrë pushtetin në 1979-ën.

Pavarësisht se kë zgjedh Khamenei si president të regjimit të tij, mbështetja e regjimit për terrorizmin vazhdon. Por përzgjedhja e Raisi-t si president i ri, në përputhje me politikën e Khamenei-t për konsolidimin e pushtetit brenda regjimit, nënkupton që regjimi do ta përshkallëzojë më tej situatën, duke përhapur kaos.

Për të kuptuar se si do të ndikojë përzgjedhja e Ebrahim Raisi-t si president  në eksportin e terrorizmit nga regjimi, le të shqyrtojmë disa fakte:

“Rezistenca është strategjia më e mirë dhe më e efektshme në rajon,” tha Raisi më 28 tetor 2020 në një takim me ambasadorin e atëhershëm sirian, duke iu referuar grupeve terroriste dhe diktaturës mizore të Bashar-al Assad si lëvizja e “Rezistencës.”

Para se të bëhej kryegjyqtar i regjimit, Raisi ishte caktuar si kreu i Astan-e Quds Razavi (AQR). Astan-e Quds Razavi është organizata më e madhe e ndihmës financiare islamike (Moqofati). Sipas një raporti ekskluziv nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI), AQR “gëzon përjashtim nga taksat; asetet e saj përfshijnë 50 kompani të mëdha dhe 43 përqind të pasurive të paluajtëshme në Mashhad, që është qyteti i dytë më i populluar i Iranit. Me fjalë të tjera, AQR ka në pronësi mbi 13,000 akër tokë vetëm në Mashhad.”

AQR financon shumë organizata e institucione terroriste. Një nga këto institucione është “Organizata Horizonti i Ri” (Në gjuhën Farsi, ajo quhet Organizata Ofogh No). Në 2019-ën, SHBA e sanksionoi këtë institucion dhe presidentin e saj, Nader Talebzadeh, i cili bashkëpunon me Gardën Revolucionare Islamike.

Institucioni Horizonti i Ri kishte rekrutuar Monica Witt, një ish-oficere të inteligjencës të Forcave Ajrore të SHBA, që kishte akses në inteligjencë të klasifikuar. Kjo u zbulua më vonë në 2019-ën nga qeveria amerikane. Sipas raportit të NCRI, “Forca Quds e IRGC-së ka rekrutuar Znj. Witt pas pjesëmarrjes së saj në dy konferenca ndërkombëtare të Horizontit të Ri të zhvilluara në mbështetje të Forcave Quds.”

Nader Talebzadeh, kryetar i organizatës “Horizonti i Ri,” një organizatë frontale e Gardës Revolucionare (IRGC)

“Monica Witt, e cila më vonë zgjodhi emrin ‘Fatemeh Zahra,’ shkoi në Iran për të marrë pjesë në konferencën e ‘Hollywood-izmit’ të IRGC-së, që u zhvillua nën petkun e Horizontit të Ri në janar 2012,” shton raporti i NCRI.

Krahas financimit të organizatave frontale si Horizonti i Ri, AQR financon edhe grupe terroriste si Hezbollah. Sipas raportit të NCRI, “Ebrahim Raisi, kujdestari i Astan-e Quds (tani kryegjyqtar i regjimit), shkoi personalisht në Liban në fund të janarit 2018 dhe u takua me liderët e Hezbollah, duke përfshirë Sekretarin e Përgjithshëm Hassan Nasrallah. Ai vizitoi gjithashtu pozicionet ushtarake të Hezbollah në jug të Libanit.”

“Raisi u takua me familjarët e komandantëve e vrarë të rangjeve më të larta që Hezbollah ka përfshirë në operacionet terroriste të regjimit, dhe u shprehu atyre mbështetjen e tij. Mes këtyre komandantëve ishte Imad Mughniyeh, i dyti në komandë dhe ish-komandanti ushtarak i Hezbollah, i cili ka qenë i përfshirë personalisht në disa operacione madhore terroriste kundër shënjestrave perëndimore si sulmi ndaj Fluturimit 847 të TWA në 1985-ën, vrasja e pjesëtarëve të personelit të Flotës Amerikane, dhe planifikimi i sulmeve me bomba në Ambasadën Amerikane dhe në Bazën Detare në vitin 1983” shton raporti i NCRI.

Më 2 shtator 2019, Raisi u takua me Akram al-Kaabi, liderin e grupit iraken Harakat Hezbollah al-Nujaba. SHBA e kishte përfshirë grupin Harakat Hezbollah al-Nujaba dhe liderin e tij Akram al-Kaabi në listën e sanksioneve më 5 mars 2019.

“Më 14 korrik 2019, një delegacion i AQR u takua me Qais al-Khazali, liderin e grupit terrorist Asa’ib Ahl al-Haq në Irak. Sipas faqes zyrtare të këtij grupi, delegacioni lavdëroi Qais al-Khazali për të ashtu-quajturën ‘mbrojtje të të drejtave të Ummah Islamike’ dhe i dha atij një flamur të Astan-e Quds,” shkruan raporti i NCRI lidhur me këtë.

Regjimi iranian do ta zhvillojë farsën e zgjedhjeve presidenciale më 18 qershor, dhe pritet gjerësisht që kryegjyqtari aktual Ebrahim Raisi, një nga autorët e masakrës së 1988-ës ndaj të burgosurve politikë do të përzgjidhet lehtësisht si presidenti i ardhshëm.
National Interest, në një artikull me titull “Kryemjeshtri i Torturave në Iran do të Jetë Presidenti i Ardhshëm i Vendit” ka intervistuar dy nga viktimat e Raisi-t.

Më poshtë vijon teksti i plotë i artikullit të National Interest:

nga Hollie McKay
Ishte një mbasdite përvëluese korriku në vitin 1983 kur më shumë se një duzinë anëtarësh të Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike shpërthyen derën e tezes së Farideh Goudarzi, me pushkë në duar. Nëntë muajshe shtatzënë, njëzet e një vjeçarja mezi ecte, e le pastaj të vraponte. Nën survejim për përpjekjet e saj opozitare dhe shpërndarjen e fletushkave anti-regjim, Goudarzi nuk mund të bënte gjë tjetër veçse të priste.

“Më dërguan menjëherë në një dhomë marrjesh në pyetje, me përmasa rreth tre me katër metër, me vetëm një tavolinë në mes që përdorej për të rrahur me kamxhik të burgosurit,” thotë ajo. “Dyshemeja ishte plot gjak. Në atë kohë nuk e dija që një pjesë e madhe e atij gjaku të freskët ishte nga im shoq, i cili ishte zhdukur dy ditë më parë.”

Ndonëse edhe pak ditë do të lindte fëmijën e parë, Goudarz mban mend që e kishin rrahur në mënyrë barbare me kabllo elektrike pothuajse në çdo pjesë të trupit të saj që dridhej, dhe e kishin goditur me aq forcë në fytyrë saqë edhe sot vuan nga artriti i nofullës dhe nga dhimbje të mprehta të herëpashershme.

“Ishin rreth tetë burra që qëndronin atje për të më rrahur me kamxhik. Por më shumë nga të gjithë më kujtohet njëri – ishte i ri, ndoshta 21 apo 22 vjeç, me një këmishë të errët përmbi pantallona. Ai rrinte në qoshe dhe i shihte të tjerët tek më rrihnin pa pushim,” thotë Goudarzi, tani 59 vjeç. “Dukej që i pëlqente të shihte. Ai njeri ishte Ebrahim Raisi.”

Ky burrë që argëtohej nga kjo rrahje pritet të bëhet President i Republikës Islamike të Iranit javën tjetër.

Asnjëri nga konkurentët e mundshëm ndaj pretendentit të parë, Ebrahim Raisi-t, nuk është lejuar të garojë në zgjedhjet e 18 qershorit, të cilat komuniteti ndërkombëtar i ka etiketuar kryesisht si një farsë. Për më tepër, shtatë kandidatët e tjerë janë përgjithësisht të panjohur për popullsinë e gjerë dhe besohet se nuk përbëjnë ndonjë kërcënim serioz për Raisi-n, i cili është gjithashtu i parapëlqyeri i zgjedhur me kujdes i Ajatollahut Khamenei.

Edhe pas lindjes, Goudarzi mbeti me djalin e saj të dëshpëruar e të kequshqyer në burgim të izoluar për më shumë se gjashtë muaj para se t’i jepej dënimi me vdekje. Më pas, Goudarzi vuajti për gjashtë vjet prapa hekurave në Hamedan, duke dëgjuar çdo ditë për fytyra të njohura që i merrnin në mes të natës për t’i ekzekutuar—duke përfshirë bashkëshortin e saj. Atë e kishin varur në një oborr burgu.

Raisi, gjashtëdhjetë vjeç, shërben aktualisht si kryegjyqtar i Iranit. Ai është caktuar nga Khamenei më shumë se dy dekada më parë, pas një liste të gjatë besnikërish ndaj Teheranit e dhunimesh të të drejtave njerëzore.

Por Goudarzi nuk është aspak e vetmja që mbart kujtime të dhimbshme të lidhura me Raisi-n.

Ndërkohë, Mahmoud Royaie, pesëdhjetë e nëntë vjeç, ka lindur në një familje të klasës së mesme në Teheran në vitin 1963. Vetëm pesëmbëdhjetë vjeç kur u përmbys Shahu, ai e gjeti veten shumë shpejt të përfshirë në politikën opozitare. Më 30 gusht 1981, ai dhe të tjerë u kapën nga autoritetet ndërkohë që ecnin rrugës dhe u dërguan menjëherë në dhomën e torturës dhe marrjes në pyetje pa as edhe një lloj procedure të drejtë.

“Na detyruan të rrinim më këmbë në korridor, dhe nuk dëgjoje gjë tjetër veçse britmat e atyre që po torturoheshin—Më kujtohen britmat e grave që i rrihnin fort me kamxhik e i përdhunonin,” thotë ai. “Nuk kisha dëgjuar asnjëherë diçka të tillë. Nuk mund të bëja gjë tjetër veçse të prisja.”

Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit javët e fundit ka bërë përpjekje të mëdha për të sjellë në vëmendje trashëgiminë e dhunimeve të të drejtave të njeriut të kryera apo të mundësuara nga kandidati kryesor në farsën e zgjedhjeve të ardhshme presidenciale të regjimit iranian.

Nëse nuk ndodh asgjë e papritur për ta ndryshuar këtë rezultat përpara 18 qershorit, tre javë më vonë, nga 10 deri më 12 korrik, do të zhvillohet pa dyshim një diskutim gjithëpërfshirës mbi pasojat e tij në tubimin e përvitshëm të mërgimtarëve iranianë dhe mbështetësve politikë. Vitet e mëparshme, evente të tilla kanë tërhequr turma me mbi 100,000 njerëz, dhe eventi i 2018-ës tërhoqi madje edhe vëmendjen e një skuadre operativësh terroristë iranianë të cilët tentuan të shpërthenin një bombë në vendin e zhvillimit të tubimit dhe të vrisnin presidenten e zgjedhur të NCRI-së, zonjën Maryam Rajavi. Organizatori i atij komploti, diplomati iranian Assadollah Assadi, u dënua me 20 vjet burg në shkurt, pas një gjykimi ku u vërtetua se ai dhe tre bashkëpunëtorët e tij kishin vepruar nën urdhra të marra nga nivele të larta brenda regjimit iranian.