Fotografitë e disa dëshmorëve të protestave mbarëkombëtare të Iranit në nëntor 2019

Ndërsa zgjedhjet e rreme të Iranit afrohen, më shumë njerëz bëjnë thirrje për bojkotimin e saj. Ata e përshkruajnë pjesëmarrjen në zgjedhje si “tradhëti të gjakut të 1500 dëshmorëve në protestat e Iranit” të nëntorit 2019. Kryengritja e Nëntorit 2019 të Iranit shpërtheu një ditë pasi autoritetet rritën çmimin e karburantit. Protestat u zgjeruan shpejt në vend dhe regjimi iranian mbylli internetin për të shtypur njerëzit më lehtë pa ndonjë mbulim të lajmeve.

“Nëntori 2019, një plagë kombëtare që pret të shërohet”, shkroi e përditshmja shtetërore Hamdeli në nëntor 2020.

“Gjatë ditëve të para të protestave, lajmet treguan se njerëzit sulmonin institucionet qeveritare. Pastaj erdhi lajmi në lidhje me forcat e sigurisë të cilët hapën zjarr ndaj protestuesve duke lënë disa vdekje dhe të plagosur. Qytetet e Behbahan dhe Mahshahr në provincën Khuzestan ishin në qendër të vëmendjes, ”shtoi Hamdeli.

E përditshmja Hamdeli përshkroi se në sa qytete të tjera, përfshirë kryeqytetin, Teheranin, u shtuan kryengritjet. “Banda e internetit të telefonave celularë u ngushtua në qytetet Mashhad dhe Ahvaz. Njëkohësisht lidhja e internetit u nxi në të gjithë vendin me urdhër të Këshillit të Sigurimit Kombëtar. Zyrtarët e sigurisë caktuan mbylljen e shkollave dhe universiteteve për të kontrolluar trazirat. Detyra e ndjekur në disa raste nga mbyllja e disa stacioneve të metrosë. ”

“Plaga e incidenteve të nëntorit është ende e hapur në trupin e popullit iranian. Megjithatë, asnjë detaj apo informacion nuk është botuar në lidhje me ditët e përgjakshme të Nëntorit 2019 dhe askush nuk po merr përsipër vendimet e marra në atë kohë. Numri i vdekjeve në nëntor 2019 është ende i panjohur. Burimet e huaja lëshuan numra të ndryshëm, dhe qeveria i mohoi ata, por refuzoi të deklarojë numrin e saktë, ”shkroi e përditshmja Hamdeli në një artikull më 14 qershor 2021.Përmes burimeve të saj nga brenda Iranit, Organizata Popullore Muxhahedine e Iranit (PMOI / MEK) deklaroi se regjimi kishte vrarë mbi 1500 protestues gjatë kryengritjes në nëntor 2019. Reuters më vonë konfirmoi shifrën, dhe figura PMOI / MEK bëri jehonë në Iran parullat e njerëzve gjatë protestave në Iran; pas kësaj, IRGC rrëzoi avionin ukrainas.Siç pranoi Hamdeli, populli iranian ka vuajtur nga ky regjim për vite me radhë, dhe ata as nuk i harrojnë dhe as nuk i falin zyrtarët. Ekzekutimet në vitet 1980, përfshirë masakrën e 30,000 të burgosurve politikë në 1988, shtypjet brutale të një kryengritjeje dhe protesta në Iran gjatë katër dekadave të fundit dhe e fundit në nëntor 2019, nuk do të fshihen nga mendjet e njerëzve. Këto masa shtypëse e kanë kthyer shoqërinë e Iranit në një fuçi që do të shpërthejë shumë shpejt.

Vetëm pak ditë përpara farsës së zgjedhjeve presidenciale të Iranit, konflikti midis popullit iranian dhe regjimit po intensifikohet. E megjithatë, apologjetët e regjimit përpiqen ta minimizojnë fushatën mbarëkombëtare për bojkotimin e zgjedhjeve.

Këshilli i Gardianëve i regjimit i ka skualifikuar të gjithë kandidatët përveç shtatë vetave, me urdhër të Liderit Suprem të regjimit Ali Khamenei. Khamenei nuk mund të tolerojë as opozitën më të vogël, kështu që nuk i ka lejuar as zyrtarët e afërt me të, si Ali Larijani, të kandidojnë për presidencë.

Megjithatë, pavarësisht skualifikimeve dhe qëllimit të Khamenei-t për ta konsoliduar pushtetin në regjimin e tij, populli iranian ka shprehur dëshirën për ta bojkotuar farsën e zgjedhjeve të regjimit.

Thirrjet për bojkotim të farsës së zgjedhjeve të regjimit kanë arritur deri në atë pikë sa edhe udhëheqësit e lutjeve të së premtes po i luten dëshpërimisht publikut që të marrë pjesë në zgjedhje. Ahmadi Alam-ol Hoda tha të premten e shkuar se këto zgjedhje “janë një referendum, dhe çdo votë është një po për Republikën Islamike.”

Me fjalë të tjera, zyrtarët e regjimit e dinë që populli dëshiron t’i bojkotojë zgjedhjet, dhe se regjimi është jo-legjitim.

Ndërkohë, apologjetët e regjimit jashtë vendit po përpiqen ta lidhin bojkotin zgjedhor me skualifikimin e të ashtu-quajturve reformistë.

Ndërkohë që në videot nga Irani shfaqen njerëz, kryesisht familjarë të viktimave të regjimit duke thënë “vota ime është për ndryshim regjimi,” apologjetët e regjimit përpiqen ta minimizojnë shkakun. Ata përpiqen të tregojnë se bojkoti më i madh mbarëkombëtar po shkaktohet nga mungesa të të ashtu-quajturve “reformistë.”

Populli iranian e ka refuzuar këtë pretendim gjatë kryengritjeve të tij mbarëkombëtare në dy vitet e fundit, duke thirrur “Reformistë, konservatorë, loja mbaroi.”

Nuk ka asnjë ndryshim midis fraksioneve të regjimit, dhe ata të gjithë përpiqen ta ruajnë sistemin, duke u kërkuar njerëzve të marrin pjesë në zgjedhje.

“Kreu i Frontit Reformist të Iranit, në një video, i ka ftuar njerëzit të shkojnë tek qendrat e votimit dhe të marrin pjesë në zgjedhjet presidenciale,” shkruante e përditshmja shtetërore Mostaghel më 15 qershor 2021.

Të ashtu-quajturit reformistë e dinë se nuk mund t’i mashtrojnë më njerëzit. Kështu që kanë treguar fytyrën e vërtetë duke shprehur përkrahjen për kandidatin e preferuar të Khamenei-t, Ebrahim Raisi. Raisi ka një rekord të errët dhunimesh të të drejtave njerëzore. Këta të ashtu-quajtur reformistë që e mbështesin atë janë në fakt të gatuar njësoj, pasi kanë qenë të përfshirë në shtypjen e popullit për dyzet vjet nga regjimi i mullahëve.

E përditshmja shtetërore Mostaghel raportoi më 15 qershor mbi “mbështetjen e drejtorëve të mediave reformiste si Shargh, ILNA, Arman, Donya Eghtesad, narrator, Aftab Yazd në një takim me Ebrahim Raisi-n.”

“Reformistët e kanë kuptuar që po merr fund një epokë në historinë e Iranit, kështu që kanë shprehur mbështetjen e tyre nga nevoja. Ata nuk kanë më shpresë për të ardhmen dhe për rrugën e reformizmit,” shkruan e përditshmja Mostaghel duke pohuar pamundësinë e reformistëve për ta mashtruar publikun.

“Nuk është e qartë se cilin kandidat do të votojnë reformistët në zgjedhjet presidenciale, por interesant është fakti që disa nga udhëheqësit e kësaj lëvizjeje kanë bërë deklarata ku bëjnë thirrje për pjesëmarrje në zgjedhje,” shkruante e përditshmja shtetërore Siyasat-e Rouz më 15 qershor 2021.

“Edhe Behzad Nabavi, një zyrtar i partisë reformiste, u ka bërë thirrje njerëzve që të marrin pjesë në zgjedhje për ta ‘shpëtuar’ Iranin,” shkruante e përditshmja shtetërore Arman më 15 qershor.

Si rrjedhim, ata që flasin për mitin e moderimit e reformizmit në Iran nuk e mbështesin popullin iranian. Ata thjesht po përpiqen ta ruajnë regjimin.

Apologjetët e regjimit përpiqen të përhapin idenë e rreme se konflikti i vërtetë është midis reformistëve dhe konservatorëve. Por në betejën e vërtetë është populli iranian dhe Rezistenca e tij e organizuar kundër regjimit të mullahëve.

Mediat shtetërore dhe zyrtarët e fraksionit të ashtu-quajtur reformist e pranojnë dështimin e tyre në përpjekjen për të mashtruar popullin. Por apologjetët e regjimit vazhdojnë të flasin për reformizëm brenda regjimit. Qëllimi i tyre është ta ruajnë regjimin duke mashtruar komunitetin ndërkombëtar dhe të mos e lejojnë këtë komunitet që ta mbështesë dëshirën e popullit iranian për ndryshim regjimi.

Ata perëndimorë që bëjnë thirrje për reformim të regjimit terrorist janë të gatshëm për t’i shprehur mbështetjen një vrasësi si Ebrahim Raisi, pasi disa prej tyre ditët e fundit e kanë quajtur Raisi-n një “reformator” të madh.

Ndryshe nga apologjetët e regjimit, opozita iraniane, Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (MEK), është duke bërë thirrje për ndryshim regjimi dhe duke popullarizuar fushatën e bojkotimit të farsës së zgjedhjeve të regjimit. MEK ka bërë thirrje për ndryshim regjimi gjatë gjithë këtyre 40 viteve të fundit, duke përfaqësuar dëshirën e vërtetë të popullit iranian dhe duke paguar çmimin me sakrifikimin e jetëve të mbi 120,000 anëtarëve e mbështetësve të saj.

Farsa e zgjedhjeve të regjimit do të ketë një pjesëmarrje të ulët votuesish, por jo për shkak të eliminimit të të ashtu-quajturve reformistë. Populli iranian do ta bojkotojë farsën e zgjedhjeve të mullahëve për shkak të 40 viteve të mbushura me krime të regjimit dhe rolit të Rezistencës Iraniane në ekspozimin e këtyre krimeve.

Ebrahim Raisi, laroja i masakrës së 1988-ës

Ditët e fundit, disa media shtetërore iraniane kanë hedhur një hap të çuditshëm duke e pranuar që bojkoti i ardhshëm i zgjedhjeve presidenciale të vendit i atribuohet në masë të madhe ndikimit në rritje të grupit kryesor opozitar pro demokracisë, Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK). Kjo thekson dobësinë e vazhdueshme të diktaturës teokratike, afërsisht tre vjet e gjysëm pas të parës prej disa kryengritjeve mbarëkombëtare që sfidoi pushtetin e këtij regjimi.
Kryengritja e parë filloi në ditët e fundit të 2017-ës dhe vazhdoi gjatë një pjese të madhe të janarit 2018. Ajo përfshiu mbi 100 qytete iraniane të mëdha e të vogla, duke ndihmuar në popullarizimin e slloganeve provokative e anti-qeveritare të cilat shprehnin mbështetjen e publikut për perspektivën e ndryshimit të regjimit dhe themelimin e një qeverisjeje demokratike. Këto mesazhe nxitën gjithashtu një ndryshim dramatik në mënyrën se si autoritetet e regjimit filluan të diskutonin lidhur me lëvizjen e organizuar të Rezistencës. Në një fjalim të mbajtur gjatë kulmit të kryengritjes, Lideri Suprem i regjimit Ali Khamenei deklaroi se MEK kishte “bërë plane për muaj të tërë” për të lehtësuar zhvillimin e protestave dhe për të kanalizuar irritimet e përbashkëta të popullit në një rrugëdalje të vetme.

Risjellja në vëmendje e protestave mbarëkombëtare të nëntorit 2019 në Iran pas rritjes së madhe të çmimit të karburantit

Që atëherë, zyrtarët iranianë kanë paralajmëruar vazhdimisht për ndikimin e MEK. Dhe është vërtetuar shumë herë që këto paralajmërime kanë qenë të justifikuara pasi kryengritja fillestare frymëzoi demonstrata të mëtejshme publike dhe përpjekje të tjera për mohimin e pretendimeve të regjimit për legjitimitet politik.

Vazhdimësia e këtyre demonstratave të ndryshme përgatiti terrenin që llojet e ndryshme të aktivizmit të bashkoheshin edhe një herë në një kryengritje të unifikuar në nëntor 2019, kur autoritetet demonstruan mospërfilljen e tyre për mirëqenien bazë të popullit iranian duke shpallur rritje të lartë të çmimit të karburantit për një popullsi plot me probleme ekonomike. Këtë herë, protestat u zhvilluan në gati 200 qytete të mëdha e të vogla, dhe pjesëmarrësit shprehën sërish një kërkesë të qartë për ndryshim regjimi, si dhe mbështetje për MEK-un si alternativën më të qartë demokratike ndaj sistemit teokratik.
Kryengritja e nëntorit 2019 ishte një shenjë e qartë e rritjes së lëvizjes së Rezistencës, por tregoi gjithashtu edhe thellësinë e ankthit të regjimit lidhur me këtë fenomen. Ende të tronditur nga një vit i tërë kryengritjesh dhe nga dështimi i një komploti terrorist kundër Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit, në Francë në qershor 2018, autoritetet iraniane e përshkallëzuan tej mase dhunën e tyre politike si përgjigje ndaj kryengritjes së dytë. Khamenei i nxiti forcat e sigurisë që ta ruanin rendin me çfarëdo mjeti që të ishte nevoja dhe Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike hapi zjarr mbi turma të mëdha njerëzish, duke vrarë 1,500 njerëz vetëm brenda pak ditësh.
Për më tepër, të paktën 12,000 aktivistë të njohur e të dyshuar u arrestuan menjëherë pas kryengritjes së 2019-ës.

Pas kësaj, organet e zbatimit të ligjit iu vunë punës për t’i torturuar sistematikisht ata si pjesë e marrjeve në pyetje që kishin për qëllim t’i detyronin të burgosurit të bënin rrëfime të rreme dhe të përgatitnin terrenin për ndjekjen penale agresive të kujtdo që kishte edhe lidhjet më të zbehta me MEK. Në disa aspekte, ky shtim i represionit politik të kujtonte një nga kapitujt më të errët të historisë modernte të Iranit: masakrën e 1988-ës ndaj të burgosurve politikë të vendit. Ajo masakër u ndërmor si përgjigje ndaj një fatwa të lëshuar nga Ajatollah Khomeini ku MEK përshkruheshin si armiq të Zotit dhe ku deklarohej se ata duhej t’i nënshtroheshin ekzekutimit pa procedura ligjore.

Shtypja e protestave të nëntorit 2019 risolli në vëmendje trashëgiminë e asaj masakre, sidomos ngaqë sistemi gjyqësor në kohën e kësaj shtypjeje ishte nën kontrollin e njeriut që ka qenë një nga figurat më të larta në “komisionin e vdekjes” të Teheranit, i cili mbikëqyrte shumicën dërrmuese të marrjeve në pyetje dhe ekzekutimeve masive që u zhvilluan midis korrikut dhe shtatorit 1988.
Kryegjyqtari Ebrahim Raisi konsiderohet tani si kandidati që do të fitojë presidencën të premten, falë mbështetjes agresive të liderit suprem dhe skualifikimit në masë të të gjithë kandidatëve të tjerë që mund të kishin qenë kërcënim serioz për fitoren e tij. Përkushtimi i regjimit për instalimin e Raisi-t si president është forcuar pa dyshim ditët e fundit nga treguesit e rritjes së mbështetjes popullore për një bojkot zgjedhor të organizuar nga MEK. Ky bojkot premton të thyejë rekordin për pjesëmarrjen më të ulët të votuesve, rekord që u arrit vetëm 16 muaj më parë nga zgjedhjet parlamentare ku u shfaq i njëjti impuls drejt konsolidimit të pushtetit që po drejton ndërhyrjet e Khamenei-t në procesin zgjedhor sot.

Siç kanë shpjeguar aktivistët e Rezistencës në dokumente të ndryshme e në konferenca për shtyp të zhvilluara në periudhën përpara zgjedhjeve, strategjia e Khamenei-t pasqyron vendimin e tij për t’u mbështetur fort në reputacionin e regjimit për represion të dhunshëm politik. Duke bërë kështu, ai dhe mbështetësit e tjerë të Raisi-t e kanë përqafuar më haptazi se kurrë më parë trashëgiminë e masakrës së 1988-ës. Sigurisht, kjo gjë ngre shqetësime serioze lidhur me perspektivën që ajo masakër të merret si shembull për përgjigjen e Teheranit ndaj disidencës në muajt në vijim, sidomos nëse trazirat e viteve të fundit përsëriten dhe vazhdojnë të shtohen.
Mohammad Mohaddessin, kryetari i Komitetit të NCRI për Punët e Jashtme, parashikoi në një konferencë për shtyp në maj se pikërisht kështu do të ndodhë pas bojkotit elektoral. “Kryengritja mbarëkombëtare që shihet në horizont,” tha ai, premton të jetë “shumë më intensive dhe e përhapur sesa në vitet e mëparshme.” Tani, edhe vetë mediat shtetërore iraniane duket se po e mbështesin këtë mendim, duke e pranuar që MEK ka vazhduar ta rritë ndikimin e vet brenda shoqërisë iraniane, duke krijuar kështu një situatë ku segmente gjithnjë e më të larmishme e të gjera të popullsisë po përfshihen në një përpjekje të koordinuar për ta përmbysur diktaturën klerikale.

Ky mesazh do të përsëritet pa dyshim në korrik, në Samitin Botëror të NCRI-së për një Iran të Lirë, samit i cili do t’u ofrojë politikë-bërësve perëndimorë një mundësi për të analizuar pasojat negative të zgjedhjeve presidenciale, bojkotin, dhe lëvizjen e Rezistencës që e ka udhëhequr atë, përpara se të vendosin se cila është mënyra më e mirë për ta ndryshuar politikën ndaj Iranit në mënyrë që të përshtatet me realitetin e ri.

Kur bëhet fjalë për Iranin, duket se bashkësia ndërkombëtare, megjithë dëshirat dhe pritjet e regjimit iranian, nuk do ta qetësojë më këtë regjim në tema si programi i tij bërthamor dhe raketor, ndërhyrja e tij në Lindjen e Mesme, mbështetja e tij për terrorizmin global dhe aktivitete të tjera malinje si mbështetja e tij për mafien ndërkombëtare të drogës.

Samiti i Organizatës së Traktatit të Atlantikut të Veriut (NATO) të hënën, 14 qershor lëshoi ​​një deklaratë duke njoftuar angazhimin e saj për të parandaluar regjimin iranian nga blerja e një arme bërthamore.

Ai deklaroi në një pjesë të kësaj deklarate: “Ne jemi të përkushtuar për të siguruar që Irani nuk do të zhvillojë kurrë një armë bërthamore. Ne mirëpresim diskutimet thelbësore midis pjesëmarrësve të Planit të Përbashkët Gjithëpërfshirës të Veprimit (JCPoA), dhe veçmas me Shtetet e Bashkuara, për të arritur një kthim të ndërsjellë të pajtueshmërisë me JCPoA nga Shtetet e Bashkuara dhe Irani.

“Ne mbështesim qëllimin e rikthimit të përfitimeve nga mospërhapja e armëve të JCPoA dhe sigurimin e natyrës ekskluzivisht paqësore të programit bërthamor të Iranit. Eshtë jetike që Irani të ruajë hapësirën për këto diskutime duke shmangur ndonjë përshkallëzim të mëtejshëm.

“Ne mbështesim fuqimisht IAEA në punën e saj thelbësore të monitorimit dhe verifikimit për të ndihmuar në sigurimin e pajtueshmërisë së Iranit me detyrimet mbrojtëse të lidhura me NPT, si dhe angazhimet e tjera të tij. Një JCPoA e rikuperuar dhe e zbatuar plotësisht mund të hapë rrugën për të adresuar më tej shqetësimet rajonale dhe të sigurisë, duke përfshirë mbështetjen e regjimit të mospërhapjes. ”

Në lidhje me mbështetjen e regjimit për forcat e tij të përfaqësimit dhe terrorizmin rajonal, deklarata shtoi:

“Ne dënojmë mbështetjen e Iranit për forcat e përfaqësimit dhe aktorët e armatosur jo-shtetërorë, duke përfshirë financimin, trajnimin dhe përhapjen e teknologjisë dhe armëve të raketave.”

Ditë para thirrjeve të falsifikuara presidenciale të Iranit thirrjet për bojkotimin e zgjedhjeve janë amplifikuar si brenda ashtu edhe jashtë vendit. Organizata Popullore Mojahedin e Iranit (PMOI / MEK), Njësitë e Rezistencës dhe mbështetësit e saj kanë luajtur një rol kryesor në popullarizimin e thirrjes për të bojkotuar zgjedhjet e regjimit.

Ditët e fundit, mbështetësit e MEK dhe anëtarët e diasporës iraniane kanë zhvilluar disa protesta në Kanada dhe Evropë, duke i bërë jehonë dëshirës së popullit iranian për ndryshimin e regjimit dhe thirrjeve për bojkot të zgjedhjeve të rreme të regjimit.

Mbështetësit e MEK dhe iranianët jashtë vendit kanë nënvizuar se njerëzit nuk e harrojnë rolin e Ebrahim Raisi në masakrën e vitit 1988 të 30,000 të burgosurve politikë. Raisi është kandidati i preferuar i udhëheqësit suprem të regjimit Ali Khamenei.

Vaksina Pfizer po shitet në Teheran për 25 deri në 60 milion tomanë (rreth 1,036 deri 2,488 $), tha sot një e përditshme shtetërore. Sipas Hamshahri Daily, vaksinat janë shitur në pjesë të kryeqytetit të pajisura me sisteme moderne ftohëse. Dy doza vaksinash shiten nga 25 deri në 60 milion tomanë. Diferenca në çmim varet nga vendi i injektimit dhe pika e kontaktit.

Hamshahri tha se “tregu jozyrtar i vaksinave” ka lulëzuar sepse vaksinimi në Iran ka ndaluar për shkak të mungesës së dozave të dyta duke lënë shumë iranianë që kërkojnë vaksina në tregun e zi.

Ata që kanë nevojë prezantohen përmes burimeve të “besuara” dhe duke paraqitur ID e tyre kombëtar, ata mund të hyjnë në tregun “jozyrtar” për të blerë vaksinat Pfizer.

Udhëheqësi Suprem i Iranit, Ali Khamenei ndaloi importin e vaksinave të SHBA dhe MB në një fjalim televiziv në 8 Janar.

Në muajt e kaluar, shumë vende, përfshirë SH.B.A. dhe MB kanë lehtësuar kufizimet e tyre të bllokimit pasi një pjesë e madhe e popullsisë së tyre u vaksinuan. Sidoqoftë, zyrtarët iranianë po raportojnë kulmin e pestë të shpërthimit të COVID-19 dhe numri i të vdekurve dhe numri i infeksioneve është ende në rritje.

Irani ka importuar vaksinën ruse dhe kineze dhe ka filluar vaksinimin mbi të moshuarit (mbi 75 vjeç) dhe punonjësit e kujdesit shëndetësor, megjithatë, vaksinimi u ndalua në dy javët e fundit.

Ministria e Shëndetësisë e Iranit njoftoi dje se Vaksina COVIran Barakat është autorizuar për përdorim. Kjo është sipas Shefit të Organizatës së Çështjeve të Mjekësisë, i ngarkuar me autorizimin e vaksinave, provat e fazës së tretë nuk kanë përfunduar ende.

Zgjedhjet iraniane do të mbahen më 18 qershor, por publiku iranian është i vendosur të bojkotojë në masë sepse, siç e kanë thënë disa herë, votat e tyre kurrë nuk kanë ndryshuar asgjë sepse lideri suprem Ali Khamenei gjithmonë merr vendimin përfundimtar për kandidati “fitues”.

Kandidati i tij i preferuar tani është shefi i gjyqësorit Ebrahim Raisi, i cili është famëkeq për shkeljet e të drejtave të njeriut. Kjo përfshin goditjen e kryengritjes së nëntorit 2019 dhe rolin e tij si një anëtar i Komisionit të Vdekjes gjatë masakrës së vitit 1988 të 30,000 të burgosurve politikë.

Le të shohim historinë e Raisi-it për përhapjen e terrorizmit në të gjithë Lindjen e Mesme. Në tetor 2020, ai u takua me Ambasadorin e atëhershëm Sirian dhe i quajti diktaturën Bashar-al Assad dhe grupet terroriste iraniane si “Rezistenca”, e cila tregon se ku qëndrojnë përparësitë e tij.

Para se të emërohej shef i drejtësisë në 2019, Raisi ishte kreu i Astan-e Quds Razavi (AQR), i cili është granti më i madh financiar Islam. Rezistenca e vërtetë iraniane raportoi se AQR është e përjashtuar nga taksat dhe kontrollon 50 kompani të mëdha dhe 43% (13,000 hektarë) të pasurive të patundshme në Mashhad. Ai gjithashtu financon shumë grupe terroriste, përfshirë New Horizons, i cili u sanksionua nga SH.B.A. në 2019 dhe mbështet familjarët e agjentëve iranianë të vrarë në të gjithë Lindjen e Mesme.Raisi është takuar gjithashtu me komandantë të rangut të lartë, sipas Rezistencës Iraniane. Ata vunë në dukje se kjo përfshinte:

• Komandanti i dytë i Hezbollahut, Imad Mughniyeh, i cili ishte i përfshirë në rrëmbimin e 1985 të TWA Fluturimi 847 dhe bombardimet e vitit 1983 në Ambasadën Amerikane dhe Baza Detare në Liban
• udhëheqësi i Irakut Harakat Hezbollah al-NujabaAkram al-Kaabi, i cili është nën sanksionet e SHBA
• Udhëheqësi Asa’ib Ehl al-Haq në Irak Qais al-Khazali
• organizatori terrorist iranian Qassem Soleimani

Përzgjedhja e tij si president nuk do të përmirësojë situatën në vend dhe do t’i bënte gjërat më të rrezikshme për regjimin me njerëzit më të përqendruar në përmbysjen e mollahëve.

Rezistenca Iraniane (NCRI) shkruajti: “Khamenei është i gatshëm të tërheqë Raisi nga kutia e votimit për të konsoliduar pushtetin në regjim për t’u përballur me shoqërinë inatçore të Iranit. Duke rritur aktivitetet terroriste, regjimi synon të bëjë presion mbi bashkësinë ndërkombëtare. Komuniteti ndërkombëtar duhet vërtet të përballet me fushatën e zhvatjes së regjimit. Gjyqi dhe dënimi i fundit i diplomatit-terrorist të regjimit Assadollah Assadi në Belgjikë, i cili ishte përpjekur të bombardonte tubimin e opozitës në Francë në 2018, tregoi edhe një herë se aktivitetet malinje të Teheranit nuk janë të kufizuara në kufijtë e Iranit ose në rajon.