Ndërkohë që protestat në Iran po i afroheshin fundit të javës së tyre të dytë, parlamenti i regjimit po miratonte ligje për zgjerimin e procedurave të filtrimit për internetin e vendit, i cili ka qenë gjithmonë rreptësisht i kontrolluar. Nëse implementohet, ky ligj i ri do të ndalojë çdo faqe të huaj apo rrjet social që nuk zbaton rregulloret e regjimit ose do të caktojë një përfaqësues iranian për të verifikuar zbatimin e tyre. Ligji do të kërkojë gjithashtu që këto faqe t’i regjistrojnë përdoruesit iranianë dhe t’ua japin të dhënat autoriteteve të regjimit kur ata t’i kërkojnë.

Një numër ekspertësh në hapësirën kibernetike kanë reaguar ndaj këtij lajmi duke vënë në dukje se kjo skemë e Teheranit mund të bëjë që popullsia civile e vendit të privohet nga të gjitha burimet e mëdha ndërkombëtare të informacionit, përfshirë motorin e kërkimit Google. Por po të kemi parasysh historinë e kohëve të fundit, këto kufizime do të hiqeshin për zyrtarët e regjimit dhe individë të tjerë të lidhur me këta zyrtarë. Shumë prej tyre, duke përfshirë Liderin Suprem të regjimit Ali Khamenei, kanë qenë dhe vazhdojnë të jenë aktivë në Twitter, edhe pse ky rrjet është ndaluar zyrtarisht që nga koha e protestave të 2009-ës.

Ky standard i dyfishtë tregon se regjimi iranian ka për qëllim të mbajë një marrëdhënie të njëanshme me informacionin, ose më saktë, me propagandën. Ky qëllim reflektohet edhe në mbylljen e detyruar të gazetave e mediave të tjera të pavarura, gjë që ndodh pothuajse rregullisht, pasi autoritetet e regjimit tentojnë ta kanalizojnë vëmendjen publike drejt mediave shtetërore që janë të pranishme në çdo fushë. Iranianë të panumërt u kundërvihen këtyre përpjekjeve çdo ditë, duke përdorur lidhje satelitore të paligjshme dhe rrjete virtuale proksi (VPN) për t’iu shmangur kufizimeve të qeverisë. Por kjo kundërvënie vetëm sa shërben për të nxjerrë në pah betejën e vazhdueshme e cila e nxit regjimin të jetë gjithmonë në kërkim të mënyrave të reja e më të sofistikuara për forcimin e kontrollit.

Sigurisht, VPN-të dhe transmetimet pirate nuk janë shembujt e vetëm të kësaj mosbindjeje. Edhe vetë disa zyrtarë e media të regjimit e kanë kritikuar miratimin më 28 korrik të projekt-ligjit për filtrimin e internetit, duke argumentuar se mund të rezultojë në një shtim të ri të trazirave publike në një kohë tejet delikate. Protestat që filluan dy javë përpara këtij votimi në parlament ishin të motivuara nga mungesat e ujit në provincën Khuzestan, por brenda pak ditësh, ato kishin frymëzuar demonstrata solidariteti edhe në rajone të tjera, si dhe kishin ringjallur thirrjet për një ndryshim gjithëpërfshirës social dhe për dëbimin e teokracisë që sundon vendin.

Këto demonstrata nënvizuan kontributin e autoriteteve të regjimit në mungesat e ujit përmes projekteve të pakontrolluara të ndërtimit të digave dhe menaxhimit të dobët të burimeve. Duket se rezultati i natyrshëm i këtyre mesazheve ishte lindja e slloganeve të drejtpërdrejta si “nuk e duam Republikën Islamike.” Këto të kujtojnë slloganet që karakterizuan dy kryengritjet mbarëkombëtare që u zhvilluan në janar 2018 dhe nëntor 2019, të cilat u shndërruan në sfidën më të madhe ndaj sistemit në pushtet deri në atë kohë.

Më pak se 10 përqind e votuesve të ligjshëm iranianë morën pjesë në ato zgjedhje. Edhe ndër ata që morën pjesë, shumë persona hodhën qëllimisht vota të pavlefshme. Mediat shtetërore iraniane u përpoqën ta reduktonin bojkotin duke i fabrikuar statistikat dhe duke transmetuar pamje të inskenuara të një qendre votimi plot me njerëz në Teheran. Por realiteti i rritjes së fuqisë së popullit u bë gjithsesi i njohur përmes organizimeve të drejtpërdrejta dhe përmes komunikimeve të palejueshme online. Pa dyshim që kjo ndihmoi për të nxitur pjesëmarrjen e njerëzve në protestat e Khuzestanit si dhe në shumë protesta të tjera, duke përfshirë disa protesta që nisën ditën menjëherë pas “zgjedhjes” së Raisi-t.

Është e qartë që regjimi ka për qëllim që kufizimet e reja të internetit ta ngadalësojnë përhapjen e trazirave, por duke patur parasysh që protestat po vazhdojnë ende, edhe pas bllokimit të plotë të internetit nga autoritetet në rajone të ndryshme, duket se ka shumë pak shanse që kjo skemë të ketë ndopak sukses. Në fakt, përpjekjet e dëshpëruara të regjimit për të penguar organizimet online reflektojnë ekzistencën e një rruge pa krye në të cilën, pavarësisht se sa masa ndërmerr regjimi, protestat [do të] vazhdojnë të përhapen dhe intensifikohen.

Më 3 gusht, populli i Iranit mbajti të paktën pesë mitingje, protesta dhe greva në qytete të ndryshme, duke nxjerrë zemërimin e tyre mbi plaçkitjet dhe politikat përfituese të qeverisë. Ata i organizuan këto protesta së bashku me miratimin e Ebrahim Raisi si president nga Udhëheqësi Suprem Ali Khamenei.Autoritetet kanë vendosur forca të trazirave në qytete të ndryshme për të parandaluar çdo protestë të mundshme. Sidoqoftë, pavarësisht atmosferës së frikës dhe mbytjes, punëtorët e komunës Abuhomayzeh, Haft-Tappeh dhe kompanisë Mobarakeh Steel, si dhe shoferë dhe furrxhinj dolën në rrugë duke protestuar për dështimin e zyrtarëve për të mbajtur premtimet e tyre dhe për të zgjidhur dilemat e tyre.

Tubimi i Punëtorëve të Komunës 

Provinca Khuzestan-punëtorët komunalë të Abuhomayzeh, ndaluan punën dhe u mblodhën para zyrës së bashkisë Dasht-e Azadegan, duke protestuar për dështimin e zyrtarëve për të paguar pagat e tyre të prapambetura dhe të drejtat e sigurimit.Kryebashkiaku lokal ka qëndruar në mënyrë sarkastike përkrah protestuesve.

Të enjten më 5 gusht, Ebrahim Raisi do të bëjë betimin si President i Iranit dhe do të prezantojë kabinetin e tij në Parlament (Majlis). Raisi njihet si ekzekutuesi i Teheranit për rolin e tij në masakrën e mbi 30,000 të burgosurve politikë në verën e 1988-ës.

Vëzhguesit besojnë se Lideri Suprem Ali Khamenei e ka përzgjedhur Raisi-n dhe ka spastruar garën presidenciale në favor të tij për t’i hequr atij çdo pengesë. Në veçanti, ata vënë në dukje vendimin e Khamenei-t për t’i shtypur të gjitha protestat shoqërore që në lindje, me Raisi-n.

Më përpara, në mars 2019, Khamenei e pati caktuar Raisi-n si kryegjyqtar, pas dështimit të tij gjatë zgjedhjeve presidenciale të 2017-ës. Gjatë mandatit si kryegjyqtar, Raisi vari qindra të burgosur, përfshirë aktivistë politikë, gra, kundërvajtës minorenë, dhe ndjekës të minoriteteve fetare e etnike.

Gjyqësori nën drejtimin e tij luajti gjithashtu një rol kyç në shtypjen e protestave për karburantin në mes të nëntorit 2019. Në atë kohë, qindra mijëra njerëz të zemëruar u derdhën nëpër rrugë në Teheran e pothuajse 200 qytete të tjera, duke protestuar kundër rritjes së madhe të çmimit të karburantit.

Khamenei u dha urdhër forcave të sigurisë dhe Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) që t’i shtypnin pa mëshirë demonstruesit. Për të justifikuar çdo krim kundër protestuesve të pambrojtur, Khamenei i quajti ‘huliganë’ e ‘banditë’ qytetarët e zemëruar, dhe kjo rezultoi në mb 1,500 vdekje, rreth 8,000 plagosje, dhe të paktën 12,000 arrestime.

Lideri Suprem i regjimit iranian, Ali Khamenei, e ka miratuar zyrtarisht Ebrahim Raisi-n si presidentin e ri të regjimit. Njëkohësisht, mërgimtarët iranianë kanë zhvilluar disa protesta në dhjetëra qytete të Europës e të Shteteve të Bashkuara.

Iranianët dhe mbështetësit e Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK) në Londër të Mbretërisë së Bashkuar, zhvilluan një tubim proteste për ta nxitur komunitetin ndërkombëtar që ta ndjekë penalisht Raisi-n për rolin e tij në masakrën e 1988-ës ndaj 30,000 të burgosurve politikë. Ata mbanin një banderolë ku shkruhej: “Raisi, fajtor për masakrën e mijëra të burgosurve politikë duhet të ndiqet penalisht.” Ata mbanin gjithashtu tabela ku shkruhej: “Populli iranian dëshiron ndryshim regjimi,” duke u dhënë jehonë thirrjeve për ndryshim regjimi në protestat më të fundit të iranianëve në mbarë vendin.

Në një tjetër tubim në Itali, iranianët u grumbulluan për të shprehur solidaritetin e tyre me bashkatdhetarët e ngritur në Iran dhe bënë thirrje për ndjekjen penale të Raisi-t.

Ata mbanin një banderolë ku citohej thirrja e Amnesty International për t’i kërkuar llogari Raisi-t për rolin e tij në masakrën e 1988-ës.

Mërgimtarët iranianë zhvilluan një tubim në Bukuresht të Rumanisë për të mbështetur protestat në mbarë Iranin, dhe dënuan Raisi-n. Ata organizuan një ekspozitë me foto për të hedhur dritë mbi historikun e errët të Raisi-t.

Në Gjermani, mërgimtarët iranianë zhvilluan tubime në Berlin dhe Munster, duke dënuar presidentin e sapo-ardhur në pushtet, Raisi, sidomos rolin e tij të drejtpërdrejtë në masakrën e 1988-ës. Ata mbanin banderola ku nxitej komuniteti ndërkombëtar që ta ndjekë penalisht Raisi-n.

Protesta të ngjashme janë zhvilluar edhe në qytete të tjera të Europës të martën, duke përfshirë në Parisi, Hagë, Bern, Bruksel, etj.

Të dielën, Organizata e Komuniteteve Iraniane në Shtetet e Bashkuara organizoi një tubim dhe një ekspozitë me foto përpara Kapitolit të SHBA. Qindra iranianë, duke përfshirë të afërm të viktimave dhe dëshmitarë të masakrës, morën pjesë në këtë event, duke bërë thirrje për ndjekjen penale të Raisi-t për krime kundër njerëzimit. Pjesëmarrësit shprehën mbështetje për protestuesit pro demokracisë në Iran.