Tabriz-Iran 24 korrik 2021

Protestat për mungesën e ujit në Iran po i afrohen fundit të javës së tyre të dytë dhe gjatë asaj kohe ato janë rritur si brenda ashtu edhe jashtë rajonit ku kanë filluar. Demonstratat e para filluan më 15 korrik në provincën e Khuzestan, ku thatësira historike kishte ndihmuar për të ekspozuar shtrirjen e plotë të keqmenaxhimit dhe humbjes së burimeve natyrore të regjimit. Ndërsa protestat hynë në javën e tyre të dytë, demonstratat e solidaritetit filluan të raportohen në provinca të tjera, me Teheranin, Tabrizin, Zanjanin, Lorestanin, Bushehrin dhe Isfahanin të gjitha vende të trazirave thelbësore.

Protestuesit në Tabriz mbështesin demonstruesit në provincën Khuzestan, duke u përplasur me forcat shtypëse

Shumë prej këtyre protestave dytësore janë përqendruar në të njëjtën mënyrë në çështjen origjinale të mungesës së ujit, e cila sigurisht po prek personat përtej Khuzestan. Në fakt, të paktën një media shtetërore iraniane ka raportuar se mbi një e katërta e 83 milionë njerëzve të vendit janë prekur nga mungesa e ujit gjatë vitit të kaluar. Këto probleme kërcënojnë të vazhdojnë të përhapen në të ardhmen e afërt pasi autoritetet e regjimit nuk pranojnë të adresojnë ankesat që njerëzit kanë shprehur në masë që prej të paktën nga mesi i muajit.

Lideri Suprem i regjimit Ali Khamenei mbajti një fjalim mes “lotesh” për banorët e Khuzestan. Ndërkohë, incidente të shumta të të shtënave dhe akte të tjera të shtypjes janë raportuar gjatë kalvarit gati dy javor, dhe autoritetet udhëheqëse me siguri kanë marrë masa për të përforcuar qëllimisht atë përgjigje. Shefi i ri i drejtësisë, Gholamhossein Mohseni Ejei, urdhëroi personalisht vendosjen e forcave shtesë të sigurisë, dhe Khamenei personalisht dha justifikim për goditjet e zgjeruara duke intimizuar në mënyrë karakteristike se “armiqtë” e huaj kishin një rol në trazira.

Shefi i ri gjyqësor i Iranit Gholam Hossein Mohseni Eje’i është një kriminel si paraardhësi i tij

Menjëherë pasi protestat tejkaluan kufirin e një jave, Amnesty International raportoi se kishte konfirmuar të paktën tetë vrasje të lidhura me goditjen e regjimit. Ditë më vonë, Organizata Popullore Mojahedin e Iranit (PMOI/MEK) e vendosi numrin e vrasjeve të konfirmuara në dymbëdhjetë dhe e mbështeti këtë duke dhënë emrat e tyre dhe detajet themelore biografike. Grupi kryesor opozitar pro-demokratik deklaroi gjithashtu se vdekjet e tjera pothuajse me siguri kishin ndodhur tashmë, megjithëse identitetet e viktimave ende nuk ishin përcaktuar.

Një funeral për një nga 12 viktimat e njohura, 17-vjeçarin Hadi Bahmani, ishte organizuar të Premten, tre ditë pas vdekjes së tij, dhe ngjarja u bë shpejt një pikë tubimi për demonstrata të mëtejshme dhe përplasje me forcat e sigurisë. Bahmani ishte një nga dy adoleshentët në listën fillestare të viktimave. Moshat u raportuan për vetëm gjysmën e dhjetë personave të tjerë në atë listë, por të gjithë ata janë midis 20 dhe 30 vjeç, një fakt që me sa duket pasqyron praninë e veçantë të të rinjve iranianë në demonstratat e vazhdueshme.

Kjo nga ana tjetër pasqyron thirrjet për veprim të lëshuara nga presidenti i opozitës iraniane, znj. Maryam Rajavi, në vazhdën e raporteve të hershme të shtypjes së protestave në Khuzestan. Zonja Rajavi u bëri thirrje të gjithë të rinjve që të nxitojnë për të ndihmuar njerëzit e Khuzestan, veçanërisht të plagosurve, dhe se ajo përmendi sulmet e qeverisë ndaj protestuesve si kontributin e fundit për një provë të gjerë në lidhje me nevojën për ndryshimin e regjimit.

“Për aq kohë sa mullahët plaçkitës mbeten në pushtet,” tha ajo, “varfëria, papunësia dhe sëmundjet do të vazhdojnë. Mullahët u mohojnë njerëzve ujin, energjinë, bukën, strehimin dhe vaksinat për të siguruar projekte jopatriotike bërthamore dhe raketore dhe nxitjen e tyre të luftës në rajon. ”

Kjo deklaratë iu referua kontributeve të qëllimshme dhe të rastësishme në kriza të shumta, duke mos u kufizuar në mungesën e ujit. Këto mungesa u krijuan pjesërisht nga ndikimi i madh mbi industrinë dhe ekologjinë që është siguruar nga Trupat e Gardës Revolucionare Islamike të regjimit. Përmes ndërmarrjeve të tij të përparme, ai organ ka kontrolluar të gjitha dhjetra projektet e ndërtimit të digave që kanë përfunduar që prej Revolucionit Iranian 1979. Në shumë raste, këto u ndërmorën pa hulumtime paraprake ose shprehimisht në kundërshtim me paralajmërimet e ekspertëve për ndikimin ekologjik. Ato paralajmërime janë margjinalizuar nga i gjithë regjimi si nga vetë IRGC, ndërsa fitimet nga projekte të tilla janë shpërndarë midis elitës së pushtetit.

Korrupsion i ngjashëm ishte shfaqur dhe ishte subjekt i protestave të tjera, vetëm disa javë më parë kur filluan të raportoheshin ndërprerje në zona të mëdha të Iranit. Në atë rast, IRGC kishte kontribuar në përhapjen e minierave të kriptovalutave si një mjet për të anashkaluar sanksionet e SHBA. Pasoja e parashikueshme ishte një rritje e madhe e konsumit të energjisë, e cila i la konsumatorët e zakonshëm pa dritë ose ajër të kondicionuar, ndërsa personat me lidhje me qeverinë grumbulluan pasuri në të cilat popullata në tërësi nuk do të kishte kurrë qasje.

Për ta çuar më tej këtë grumbullim, zyrtarët dhe institucionet e regjimit gjithashtu kanë përfituar nga pandemia e koronavirusit. Sipas raportimeve të hollësishme nga MEK, numri i të vdekurve nga shpërthimet iraniane të Covid-19 po afrohet shpejt 350,000. Ashpërsia e krizës së shëndetit publik dhe përpjekjet e regjimit për ta mbuluar atë janë një shenjë e mungesës së ndërhyrjeve të caktuara, përfshirë një përpjekje efektive të vaksinimit.

Të hënën, më 26 korrik, qindra banorë të Teheranit u derdhën nëpër rrugë, duke protestuar kundër ndërprerjeve të vazhdueshme të energjisë. Por slloganet u shndërruan menjëherë në parulla anti-sistem si, “Topa, tanke, e zjarr, mullahët duhet të zhduken,” “Vdekje diktatorit,” dhe “As Gaza as Libani, jeta ime për Iranin.”

Protestuesit hodhën edhe një hap më tej dhe e shprehën urrejtjen e tyre ndaj të tërë sistemit në pushtet duke thirrur kundër Liderit Suprem Ali Khamenei. Njerëzit e zemëruar thërrisnin me fjalitë “Khamenei, turp të kesh, ik nga shteti” dhe “Vdekje Khamenei-t.”

Znj. Maryam Rajavi, presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), i ka lavdëruar protestuesit që janë ngritur kundër regjimit pavarësisht masave represive të mullahëve. “Protestuesit e rinj në Teheran shfaqin vendosmërinë e madhe të popullit iranian për të themeluar demokracinë dhe sovranitetin kombëtar,” postoi ajo në Twitter.

Njerëzit po i bashkohen kryengritjes së Khuzestanit kundër mungesës së ujit dhe elektricitetit.

Protestat në Iran – Nr. 18

Mbrëmjen e së hënës, 26 korrik 2021, në ditën e dymbëdhjetë të kryengritjes, u zhvilluan demonstrata të mëdha në Fardis, Karaj, me slloganin “Vdekje diktatorit,” në mbështetje të kryengritjes së Khuzestanit. Një nga protestuesit, i cili kishte ngritur një parullë në mbështetje të kryengritjes së Khuzestanit, thirri: “Khuzestani ka kaq shumë burime, naftë e gaz, ku po shpenzohen të gjitha këto?” Dhe turma u përgjigj duke thirrur: “Liban, Gaza.” Gjatë demonstratës, banorët e Karaj thërrisnin me sllogane si “Iranianë krenarë, bashkohuni me ne për të na mbështetur,” “Iranianët vdesin, por nuk e pranojnë poshtërimin,” “Nga Karaj në Khuzestan, le të bashkohemi,” “Mos kini frikë, jemi të gjithë bashkë.” Duke thirrur vazhdimisht “Vdekje diktatorit,” edhe të rinjtë e rebeluar në Karaj përsëritën se “Nëse nuk i fitojmë të drejtat tona, këto protesta do të vazhdojnë çdo natë.” Kur Forcat e Sigurisë së Shtetit (SSF) tentuan të arrestonin njërin prej protestuesve, turma protestoi duke thirrur me sllogane.

Në Kermanshah, njerëzit iu bashkuan kryengritjes së Khuzestanit kundër mungesës së ujit dhe elektricitetit duke djegur goma makinash e duke bllokuar rrugën në lagjen DarehDeraz, të hënën. Në mbështetje të kryengritjes së Khuzestanit, edhe banorët e qytetit Mahdieh në Kermanshah bllokuan autostradën drejt Kermanshahut duke djegur goma makinash. Forcat represive SSF u përpoqën ta shpërndanin turmën duke hapur zjarr mbi protestuesit.

Seria e re e protestave nisi në provincën Khuzestan më 14 korrik, kundër mungesave të ujit. Shpejt, natyra e këtyre protestave ndryshoi, dhe njerëzit filluan të bënin thirrje për ndryshim regjimi duke thirrur me sllogane si “vdekje diktatorit.”

Si përgjigje, regjimi iranian hapi zjarr mbi turmat e njerëzve. Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK) ka publikuar emrat e 12 dëshmorëve të kryengritjes së Khuzestanit e qyteteve të tjera që janë ngritur për ta mbështetur Khuzestanin.

Ndërkohë që protestat vazhdojnë të intensifikohen në Khuzestan dhe të përhapen në mbarë Iranin, regjimi po i shton gjithashtu masat shtypëse për ta qetësuar shoqërinë e trazuar. Por ditët e fundit, mediat shtetërore kanë pohuar se shtimi i masave shtypëse vetëm sa do ta shtojë urrejtjen e njerëzve.