Një grua iraniane e fesë Bahai është dënuar me pesë vjet e tetë muaj burg nga Gjykata Revolucionare e Ahvaz-it në jug-perëndim të Iranit.
Sipas Agjencisë së Lajmeve për të Drejtat Njerëzore, ajo është identifikuar si SanazNotghi. Sanaz akuzohet për “anëtarësi në organizatën e paligjshme Bahai” dhe “përhapje të propagandës kundër shtetit”. Gjyqi i saj u bë më 17 korrik.
Më 3 gusht, Ebrahim Raisi do të inaugurohet si presidenti i ri i Republikës Islamike të Iranit, dhe nuk ka dyshim që populli iranian do të shqyrtojë reagimet perëndimore ndaj këtij zhvillimi. Shumë komentatorë në komunitetin e mërgimtarëve aktivistë i kanë kritikuar tashmë këto qeveri për heshtrjen e tyre relative pas “zgjedhjes” së Raisi-t më 18 qershor, udhëheqësja e Rezistencës Iraniane, Maryam Rajavi, ka thënë se Shtetet e Bashkuara, Britania dhe Bashkimi Europian do të përballen me një “test lakmusi” për parimet e tyre vetëm pasi Irani të hyjë në “epokën e tij të re” me inaugurimin e Raisi-t.
Rajavi i ka thënë këto fjalë në Samitin Botëror për Iranin e Lirë, një event i transmetuar live online globalisht, i organizuar nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit. Dhjetëra mbështetës amerikanë e europianë të NCRI-së kanë folur në këtë samit, shpesh duke përsëritur thirrjet e koalicionit për një hetim mbi historikun e Raisi-t dhe për ushtrimin e një presioni shumë më të rreptë mbi Republikën Islamike në tërësi.
Kjo perspektivë hetimesh ka të bëjë me rolin e Raisi-t në masakrën ndaj të burgosurve politikë në verën e vitit 1988. Si zëvendës prokurori publik i Teheranit në atë kohë, ai raportohet të ketë luajtur një rol kyç në “komisionin e vdekjes” i cili kishte për detyrë implementimin e fatwa-s së Ajatollah Khomeini-t, e cila i etiketonte anëtarët e grupeve opozitare si fajtorë për krimin kapital të njohur si Moharebeh, ose armiqësi kundër Zotit. Si rezultat i kësaj urdhërese fetare, llogaritet të jenë ekzekutuar brenda tre muajsh rreth 30,000 individë, shumica prej të cilëve ishin anëtarë të grupit kryesor aktivist pro demokracisë, Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit.
Që atëherë, zyrtarët iranianë dhe mediat shtetërore përgjithësisht kanë promovuar idenë se PMOI nuk ka qenë gjë tjetër veçse një “kult” në vitet pas kësaj masakre. Por kjo narrativë u hodh poshtë në janar 2018 kur vetë Lideri Suprem Ali Khamenei e pranoi se ky grup kishte luajtur një rol kyç në promovimin e një kryengritjeje mbarëkombëtare që ishte në kulmin e vet në atë kohë. Në mënyrë të ngjashme, PMOI-së iu atribuan edhe një varg demonstratash të mëvonshme po atë vit, të cilat përdornin të njëjtat sllogane anti-qeveritare, si dhe një kryengritje tjetër mbarëkombëtare, edhe më e madhe, në nëntor 2019.
Kjo kryengritje e fundit krijoi sfondin nga ku Raisi e shumëfishoi trashëgiminë e tij si dhunues i të drejtave njerëzore. Duke qenë se kishte marrë kryesimin e pushtetit gjyqësor disa muaj më herët, ai e drejtoi një pjesë të madhe të përgjigjes së regjimit ndaj atyre trazirave dhe ndihmoi për ta bërë situatën shumë më gjakatare sesa në periudhën pas kryengritjes së parë. Vetëm pak ditë pas shpërthimit të protestave në nëntor 2019, afërsisht 1,500 njerëz u vranë nga të shtënat e forcave të sigurisë dhe të Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike. Të paktën 12,000 njerëz u arrestuan rreth të njëjtës kohë, dhe shumë prej tyre përfunduan nën torturë sistematike gjatë një periudhe disa-mujore.
Foto fajli: Tubimi për Iranin e Lirë në Berlin 2018
Më 5 gusht, Ebrahim Raisi do të marrë zyrtarisht postin e presidentit të ri të regjimit iranian, ndërkohë që protestat popullore trondisin vendin, sidomos në Khuzestan.
Mbështetësit e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) po zhvillojnë tubime protestuese në pesëmbëdhjetë qytete të botës për ta mohuar Raisi-n si president të ri të Iranit dhe për të shprehur solidaritetin e tyre me protestat e popullit iranian.
Ebrahim Raisi ka qenë një anëtar kyç i komisionit të vdekjes të Teheranit në 1988-ën, komision i cili i dërgoi përpara vdekjes mijëra të burgosur politikë.
Protestat në Iran, nëntor 2019 – foto fajli
Ndërkohë që protestat vazhdojnë në mbarë Iranin, me njerëzit që thërrasin sllogane si “vdekje diktatorit,” mediat shtetërore paralajmërojnë për një kryengritje tjetër. Gjatë ditëve të fundit, mediat shtetërore të Iranit i kanë pohuar disa aspekte të krizave të vendit, si përhapja e Covid-19, varfëria, inflacioni, dhe tani, plani për censurimin e internetit.
“Nën sanksione, duke vuajtur nga thatësira, të kërcënuar nga ndryshimi klimatik dhe tërmetet e mundshme, dhe të gjendur përballë inflacionit, si mund t’i adresojmë protestat e popullit,” shkruante më 30 korrik e përditshmja shtetërore Etemad.
“A prisni që njerëzit të rrinë e të vështrojnë teksa korrupsioni institucionalizohet, dhe 500 milion toman bonuse miratohen lehtësisht, pa u turpëruar fare zyrtari që i merr, dhe askush nuk hiqet nga puna?” shkruan e përditshmja Etemad.
Ministria e Shëndetësisë e regjimit: 411 vdekje nga koronavirusi në 24-orët e fundit, shifra më e lartë në 3 muaj, 5,607 pacientë në gjendje kritike, shifra më e lartë në 7 muaj, 37,189 infektime të reja, rekord i ri në 18 muajt e fundit
Ministria e Shëndetësisë e regjimit: Javën e shkuar pamë një rritje me 32% në hospitalizimet për COVID-19 dhe një rritje me 38% në numrin e vdekjeve krahasuar me javën e mëparshme. Provincat Mazandaran, Ilam, Golestan, dhe Semnan kishin numrin më të lartë të hospitalizimeve, ndërsa vdekshmëria më e lartë ishte në provincat Alborz, Hormozgan, Yazd, dhe Bushehr. (Agjencia e lajmeve IRNA, 2 gusht 2021)
Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK) shpalli të hënën më 2 gusht 2021 se bilanci i vdekjeve nga koronavirusi në 547 qytete ka shkuar mbi 345,300.
Udhëheqësi suprem i regjimit iranian Ali Khamenei dhe Ebrahim Raisi
Të martën, 3 gusht, presidenti i ardhshëm i regjimit iranian do të marrë detyrën. Por, përurimi zyrtar i Ebrahim Raisi si president është çdo gjë, përvecse normale. Faktikisht është më tepër një pikë e rëndësishme përuruese që, sipas të gjitha gjasave, shënon fillimin e fundit të një regjimi brutal.
Afërsia e vdekjes së teokracisë dallohet për disa arsye.
Regjimi është më i paligjshëm dhe më i prekshëm se kurrë më parë. “Zgjedhjet” e rreme presidenciale që e vendosën Raisin në presidencë në qershor u bojkotuan masivisht nga populli iranian. Burime të besueshme të opozitës vlerësuan se më pak se 10% e popullsisë u shfaq në votime.
Në këtë sfond, udhëheqësi suprem i mullahëve, Ali Khamenei, ka ndërmarrë një fushatë masive për të spastruar fraksionet rivale. Baza e tij e fuqisë vazhdon të tkurret, duke e shtyrë atë të mbyllë gradat. Vendimet e tij të fundit për të vendosur një vrasës masiv si president dhe një vrasës profesionist të quajtur Gholam-Hossein Eje’i si shefi i gjyqësorit, dëshmon dëshpërim, jo forcë. Dhe ankthi i tij vjen nga protestat dhe kryengritjet në rritje.
Edhe në mes të pandemisë së koronavirus dhe shtypjes së egër të regjimit, dhjetëra qytete në Iran janë ngritur për javën e tretë pasi shpërthyen protestat në provincën Khuzestan.
Regjimi është i zhytur në kriza ekzistenciale dhe është efektivisht në një gjendje të jashtëzakonshme. Pjesë të mëdha të popullsisë kanë ankesa të mëdha dhe në rritje që ato i atribuojnë diktatorëve klerikë të paaftë dhe të korruptuar. Përveç inflacionit të shfrenuar dhe varfërisë, njerëzit po përballen me mungesa të mëdha të bazave të jetës si uji dhe energjia elektrike.
Afro 350,000 njerëz kanë vdekur deri më tani për shkak të keqmenaxhimit befasues të regjimit për koronavirusin në Iran, i cili ndër të tjera përfshinte vendimin për të ndaluar çdo vaksinë të bërë nga SHBA dhe MB. Megjithatë, më pak se 3% e popullsisë është vaksinuar plotësisht.
Kjo situatë nuk është e qëndrueshme dhe regjimi nuk ka zgjidhje përveçse armëve, plumbave ose përpjekjes për të kufizuar qasjen në internet. Që nga Dhjetori 2017, kryengritjet e shumta masive kanë tronditur regjimin dhe teokracia ka frikë se nuk do ta ketë të gjatë. Pra, Khamenei po shpreson të rigrupojë funksionarët e tij më besnikë pas Raisi dhe Eje’i si një barrierë kundër kryengritjeve. Por është tepër vonë.
Ebrahim Raisi është veçanërisht një element rritës i zemërimit popullor, për shkak të përfshirjes së tij në masakrën e tmerrshme të vitit 1988, e cila pasoi dekretin e Khomeinit që të gjithë të burgosurit politikë të lidhur me MEK -un, të cilët i qëndruan besnikë organizatës dhe idealeve të tyre, duhet të ekzekutohen. I njohur si “Ndihmësi i vitit 1988”, Raisi ishte pjesë e një “Komisionit të Vdekjes” të përfshirë në ekzekutimet dhe zhdukjet e detyruara të mbi 30,000 të burgosurve politikë në harkun e disa muajve në 1988. Për popullin iranian, ai është një kujtesë e tmerrshme e natyrës vicioze të regjimit.
Siç tha zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) në një fjalim në Samitin Botëror të Iranit të Lirë më 10 korrik, “Vetëm frika e regjimit nga kryengritjet dhe vdekja politike e udhëheqësit suprem mund të shpjegojë marrjen e detyrës nga Raisi. ”
Në këto rrethana, heshtja e qeverive perëndimore është thellësisht shqetësuese. Në vend që të shpresojë të ri-angazhojë regjimin në Vjenë për programin e tij bërthamor, komuniteti ndërkombëtar duhet të merret me faktin se regjimi po krijon një rrugë të rrezikshme. Ajo do të rrisë shtypjen në vend, do të avancojë planet e saj rajonale në mënyrë më agresive dhe do të ndjekë programin e saj klandestin të armëve bërthamore me më shumë forcë.
Me thirrjet e shumta të pavarësisë dhe të të drejtave të njeriut, komuniteti ndërkombëtar duhet të angazhojë hetimin dhe ndjekjen penale të Raisi dhe vrasësve të tjerë që kanë lulëzuar në makinerinë e vrasjeve të Iranit. Dështimi për të vepruar është imoral dhe politikisht kundërproduktiv. Thjesht do të thotë të mbyllësh një sy mbi shtypjen e popullit iranian dhe t’u japësh pandëshkim kriminelëve që sundojnë Iranin për të therur më shumë njerëz. Ajo gjithashtu do të ketë pasoja të tmerrshme për paqen dhe stabilitetin ndërkombëtar.
Protestat shpërthyen edhe një herë në Teheran pas një ndeshje futbolli të shtunën. Këto protesta erdhën pas mbi dy javësh protesta në provincën Khuzestan për shkak të mungesës së ujit. Disa ditë pas protestave në Tabriz për shkak të çmimeve të larta dhe ndërprerjeve të energjisë në tregun e celularëve të Teheranit.
Me fjalë të tjera, çdo problem social ose ekonomik mund të ndezë protesta në shoqërinë trazuese të Iranit. Shoqëria dhe populli shpërthyes i Iranit janë të frustruar me 42 vjet shtypje dhe korrupsion. Regjimi nuk është më për të kontrolluar këtë shoqëri shqetësuese duke marrë masa shtypëse. Politika çnjerëzore e regjimit për Covid-19, siç është mosveprimi përballë krizës përforcuese dhe mungesës së vaksinimit, gjithashtu ka dështuar.
Presidenti i ardhshëm i regjimit iranian fillon zyrtarisht të enjten mandatin e tij katërvjeçar. Ajo datë shënon fillimin e asaj që udhëheqësja e opozitës iraniane, zonja Maryam Rajavi e quajti “një epokë e re” në Iran dhe ajo që do të përcaktohet nga një rritje e “armiqësisë midis regjimit dhe shoqërisë iraniane”.
Shumica dërrmuese e popullsisë së Iranit protestuan kundër kandidaturës presidenciale të Ebrahim Raisi duke marrë pjesë në një bojkot të garës së kontrolluar fort, në të cilën ai ishte kandidati i vetëm i zbatueshëm. Të frustruar nga vendimi i regjimit për të instaluar një abuzues të njohur të të drejtave të njeriut në zyrën e dytë më të lartë të vendit, njerëzit përqafuan mesazhin e opozitës iraniane. Për rreth dy muaj para zgjedhjeve të 18 qershorit, Organizata Popullore Muxhahedine e Iranit u bëri thirrje të gjithë iranianëve që ta shikojnë bojkotin si një mjet për të “votuar për ndryshimin e regjimit”.
Shiraz- Mjekët dhe stafi mjekësor protestojnë kundër kushteve të vështira të punës dhe mungesës së sigurisë në punë- 1 gusht 2021
Protestuesit thërrasin: “Edhe nëse na duhet të sakrifikojmë jetën tonë, ne do të ndjekim të drejtat tona” Greva dhe protesta nga punëtorët, punëtorët dhe investitorët e mashtruar kundër politikave plaçkitëse të mullahëve.
Të dielën në mëngjes, 1 gusht 2021, mjekët u mblodhën në Teheran, Shiraz, Hamedan, Kerman, Yasuj, Kermanshah, Khorramabad dhe Mashhad për të protestuar ndaj kushteve të vështira të punës dhe mungesës së sigurisë në punë. Tubimi u mbajt në Teheran para parlamentit të regjimit dhe në qytete të tjera para Universitetit të Shkencave Mjekësore dhe degëve të Shërbimeve Shëndetësore të krahinës. Mjekët protestues mbanin pankarta, që protestonin kundër trajtimit çnjerëzor të mjekëve në regjimin klerikal dhe “dominimit të mafies mjekësore” në sistemin e kujdesit shëndetësor. Ata brohorisnin parulla duke përfshirë, “Edhe nëse na duhet të sakrifikojmë jetën tonë, ne do të ndjekim të drejtat tona”, “Praktika është ligji i skllavërisë”, “Mjekët pa pushim dhe ushqim, duhet të bëjnë grevë” dhe “Fajtori për gjendjen e tanishme të mjekëve janë zyrtarët neglizhentë. ”
Gjithashtu, të Dielën, në ditën e tyre të 20 -të të protestës, punëtorët e shkarkuar të fabrikave të kallam sheqerit Haft Tappeh marshuan në rrugët e Shushit pasi u mblodhën për të protestuar para Zyrës së Guvernatorit të Shushit. Ata kërkuan të ktheheshin në punë.
Në të njëjtën ditë, personeli dhe punonjësit e Kompanisë së Çimentos Sepahan filluan grevën pas dështimit të regjimit për të përmbushur premtimet e tyre për t’u paguar punonjësve përfitime ligjore.
Në të njëjtën kohë, pensionistët dhe pensionistët e Industrisë së Çelikut të Isfahanit dhe pensionistët e sigurimeve shoqërore në Ahvaz u mblodhën gjithashtu jashtë zyrave të Sigurimeve Shoqërore në Isfahan dhe Ahvaz për të protestuar kundër kushteve të tyre të jetesës dhe mos përmbushjes së kërkesave të tyre legjitime.Të dielën, investitorët e mashtruar të Institutit Kaspik, aksionet e të cilëve mbahen nga Garda Revolucionare u mblodhën para ndërtesës së “Bordit të Likuidimit Fereshtegan” në Saadat Abad, Teheran, për të protestuar kundër plaçkitjes së pronës dhe pasurive të tyre. Gjithashtu, sot, në vazhdim të protestave të tyre të mëparshme, investitorët e mashtruar të “shkëmbimit Cryptoland” u mblodhën jashtë Gjykatës së Krimeve Ekonomike.
Të rinjtë e Teheranit zhvillojnë tubim në solidaritet me kryengritjen e Khuzestanit
Të rinj e të reja të Teheranit u grumbulluan mbrëmjen e së shtunës, 31 korrik 2021, në parkun e teatrit të qytetit për të shprehur solidaritetin e tyre me kryengritjen e Khuzestanit.
Njerëzit, shumica të rinj studentë, u mblodhën në parkun që ndodhet në kryqëzimin Vali-Asr. Ata thërrisnin, “Iranianët më mirë vdesin sesa të pranojnë poshtërimin,” “Nga Khuzestani në Teheran, Bashkohuni, Bashkohuni,” “Bashkëatdhetarë na mbështetni,” “Vdekje diktatorit,” etj.
Forcat e sigurisë qëlluan me gaz lotsjellës e plumba të vegjël për të shpërndarë turmën. Ata rrahën disa prej protestuesve dhe tentuan t’i arrestonin. Por pjesëmarrësit në protestë iu kundërvunë forcave represive dhe i mbrojtën viktimat.
Foto e bërë nga një video-klip i tubimit në Teheran, 31 korrik
Një nga videot e këtij tubimi tregon një grua me moshë mesatare që mbron një vajzë të re nga forcat e sigurisë që duan ta arrestojnë, dhe turma thërret, “lëshojeni!”
Banorët e provincës Khuzestan, e cila është e pasur me naftë dhe ndodhet pranë lumenjve Karun e Karkheh, kanë etje. Ata nuk kanë ujë të pijshëm. Gratë dhe fëmijët vuajnë shumë nga mungesa e ujit të pijshëm. Fermerët nuk kanë ujë për tokat e bagëtitë e tyre, shumë prej të cilave kanë ngordhur.
