Një burrë i besimit baluc u vra dje nga policia. Sipas faqes online të Besimit Baloch, burri u identifikua si Farhad Narouyi. Policia e doganës hapi zjarr mbi makinën e tij sepse ai nuk u ndal ndaj paralajmërimit të tyre. Farhad u qëllua në kokë dhe humbi jetën. Raporti tha se Farhad nuk kishte patentë shoferi dhe nuk u ndal për të shmangur pasojat e mëtejshme.Forcat iraniane të sigurisë dhe IRGC -ja qëllojnë dhe vrasin tregtarët e karburantit pa u ndëshkuar.Forcat e sigurisë të regjimit iranian dhe policia kanë një histori të të shtënave dhe vrasjes së civilëve. Ka pothuajse raporte të përditshme për policinë dhe rojet kufitare që hapin zjarr ndaj naftëmjaftësve kurdë të kufirit në Iranin perëndimor dhe civilëve që transportonin karburant në Iranin juglindor.
Mohammad Bagher Zolghadr është emëruar si sekretar i Këshillit të Shërbimit të Përshtatshmërisë së Iranit. Ndër zërat e shumtë për dorëheqjen e Sadeq Larijani nga kreu i Këshillit të Përshtatshmërisë, Zolghadr u emërua si sekretar i këshillit.
Kush është Mohammad Bagher Zolghadr?
Mohammad Bagher Zolghadr është një ish komandant i Gardës Revolucionare dhe zëvendës strategjik, si dhe kreu i mbrojtjes sociale dhe parandalimit të krimit në gjyqësorin e regjimit.
Zolghadr lindi në 1954 në Fasa (provinca e Farsit). Para revolucionit të vitit 1979, ai ishte bashkuar me grupet reaksionare fetare.
Për këtë arsye, pas revolucionit, ai u bashkua me të ashtuquajturin Komitet të asaj kohe, i krijuar nga Hezbollahis, dhe ai filloi të shtypë njerëzit dhe kundërshtarët e regjimit. Më pas ai u bashkua me Gardën Revolucionare dhe mori përgjegjësinë për trajnimin e forcave të IRGC.
Pas një kohe, ai u bë komandant i kampit të parregullt të luftës të IRGC. Gruaja e Zolghadr është Sedigheh Beigam Hejazi, e cila ka punuar si drejtoreshë e përgjithshme e Zyrës për Çështjet e Grave dhe Familjes në Organizatën e Kulturës dhe Komunikimit Islam, një nga institucionet që përdoren për eksportimin e revolucionit nga regjimi. Që nga fillimi e vitit 2007
Mohammad Baqer Zolghadr ishte kreu i Shtabit të Përbashkët të IRGC për tetë vjet pas luftës (gjatë presidencës së Hashemi Rafsanjani). Pas kësaj, ai ishte Zëvendës Komandant i Përgjithshëm i Trupave të Gardës Revolucionare Islamike për tetë vjet të tjerë.
Numri i vdekjeve nga Covid-19 në Iran po rritet me shpejtësi. Vendin e ka pllakosur vdekja. Kjo tragjedi ka qenë e parandalueshme. Krahas vdekshmërisë së lartë, përhapja e Covid-19 ka patur efekte shkatërrimtare psikologjike dhe ekonomike në jetën e njerëzve.
“Kanë kaluar njëzet muaj që nga fillimi i përhapjes së koronavirusit në Iran, dhe sipas statistikave zyrtare nga Organizata e Mirëqenies, koronavirusi ka lënë jetimë 51,000 fëmijë, e ka rritur numrin e familjeve të kryesuara nga femra me 30,000, dhe ka zhvendosur 612,000 familje poshtë pragut të varfërisë, duke çuar në një rritje prej 25 përqind në dhunën në familje,” shkruante më 20 shtator e përditshmja shtetërore Jahan-e Sanat.
Ndërkohë, shumë familje në varfëri ekstreme kanë humbur anëtarët që siguronin bukën. “Sipas Zëvendës Ministrit të Mirëqenies Sociale: Çdo 12 sekonda në botë, një fëmijë mbetet jetim për shkak të koronavirusit. Në Iran llogaritet që 51,000 fëmijë kanë humbur prindërit për shkak të pandemisë së Covid-19,” shkruan Jahan-e Sanat lidhur me këtë.
Por Mostafa Eghlima, ekspert social, ka thënë për Jahan-e Sanat se “Statistikat e shpallura së fundmi nga Organizata e Mirëqenies lidhur me fëmijët që kanë mbetur jetimë për shkak të Covid-19 janë të pasakta sepse numri [zyrtar] i vdekjeve nga Covid-19 nuk është i saktë.”
“Si rrjedhim, numri i saktë i fëmijëve të mbetur jetimë nga Covid-19 është shumë më i lartë sesa ai që është deklaruar. Rreth 30,000 gra kanë kërkuar ndihmë si kryetare familjesh, dhe po këto 30,000 gra kanë të paktën një ose dy fëmijë. Por organizata e mirëqenies shpall vetëm statistikat dhe nuk u kushton vëmendje këtyre njerëzve,” shton Eghlima, sipas Jahan-e Sanat.
Thirrje komunitetit ndërkombëtar që ta njohë masakrën e 1988-ëssi gjenocid dhe krim kundër njerëzimit, t’ia referojë këtë çështje Këshillit të Sigurimit të OKB-së, dhe t’u kërkojë llogari Khamenei-t, Raisi-t dhe autorëve të tjerë të kësaj masakre.
Dëshmitarët dhe të mbijetuarit e Masakrës së 1988-ës:
Kemi qenë dëshmitarë kur Ebrahim Raisi dërgoi mijëra të burgosur drejt varjes. Kemi parë kamionët që transportonin trupat e viktimave natën. Është turp për njerëzimin e sotëm që Raisi të flasë përpara Asemblesë së Përgjithshme të OKB-së.
Kemi parë se si burrat dhe gratë e MEK nuk u janë dorëzuar ekzekutuesve si Raisi, kanë këmbëngulur në idetë e tyre politike, dhe e kanë mirëpritur me krenari vdekjen. Ne jetojmë vetëm me shpresën se do ta vazhdojmë rrugën e tyre në mbështetje të Mujahedin-e Khalq dhe për t’i përballur kriminelët me drejtësinë.
Të martën më 21 shtator 2021, njëkohësisht me fjalimin e Ebrahim Raisi-t në Asemblenë e Përgjithshme të 76-të të OKB-së, në Stokholm të Suedisë u mbajt një konferencë ku morën pjesë një numër i madh dëshmitarësh e të mbijetuarish, si dhe familjarë të dëshmorëve të masakrës së 1988-ës ndaj 30,000 të burgosurve politikë. Ata i bënë thirrje komunitetit ndërkombëtar që t’i vërë përpara drejtësisë autorët e këtij gjenocidi dhe krimi kundër njerëzimit.
Në këtë konferencë folën edhe anëtarë të Parlamentit Suedez si Ingmar Kihlström, Magnus Oscarsson, dhe Kjell Arne Ottosson, të cilët theksuan nevojën që autorëve të masakrës së 1988-ës, sidomos Ebrahim Raisi-t, t’u kërkohet llogari.
Në një video-mesazh për këtë konferencë, Znj. Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), tha: Raisi duhet të përballet me drejtësinë dhe të ndiqet penalisht për ekzekutimet dhe torturimet e të burgosurve. Por ai qëndron në podium për të folur përpara Asemblesë së Përgjithshme të OKB-së. Si mundet komuniteti ndërkombëtar ta pranojë një turp të tillë dhe të mos protestojë kundër kësaj gjëje?
Duke kujtuar përpjekjet e regjimit klerikal për ta fshehur krimin e madh kundër njerëzimit dhe gjenocidin e kryer gjatë verës së 1988-ës, ajo tha: Por Khomeini e kishte nënvlerësuar punën e madhe të MEK-ut dhe Rezistencës Iraniane. Që në javët e para të masakrës, Massoud [Rajavi, lideri i Rezistencës Iraniane] pati zbuluar përmes komunikatave, intervistave, dhe telegrameve të shumta drejtuar Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së se “Khomeini ka nxjerrë një fetva me shkrimin e vet të dorës, ku urdhëron ekzekutimin e të burgosurve politikë anëtarë të MEK.” Më 23 dhjetor 1988, ai u dërgoi autoriteteve kompetente të OKB-së një listë me 1,100 viktima të masakrës. Që atëherë, PMOI dhe Rezistenca Iraniane kanë punuar me një fushatë globale në shkallë të gjerë për ta nxitur komunitetin ndërkombëtar që ta dënojë masakrën. Lëvizja Thirrje-për-Drejtësi gëzon mbështetjen e 1,000 ish të burgosurve politikë anëtarë të PMOI-së në Ashraf-3 të Shqipërisë, si dhe të mijëra ish të burgosurve politikë që mbështesin MEK-un në Iran dhe në vende të ndryshme të botës. Ky grupim unik qeniesh njerëzore fisnike që refuzojnë të dorëzohen dhe vazhdojnë të rezistojnë, reflekton ndërgjegjen që nuk gjen paqe të shoqërisë iraniane. Ata nuk do të ndalen së kërkuari drejtësi derisa regjimi kriminal të rrëzohet.
Kush mund ta shpjegonte më mirë situatën e rëndë të qeverisë iraniane dhe liderit suprem të saj, Ali Khamenei, sesa vetë zëdhënësi i saj në të përditshmen shtetërore Kayhan, Hossein Shariatmadari?
Lexojini me kujdes këto fjali:
“Kundërshtari këmbëngul për vazhdimin e negociatave të Vienës por vazhdon të ngulë këmbë në kërkesat e tij shtrënguese e të paligjshme, dhe nga ana tjetër, heqja e të gjitha sanksioneve dhe verifikimi i kësaj nga ana e Iranit është kusht për vazhdimin e negociatave. Ajo që nuk duhet të shpërfillet është fakti se Shtetet e Bashkuara po i përdorin sanksionet si mjet për t’iu kundërvënë Iranit Islamik dhe nuk duan ta humbasin këtë mjet. Si rrjedhim, vazhdimi i sfidës bërthamore është thjesht një humbje kohe dhe një kosto jashtëzakonisht e lartë për vendin dhe sistemin. Ulje-ngritjet e sfidës afat-gjatë bërthamore e tregojnë qartë që agjencia nuk do t’i pranojë kurrë kërkesat tona.” (Kayhan, 16 shtator 2021)
Tani, pas rikthimit nga Irani të kreut të agjencisë bërthamore të OKB-së, Rafael Grossi, mund të spekulohet se politika e fshehtësisë e Khamenei-t lidhur me punët bërthamore përfshin vazhdimin e pasurimit në përqindje të lartë për ta kapur në befasi komunitetin ndërkombëtar pas një periudhe kohore. Qëllimi i kësaj fshehtësie dhe zgjatjes së kohës është të arrijë në një nivel të konsiderueshëm të prodhimit të bombave, në mënyrë që të jetë në avantazh gjatë negociatave të mundshme në të ardhmen.
Vlen të përmendet se fashizmi fetar, për të dalë në avantazh dhe për të patur mundësinë e shantazhit në negociatat bërthamore, e ka rritur pasurimin e uraniumit fillimisht me 20 përqind në 84.3 kilogramë, dhe në fazën tjetër, e ka rritur këtë sasi deri në një pasurim prej 60 përqind, që ishte 10 kilogramë. Kjo është katër herë më shumë se sasia e pasurimit me përqendrime të ndryshme gjatë viteve të fundit.
Prodhimi i një bombe bërthamore kërkon uranium të pasuruar 90 përqind. Instalimi i centrifugave të avancuara në kompleksin në Fordow dhe rritja e numrit të tyre, si dhe dyfishimi i sasisë së pasurimit midis dy mbledhjeve të fundit të Këshillit Qeverisës të IAEA, janë një hap serioz drejt arritjes së pikës së evazionit bërthamor dhe prodhimit të një bombe atomike.
Pikërisht kjo politikë është arsyeja që Khamenei thotë se nuk duhet nxituar për të vazhduar me negociatat. Madje ndonjëherë dëgjohen edhe përshpëritje për largimin nga NPT (traktati i mos-proliferimit) nga ankthi i regjimit.
Presidenti i ri i regjimit iranian, Ebrahim Raisi, ka shpallur “dymbëdhjetë parimet mbi të cilat mbështetet plani kombëtar për parandalimin dhe luftimin e korrupsionit administrativ dhe ekonomik.” Të vësh Raisi-n dhe qeverinë e tij për të luftuar korrupsionin është si t’i kërkosh një piromani të shuajë zjarrin.
Irani vuan nga korrupsioni i institucionalizuar. Ekonomia e vendit mbizotërohet nga Garda Revolucionare (IRGC) dhe nga Lideri Suprem Ali Khamenei. Kabineti i Raisi-t është i mbushur me zyrtarë të IRGC-së dhe pjesëtarë të rrethit të brendshëm të Khamenei-t.
Vetë Raisi ka qenë kujdestari i Astan-e Quds Razavi (AQR), një prej fondacioneve më të mëdha të ndihmave në Lindjen e Mesme.
“Në vendin tonë, ka katër institucione që kanë nën kontroll 60 përqind të pasurisë kombëtare. Këto janë Zyra Qendrore Ekzekutive e Urdhrit të Imamit (Setad Ejraie Farman Imam), Baza Khatam-ol-Anbiay, Astan-e Quds, dhe Fondacioni për Njerëzit e Shtypur dhe me Aftësi të Kufizuara. Asnjë nga këto institucione nuk kanë lidhje me qeverinë apo parlamentin,” ka thënë Behzad Nabavi, ministër i qeverisë në disa administrata, në një intervistë për agjencinë shtetërore të lajmeve Alef më 21 shtator 2019.
Mësuesit dhe arsimtarët iranianë kanë zhvilluar një zinxhir protestash në 14 provinca të shtunën, më 18 shtator 2021. Shumica e pjesëmarrësve ishin gra.
Këto protesta u zhvilluan në provincat Teheran, Azerbaixhan Lindor, Khuzestan, Isfahan, Fars, Alborz, Kermanshah, Qom, Lorestan, Hormozgan, Ardabil, Kohgiluyeh dhe Boyer Ahmad, Ilam, dhe Chahar Mahal-o Bakhtiari. Mësuesit dhe arsimtarët iranianë protestuan kundër kushteve të tmerrshme të jetesës dhe të ardhurave tepër të ulëta.
Në Shiraz, qendër e provincës Fars, protestuesit bënë thirrje për lirimin e të gjithë mësuesve të burgosur.
Protestuesit u mblodhën jashtë Departamentit të Arsimit në provincat e tyre për të kërkuar rritje të rrogave të tyre deri në 80% të rrogave të pedagogëve të shkencave.
Ministria e Arsimit pati ratifikuar një plan për të renditur mësuesit në 2013-ën. Por deri tani, ministria nuk e ka implementuar këtë plan.
Implementimi i këtij plani është kthyer në një kërkesë serioze të mësuesve iranianë. Sipas planit, rrogat dhe benefitet e mësuesve duhet të shkojnë në 80% të rrogave dhe benefiteve të pjesëtarëve të fakultetit të shkencave në universitete me të njëjtën eksperiencë pune.
15th ditë protestash nga mësuesit me Dëftesa të Gjelbra
Presidenti i ri i regjimit iranian Ebrahim Raisi do të flasë përpara Asemblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara të martën. Njëkohësisht, mërgimtarët dhe aktivistët iranianë në Suedi do të zhvillojnë një konferencë për të diskutuar historikun e mbështetjes së Raisi-t për terrorizmin dhe dhunimeve të të drejtave njerëzore të kryera prej tij. Komuniteti ndërkombëtar ose mund të dëgjojë se ç’ka për të thënë për veten e tij ky kriminel, ose mund t’ua vërë veshin zërave të atyre që janë prekur nga veprimet e tij në të shkuarën.
Raisi dhe administrata e tij do të mbikëqyrin një rritje në shumicën e veprimtarive malinje të regjimit. Ndonëse thjesht një angazhim për politika shkatërrimtare nuk është ndoshta arsye për t’ia ndaluar Raisi-t mbajtjen e një fjalimi përpara komunitetit ndërkombëtar, vetë detajet e historikut të tij duhej ta kishin bërë atë persona non grata për shtetet demokratike të botës që përpara se ai të caktohej president. Këto detaje përfshijnë, ndër të tjera, pjesëmarrjen e tij aktive në masakrën e 1988-ës ndaj të burgosurve politikë iranianë.
Ai incident do të jetë fokusi i konferencës së të martës në Stokholm. Në të do të marrin pjesë një numër i madh ish të burgosurish politikë të cilët e kanë përjetuar direkt brutalitetin e Raisi-t kur kanë qenë prapa hekurave, si dhe shumë të tjerë që kanë qenë personalisht dëshmitarë të masakrës së 1988-ës. Shumë nga këta ish të burgosur politikë kanë marrë pjesë edhe në përpjekje të tjera të kohëve të fundit për t’i sjellë krimet e Raisi-t në vëmendjen ndërkombëtare, duke përfshirë një video-konferencë globale që u organizua muajin e shkuar nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit.
Në atë konferencë morën pjesë gjithashtu politikëbërës të ndryshëm europianë dhe ekspertë të të drejtave njerëzore dhe ligjit ndërkombëtar. Edhe në konferencën e të martës do të marrin pjesë, qoftë virtualisht apo me prani fizike, një numër personalitetesh politike, si ministrat e jashtëm të Mbretërisë së Bashkuar dhe Finlandës. Mbështetja politike për NCRI-në dhe fushatën për t’i sjellë para drejtësisë autorët e masakrës së 1988-ës ka shumë kohë që rritet vit pas viti. Fatkeqësisht, kjo mbështetje nuk është përkthyer akoma në veprime serioze në nivel ndërkombëtar.
Shkruar nga Sekretariati i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI)
“Poshtë Khamenei dhe Raisi, Rroftë Rajavi”
Të enjten më 16 shtator 2021, Njësitë e Rezistencës dhe mbështetësit e Mojahedin-e Khalq (MEK/PMOI) bënë thirrje për protesta dhe kryengritje për të fituar lirinë dhe demokracinë në Iran duke ngjitur postera e afishe e duke shkruar graffiti. Këto veprimtari u zhvilluan pavarësisht gjendjes së vigjilencës së plotë të forcave të sigurisë të regjimit. Veprimtaritë u zhvilluan në pjesë të ndryshme të Teheranit të Madh, Qom, Mashhad, Shiraz, Rasht, Qazvin, Robat Karim, Lahijan, Ramsar, Yasuj, dhe Kazerun.
Disa nga slloganet janë: “Maryam Rajavi: MEK është shpresa për të ardhmen e Iranit,” “Maryam Rajavi: Populli iranian do ta fitojë betejën e fatit kundër Khamenei-t, i cili ka qenë arsyeja e kaq shumë humbjeve nga COVID-19,” “Massoud Rajavi (lideri i Rezistencës Iraniane): Përkufizimi i Mojahedin-e Khalq: Besnikë ndaj angazhimit, me sakrificë maksimale, në historinë e kombit,” “Massoud Rajavi: Populli iranian nuk e do as koronavirusin, as mullahët,” “Poshtë Khamenei, rroftë Rajavi,” “Ndërkohë që njerëzit detyrohen të lypin për bukën e gojës, Khamenei jeton si mbret,” “Poshtë Khamenei, rroftë Rajavi.”
Vetëm pak ditë e ndajnë Asemblenë e Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara nga dhënia e një platforme një vrasësi të masave. Nëse nuk fiton arsyeja dhe atij nuk i ndalohet ngjitja në podium, Presidenti i regjimit iranian Ebrahim Raisi do të mbajë fjalimin e tij përpara kësaj mbledhjeje vjetore të martën, supozimisht për të folur mbi temat e drejtësisë dhe lirisë. Ai do ta bëjë këtë as dy vite pas rolit të tij në një prej shtypjeve më të rënda ndaj po atyre koncepteve vitet e fundit. Për më tepër, hyrja e papenguar e tij në UNGA (Asemblenë e Përgjithshme të OKB) do t’ia shtojë pa dyshim ndjenjën e pandëshkueshmërisë për sa i përket krimit më të rëndë të Iranit kundër njerëzimit – një masakër ndaj të burgosurve politikë në të cilën ai ka luajtur rol kryesor më shumë se 30 vite më parë.
Në 1988-ën, Raisi mbante postin e zëvendës prokurorit të Teheranit. Ky pozicion i dha atij mundësinë që ta demonstronte që herët entuziazmin e tij për dënimin me vdekje dhe për forma të tjera të ndëshkimit trupor, si dhe intolerancën e tij brutale ndaj disidencës. Kjo e futi në rrugën drejt emërimit si një nga katër zyrtarët që u bënë pjesë e “komisionit të vdekjes” të Teheranit, komision i cili u formua në përgjigje të fetvas së Liderit Suprem të atëhershëm, Ruhollah Khomeini, ku deklarohej se të gjithë anëtarët dhe mbështetësit e MEK duhej të konsideroheshin mihrab apo “armiq të Zotit” dhe duhej të dënoheshin me vdekje.
Khomeini u dha urdhër vartësve të tij “t’i asgjësonin armiqtë e Islamit menjëherë,” duke specifikuar se duhej dënuar me vdekje kushdo që “në çfarëdo faze apo kohe e ruan mbështetjen e tij [ose të saj] për Monafeqin.” Ky term, që do të thotë “hipokritë,” ishte dhe mbetet emri nënçmues që regjimi përdor për Organizatën Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), që është zëri kryesor i opozitës kundër sistemit teokratik dhe burimi i mbi 90 përqind të viktimave të masakrës.
Bilanci i përgjithshëm i vdekjeve nga ajo masakër është mbi 30,000 brenda një periudhe rreth tre-mujore. Kjo shifër reflekton efikasitetin mekanik me të cilin figura si Ebrahim Raisi e kanë zbatuar urdhrin e Khomeini-t. Komisioni i vdekjes operonte duke i thirrur të burgosurit politikë dhe duke u kërkuar atyre të deklaronin emrin dhe përkatësin e vet politike, përpara se t’i merrte në pyetje, shpesh për vetëm pak minuta para dhënies së një dënimi. Në përputhje me udhëzimet e Khomeini-t, çdokush që deklaronte besnikëri ndaj MEK-ut, ekzekutohej menjëherë. Dhe me kalimin e kohës, kriteret për këtë vendim u zgjeruan edhe më tej.
Në një rast që është cituar në letrën dërguar Khomeini-t nga pasuesi i tij i atëhershëm dhe kritiku i vetëm i regjimit për masakrën, paneli i ka kërkuar një të burgosuri që ta refuzonte MEK-un dhe angazhohej për të luftuar në frontin e luftës në Irak. I burgosuri tha ‘po’ në të dy rastet por më pas e pyetën se a do të angazhohej gjithashtu të ecte në fusha të minuara në shërbim të regjimit. Kur ai e vuri në dyshim këtë drejtim që morën pyetjet, hetuesi deklaroi se ky i burgosur vazhdonte ende t’i ruante idetë e tij dhe, si rrjedhim, dha urdhër që të ekzekutohej.
Në një letër të hapur drejtuar autoriteteve iraniane vitin e shkuar, shtatë ekspertë të OKB-së për të drejtat njerëzore vunë në dukje se asnjë nga organet kompetente nuk e kishte zbatuar rezolutën e 1988-ës, e cila njihte rritjen e madhe të numrit të ekzekutimeve me motive politike gjatë atij viti.
“Fakti që këto organe nuk vepruan,” deklarohet në letër, “pati një impakt shkatërrimtar mbi të mbijetuarit dhe familjarët, si dhe mbi situatën e përgjithshme të të drejtave njerëzore në Iran, dhe i dha guxim Iranit që të vazhdonte me… një strategji shmangieje dhe mohimi.”
Ky efekt në ndjenjën e pandëshkueshmërisë që gëzon Irani me siguri do të përforcohet nëse Raisi mirëpritet në Asemblenë e Përgjithshme të OKB-së nga lider e diplomatë të ndryshëm perëndimorë të cilët janë plotësisht të vetëdijshëm për rolin e tij në vrasjen e 30,000 të burgosurve politikë dhe në torturimin e mijëra të tjerëve.
Kur audienca e Raisi-t të mbërrijë në Asemblenë e Përgjithshme, me shumë mundësi kjo do të ndodhë në mes të thirrjeve të forta për të sjellë në vëmendje statusin e tij si vrasës i masave. Nëse organizatorët dhe pjesëmarrësit e këtij eventi do të ndiejnë turp për këtë, siç duhet të ndiejnë, atëherë ata duhet të kujtohen që do të kenë ende një mundësi për ta ndaluar fjalimin e Raisi-t, për të dalë nga salla në protestë, ose për t’u ngritur dhe për të kërkuar që ai të përballet me akuzat për gjenocid dhe krime kundër njerëzimit në Gjykatën Penale Ndërkombëtare.
Mohammad Bagher Zolghadr është emëruar si sekretar i Këshillit të Shërbimit të Përshtatshmërisë së Iranit. Ndër zërat e shumtë për dorëheqjen e Sadeq Larijani nga kreu i Këshillit të Përshtatshmërisë, Zolghadr u emërua si sekretar i këshillit.
Mësuesit dhe arsimtarët iranianë kanë zhvilluar një zinxhir protestash në 14 provinca të shtunën, më 18 shtator 2021. Shumica e pjesëmarrësve ishin gra.
15th ditë protestash nga mësuesit me Dëftesa të Gjelbra
Shkruar nga Sekretariati i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI)
