Rritja e Çmimit të Bukës Shkakton Trazira në Regjimin Iranian

Ç’të mbjellësh do korrësh, dhe tani qeveria e Ebrahim Raisit duhet të përballet me pasojat e të luajturit me kurset e monedhave. Ndërsa çmimet e ushqimeve bazë rriten në Iran, zyrtarët e regjimit paralajmërojnë për reagimet e njerëzve dhe për një kryengritje të afërt.

Më 5 maj, çmimet e bukës dhe makaronave, dy artikuj ushqimorë që populli në Iran ende mund t’i përballonte, u rritën papritur. Shumë ekonomistë dhe zyrtarë të regjimit ia atribuojnë këtë rritje heqjes së “normës preferenciale” të përdorur për importin e drithërave.

Sipas shtetërores Bahar News më 5 maj, çmimi i orizit është “rritur me 130% në tetë muajt e fundit”.

Njerëz nga të gjitha sferat e shoqërisë kanë bërë thirrje për protesta dhe në Khuzestan vendasit dolën në rrugë. Interneti në Khuzestan është ngadalësuar shumë dhe forcat e sigurisë janë në gatishmëri. Situata aktuale ka shkaktuar shumë shqetësim tek zyrtarët e regjimit.

“Çmimet tejet të larta e kanë rënduar së tepërmi popullin. Qeveria kishte premtuar se do t’i ndihmonte njerëzit duke u dhënë atyre kupona, por ka dështuar. Situata aktuale e ka rritur pakënaqësinë e njerëzve. Kam frikë se kjo vonesë mund të shkaktojë protesta të popullit,” tha Mostafa Mirsalim, një nga deputetët e regjimit, më 6 maj, siç citohet nga faqja shtetërore Entekhab.

“Plani i qeverisë për t’i ndihmuar njerëzit duke dhënë kupona dhe subvencione do t’i lejonte ata të merrnin një të shtatën e një buke,” citohet në faqen shtetërore Tabnak deputeti Ehsan Arkani më 6 maj.

“Kemi 9 milionë familje nën kufirin e varfërisë. Ne nuk mund t’i zgjidhim problemet ekonomike të njerëzve duke i zhytur duart edhe më thellë në xhepat e tyre. Në këtë mënyrë nuk do ta zhduknim varfërinë. Vetëm do ta rrisnim atë,” citohet deputeti Mohammad Asafri nga faqja shtetërore Entekhab më 6 maj.

“Çmimet po rriten dhe nëse kjo prirje vazhdon, kapitali kombëtar [siguria e regjimit] do të humbasë,” tha më 5 maj Solat Mortazavi, zëvendës presidenti ekzekutiv i Raisit, siç citohet nga agjencia zyrtare e lajmeve IRNA.

Pas muajsh përplasjesh, qeveria e Raisit dhe parlamenti i zgjedhur i regjimit miratuan eliminimin e të ashtuquajturës “norma preferenciale e monedhës”, ose norma zyrtare prej 42000 rialësh për një dollar. Qeveria e Hassan Rouhanit e futi normën preferenciale në vitin 2016 në një përpjekje për të kontrolluar tregun e luhatshëm dhe për të parandaluar disi protestat e njerëzve pasi çmimet e mallrave bazë të konsumit po rriteshin.

Përfaqësuesve të OKB-së: Për të Përmirësuar Jetën e Iranianëve, Kërkojuni Liderëve të Iranit tw Zbrazin Xhepat

Shkruar nga Shahriar Kia

Më 8 maj, Raportuesja Speciale e Kombeve të Bashkuara, Prof. Alena Douhan, do të udhëtojë drejt Iranit për të matur “impaktin negativ të masave shtrënguese të njëanshme mbi të gëzuarit e të drejtave të njeriut”.

Ndërsa asnjë shtetas i huaj – qoftë i zakonshëm, studiues apo zyrtar – nuk ka arritur të bëjë ndonjëherë një vizitë pa mbikëqyrjen dhe orkestrimin më të rreptë shtetëror, turi i një raportuesi të OKB-së, veçanërisht një që ka etiketën e të drejtave të njeriut, është ironik në plot kuptimin e fjalës.

Historia e çdo Raportuesi Special të OKB-së që ka dashur të monitorojë situatën e të drejtavë të njeriut në revolucionin e pas vitit 1979 në Iran, i thotë të gjitha:

Andrés Aguilar (1984–1986) dha dorëheqjen pasi Teherani vazhdonte të sabotonte punën e tij.

Reynaldo Galindo Pohl (1986–1995) i cili “e kishte marrë mësimin” dhe luante sipas rregullave të mullahëve, arriti ta vizitonte Iranin tre herë midis viteve 1990 dhe 1992. Megjithëse masakra e vitit 1988 u zhvillua gjatë viteve të vëzhgimit të tij, ai preferoi të ruante lidhjet sesa të kryente detyrën, por megjithatë, pas vizitës së tretë, atij iu ndalua hyrja në Iran dhe disa nga njerëzit që kishin biseduar me të u vranë nga shteti.

Pas dorëheqjes së Galindo Pohl, UNCHR emëroi Maurice Copithorne, një avokat kanadez, si Raportues Special. Më 22 prill 2002, ndërsa Mohammad Khatami vazhdonte të premtonte reforma dhe politika perëndimore e paqësimit ndaj Iranit po lulëzonte, UNCHR vendosi që Irani nuk kishte nevojë të dëgjonte raportet e z. Copithorne mbi të drejtat e njeriut në vend dhe votoi për t’i dhënë fund mandatit të tij. Z. Ahmed Shaheed (2011-2016), e ndjera zonja Asma Jahangir (2016-2018) dhe z. Javaid Rehman (2018-) nuk kanë pasur kurrë shansin të shkelin në Iran, e jo më të masin impaktin e ndonjë gjëje mbi të drejtat e njeriut në vend.

Siç na tregon historia, Teherani nuk ka as më të voglin interes për transparencë dhe njëmbëdhjetë ditët e këtij turi brenda Iranit nuk premtojnë ndonjë raport ndriçues për botën, përveç se zonja Douhan do t’i bashkohet kolegëve të saj që janë shpallur persona non grata nga Teherani.

Nëse Teherani do të kishte interesin më të vogël për të ulur mjerimin e njerëzve, ai shumë mirë mund ta bënte këtë duke hapur llogaritë bankare të zyrtarëve dhe duke investuar pasuritë multimiliardere të karteleve të tij të mëdha në ekonominë e vendit.

Nëse zonja Douhan synon të bëjë një ndryshim të vërtetë, ajo duhet të insistojë të vizitojë Fondacionin Mostazafan, Setad Ejraiye Farmane Emam, Astan Quds Razavi, Fondacionin e Dëshmorëve dhe Veteranëve dhe filialin e tij Organizatën Ekonomike Kowsar, Fondacionin Barakat, Fondacionin Alavi, Fondacionin Khordad Pesëmbëdhjetë, Fondacionin për Strehimin të Revolucionit Islamik, Fondacionin e Ndihmave të Imam Khomeinit, Shtabin e Khatam-ol-Anbiya, etj.

Ndërsa zyrtarët iranianë shijojnë jetët e tyre luksoze në vila dhe pallate dhe i dërgojnë pasardhësit e tyre në vendet perëndimore, disa iranianë po shesin pjesët e trupit dhe foshnjat e tyre për t’i mbijetuar varfërisë.

Sipas Forbes, “Në vitin 2020, numri i individëve me vlerë të lartë neto (HNËIs) në Iran u rrit me 21.6%, shumë më lart se mesatarja globale prej 6.3%. Pasuria kolektive e këtyre milionerëve në dollarë u rrit edhe më shpejt me 24.3%.

Më 23 prill, Sekretariati i NCRI lëshoi një deklaratë që “dënonte fuqishëm manipulimin e organeve të OKB-së nga regjimi klerikal”, ndërsa bëri thirrje për hetimin e masakrave dhe krimeve të regjimit gjatë viteve të fundit.

Në janar 2018, ndërsa Irani po gëzonte lehtësimin e sanksioneve të siguruar nga marrëveshja bërthamore e 2015-ës, miliona iranianë dolën në rrugë dhe protestuan kundër çmimeve tejet të larta. Duke refuzuar të gjitha fraksionet në pushtet, iranianët kërkuan ndryshimin e regjimit.

Që nga viti 2018, kanë shpërthyer kryengritje të mëdha që kanë tronditur themelet e regjimit. Populli iranian vazhdon të thërrasë: “Armiku ynë është pikërisht këtu, gënjejnë kur thonë se është Amerika.”

Ndërsa inflacioni i paprecedent dhe rritja e çmimeve për mallrat bazë po e shtyjnë vendin drejt të tjera “trazirave dhe rebelimit”, gjë për të cilën zyrtarët shtetërorë po paralajmërojnë hapur tani, Teherani do të përpiqet të shfrytëzojë vizitën e zonjës Douhan për të fajësuar sanksionet ndërkombëtare për mjerimin. Nëse regjimi do t’i mbijetojë apo jo valës së re të kryengritjeve, është një pikëpyetje serioze, por fati i një raporti të dyshimtë sigurisht që nuk është i tillë.

DOS shpreh vendosmëri kundër ambicieve rajonale të Teheranit

ned-price-us-state-department-spokesperson-minNë konferencën e Departamentit të Shtetit më 5 maj, zëdhënësi Ned Price tha: Ne ndajmë shqetësimin e shprehur nga Senati për aspekte të tjera të sjelljes së Iranit, duke përfshirë zhvillimin e raketave balistike, mbështetjen për terrorizmin përmes IRGC-së dhe elementë të tjerë. Dhe kjo është arsyeja pse administrata jonë ka rritur në fakt sanksionet ndaj programit të raketave balistike të Iranit dhe ndaj IRGC-së gjatë vitit të kaluar. Nuk ka asgjë në një rikthim të mundshëm në JCPOA, që në asnjë mënyrë nuk do të zvogëlonte vendosmërinë tonë ose aftësinë tonë për të vazhduar luftimin e këtyre aspekteve të politikave të Iranit në rajon.

Nëse kjo matematikë është ende e saktë, nga 107 sanksionet që kemi aplikuar ndaj Iranit që nga 20 janari 2021, 86 prej tyre ose  rreth tre të katërtat të cilat, nëse matematika ime është e drejtë – kanë qenë në IRGC. Ne jemi të përkushtuar të bëjmë gjithçka që mundemi, duke tërhequr çdo levë që mundemi për të përballuar kërcënimin, së bashku me partnerët tanë, nga IRGC.

Iran: Njësitë e Rezistencës transmetojnë thirrje vdekjeje për Khamenein, përshëndetje për Rajavi në Teheran – Parku Honarmandan.

Të mërkurën, 4 maj 2022, në orën 19:00 me kohën lokale, Njësitë e Rezistencës transmetuan thirrjet “ndryshim regjimi”; “vdekje Khamenei, rrofte Rajavi”; “Jo shahut, jo mullahëve, të mallkuar qofshin të dy”; “vdekje Khamenei, Raisit, i mallkuar qoftë Khomeini” dhe “Khamenei, koha jote ka mbaruar”- në Parkun Honarmandan, në rrugën Iranshahr në Teheran.

Ata transmetuan gjithashtu pjesë nga fjalimet e udhëheqjes së Rezistencës Iraniane. Lëvizja tronditi forcat represive, të cilat të furishme filluan të kërkonin vendndodhjen e thirrjeve, por pa rezultat.

Iran: Njësitë e Rezistencës MEK shënojnë Ditën Ndërkombëtare të Punës

MEK Resistance Units mark International Workers Day across IranNjësitë e Rezistencës MEK shënojnë Ditën Ndërkombëtare të Punëtorëve në të gjithë Iranin

Anëtarët e Njësive të Rezistencës Iraniane, rrjeti i brendshëm i Organizatës së Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), nisën një iniciativë të gjerë të aktiviteteve të përhapura kundër regjimit në të gjithë vendin më 1 maj duke shënuar Ditën Ndërkombëtare të Punëtorëve, shprehën kundërshtimin e tyre ndaj regjimit dhe zgjidhjet që ata besojnë se do t’i japin fund këtij makthi.

Anëtarët e Njësive të Rezistencës në qytete të shumta përhapën slogane që synonin korrupsionin e institucionalizuar të mullahëve që kanë shkatërruar jetën e popullit iranian për katër dekada e shumë më tepër. Punëtorët në të gjithë Iranin janë ndër klasat më të privuara të shoqërisë, mezi ia dalin mbanë me pagat e tyre minimale që shpesh u privohen për muaj të tërë. Shumica, nëse jo të gjithë, punëtorët e Iranit po jetojnë në poçar të plotë dhe po përpiqen të përballojnë edhe nevojat më elementare ditore për veten dhe familjet e tyre.

MEK Resistance Units mark International Workers Day across Iran

Njësitë e Rezistencës vendosën postera të liderit të Rezistencës Iraniane Massoud Rajavi dhe Presidentes së zgjedhur të koalicionit opozitar iranian, Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI), zonjës Maryam Rajavi.

Në Teheran, një poster i tillë lexonte një rresht specifik nga një mesazh i fundit i dorëzuar nga zoti Rajavi duke thënë: “Ndihmoni fermerët që kanë vuajtur nga privimi dhe shfrytëzimi për vite me radhë.”

Kjo ka të bëjë me fermerët në qytete të ndryshme, përfshirë Isfahanin, të cilët edhe në kundërshtim me shtypjen dhe shtypjen e vazhdueshme të mullahëve, anëtarët e Njësive të Rezistencës MEK po dyfishojnë përpjekjet e tyre për të inkurajuar popullsinë iraniane që të ngrihet kundër teokracisë në pushtet që i ka privuar ata nga të drejtat e tyre themelore.

Në Mashhad, qyteti i dytë më i madh i Iranit që ndodhet në verilindje, një trakt me një fjali nga zoti Rajavi lexon: “Dhjetëra miliona punëtorë dhe fermerë punëtorë po jetojnë midis kufirit të varfërisë dhe vijës së vdekjes”.

Mediat shtetërore të regjimit po pranojnë faktet se miliona njerëz në të gjithë Iranin po jetojnë në varfëri, klasa e mesme është zhdukur, popullsia e njerëzve që jetojnë në periferi të qyteteve dhe lagjet e varfra është rritur si kurrë më parë, dhe numri në rritje i njerëzve të uritur gjatë natës, pa asgjë për të humbur, përfundimisht do të evoluojë në një kërcënim të rëndësishëm sigurie për mullahët në pushtet dhe të gjithë aparatin e regjimit.

Në qytete të tjera si Lahijan, Ilam, Borazjan dhe Tabriz, Njësitë e Rezistencës shprehën kundërshtimin e tyre ndaj regjimit të mullahëve, me mjete të ndryshme, dhe e bënë të qartë se burimi i shkatërrimit të Iranit nuk ishte askush tjetër veçse lideri suprem i mullahëve Ali Khamenei dhe regjimi i tij. Parullat “Vdekje Khameneit” dhe të tjera që fokusohen në mesazhin e përmbysjes së regjimit të mullahëve si zgjidhja e vetme e mundshme për të sjellë lirinë, demokracinë, të drejtat e njeriut dhe prosperitetin në Iran vazhdojnë të qarkullojnë.

Si i harxhon Irani paratë për televizionin IRIB të përbuzur të regjimit

IRIBGjatë katër dekadave të fundit, media shtetërore e Iranit, në përgjithësi, dhe Korporata Transmetuese e Republikës Islamike të Iranit (IRIB), në veçanti, kanë luajtur një rol kritik në formësimin e vizionit të regjimit iranian bazuar në eksportimin e modelit “Velajet e-Faqih”. për rajonin — dhe duke krijuar një imazh të idealizuar, të rremë të regjimit.

Gjatë më shumë se katër dekadave të ekzistencës së regjimit iranian, mediat iraniane kanë shpërndarë sistematikisht propagandën e regjimit brenda Iranit dhe përtej kufijve të tij. IRIB është një nga mjetet kryesore të regjimit për të projektuar fuqinë e butë, duke u shërbyer parimeve dhe objektivave të politikave vendase dhe të jashtme të Teheranit. Kreu i Korporatës së madhe, ndër organizatat më të mëdha mediatike në rajonet e Azisë dhe Paqësorit, emërohet nga Udhëheqësi Suprem.

Buxheti bujar i IRIB ka pasur një rritje të madhe çdo vit, me një rritje të jashtëzakonshme prej 56% këtë vit. Kjo ndodh ndërkohë që iranianët po luftojnë për të përballuar jetesën çdo ditë për shkak të çmimeve të larta dhe të ardhurave të ulëta dhe pagat e punonjësve të qeverisë shoqërohen me një rritje minimale të buxhetit. Me fjalë të tjera, sipas projektligjit të buxhetit të vitit 2022, shuma e buxhetit të ndarë për Organizatën e Radiotelevizionit është 5289 miliardë dollarë. Pyetja tani është se deri në çfarë mase performanca e transmetuesit është në përputhje me kostot e vlerësuara dhe buxhetin e alokuar. Si mund të justifikohej kjo rritje e mprehtë?

Vetëkuptohet që Organizata e Radiotelevizionit fiton edhe nga reklamat dhe sponsorizimet.

 

Thirrje për ndryshimin e regjimit në Isfahan, Irani Qendror

Të martën, më 3 maj, në orën 15:45 me orën lokale, njerëzit që po vizitonin parkun Aftab Shore erdhën për të dëgjuar slogane kundër regjimit iranian dhe në mbështetje të rezistencës së organizuar. Disa slogane ishin si më poshtë:

“Poshtë Khamenei, Jetë të gjatë Rajavi”,

“Raisi, ti je kasapi i vitit 1988”

“Poshtë sundimi i mullahëve”!

Ekzekutimet rriten 25 për qind sipas rregullit Raisi

Iran (MNN) – Ekzekutimet janë rritur 25 për qind në Iran, sipas një raporti të ri nga grupet e të drejtave të njeriut në Evropë. “Duhet të vihet re lidhja midis zgjedhjes së Raisit dhe rritjes së ekzekutimeve”, thotë Edwin Keshish-Abnous nga Heart4Iran.

Iranianët zgjodhën klerikun islamik të linjës së ashpër Ibrahim Raisi për president në qershor të vitit të kaluar. Më shumë se 50 ekzekutime u bënë në korrik, zbulon raporti, dhe numrat u rritën përsëri në shtator dhe dhjetor. Të paktën 333 njerëz u vranë në vitin 2021.

“[Njerëzit në Iran] mund të ekzekutohen për krime që nuk konsiderohen me të vërtetë ndër më të rëndat sipas ligjit ndërkombëtar, siç është trafiku i drogës”, thotë Keshish-Abnous.

Detyra e vështirë e Khamenei dhe imamëve të tij: Kontrolli i shoqërisë së paqëndrueshme të Iranit

Në prill 2018, protestuesit në Kazeroon, provincën Fars, pushtuan vendin e lutjeve të së Premtes në qytet dhe brohoritën parulla të zemëruara kundër regjimit.

Irani festoi të martën Fitër Bajramin. Përveç pretendimeve false të “fitores” mbi “armikun” e tyre dhe retorikës antiperëndimore, imamët e zgjedhur me kujdes pranuan krizën ekonomike të vendit, praninë e opozitës së organizuar në shoqëri dhe kërcënimin e një kryengritjeje të afërt.

Këto lutje vijnë menjëherë pas predikimeve të lutjeve të xhumasë, të cilat pasqyruan ngërçin absolut të brendshëm dhe ndërkombëtar të regjimit.

Ne po përballemi me çmime të larta, gjë që është shumë e dhimbshme,- pranoi të martën Ahmad Khatami, udhëheqësi i lutjes së Bajramit në Jamkaran, afër qytetit të Qom. Republika Islamike nuk ka arritur në një qorrsokak dhe nuk do ta arrijë kurrë,- pohoi ai, sipas agjencisë shtetërore të lajmeve IRNA.

Përveç fakteve të pamohueshme në terren që tregojnë për bllokimin absolut të regjimit, nëse regjimi është “i fuqishëm”, pse duhet ta nënvizojë Khatami? Udhëheqësit e lutjes në Iran emërohen nga lideri suprem i regjimit Ali Khamenei. Ata mbajnë pozita të spikatura dhe gëzojnë privilegje shoqërore. Falja e namazit të xhumasë dhe predikimet e tjera të lutjes si ajo e së martës, janë bërë një vend domethënës për të përhapur propagandë dhe për të rritur moralin e forcave të regjimit.

Që nga incidenti i revolucionit antimonarkik të vitit 1979, teokracia sunduese e Iranit ka përdorur predikimet e lutjes për të transmetuar mesazhet e liderit suprem. Përmbajtja e këtyre mesazheve buron nga situata e regjimit. Kështu, menjëherë pas revolucionit, mullahët krijuan një aparat fetar me shumë detyra për të ndërmarrë nje misionin për të zbatuar plotësisht interpretimin e tyre të prapambetur të Islamit dhe politikat shkatërruese.

Ndërsa pranoi mbështetjen në rritje të Rezistencës Iraniane dhe rolin e mediave sociale, Sediqi bëri thirrje për frenim të platformave të mediave sociale  që kanë ekspozuar shkeljet e zyrtarëve të regjimit dhe kanë treguar ngjyrën e tyre të vërtetë.

Ndërkohë, mësuesit dhe punëtorët mbajtën mitingje mbarëkombëtare më 1 dhe 2 maj. Forcat e sigurisë së regjimit më vonë njoftuan se kishin arrestuar disa aktivistë që dyshohet se ishin të lidhur me opozitën kryesore të Iranit, Organizatën Muxhahedine-e Khalq (MEK).

Iran: Njësitë e Rezistencës transmetojnë thirrje kundër regjimit mbi sistemin e njoftimeve publike në zonat kryesore të Isfahanit dhe Rashtit.

Njësitë e Rezistencës në Isfahan transmetuan thirrje kundër regjimit si- Fermerë të privuar, MEK (Muxhahedin-e Khalq) qëndron me ju; Vdekje Khamenei-t, përshëndetje Rajavi-t  dhe  Vdekje shtypësit, qoftë Shah apo udhëheqës (Khamenei), në orën 23:20 me orën lokale, të hënën, më 2 maj, në rajonin e urës Khajoo dhe bëri thirrje për rrëzimin e regjimit në Iran.

Njësitë e Rezistencës në Rasht transmetuan gjithashtu brohoritjet -Raisi është klerik i masakrës së 1988; punëtorë, MEK qëndron me ju, mbështet luftën tuaj-, në orën 20:30 me orën lokale, të dielën me 1 maj ne diten ndërkombëtare te punëtorëve, në Sheshin Sabzeh Meydan (në afërsi të Pazarit të Madh). Kalimtarët e përshëndetën aksionin.