Duke paralajmëruar për gjakun e ri të disidencës, një gazetë shtetërore pohoi sot në një artikull se të rinjtë iranianë janë të irrituar dhe nuk kanë asnjë shpresë për t’u përfshirë në procesin politik të regjimit.

E përditshmja Hamdeli në një rubrikë sot shkruan: “Vitet e fundit prania e të rinjve në arenat politike është dobësuar dhe kjo po evidentohet në numrin dhe llojet e aktiviteteve politike të universiteteve të ndryshme. Studentët dhe të rinjtë e vendit nuk janë më të interesuar apo të gatshëm të punojnë në fusha politike si moshatarët e tyre të viteve të mëparshme. Sigurisht, disa besojnë se rinia nuk ka shpresë për aktivitet. Mohammad Reza Khabbaz, një aktivist politik reformist, gjithashtu beson se “të rinjtë nuk janë më të gatshëm të angazhohen në aktivitete politike sepse janë të shqetësuar për të ardhmen e tyre”.

Duke kritikuar retorikën e presidentit të regjimit iranian në lidhje me të ashtuquajturën rezistencë apo rritje ekonomike, Ali Sufi, një ish-guvernator i provincës Gilan tha për shtetëroren Baharnews: “Ndërsa njerëzit po vuajnë dhe po dalin në rrugë për të protestuar çdo ditë, është e qartë se çmimet në rritje, inflacioni dhe papunësia po përkeqësohen në vend që të përmirësohen. Të gjithë treguesit ekonomikë janë negativë dhe vetëm njerëzit (e zakonshëm) janë nën presion. Nuk ka asnjë bazë për të thënë gjëra të tilla si “ne do të neutralizojmë sanksionet”.

Sufi shtoi: “Për momentin, qeveria ka futur duart në xhepat e popullit. Fakti që qeveria thotë ‘duhet të mbështetemi në burimet e brendshme’ do të thotë që për shkak se Perëndimi nuk na lejon të shesim naftë, ne nuk do të kemi asnjë të ardhur nga nafta dhe do ta mbulojmë defiçitin e qeverisë me rritjen e taksave, inflacionin dhe çmimet e larta. Këta zotërinj po vuajnë aq shumë në këtë paefektshmëri saqë përdorin fjalë të tilla të pabaza.”

Këto ditë, regjimi iranian është i rrethuar nga dilema të mëdha si brenda dhe jashtë vendit, ndërsa njerëz nga sfera të ndryshme të jetës vazhdojnë çdo ditë protestat e tyre socio-ekonomike anembanë Iranit. Në të njëjtën kohë, mullahët e regjimit po humbasin shpresën për lëshime të mëtejshme nga qeveritë perëndimore përmes ringjalljes së marrëveshjes bërthamore të vitit 2015.

Në leksionin e tij më 27 korrik, Udhëheqësi Suprem i regjimit Ali Khamenei theksoi rëndësinë e ‘Lutjeve të së Premtes’. Regjimi është përpjekur t’i shesë këto ceremoni javore për dekada të tëra si një shenjë e pranimit publik. Megjithatë, këto shfaqje të mbështetura nga shteti nuk kanë arritur të tërheqin besnikët e regjimit, e lëre më qytetarët e thjeshtë.

Fatkeqësitë natyrore, problemet ekonomike dhe krizat sociale mund të ndodhin në çdo vend. Por ajo që i dallon vendet demokratike nga regjimet autoritare është reagimi i tyre ndaj këtyre problemeve.

Ndërsa qeveritë bëjnë çdo përpjekje për të parandaluar apo për të ulur numrin e viktimave nga fatkeqësitë natyrore ose krizat e tjera, teokracia që sundon në Iran duket se përfiton nga vdekja dhe mjerimi i njerëzve. Me fjalë të tjera, vdekja është tipari dallues i regjimit klerikal të Iranit, që e ndihmon atë të mbijetojë dhe të lulëzojë.

Përmbytjet e papritura kanë shkatërruar dhjetëra qytete iraniane gjatë ditëve të fundit, duke lënë prapa një vazhdë të madhe vdekjeje dhe shkatërrimi. Sipas raporteve të mbledhura nga opozita iraniane, mbi 100 njerëz kanë vdekur deri më tani dhe dhjetëra të tjerë janë të zhdukur.

Ndërsa Irani ka vuajtur nga thatësira për të paktën një dekadë, reshjet e mëdha e shumë të nevojshme të shiut janë kthyer në një katastrofë.

Shpyllëzimi sistematik nga regjimi iranian, gërmimi i mijëra puseve që kanë shkatërruar akuiferët, devijimi i lumenjve duke ndërtuar diga, refuzimi i instalimit të sistemeve të menaxhimit të përmbytjeve dhe shmangja e pastrimit të digave dhe lumenjve, luajtën një rol të rëndësishëm në përkeqësimin e krizës së fundit të përmbytjeve në Iran.

Deri më tani, zyrtarët e regjimit nuk kanë pranuar të ndihmojnë viktimat. Ata vërtet nxituan për në vendngjarje, por për të bërë selfie duke derdhur lot krokodili!

Nëna e të gjitha krizave për regjimin është “kriza e legjitimitetit”. Që nga dita e parë, mullahët kuptuan se shoqëria e re dhe aktive e Iranit përfaqësonte sfida serioze ndaj sundimit të prapambetur të regjimit. Në pamundësi për të udhëhequr Iranin dhe për të menaxhuar një shoqëri me një potencial të tillë, mullahët adoptuan politikën e krijimit dhe eksportimit të krizave për të shtyrë rënien përfundimtare të regjimit të tyre.

Por protestat e vazhdueshme në Iran të njerëzve nga të gjitha sferat e jetës janë tabloja më e gjerë e një shoqërie të paqëndrueshme që sfidon sundimin shkatërrues të mullahëve. Kështu, makthi i reagimit të ashpër të popullit ndaj politikave dhe krimeve të tyre i përndjek zyrtarët e regjimit.