Iran: Gjykata e Shkallës së Parë në Bruksel Shpall Datën e Seancës Dëgjimore

Nga
Mehdi Oghbaee
-

Gjykata e Shkallës së Parë në Bruksel njoftoi sot se seanca për shqyrtimin e kërkesës së paditësve të shumtë për të parandaluar transferimin e diplomatit-terrorist të dënuar, Assadollah Assadi, në Iran do të mbahet më 19 shtator 2022.

Të premten, më 22 korrik, Gjykata e Apelit në Bruksel e ndaloi përkohësisht shtetin belg të procedonte me një transferim të mundshëm të Assadi-t në Iran. Assadi u dënua në vitin 2021 nga gjykata e Anversës me 20 vjet burg për terrorizëm. Parlamenti belg ratifikoi të mërkurën në mbrëmje një traktat midis Belgjikës dhe Iranit për transferimin e të arrestuarve.

Vendimi i gjykatës së apelit të premten, që ndalon përkohësisht transferimin e Assadollah Assadi në Iran apo në çdo vend tjetër, do të mbetet në fuqi derisa të merret vendimi në seancën dëgjimore. Kërkesa iu paraqit gjykatës nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit, Presidentja e zgjedhur e tij, zonja Maryam Rajavi, dhe nëntë persona të tjerë fizikë, duke përfshirë disa personalitete të shquara nga SHBA dhe Evropa. Muajin e shkuar, qeveria belge i paraqiti parlamentit një traktat që kishte nënshkruar me Teheranin në mars, nën titullin “Transferimi i personave të dënuar”. Parlamenti belg e ratifikoi traktatin, duke lejuar transferimin e të burgosurve të dënuar midis dy vendeve.

Nga ana e Iranit, qëllimi i qartë i traktatit ishte të siguronte lirimin e Assadollah Assadi, një diplomat-terrorist i rangut të lartë i dënuar në shkurt 2021 me 20 vjet në një burg belg si pasojë e rolit të tij si organizatori i një komploti terrorist të vitit 2018. Ai komplot u pengua për fat të mirë nga bashkëpunimi midis disa agjencive evropiane të zbatimit të ligjit. Por nëse do të ishte realizuar sipas planit, mund të ishte shndërruar në sulmin më të rëndë terrorist në tokën evropiane. Assadi, që shërbente si këshilltar i tretë në ambasadën e regjimit në Vjenë në atë kohë, kishte futur kontrabandë personalisht në Evropë 500 gram eksploziv të lartë TATP së bashku me një detonator dhe më pas ua kishte dorëzuar ato dy bashkëpunëtorëve me udhëzime se ku dhe si t’i përdornin.

Objektivi i përgjithshëm i atij komploti ishte grumbullimi i përvitshëm i emigrantëve iranianë, i organizuar jashtë Parisit nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit. Objektivi i veçantë ishte presidentja e zgjedhur e NCRI, Maryam Rajavi. Meqenëse përpjekja për ta shënjestruar atë do të përfshinte vendosjen e pajisjes shpërthyese pranë skenës, nuk ka dyshim se ajo do të kishte vrarë dhe plagosur gjithashtu një numër politikanësh, studiuesish dhe personalitetesh të tjerë perëndimorë që ishin të pranishëm, së bashku me rreth 100,000 iranianë. Assadi nuk ishte i vetëm në pranimin e rrezikut të një incidenti ndërkombëtar që do të kishte pasuar një sulm të tillë. Hetuesit belgë konkluduan pa asnjë dyshim se urdhrat për komplotin terrorist të vitit 2018 vinin nga nivelet më të larta të regjimit iranian.

Zbatimi i traktatit për “Transferimin e Personave të Dënuar” do të ishte një hap shumë i madh drejt sigurimit të një strehe të sigurt për terroristët e Iranit në Belgjikë dhe Evropë. Irani është sponsori kryesor shtetëror në botë i terrorizmit dhe ky traktat do ta kthejë Brukselin në një qendër për ta. “E kam thënë tashmë, dhe e kam përsëritur, se t’i varësh shpresat tek lirimi i një pengu të pafajshëm belg në Iran është një hap përpara dhe 100 hapa prapa, sepse në të ardhmen askush nuk do të jetë i sigurt. Çdo qytetar evropian dhe amerikan në Iran do të bëhet një peng i mundshëm. A nuk është ky një pakt me djallin kundër sigurisë së qytetarëve evropianë dhe amerikanë, popullit iranian dhe rezistencës së tyre?” tha zonja Maryam Rajavi në një mesazh për demonstratën e iranianëve në Berlin më 23 korrik.

Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit dënon fuqishëm traktatin e turpshëm midis qeverisë belge dhe fashizmit fetar që sundon Iranin dhe do të ndjekë dhe shterojë të gjitha rrugët e mundshme politike dhe ligjore për të parandaluar transferimin e një diplomati terrorist të dënuar në Iran. Ky traktat i turpshëm do ta inkurajojë regjimin iranian, si shteti numër një sponsorizues i terrorizmit në botë, që ta përdorë edhe më shumë pengmarrjen e shtetasve të huaj dhe të dyfishtë dhe të kryejë edhe më shumë veprimtari terroriste në Evropë.

Deklaratë e Përbashkët e Laureatëve të Nobel-it në Mbështetje të Samitit për Iranin e Lirë 2022

Nga
Sedighe Shahrokhi
-

Dyzet e dy laureatë të çmimit Nobel lëshuan një deklaratë në lidhje me Samitin Botëror për Iranin e Lirë 2022. Në deklaratë, ata theksuan mbështetjen e tyre për planin me dhjetë pika të zonjës Maryam Rajavi, presidentes së zgjedhur të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit ( NCRI).

Ata gjithashtu mbështetën protestat e popullit iranian kundër regjimit klerikal. Në deklaratë thuhet pjesërisht:

“Regjimi iranian po përpiqet të përhapë dëshpërim tek të rinjtë duke deklaruar se nuk ka asnjë alternativë ndaj sundimit të tij dhe se e vetmja zgjedhje e mbetur është midis teokracisë aktuale dhe ish-diktaturës monarkike. Kjo po ndodh ndërkohë që populli iranian, në demonstratat dhe protestat e tij, vazhdimisht thërret “As Shahu dhe as Mullah, mallkuar qofshin të dy”.

Ata gjithashtu shprehën miratim për kërkesën e demonstruesve iranianë gjatë kryengritjeve, të cilët thërrisnin: “As Shahu dhe as Mullah, mallkuar qofshin të dy”.

10 korrik, 2022

Ne, laureatët e poshtëshënuar të Nobelit, shprehim shqetësimin tonë të thellë për gjendjen e tmerrshme dhe që përkeqësohet gjithnjë e më shumë, të të drejtave të njeriut në Iran.

Në raportin e tij të fundit të paraqitur në Këshillin e të Drejtave të Njeriut të OKB-së më 21 qershor 2022, Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së Antonio Guterres shprehu shqetësim të thellë në lidhje me numrin në rritje të ekzekutimeve në Republikën Islamike të Iranit, si dhe “modelet e privimit arbitrar të jetës për shkak të forcës së tepruar të përdorur nga autoritetet kundër korrierëve kufitarë, protestuesve paqësorë dhe atyre në paraburgim, të shoqëruar me pandëshkueshmëri.”

Ndërsa Hassan Rouhani përfundoi mandatin e tij tetë-vjeçar verën e kaluar me afro 5,000 ekzekutime, numri i ekzekutimeve është rritur që kur Raisi u bë president i regjimit. Afro 480 persona janë ekzekutuar që kur ai mori këtë detyrë.

Që nga fillimi i vitit 2022, demonstratat dhe protestat kundër regjimit kanë vazhduar të zhvillohen me këmbëngulje nga sektorë të ndryshëm shoqërorë në qytete dhe qyteza anembanë Iranit ndërsa populli iranian është ngritur për të kërkuar të drejtat e tij.

Regjimi iranian, duke u përballur me kriza në të gjitha arenat e brendshme dhe të jashtme, e sheh të vetmen rrugëdalje në intensifikimin e represionit, terrorizmit, luftënxitjes dhe përshpejtimit të programit të tij bërthamor. Për ta arritur këtë objektiv, vitin e kaluar, Khamenei u detyrua të braktiste aktrimin teatral dyzetvjeçar “reformistët kundër fondamentalistëve” në regjimin e tij dhe vendosi Raisin si president për të imponuar një rregull shumë më të ashpër. Raisi është një nga zyrtarët përgjegjës për masakrën e vitit 1988 në një hark kohor prej disa javësh ndaj 30,000 të burgosurve politikë, 90% e të cilëve ishin anëtarë dhe mbështetës të Mujahedin-e Khalq (PMOI/MEK). Krimi i vetëm i viktimave ishte këmbëngulja në mbështetjen e tyre ndaj MEK.

Nga ana tjetër, regjimi iranian po përpiqet të përhapë dëshpërim tek të rinjtë duke deklaruar se nuk ka asnjë alternativë ndaj sundimit të tij dhe se e vetmja zgjedhje e mbetur është mes teokracisë aktuale dhe ish-diktaturës monarkike. Kjo po ndodh ndërkohë që populli iranian në demonstratat dhe protestat e tij vazhdimisht thërret “As Shahu dhe as Mullah, të mallkuar qofshin të dy”.

Ne, laureatët e Nobelit, bashkohemi me qindra personalitete të shquara nga pesë kontinentet dhe dhjetëra mijëra iranianë jashtë Iranit për të shprehur solidaritetin me Samitin Botëror 2022 për Iranin e Lirë për lirinë dhe demokracinë në Iran. Ne besojmë se dëshira e madhe e popullit iranian për liri përfaqësohet në planin prej 10 pikash të lideres së opozitës, Maryam Rajavi, për të ardhmen e Iranit, i cili bën thirrje për votim universal, zgjedhje të lira dhe një ekonomi tregu, dhe mbron gjininë, fenë, dhe barazinë etnike, një politikë të jashtme të bazuar në bashkëjetesën paqësore dhe një Iran jo-bërthamor.

Nënshkruesit:

Profesor Barry C Barish, çmimi Nobel, Fizikë 2017, SHBA

Professor J. Michael Bishop, çmimi Nobel, Mjekësi 1989, SHBA

Profesor Thomas R. Ceck, çmimi Nobel, Kimi 1989, SHBA

Profesor Aaron Ciechnover, çmimi Nobel, Kimi 2004, Izrael

Profesor Johann Deisenhofer, çmimi Nobel, Kimi 1988, SHBA

Profesor Joachim Frank, çmimi Nobel, Kimi 2017, SHBA

Profesor Jerome Friedman, çmimi Nobel, Fizikë 1990, SHBA

Profesor Sheldon Glashow, çmimi Nobel, Fizikë 1979, SHBA

Profesor Oliver Hart, çmimi Nobel, Ekonomi 2016, SHBA

Profesor Alan Heeger, çmimi Nobel, Kimi 2000, SHBA

Profesor Dudley Herschbach, çmimi Nobel, Kimi 1986, SHBA

Profesor Roald Hoffmann, çmimi Nobel, Kimi 1981, SHBA

Profesor H. Robert Horvitz, çmimi Nobel, Mjekësi 2002, SHBA

Profesor Louis J. Ignarro, çmimi Nobel, Mjekësi 1998, SHBA

Profesor Elfriede Jelinek, çmimi Nobel, Letërsi 2004, Austri

Profesor Takaaki Kajita, çmimi Nobel, Fizikë 2015, Japoni

Profesor Brian Kobilka, çmimi Nobel, Kimi 2012, SHBA

Profesor Roger D. Kornberg, çmimi Nobel, Kimi 2006, SHBA

Profesor Finn Kydland, çmimi Nobel, Ekonomi 2004, Norvegji

Profesor John C. Mather, çmimi Nobel, Fizikë 2006, SHBA

Profesor Patrick Modiano, çmimi Nobel, Letërsi 2014, Francë

Profesor Paul Modrich, çmimi Nobel, Kimi 2015, SHBA

Profesor John Polanyi, çmimi Nobel, Kimi 1986, Kanada

Profesor Sir Peter J. Ratcliffe, çmimi Nobel, Mjekësi 2019, Mbretëria e Bashkuar

Profesor Charles M. Rice, çmimi Nobel, Mjekësi 2020, SHBA

Profesor Sir Richard J. Roberts, çmimi Nobel, Mjekësi 1993, SHBA

Profesor Randy Schekman, çmimi Nobel, Mjekësi 2013, SHBA

Profesor Richard Schrock, çmimi Nobel, Kimi 2005, SHBA

Profesor Vernon Smith, çmimi Nobel, Ekonomi 2002, SHBA

Profesor Wole Soyinka, çmimi Nobel, Letërsi 1986, Nigeri

Profesor Morio Vargas Llosa, çmimi Nobel, Letërsi 2010, Peru

Profesor Sir John E. Walker, çmimi Nobel, Kimi 1997, Mbretëria e Bashkuar

Profesor Arieh Warshel, çmimi Nobel, Kimi 2013, Izrael

Profesor David J. Wineland, çmimi Nobel, Fizikë 2012, SHBA

Profesor Sir Gregory P. Winter, çmimi Nobel, Kimi 2018, Mbretëria e Bashkuar

Profesor Edvard Moser, çmimi Nobel, Mjekësi 2014, Norvegji

Profesor Gerhard Ertl, çmimi Nobel, Kimi 2007, Gjermani

Profesor Elias Corey, çmimi Nobel, Kimi 1990, SHBA

Profesor Harald zur Hausen, çmimi Nobel, Mjekësi 2009, Gjermani

Profesor John Lewis Hall, çmimi Nobel, Fizikë 2005, SHBA

Profesor Georg Bednorz, çmimi Noble, Fizikë 1987, Gjermani

Profesor May-Britt Moser, çmimi Nobel, Mjekësi 2014, Norvegji

 

Ndërsa fuqitë perëndimore shtyjnë për të ringjallur JCPOA, zyrtarët iranianë mburren në mënyrë eksplicite për prodhimin e bombave bërthamore

Nga
Mahmoud Hakamian
-

Edmund Burke dikur tha: “E vetmja gjë e nevojshme për triumfin e së keqes është që njerëzit e mirë të mos bëjnë asgjë”. Ndërsa liderët botërorë kërkojnë të ringjallin marrëveshjen bërthamore të Iranit dhe nuk i përgjigjen veprimeve provokuese të Teheranit, regjimi i keq tani mburret se është “afër” me një bombë bërthamore.

Më 18 korrik, Mohammad Javad Larijani, një zyrtar i lartë i afërt me Udhëheqësin Suprem të regjimit, Ali Khamenei, pohoi hapur: “Nëse duam të ndërtojmë një bombë bërthamore, askush nuk mund të na ndalojë. Ne nuk kemi leje për të ndjekur armë të shkatërrimit në masë, duke përfshirë armët bërthamore, por nëse në një moment vendosim ta bëjmë atë natyrshëm, askush nuk mund të na pengojë.”

Në të njëjtën ditë, Kamal Kharazai, ish-ministri i jashtëm iranian dhe këshilltari kryesor i Khameneit për politikën e jashtme, i tha Al-Jazeera Arabic, “Nuk është sekret që ne kemi aftësitë teknike për të prodhuar një bombë bërthamore, por nuk kemi asnjë vendim për ta bërë këtë.”

Këto njohje përkojnë me përpjekjet e pandërprera të fuqive perëndimore për të ringjallur marrëveshjen bërthamore të Iranit të vitit 2015, e njohur zyrtarisht si Plani i Përbashkët Gjithëpërfshirës i Veprimit (JCPOA). Këto bisedime kanë ngecur në Vjenë ndërsa regjimi vazhdon kërkesat e tij të guximshme, paralelisht me zhvatjen e tij bërthamore.

Në një tjetër veprim të jashtëzakonshëm, Teherani mbylli të gjitha kamerat e vendosura nga Agjencia Ndërkombëtare e Energjisë Atomike (IAEA) në vendet e tij bërthamore dhe kërcënoi se do t’i mbajë ato derisa të zbatohet JCPOA.

Më 22 korrik, shefi i IAEA, Rafel Grossi, deklaroi se ai kishte “dukshmëri shumë të kufizuar” të programit atomik të Iranit dhe sesi programi bërthamor i regjimit është bërë një enigmë për të. Megjithatë, komentet e tij u përballën me heshtjen e fuqive perëndimore, të cilat, në vend që të ushtronin presion mbi regjimin, provuan të gjitha mënyrat për të rivendosur marrëveshjen shumë të meta duke hyrë në një cikël negociatash të kota me Teheranin.

Regjimi iranian ka ndjerë dobësi dhe ka vazhduar me zhvatjen e tij bërthamore dhe diplomacinë e pengmarrjes në vend të bashkëpunimit. Teherani sekuestroi disa tanke nafte dhe anije të tjera që i përkisnin vendeve të ndryshme, avancoi aktivitetet e tij atomike dhe vazhdoi të merrte peng shtetas të huaj dhe të dyfishtë.

Heqja e sanksioneve ndaj regjimit terrorist të Iranit dhe sigurimi i tij me para të papritura nuk do të ndihmonte popullin iranian dhe krizën ekonomike të vendit. Fatkeqësia financiare e Iranit i ka rrënjët në korrupsionin, keqmenaxhimin dhe paaftësinë e regjimit. Kur raundi i parë i protestave në Iran shpërtheu në vitin 2018 për shkak të çmimeve të larta, JCPOA u zbatua plotësisht dhe Teherani kishte marrë 1.5 miliardë dollarë para të gatshme, plus miliarda dollarë në aspektin e investimeve dhe kredive.

Pra, ringjallja e JCPOA nuk do të parandalojë rënien e lirë ekonomike të Iranit. Për më tepër, komentet e fundit nga Kharazi dhe Larijani tregojnë se regjimi e ka lidhur fatin e tij me prodhimin e një bombe bërthamore për të gjetur një rrugëdalje dhe për të shtyrë zarfin për të nxjerrë më shumë lëshime. Por, marrja e një bombe nuk do ta shpëtonte regjimin nga zemërimi i iranianëve dhe Teherani nuk mund të kontrollonte shoqërinë e trazuar.

Fuqitë botërore duhet të dinë se dhënia e çdo koncesioni ndaj regjimit do të lehtësonte vetëm procesin e blerjes së një bombe bërthamore dhe do të rrezikonte më tej paqen dhe stabilitetin e botës.

Republika e Teheranit për hedhjen poshtë të përpjekjeve ndërkombëtare për të drejtat e njeriut kërcënon Stokholmin

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Më 22 korrik, zëvendësi i regjimit iranian për çështjet ndërkombëtare dhe të drejtat e njeriut, Kazem Gharibabadi kërcënoi qeverinë suedeze lidhur me dënimin me burgim të përjetshëm të Hamid Noury, një ish-gardian i burgut iranian dhe autor i masakrës së vitit 1988.

Në një intervistë me kanalin shtetëror të lajmeve televizive (IRNN), Gharibabadi tha: “Nuk mund të arrestoni dhe të vini në gjyq shtetas të pafajshëm iranianë, të strehoni grupe terroriste, të ngrini asetet e Iranit dhe më pas ta bëni lirimin e tij si subject per lirimin kriminelëve të dënuar në Iran, por akuzojni kete te fundit për pengmarrje”.

“Në përgjigje të veprimit të paligjshëm të Suedisë në gjykimin e Hamid Noury-t dhe dënimin e tij me burgim të përjetshëm, si dhe mbështetjen publike të vendit për grupet terroriste, Irani nuk do të qëndrojë duarkryq dhe ka opsione të ndryshme në dispozicion”, shtoi ai.

Paralajmërimet zyrtare për trazirat e shkaktuara nga shtypja e regjimit ndaj grave

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Hossein Mousavi Tabrizi, një klerik i lidhur me shtetin në seminarin e Qom, paralajmëroi se goditja e çështjes së hixhabit mund të rezultojë e kundërta në shoqëri dhe të çojë në trazira.

Më 24 korrik, Tabrizi tha për të përditshmen Mostaghel: “Të luash me çështjen e hixhabiT dhe të anulosh një koncert në Ahvaz me disa furgona, përveç çmimeve të larta të shfrenuara, do të thotë të përpiqesh të kombinosh krizat e 2009 dhe 2019, që do të thotë bashkim pakënaqësish se shtresës së mesme me shtresat e paprivilegjuara! Duke pasur parasysh vazhdimin e këtyre lloj takimeve (shtypja nga policia morale), a do të jemi dëshmitarë të rebelimit të klasës së mesme dhe të dobët të shoqërisë?”

“Duke thënë këtë, ne patjetër do të jemi dëshmitarë të këtyre trazirave”, paralajmëroi Tabrizi. “Zyrtarët duhet të kenë kujdes dhe të ndalojnë këto sjellje. Populli është bërë agresiv për shkak të rritjes së çmimeve, ndaj zyrtarët duhet të jenë të kujdesshëm. Është më mirë të mos u bëhet presion popullit për çështje të tjera, ndërkohë që vendi po përballet me probleme serioze”.

Iran: Aktivitetet e Njësive të Rezistencës në Teheran dhe Shiraz

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Bagh Irani, Teheran, kryeqyteti i Iranit

Njësitë e Rezistencës në Teheran vazhduan aktivitetet e tyre kundër represionit të dielën në mbrëmje, më 24 korrik në orën 20:20 me kohën lokale duke transmetuar thirrje kundër regjimit ne një sistem njoftimi publik në Bagh, Irani në autostradën Parkway. Ata transmetonin slogane të tilla si “Demokraci dhe Liri me Maryam Rajavi”, “Ne luftojmë dhe do ta marrim Iranin prapa”, dhe “Iranianët janë vigjilentë dhe e urrejnë Shahun dhe mullahët”.

Njësitë e Rezistencës projektuan imazhe të udhëheqesve së Rezistencës Iraniane, Massoud Rajavi e Maryam Rajavi dhe imazhin e kryqëzuar të Ali Khameneit në anët e ndërtesave të larta gjatë mbrëmjes, në bulevardin Afarinesh në Shiraz, të shtunën më 23 korrik  në 21:15 duke përdorur projektorë të jashtëm. Imazhet e projektuara ishin 12 metra në diametër.

Njësitë e Rezistencës angazhohen rregullisht në aktivitete që synojnë të sfidojnë dhe të shkatërrojnë përpjekjet e regjimit për të imponuar një atmosferë represioni.

Pse është e domosdoshme t’i jepet fund pandëshkueshmërisë së regjimit të Iranit?

Nga
Mahmoud Hakamian
-

Families and survivors of the 1988 massacre hold an exhibition in front of the United Nations headquarters in GenevaFoto e dosjes: Familjet dhe të mbijetuarit e masakrës së vitit 1988 mbajtën një ekspozitë përpara selisë së Kombeve të Bashkuara në Gjenevë më 15 shtator 2017.

Që nga fundi i vitit 2017, Irani ka pësuar disa kryengritje kundër regjimit. E para nga këto nxiti një fjalim nga udhëheqësi suprem i regjimit, Ali Khamenei, i cili pranoi se Organizata e Muxhahedinëve të Popullit të Iranit (PMOI/MEK) e kishte drejtuar atë kryengritje drejt një mesazhi të ndryshimit të regjimit. Që atëherë, thirrje të ngjashme për një ndryshim të përgjithshëm të qeverisë janë rritur nga çdo protestë e madhe, duke përfshirë ato që fillimisht përqendrohen në çështje specifike si shkurtimet e fundit të subvencioneve ushqimore dhe një shembje ndërtesash në qytetin e Abadan, i cili u konsiderua gjerësisht si një pasojë e korrupsionit të regjimit.

Këmbëngulja e kësaj trazire përfshin sfidën e përkeqësimit të represionit. Vetëm gjatë një kryengritjeje në nëntor 2019, mbi 1,500 aktivistë iranianë u vranë në ngjarje me të shtëna masive, megjithatë demonstratat në shkallë të gjerë rifilluan ne më pak se dy muaj më vonë, të nxitura nga tentativa e regjimit për mbulimin e një sulmi raketor që shkatërroi një aeroplan komercial afër Teheranit. Ato protesta theksuan kërkesën e publikut iranian që autoritetet e regjimit të mbahen përgjegjës në skenën ndërkombëtare për keqbërjet e tyre. Megjithatë, përgjigja nga komuniteti ndërkombëtar ishte e heshtur dhe ka mbetur e tillë përballë shembujve të ndryshëm të freskët të asaj keqbërjeje.

Këto strategji përbëjnë zbutje dhe e kanë inkurajuar Iranin që të përshpejtojë ndjekjen e objektivave të ndryshëm keqdashës, duke synuar disidentët në vend, si dhe armiqtë e perceptuar jashtë vendit.

Efektet e shfaqura të zbutjes mund të shihen në gjëra të tilla si nxitja e regjimit për aftësinë e armëve bërthamore, përdorimi i tij i pengmarrjes dhe terrorizmit si mjete të shtetësisë, dhe tendenca e tij për të shkelur të drejtat themelore të qytetarëve iranianë. Angazhimi i regjimit ndaj fenomenit të fundit u bë i dukshëm vitin e kaluar kur Khamenei vendosi Ebrahim Raisin si president të regjimit. I njëjti vendim sqaron shkallën në të cilën Teherani ka arritur të presë mosndëshkim në çështje të tilla pas dekadave të pajtimit perëndimor.

Who is Ebrahim Raisi, a candidate in Iran presidential election and an executioner in 1988 massacre

Kush është Ebrahim Raisi, një kandidat në zgjedhjet presidenciale në Iran dhe një xhelat në masakrën e vitit 1988

Nëse të shtënat masive në vitin 2019 dhe një përshkallëzim i vazhdueshëm i shkallës udhëheqëse botërore të ekzekutimeve të Iranit janë efekti i atij mosveprimi,atehere edhe çështje te tjera të ngjashme me rëndësi të drejtpërdrejtë për komunitetin ndërkombëtar do të jenë shkak i atij mosveprimi. Në fakt, nuk ka nevojë as të imagjinohet. Vitet e fundit, Teherani e ka përshpejtuar praktikën e marrjes peng të shtetasve të huaj dhe të dyfishtë, pasi arriti në përfundimin se shkëmbimet e mëparshme të të burgosurve dhe lëshimet shoqëruese kanë rezultuar nje praktikë fitimprurëse.

Aktualisht, të paktën 20 individë të tillë mbahen robër në Iran, me disa prej tyre që përballen me dekada burgim apo edhe ekzekutim mbi bazën e akuzave të sajuara qartësisht. Megjithatë, larg nga nxitja e një rivlerësimi kritik të përgjigjeve perëndimore ndaj kësaj praktike, disa nga pengjet e fundit duket se janë gati të nxisin lirimin e kriminelëve famëkeq iranianë si Assadollah Assadi.

Në vitin 2018, Assadi organizoi një komplot terrorist për të ndezur eksploziv në tubimin e NCRI-së të atij viti, i cili pa dhjetëra mijëra emigrantë dhe mbështetës politikë që u bashkuan në një hapësirë ngjarjesh pranë Parisit. Komploti përfundimisht u pengua nga zbatimi i ligjit evropian, por ai kishte potencialin të ishte sulmi më i keq terrorist në kontinent deri më sot, dhe vitin e kaluar një gjykatë belge dënoi Assadin, një ish-diplomat, me 20 vjet burg.

Teherani ka protestuar me zë të lartë ndaj ndjekjes penale dhe dënimit, duke përsëritur kështu pritjen e tij për mosndëshkim të gjerë. Në mars, qeveritë e Iranit dhe Belgjikës nënshkruan një traktat për të krijuar terrenin për lirimin e Assadit, i cili u zbulua për publikun vetëm në fund të qershorit, kur u paraqit në parlamentin belg për ratifikim. Traktati u ratifikua nga parlamenti belg, që do të thotë se Assadi ka të ngjarë të shkëmbehet me një shtetas belg, arrestimi i dyshimtë i të cilit u pranua vetëm kohët e fundit.

NCRI me të drejtë ka shprehur shqetësimin për implikimet e drejtpërdrejta të lirimit të mundshëm të Assadit dhe gjithashtu për potencialin e tij për të frymëzuar shkëmbime të ngjashme, që përfshijnë kombe të tjera evropiane. Në veçanti, kritikët e regjimit iranian janë të shqetësuar se këmbëngulja e strategjive pajtuese mund të zvogëlojë hapin e vetëm madhor që është ndërmarrë ndonjëherë drejt mbajtjes së atij regjimi përgjegjës për masakrën e vitit 1988 dhe krime të tjera të pazgjidhura kundër njerëzimit.

Në fillim të këtij muaji, një gjykatë në Stokholm dha një dënim të përjetshëm për një pjesëmarrës në atë masakër. Ish-zyrtari i burgut iranian Hamid Noury u arrestua në vitin 2019 mbi parimin e juridiksionit universal për shkelje të rënda të ligjit ndërkombëtar dhe NCRI shpresonte menjëherë se ndjekja e tij do të shërbente si udhërrëfyes për shumë gjëra te tjera të njëjta, duke i dhënë fund epokës së mosndëshkimit të Teheranit.

Former Iranian official Hamid Nouri sentenced to life in prison for role in mass executions

Ish-zyrtari iranian Hamid Nouri dënohet me burgim të përjetshëm për rol në ekzekutime massive

Dënimi me vdekje për një grua kryhet në burgun Yazd

Nga
Shkrimtar i stafit
-

The death penalty for a woman carried out in Yazd PrisonRegjimi në Iran ekzekutoi dënimin me vdekje për një grua në Burgun Qendror të Yazd të enjten, më 21 korrik 2022. Robab Danaii jetonte në Yazd dhe ishte dënuar me vdekje për akuzat për vrasje.

Robab Danaii pësoi dështim të zemrës vetëm pak çaste para se të varej, megjithatë, krerët e regjimit në burgun Yazd e varën atë pavarësisht gjendjes së saj.

Dy burra u ekzekutuan gjithashtu në të njëjtën ditë në burgun Yazd.

Varja publike e të burgosurit politik, Iman Sabzikar, në Shiraz

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Thirrje ndërkombëtare për të dënuar këtë krim kundër njerëzimit dhe për t’i referuar abuzimet e të drejtave të njeriut nga regjimi i Iranit në Këshillin e Sigurimit të OKB-së dhe për t’i sjellë liderët e tij para drejtësisë

Gjyqësia e regjimit klerikal e vari publikisht të burgosurin politik, Iman Sabzikar, më 23 korrik 2022, në jug të Shirazit për të frikësuar dhe terrorizuar publikun dhe për të shtypur protestat në rritje sociale. Ekzekutimi i tij është ekzekutimi i parë publik pas dy vitesh.

Rezistenca iraniane dënon me forcë ekzekutimin e urryer publik dhe u kërkon Kombeve të Bashkuara, organeve të lidhura me të, dhe të gjitha organizatave ndërkombëtare të të drejtave të njeriut, si dhe Bashkimit Evropian dhe vendeve anëtare të tij, të dënojnë menjëherë këtë krim kundër njerëzimit dhe të mbajnë regjimin klerik dhe gjyqësori i saj i përgjegjshëm. Krimet e këtij regjimi, një turp për shoqërinë bashkëkohore njerëzore, duhet t’i referohen Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara dhe liderët e tij duhet të sillen para drejtësisë për katër dekada krime kundër njerëzimit dhe gjenocid.

Kërcënimet në rritje nga Teherani kërkojnë politikë të fortë ndaj regjimit të Iranit

Nga
Aladdin Touran
-

If the Ontario court’s ruling does not prompt coordinated action, the regime will surely become even more obstinate in nuclear talksKomuniteti ndërkombëtar po përballet me një listë gjithnjë e më të gjatë krizash që përfshijnë regjimin iranian. Ndërkohë, një lëvizje e organizuar opozitare iraniane po ofron rekomandime të qarta se si të zgjidhen ato kriza, me mbështetjen e një grupi mbështetësish të larmishëm politikisht dhe gjeografik nga e gjithë bota. Udhëheqësit perëndimorë dhe institucionet shumëkombëshe mund të zgjedhin t’i dëgjojnë nga afër ato rekomandime ose t’i injorojnë ato siç kanë bërë përgjithësisht në të kaluarën. Por nëse ata zgjedhin këtë të fundit, situata me Iranin pa dyshim do të vazhdojë të përkeqësohet.

Një këshilltar i lartë i Udhëheqësit Suprem të regjimit Ali Khamenei deklaroi të hënën se regjimi kishte zhvilluar tashmë aftësinë për të prodhuar lehtësisht uranium të shkallës së armëve në vendndodhjen bërthamore të fortifikuar dhe të përmirësuar rishtazi në Fordo.

Paditësit përfshinin znj. Maryam Rajavi, Presidente e zgjedhur e Rezistencës Iraniane; Seyed Ahmed Ghazali, ish-kryeministër algjerian; Giulio Terzi, ish-ministër i Jashtëm italian; Ingrid Betancourt, një ish-senatore kolumbiane; Linda Chavez, Kryetare e Qendrës për Mundësi të Barabarta; Robert Torricelli, ish-senator nga Nju Xhersi; Tahar Boumedra, Drejtor i JVMI dhe ish-Shef i Zyrës për të Drejtat e Njeriut të Misionit të Asistencës së Kombeve të Bashkuara për Irakun (UNAMI); Dr. Sanabargh Zahedi, kryetar i Komitetit Gjyqësor të NCRI; Mohammad Mohaddessin, kryetar i Komitetit të Punëve të Jashtme të NCRI; Farzin Hashemi, dhe Javad Dabiran, nga Komisioni i Punëve të Jashtme i NCRI.

Më pas, të premten, Gjykata e Apelit e Brukselit e ndaloi qeverinë belge të transferonte në Iran diplomatin terrorist të regjimit iranian Assadollah Assadi.

Një ditë para këtij vendimi, të enjten, zonja Rajavi foli për mediat për veprimin e ndërmarrë nga parlamenti belg dhe shprehu besimin se ai “inkurajon terrorizmin e mëtejshëm dhe pengmarrjen”. Prezantimi dhe kalimi i mëvonshëm i traktatit erdhi si një tronditje për disa për shkak të lidhjes së tij të qartë me rastin e Assadollah Assadi, të cilin një gjykatë belge e dënoi me 20 vjet burg vitin e kaluar për komplot për të kryer terrorizëm dhe vrasje. Megjithëse komploti i tij u pengua nga zbatimi i ligjit, ekspertët dëshmuan se eksplozivët që ai kishte kontrabanduar në Evropë ishin mjaft të fuqishëm për ta bërë një sulm nga më të këqijtë në kontinent.

Pavarësisht se kanë ushtruar presion të kufizuar mbi regjimin iranian për çështje specifike si ambiciet e tij bërthamore, SHBA-ja dhe Evropa kanë qenë jashtëzakonisht të kujdesshme ndaj çdo mase që mund të shihet si nxitje e luftës ose nxitje e ndryshimit të regjimit. Përgjigja e NCRI ndaj këtij kujdesi është se bota perëndimore nuk ka nevojë të ftojë luftë për ta udhëhequr Iranin në drejtim të ndryshimit të regjimit; ata duhet vetëm të shprehin mbështetjen e tyre për lëvizjen pro-demokratike që tashmë po lufton për atë rezultat brenda Iranit.

Këto lëvizje nuk kanë qenë kurrë më të qarta se vitet e fundit. Irani ka pësuar të paktën nëntë kryengritje antiqeveritare që nga fundi i vitit 2017, ndërkohë që komuniteti aktivist e ka përqendruar shumë vëmendjen e tij në efektet shkatërruese të brendshme të vetë politikave dhe praktikave që Teherani përdor për të kërcënuar kundërshtarët e tij të huaj. Shpenzimet e kota të regjimit për përhapjen bërthamore dhe financimin e grupeve terroriste rajonale janë qartazi një burim zemërimi për popullin iranian dhe ata ndajnë qartë një mirëkuptim me NCRI-në, të cilin udhëheqësit perëndimorë në njëfarë mënyre e kanë humbur: se ky dhe projekte të tjera egoiste do të në mënyrë të pashmangshme do të vazhdojnë për aq kohë sa mullahët ruajnë pushtetin e tyre.

Komuniteti ndërkombëtar duhet ta kishte pranuar shumë kohë më parë se ndryshimi i regjimit është i vetmi mjet i besueshëm për zgjidhjen e cilësdo prej krizave të shumta që burojnë nga regjimi iranian sot. Dhe në mes të mbështetjes gjithnjë në rritje ndërkombëtare për lëvizjen e organizuar të Rezistencës Iraniane, komuniteti ndërkombëtar duhet të kishte kuptuar gjithashtu deri tani se ndryshimi i regjimit është jashtëzakonisht i arritshëm, duke kërkuar vetëm presion ekonomik dhe politik mbi Teheranin, së bashku me mbështetjen për alternativën që ekziston në këtë formë të NCRI.

1...183184185...730Faqja 184 nga 730