Friday, January 27, 2023

Kërcënimet në rritje nga Teherani kërkojnë politikë të fortë ndaj regjimit të Iranit

If the Ontario court’s ruling does not prompt coordinated action, the regime will surely become even more obstinate in nuclear talksKomuniteti ndërkombëtar po përballet me një listë gjithnjë e më të gjatë krizash që përfshijnë regjimin iranian. Ndërkohë, një lëvizje e organizuar opozitare iraniane po ofron rekomandime të qarta se si të zgjidhen ato kriza, me mbështetjen e një grupi mbështetësish të larmishëm politikisht dhe gjeografik nga e gjithë bota. Udhëheqësit perëndimorë dhe institucionet shumëkombëshe mund të zgjedhin t’i dëgjojnë nga afër ato rekomandime ose t’i injorojnë ato siç kanë bërë përgjithësisht në të kaluarën. Por nëse ata zgjedhin këtë të fundit, situata me Iranin pa dyshim do të vazhdojë të përkeqësohet.

Një këshilltar i lartë i Udhëheqësit Suprem të regjimit Ali Khamenei deklaroi të hënën se regjimi kishte zhvilluar tashmë aftësinë për të prodhuar lehtësisht uranium të shkallës së armëve në vendndodhjen bërthamore të fortifikuar dhe të përmirësuar rishtazi në Fordo.

Paditësit përfshinin znj. Maryam Rajavi, Presidente e zgjedhur e Rezistencës Iraniane; Seyed Ahmed Ghazali, ish-kryeministër algjerian; Giulio Terzi, ish-ministër i Jashtëm italian; Ingrid Betancourt, një ish-senatore kolumbiane; Linda Chavez, Kryetare e Qendrës për Mundësi të Barabarta; Robert Torricelli, ish-senator nga Nju Xhersi; Tahar Boumedra, Drejtor i JVMI dhe ish-Shef i Zyrës për të Drejtat e Njeriut të Misionit të Asistencës së Kombeve të Bashkuara për Irakun (UNAMI); Dr. Sanabargh Zahedi, kryetar i Komitetit Gjyqësor të NCRI; Mohammad Mohaddessin, kryetar i Komitetit të Punëve të Jashtme të NCRI; Farzin Hashemi, dhe Javad Dabiran, nga Komisioni i Punëve të Jashtme i NCRI.

Më pas, të premten, Gjykata e Apelit e Brukselit e ndaloi qeverinë belge të transferonte në Iran diplomatin terrorist të regjimit iranian Assadollah Assadi.

Një ditë para këtij vendimi, të enjten, zonja Rajavi foli për mediat për veprimin e ndërmarrë nga parlamenti belg dhe shprehu besimin se ai “inkurajon terrorizmin e mëtejshëm dhe pengmarrjen”. Prezantimi dhe kalimi i mëvonshëm i traktatit erdhi si një tronditje për disa për shkak të lidhjes së tij të qartë me rastin e Assadollah Assadi, të cilin një gjykatë belge e dënoi me 20 vjet burg vitin e kaluar për komplot për të kryer terrorizëm dhe vrasje. Megjithëse komploti i tij u pengua nga zbatimi i ligjit, ekspertët dëshmuan se eksplozivët që ai kishte kontrabanduar në Evropë ishin mjaft të fuqishëm për ta bërë një sulm nga më të këqijtë në kontinent.

Pavarësisht se kanë ushtruar presion të kufizuar mbi regjimin iranian për çështje specifike si ambiciet e tij bërthamore, SHBA-ja dhe Evropa kanë qenë jashtëzakonisht të kujdesshme ndaj çdo mase që mund të shihet si nxitje e luftës ose nxitje e ndryshimit të regjimit. Përgjigja e NCRI ndaj këtij kujdesi është se bota perëndimore nuk ka nevojë të ftojë luftë për ta udhëhequr Iranin në drejtim të ndryshimit të regjimit; ata duhet vetëm të shprehin mbështetjen e tyre për lëvizjen pro-demokratike që tashmë po lufton për atë rezultat brenda Iranit.

Këto lëvizje nuk kanë qenë kurrë më të qarta se vitet e fundit. Irani ka pësuar të paktën nëntë kryengritje antiqeveritare që nga fundi i vitit 2017, ndërkohë që komuniteti aktivist e ka përqendruar shumë vëmendjen e tij në efektet shkatërruese të brendshme të vetë politikave dhe praktikave që Teherani përdor për të kërcënuar kundërshtarët e tij të huaj. Shpenzimet e kota të regjimit për përhapjen bërthamore dhe financimin e grupeve terroriste rajonale janë qartazi një burim zemërimi për popullin iranian dhe ata ndajnë qartë një mirëkuptim me NCRI-në, të cilin udhëheqësit perëndimorë në njëfarë mënyre e kanë humbur: se ky dhe projekte të tjera egoiste do të në mënyrë të pashmangshme do të vazhdojnë për aq kohë sa mullahët ruajnë pushtetin e tyre.

Komuniteti ndërkombëtar duhet ta kishte pranuar shumë kohë më parë se ndryshimi i regjimit është i vetmi mjet i besueshëm për zgjidhjen e cilësdo prej krizave të shumta që burojnë nga regjimi iranian sot. Dhe në mes të mbështetjes gjithnjë në rritje ndërkombëtare për lëvizjen e organizuar të Rezistencës Iraniane, komuniteti ndërkombëtar duhet të kishte kuptuar gjithashtu deri tani se ndryshimi i regjimit është jashtëzakonisht i arritshëm, duke kërkuar vetëm presion ekonomik dhe politik mbi Teheranin, së bashku me mbështetjen për alternativën që ekziston në këtë formë të NCRI.