Iran i frikësohet brezit Z: Pse regjimi po rrit propagandën

Nga
Shahriar Kia
-
Regjimi iranian rrit propagandën kundër brezit Z
Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit zhvilloi një takim pyetje-përgjigje me të rinjtë iranianë më 25 tetor 2025, në Paris
Regjimi iranian rrit propagandën kundër brezit Z
Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit zhvilloi një takim pyetje-përgjigje me të rinjtë iranianë më 25 tetor 2025, në Paris

Regjimi në Teheran po sillet sikur shqetësimi kryesor i tij nuk është një komplot i huaj, por një brez vendor. Në fund të tetorit dhe fillim të nëntorit 2025, organet shtetërore dhe zëdhënësit e klerikëve përsëritën se të rinjtë iranianë — brezin e ashtuquajtur Z — janë një grup të ndjeshëm ndaj rekrutimit «të huaj» dhe për rrjedhojë një kërcënim ekzistencial. Kjo sekuencë mesazhesh, pastrimi i vendeve të varrimeve dhe paralajmërimet publike tregon një llogaritje të vetme politike: udhëheqja beson se një alternativë e organizuar, rinore, tashmë ekziston dhe po kalon nga mosmarrëveshja simbolike në organizim të qëndrueshëm. Reagimi ka qenë i dyfishtë — ndjekje teatrale dhe kërcënim publik jashtë vendit, dhe fshirje kulturore dhe fizike brenda vendit.

Mitingu që tronditi elitat e klerikëve

Më 25 tetor 2025, një mbledhje e madhe e mbështetësve të rinj të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) dhe Organizata Popullore e Mojahedinëve të Iranit (PMOI/MEK) u zhvillua, me pjesëmarrës të ardhur nga Europa, Amerika e Veriut, Kanadaja dhe Australia. Presidentja e zgjedhur e NCRI-së, Maryam Rajavi, iu drejtua turmës dhe e cilësoi momentin si vendimtar: «Koha e betejave dhe kryengritjeve më të sigurta ka mbërritur. Forca vendimtare është brezi i ri dhe rebel i Iranit», tha ajo. Kjo formulim — një lëvizje e organizuar, transnacionale që pretendon se po përgatitet dhe është e përgatitur brenda Iranit — është pikërisht ajo që alarmizon udhëheqjen e klerikëve.

Reagimi i menjëhershëm i regjimit

Organet shtetërore dhe të sigurisë reaguan menjëherë. Lajmet Mashreq, të lidhura me IRGC-në, akuzuan PMOI-në se «i tërheq të rinjtë me premtime të rreme dhe pagesa mujore», duke i etiketuar mbështetësit si mercenarë. Përgjegjësit e xhuma dhe zëdhënësit e regjimit bënë jehonë të temës: Mohammad-Javad Haj Ali-Akbari paralajmëroi se «beteja është në shkolla» dhe se «armiqësia synon të kapë mendjet e të rinjve tanë». Një këshilltar i presidencës postoi hapur në X më 31 tetor 2025 se «brezi Z është kundër nesh», duke u bërë thirrje qeverisë të ndalojë «devijimet» dhe të gjejë ilaçe. Këto nuk janë postime të rastësishme; ato janë sinjale të koordinuara dhe të përsëritura.

Fshirja e kujtesës: Shkatërrimi i gjurmëve të së kaluarës

Frika e regjimit nuk ndalon te retorika. Gjatë gushtit 2025, raportime dolën se një pjesë e varrezës Behesht-e Zahra, që përmbante varret e anëtarëve të ekzekutuar të MEK-së dhe viktimave të tjera të pastrimit të viteve 1980 (Seksioni 41), po nivelizohej dhe po kthehej në një zonë parkimi. Në fillim të nëntorit, kryetari i bashkisë së Teheranit, Alireza Zakani, raportohet se i tha Lajmeve Ensaf, të lidhura me shtetin, më 6 nëntor se veprimtaria ishte marrë nën një «decretë sigurie». Zyrtarët bashkiakë më vonë e cilësuan konvertimin si një domosdoshmëri administrative — «na duheshin vende parkimi» — gjuhë që nënvlerëson një politikë të qëllimshme për të hequr gjurmët fizike të dhunës masive të së kaluarës.

Një shkatërrim bashkiak i hapësirës memoriale nuk është thjesht planifikim urban. Është një akt politik i qëllimshëm që synon fshirjen e kujtesës historike. Shkatërrimi i vendeve të kujtesës zhduk dëshmitë e ekzistencës së një narrative alternative. Ai synon të fshehë faktin se martirët e viteve 1980 ishin publikë dhe të përkujtuar. Kjo fshirje është veçanërisht e rëndësishme sot, kur kujtimi i asaj periudhe është i kontestuar. Brezat e rinj nuk kanë qenë dëshmitarë të asaj kohe dhe janë më të lehtë për t’u manipuluar. Nëse shteti nuk mund të ruajë legjitimitetin përmes mitit themeltar, ai përdor mohimin e provave materiale. Kështu ai përpiqet të zhdukë çdo bazë mbi të cilën ndërtohen pretendimet kundërshtuese.

Pse udhëheqja tani e sheh brezin Z si kërcënim ekzistencial

Tre zhvillime të lidhura shpjegojnë alarmimin e regjimit. Së pari, rreth 60% e popullsisë së Iranit është nën moshën 40 vjeç. Kjo do të thotë se shumica e qytetarëve kanë lindur pas revolucionit islamik. Ata nuk ndajnë kujtesën ideologjike që legjitimoi sundimin e klerikëve për brezat e vjetër. Së dyti, protestat kombëtare pas vitit 2017 zbuluan një model të organizuar aktivizmi lokal. Ky aktivizëm nuk mund të përmbahet më vetëm me policinë e rregullt. Së treti, Rezistenca Iraniane ka ndërtuar një alternativë të qartë politike përmes aktiviteteve brenda dhe jashtë vendit. Ajo organizon mbledhje të mëdha në diasporë dhe përdor media për të përhapur mesazhin. Rrjeti i «Njësive të Rezistencës» brenda Iranit e forcon këtë strukturë politike. Kjo alternativë promovon një republikë demokratike, sekulare dhe me barazi gjinore. Ajo kundërshton armët bërthamore dhe tërheq shumë pjesëmarrës të protestave.

Kombinimi i rinisë së uritur për ndryshim, rrjeteve sociale dhe organizatave të mërguara ka ndryshuar realitetin politik. Ajo që regjimi dikur e quante lëvizje marxhinale tani është bërë një problem strategjik serioz. Teherani nuk ka frikë vetëm nga mundësia e rrëzimit të vet. Ai ka frikë nga një projekt pasardhës që po merr formë brenda dhe jashtë Iranit. Ky projekt demokratik po organizohet në mënyra që regjimi nuk mund t’i depërtojë apo censurojë.

Çfarë do të thotë kjo për të ardhmen e Iranit

Ajo që kemi parë gjatë dy javëve të fundit është një strategji e qëndrueshme e regjimit: amplifikoni narrativën e kërcënimit, fshini gjurmët publike të represionit të së kaluarës që mund të vërtetojnë mosmarrëveshjen, dhe përdorni procese ligjore teatrale për të frikësuar si mërgimtarët ashtu edhe qeveritë pritëse të tyre. Efekti i synuar vendor është pengesa përmes demonizimit; efekti i synuar ndërkombëtar është të komplikojë avokimin dhe politikën e azilit për aktivistët.

Një regjim i sigurt për legjitimitetin e tij nuk do të organizonte gjueti të përsëritura shtrigash publike. Ai gjithashtu nuk do të shkatërronte varreza që përkujtojnë viktimat e dhunës shtetërore. Fakti që regjimi bën të dyja nuk tregon forcë, por dobësi. Udhëheqja vepron në mënyrë mbrojtëse sepse ndjen rrezikun e afërt të ndryshimit. Ajo beson se alternativa demokratike e organizuar, e drejtuar nga të rinjtë, nuk është më larg. Kjo alternativë është tashmë një forcë politike e gjallë dhe në rritje.

Nëse objektivi i autoriteteve është ta bëjnë problemin të zhduket, shkatërrimi dhe denoncimi nuk do ta bëjnë atë të largohet. Ata mund të arrijnë të frikësojnë disa njerëz me taktikat e tyre shtypëse. Megjithatë, ata nuk mund të fshijnë realitetin politik që i tmerron. Një brez i ri, i lidhur përmes rrjeteve sociale, po ndryshon terrenin politik të Iranit. Ky brez është i padurueshëm ndaj shtypjes dhe kërkon liri e drejtësi. Klerikët në pushtet e kanë gjithnjë e më të vështirë ta kontrollojnë këtë zhvillim.

Digjitarët Gjermanë Dënojnë Valën e Ekzekutimeve të Teheranit, Kërkojnë Mbështetje për Ndryshimin Demokratik në Iran

Nga
Shahriar Kia
-
Më 5 nëntor 2025, digjitarë gjermanë dhe aktivistë iranianë në Berlin dënuan valën e ekzekutimeve të Teheranit
Ligjvënësit gjermanë, diplomatët dhe mbështetësit dhe anëtarët e NCRI-së mblidhen në Berlin më 5 nëntor 2025
Më 5 nëntor 2025, digjitarë gjermanë dhe aktivistë iranianë në Berlin dënuan valën e ekzekutimeve të Teheranit
Ligjvënësit gjermanë, diplomatët dhe mbështetësit dhe anëtarët e NCRI-së mblidhen në Berlin më 5 nëntor 2025
Udhëheqësit gjermanë dënojnë ekzekutimet në Iran, bëjnë thirrje për ndryshim demokratik

Më 5 nëntor 2025, një grup i ndryshëm ligjvënësish, diplomatësh dhe avokatësh të të drejtave të njeriut gjermanë u mblodhën në Berlin së bashku me anëtarë dhe mbështetës të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) për të dënuar fushatën në rritje të ekzekutimeve të Teheranit dhe për të kërkuar mbështetje ndërkombëtare për ndryshimin demokratik në Iran. Konferenca ndërpartiake, e cila përfshinte një fjalim kryesor nga Presidentja e zgjedhur e NCRI-së, Maryam Rajavi, bashkoi pjesëmarrësit rreth ashtuquajturës “Opsioni i Tretë” për Iranin—duke refuzuar si ndërhyrjen e huaj ashtu edhe pajtueshmërinë ndaj regjimit klerikal në favor të mbështetjes së luftës së popullit iranian për një republikë të lirë dhe demokratike.

Maryam Rajavi: Ekzekutimet Zbulojnë një Regjim në Prag të Rënie

Znj. Rajavi përshkroi shpërthimin e ekzekutimeve në Iran si një akt dëshpërimi nga një regjim i terrorizuar nga kryengritja popullore. Vetëm në tetor 2025, të paktën 285 persona—përfshirë shtatë gra dhe një të mitur—u ekzekutuan. Ajo argumentoi se ekzekutimet pasqyrojnë një regjim të penguar nga kolapsi ekonomik, korrupsioni dhe paqëndrueshmëria e brendshme, me të gjitha fraksionet të bashkuara vetëm nga angazhimi i tyre ndaj represionit. Rajavi theksoi se Udhëheqësi i Lartë Ali Khamenei është “i rrethuar nga zemërimi i popullit iranian” dhe po i drejtohet vrasjeve në masë për të mbajtur kontrollin.

Znj. Rajavi kërkoi solidaritet global me fushatën “Jo Ekzekutimeve” dhe grevat e urisë që po shpërndahen në 54 burgje iraniane. Rekomandimet e saj për politikën përfshinin: dërgimin e dosjes së të drejtave të njeriut të Iranit në Këshillin e Sigurimit të OKB-së, ndjekjen penale të udhëheqësve të regjimit për krime kundër njerëzimit nën juridiksionin universal, dhe leximin e qasjes ndërkombëtare në burgjet iraniane. Ajo konfirmoi qëllimin e NCRI-së për një republikë sekulare dhe demokratike, duke deklaruar se “ne duam liri për popullin tonë të zinxhiruar… dhe nuk do të pushojmë derisa kjo të realizohet.”

Ligjvënësit dhe Diplomatët Gjermanë Kërkojnë Veprim
Carsten Müller Hap Thirrjen për Drejtësi

Kryetari i Komitetit të Çështjeve Ligjore të Bundestagut, Carsten Müller, hapi ngjarjen me një paralajmërim të fortë. Ai tha se regjimi i Iranit nuk duhet të vazhdojë atrocitetet e tij pa u ndëshkuar. Müller zbuloi se inteligjenca iraniane po vepron në Gjermani për të frikësuar mbështetësit e NCRI-së. Ai kërkoi që Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) të shpallet organizatë terroriste. “Në të vërtetë, nuk mund të bëhet më keq,” tha ai, duke kërkuar mbështetje të fortë për Rezistencën iraniane.

Peter Altmaier dhe Joachim Rücker: Një Plan për Iranin e Ri

Ish-Ministri i Ekonomisë Peter Altmaier përshkroi teokracinë e Iranit si “regjimin më mizor në botë” dhe lavdëroi Planin Dhjetë-Pikësh të Rajavi-t për angazhimin e saj të qartë ndaj sekularizmit, barazisë dhe sundimit të ligjit. Ai e karakterizoi planin si një udhërrëfyes të besueshëm për një Iran demokratik të ardhshëm.

Ambasadori Joachim Rücker, ish-president i Këshillit të të Drejtave të Njeriut të OKB-së, theksoi se mbi 1.400 ekzekutime kanë ndodhur që nga fillimi i 2025-s—një armë politike e qëllimshme, jo dhunë e rastësishme. Ai propozoi katër masa: dënim publik të ekzekutimeve, lidhjen e marrëdhënieve të BE-së me shfuqizimin e dënimit me vdekje, listimin e IRGC-së si terrorist, dhe ndjekjen e llogarisë për zyrtarët iranianë nën juridiksionin universal.

Martin Patzelt dhe Detlef Seif: Forca e Vetme Alternative

Ish-anëtari i Bundestagut, Martin Patzelt, kujtoi atentatin me bombë të vitit 2018 kundër mbledhjes së NCRI-së në Paris. Ai theksoi se regjimi i Teheranit përdor terrorizmin dhe dezinformimin për të dobësuar opozitën iraniane. Patzelt hodhi poshtë figurën monarkiste Reza Pahlavi, duke e quajtur atë një “alternativë të rreme”. Ai pohoi se NCRI është forca e vetme e organizuar dhe e besueshme për të qeverisur Iranin pas-teokratik.

Detlef Seif, një anëtar aktual i Bundestagut, betebesë për të ndjekur personalisht designimin e IRGC-së në parlamentin gjerman, duke thirrur parimin se “dinjiteti i njeriut është i padepërtueshëm.”

Dr. Rudolf Adam dhe Dr. Ulrich Seidt: Paqja Nis në Iran

Dr. Rudolf Adam, ish-kreu i Akademisë Federale për Politikën e Sigurimit, lidhi shtypjen e Iranit me paqëndrueshmërinë më të gjerë të Lindjes së Mesme, duke argumentuar se “kushdo që dëshiron t’i japë paqes një shans duhet të fillojë në Iran.” Ai paralajmëroi se pa mbështetje për ndryshimin demokratik paqësor, trazirat e dhunshme do të jenë të pashmangshme, dhe lavdëroi planin e NCRI-së si një “udhërrëfyes shumë premtues.”

Dr. Ulrich Seidt, ish-ambasador gjerman, tregoi komplotet e inteligjencës iraniane në Evropë dhe kërkoi veprim konkret, jo vetëm deklarata. Ai argumentoi se siguria kombëtare gjermane kërkon përballjen me rrjetin e spiunëve të Teheranit dhe sanksionimin e IRGC-së.

Zëra të Fuqishëm: Nga Weeser te Bolourchi
Ish-anëtarja e Bundestagut Sandra Weeser lavdëroi këmbënguljen e aktivistëve të NCRI-së. Ajo dënoi barbarinë e Teheranit. Ajo citon rastin e 67-vjeçares Zahra Tabari. Tabari u dënua me vdekje. Kjo ndodhi pas një gjyqi dhjetë-minutësh. Arsyeja ishte shfaqja e një pankarte. Pankarta shkruante “Grua, Rezistencë, Liri.”

Ajo kërkoi që Europa ta bëjë kushtin e të drejtave të njeriut qendror për çdo angazhim me Iranin.

Alexander Engelhard, një tjetër anëtar i Bundestagut, lavdëroi guximin e aktivistëve iranianë dhe paralajmëroi se “mosshikimi është jo zgjidhje,” duke betuar mbështetje të vazhdueshme parlamentare.

Thomas Luetze, ish-deputet, kritikoi median gjermane për injorimin e atrociteteve të të drejtave të njeriut të Iranit, duke anuar se ekzekutimet tejkalojnë ato në të gjitha vendet e tjera të kombinuara por marrin mbulim minimal.

Dr. Massoumeh Bolourchi, përfaqësuesja e NCRI-së në Gjermani, falënderoi dinjitarët gjermanë për solidaritetin e tyre dhe ripërsëriti se ekzekutimet janë “mjeti kryesor i mbijetesës së regjimit.” Ajo konfirmoi pavarësinë e Rezistencës dhe angazhimin e saj për sakrifica për lirinë.

Zëra nga Komuniteti Iranian në Gjermani

Aktivistët iranianë dëshmuan gjithashtu për brutalitetin e regjimit dhe represionin transnacional. Juristi Hanif Mahoutchian ka humbur familjarë të ekzekutuar për mbështetjen e tyre ndaj MEK-ut. Ai zbuloi kërcënime dhe akte frikësimi nga operativët e inteligjencës iraniane në Gjermani. Mahoutchian përmendi një gjyq spektakolar në Teheran kundër 104 anëtarëve të Rezistencës iraniane. Ai kërkoi dëbimin e spiunëve të regjimit dhe mbylljen e ambasadave iraniane, të cilat i përshkroi si “qendra terrori.”

Psikoterapistja Sahar Sanaei, e cila humbi disa anëtarë të familjes nga ekzekutimet e regjimit, theksoi se “ndryshimi demokratik është opsioni i vetëm.”

Sanya Mohammadi është një aktiviste 22-vjeçare, babai i së cilës ishte i burgosur politik.
Ajo shprehu mirënjohje për solidaritetin e treguar nga përfaqësuesit gjermanë.
Sipas saj, ky mbështet jep shpresë për iranianët që vazhdojnë të luftojnë për liri.

Një Mesazh i Bashkuar: Thirrje për Një Iran të Ri Demokratik

Konferenca e Berlinit përfundoi me një konsensus të qartë: fushata e ekzekutimeve të Iranit sinjalizon dobësi, jo forcë. Pjesëmarrësit kërkuan që Gjermania dhe aleatët e saj të ndalojnë politikën e pajtueshmërisë. Ata kërkuan që këto vende të qëndrojnë fort me popullin iranian dhe Rezistencën e tyre të organizuar. Sipas tyre, mbështetja për NCRI-në është vendimtare për të arritur një Iran të lirë dhe demokratik. Ata theksuan se vetëvendosja e popullit iranian është çelësi për një shtet sekular dhe të drejtë. Një Iran i tillë, sipas pjesëmarrësve, do të ndihmojë në forcimin e paqes dhe sigurisë globale.

Të Burgosurit në 54 Burgje Iranianë Vazhdojnë Fushatën ‘Jo Ekzekutimeve të Martave’ në Javën e 93-të

Nga
Shahriar Kia
-

Të burgosurit në 54 burgje iranianë vazhdojnë grevën e 93-të ‘Jo Ekzekutimeve të Martave

Fushata e 93-të: Rezistencë e Bashkuar Kundër Ekzekutimeve

Fushata “Jo Ekzekutimeve të Martave” ka hyrë në javën e saj të 93-të radhazi, duke bashkuar të burgosurit në 54 burgje në të gjithë Iranin në një akt të koordinuar rezistence kundër valës së pashoqe të ekzekutimeve të regjimit.

Dënimi i ‘Makinerisë së Ekzekutimeve’ dhe Rritja e Ritmit

Deklarata e re e të burgosurve dënon “makinerinë e shpërfillshme të ekzekutimeve të fashizmit klerikal”. Ata paralajmërojnë se regjimi vazhdon vrasjet me ritëm alarmues. Pas një greve urie njëjavore nga të burgosurit në Njësinë 2 të Burgut Ghezel Hesar, ekzekutimet janë përshpejtuar. Raportet tregojnë shtim të tyre në gjithë vendin. Në deklaratë thuhet: “Në 12 ditët e para të Abanit, u ekzekutuan të paktën 76 të burgosur.”

Sloganet e Solidaritetit Jashtë Burgjeve

Në shenjë solidariteti, zëra kundër ekzekutimeve kanë dalë edhe jashtë mureve të burgut. Deklarata thekson se “të pensionuarit në Kermanshah kanë kënduar slogane si ‘Kryerja e ekzekutimeve është tradhti ndaj Kuranit’, ‘Iran pa ekzekutime’ dhe ‘Dekretet e ekzekutimeve duhet të abrogohen!’” gjatë protestave të tyre të fundit.

Dënimet Ndërkombëtare nga OKB-ja

Deklarata e fushatës gjithashtu referon dënimet e fundit ndërkombëtare. Ajo thekson se Raportuesja e Veçantë e OKB-së për Iranin, Mai Sato, pasardhëse e Javaid Rehman-it, ngriti shqetësime serioze. Edhe Sara Hossain, kryetare e Misionit të Pavarur të Zbulimit të Fakteve të OKB-së për Iranin, shprehu shqetësime. Të dyja folën në Komitetin e Tretë të Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së. Ato dënuan shkeljet e gjera të së drejtës për jetën dhe ekzekutimet e fshehta. Vetëm 8% e ekzekutimeve raportohen zyrtarisht nga burimet e regjimit.

Greva e Uries në 54 Burgje të Iranit

Pavarësisht represionit në rritje, lëvizja “Jo Ekzekutimeve të Martave” vazhdon të zgjerohet. Deklarata thekson se të burgosurit në 54 burgje, duke përfshirë Evin, Ghezel Hesar, Teherani i Madh, Qarchak, Ahvaz, Isfahan, Shiraz, Mashhad, Rasht, Tabriz, Urmia, Sanandaj dhe shumë të tjerë, do të bashkohen me javën e 93-të të fushatës të martën, 4 nëntor 2025, duke nisur grevë urie.

Thirrja për Rezistencë Kombëtare Kundër Heshtjes

Të burgosurit i bënë thirrje të gjithë iranianëve të rezistojnë heshtjen dhe të veprojnë:
“Ne u bëjmë thirrje të gjithë të burgosurve, veçanërisht atyre të dënuar me vdekje, të mos mbeten të heshtur përballë këtij dënimi të padrejtë. Ne i thërrasim familjet dhe popullin e Iranit të mos lejojnë që këto vrasje të vazhdojnë në heshtje. Publikoni emrat e atyre të dënuar me vdekje dhe ngrini zërin tuaj me ‘Jo Ekzekutimeve’ në çdo rrugë dhe rrugicë.”

Ndërsa regjimi iranian intensifikon fushatën e tij të ekzekutimeve, ky protestë i koordinuar nga brenda burgjeve qëndron si një simbol i fuqishëm i sfidës dhe unitetit kundër makinerisë së vdekjes.

Raportuesja e OKB-së Paralajmëron për Ekzekutimin e Gjashtë të Burgosurve Politikë iranianë

Nga
Shahriar Kia
-
Raportuesja e OKB-së Mai Sato paralajmëron regjimin iranian për ekzekutimin e menjëhershëm të gjashtë aktivistëve politikë të lidhur me PMOI/MEK

Raportuesja e OKB-së Mai Sato paralajmëron regjimin iranian për ekzekutimin e menjëhershëm të gjashtë aktivistëve politikë të lidhur me PMOI/MEK

Shqetësimi i OKB-së për Dënimet me Vdekje në Iran

Mai Sato, Raportuesja e Veçantë e Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut në Iran, ka shprehur shqetësim të rëndë në një letër zyrtare drejtuar regjimit iranian mbi situatën e gjashtë të burgosurve politikë të dënuar me vdekje.

Ajo theksoi se kryerja e dënimit me vdekje për akuzën e “baghi” (që do të thotë rebelim ose kryengritje e armatosur kundër autoritetit sundues) është në mosmarrëveshje me Paktin Ndërkombëtar për të Drejtat Civile dhe Politike—të cilit Irani është nënshkrues—dhe konsiderohet e paligjshme nën ligjin ndërkombëtar.

Emrat dhe Fatet e Gjashtë të Burgosurve

Sipas letrës, botuar nga Mai Sato me përgjigjen e regjimit iranian më 5 nëntor, gjashtë persona rrezikojnë ekzekutim të menjëhershëm. Ata janë Babak Alipour, Vahid Beni-Amrian, Akbar (Shahrokh) Daneshvarkar, Pouya Ghobadi, Abolhassan Montazer dhe Seyed Mohammad Taghavi Sangdehi. Të gjashtët janë dënuar pas procedurave gjyqësore të paqarta dhe trajtimeve çnjerëzore. Ata kanë përjetuar tortura, izolim të zgjatur dhe mohimin e të drejtës për një gjyq të drejtë.

Raportuesja e Veçantë theksoi se nën ligjin ndërkombëtar, dënimi me vdekje mund të justifikohet vetëm për “krimet më të rënda”, si vrasja e qëllimshme, dhe zgjerimi i tij në akuza si “baghi” (rebelim i armatosur kundër autoritetit sundues) ose kryengritje e armatosur kundër regjimit është në mosmarrëveshje me detyrimet ligjore të Iranit.

Arrestimet e Dhunshme dhe Thirrja për Drejtësi

Mai Sato shkroi se këta individë u arrestuan dhe u dënuan për akuzën e “baghi” (rebelim i armatosur). Arsyeja ishte lidhja e tyre e dyshuar me Organizatën Popullore Mojahedin të Iranit (PMOI/MEK), grupin më të madh opozitar. Sipas letrës, gjashtë persona u arrestuan midis 22 dhjetorit 2023 dhe 23 shkurtit 2024. Arrestimet ndodhën në vende të ndryshme, përfshirë Teheranin dhe kufirin e Chaldoran. Ato u kryen pa urdhra gjyqësorë dhe përmes dhunës e frikësimit.

Zyrtari i OKB-së i bëri thirrje autoriteteve të regjimit iranian të ndalin ekzekutimet dhe të sigurojnë procedura në përputhje me parimet e gjyqit të drejtë dhe standardet e të drejtave të njeriut.

 

Protestat në Iran: Greva për Pagat e Papaguara të Punëtorëve dhe Fermerëve (2025)

Nga
Shahriar Kia
-
Protestat shpërthejnë në Iran më 5 nëntor 2025: Punëtorët, mjekët dhe fermerët kërkojnë pagat e papaguara
Protestat në Iran (5 nëntor 2025)
Protestat shpërthejnë në Iran më 5 nëntor 2025: Punëtorët, mjekët dhe fermerët kërkojnë pagat e papaguara
Protestat në Iran (5 nëntor 2025)

Iran, 5 Nëntor 2025 – Një valë protestash ka përfshirë Iranin sot, duke ekspozuar dështimet e thella të regjimit në plotësimin e nevojave bazë të qytetarëve. Infermierët, mjekët, punëtorët komunalë, fermerët, farmacistët dhe pronarët e anijeve dhow kanë organizuar greva në gjithë vendin. Ata janë bashkuar nga zemërimi për pagat e papaguara dhe neglizhencën sistemike. Këto nuk janë ankesa të izoluara, por një aktakuzë e përbashkët ndaj një sistemi të korruptuar. Ky sistem po e shtyn shoqërinë drejt kolapsit të plotë.

Shërbimet Publike dhe Shëndetësia në Rrezik

Infrastruktura publike po thyhet nën peshën e keqmenaxhimit. Në Ilam, punëtorët e qytetit – të papaguar për tre muaj dhe të privuar nga sigurimi – protestuan, vetëm për t’u përballur me kërcënime nga forcat e sigurisë. “Jeta nuk rregullohet me premtime; një pagë e duhur e mban jetën në lëvizje!” – thirri njëri prej tyre.

Shëndetësia është në krizë. Në Mashhad dhe Ahvaz, infermierët vendosën tavolina bosh për të simbolizuar premtimet e thyera. Njëra prej tyre tha: “Ju na besoni jetët e njerëzve, por na mohoni të drejtat.” Në Spitalin Khatam-al Anbia të Iranshahr-it, mjekët grevistë ndaluan shërbimet emergjente. Pacientët e sëmurë rëndë u detyruan të kërkojnë ndihmë në klinika private të shtrenjta. Në Fars, farmacistët, të papaguar për shtatë muaj, paralajmëruan një krizë të afërt “medicinale të vërtetë.”

Prodhuesit e Uritur nga Negligjenca

Dështimet e regjimit shtrihen edhe në prodhimin e ushqimit. Fermerët e shpendëve protestuan në gjithë vendin pas dy muajsh pa ushqim esencial. Ata kënduan: “Një fermer pa ushqim është në zi sot!” Në Mazandaran dhe Golestan, fermerët e orizit kërkuan pagesën e një borxhi njëvjeçar prej 200 miliardë tomanësh. Ata deklaruan: “Produkti ynë nuk është dhuratë apo bamirësi; është e drejta jonë!”

Në Hendijan-in jugor, pronarët e anijeve dhow denoncuan kufizimet tregtare që po shkatërrojnë ekonomitë lokale. “Kemi jetuar me detin, kemi fituar bukën nga deti; sot na kanë hequr bukën,” – tha njëri prej tyre, me durimin e tyre të shterur.

Dëshpërimi Ekonomik dhe Kaosi në Rritje

Paga minimale e Iranit – nën 400.000 tomanë në ditë – mezi mbulon një vakt familjar, tre herë më shumë se fitimet e një punëtori në ditë. Skema e kuponave e Ministrit të Punës ofron lehtësim minimal. Duke shtuar tensionin, dy shpërthime të pashpjegueshme tronditën Kermanshah-un, të cilat zyrtarët i hodhën poshtë si të parëndësishme për një zjarr të vogël, duke thelluar mosbesimin publik.

Veprimet e sotme – nga “Premtimet nuk mjaftojnë!” deri te “Nëse nuk mund të menaxhoni, largohuni!” – tregojnë një kryengritje kombëtare të bashkuar. Kjo kryengritje ngrihet kundër dinjitetit të vjedhur dhe të ardhmes së mohuar. Nga mjekët te punëtorët e dokut, protestat tregojnë rënien e kontrollit të regjimit. Ato paralajmërojnë kërkesa më të gjera për ndryshim. Populli iranian vazhdon luftën e tij të pathyeshme për drejtësi dhe dinjitet.

Konferenca në Parlamentin Britanik: Thirrje për Veprim të Vendosur ndaj Krizës së të Drejtave të Njeriut në Iran

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Në një konferencë të Parlamentit Britanik, deputetë nga të gjitha partitë dhe Maryam Rajavi kërkuan fundin e ekzekutimeve masive dhe mbështetje për popullin iranian.

Në një konferencë të Parlamentit Britanik, deputetë nga të gjitha partitë dhe Maryam Rajavi kërkuan fundin e ekzekutimeve masive dhe mbështetje për popullin iranian.

Në një mbledhje mbipartiake mbresëlënëse në Parlamentin e Mbretërisë së Bashkuar më 2 nëntor 2025, anëtarë të Dhomës së Komunave dhe Dhomës së Lordëve u bashkuan me zonjën Maryam Rajavi, presidente e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), aktivistë të të drejtave të njeriut dhe të rinj iranianë. Konferenca vuri në pah përkeqësimin e shkeljeve të të drejtave të njeriut në Iran, veçanërisht rritjen e ekzekutimeve nga regjimi klerikal, dhe kërkoi një ndryshim nga politika e pajtimit drejt mbështetjes së vendosur ndërkombëtare për rezistencën e popullit iranian kundër diktaturës fetare. Folësit dënuan unanimisht dënimin me vdekje si një instrument shtypës për të mbytur disidencën dhe për të parandaluar kryengritjet, duke theksuar detyrimin moral dhe strategjik për të mbështetur opozitën e organizuar të NCRI-së dhe për të njohur të drejtën për të rrëzuar regjimin.

Fjalimi Kryesor i Maryam Rajavi: Fuqizimi i Rezistencës si Antidot ndaj Shtypjes

Në fjalimin e saj kryesor, zonja Rajavi theksoi se përqendrimi global tek ambiciet bërthamore dhe terrorizmi ndërkombëtar i Iranit ka errësuar masakrat e regjimit brenda vendit. Ajo zbuloi se që nga fillimi i vitit 2025, mbi 1,400 ekzekutime janë kryer me urdhër të drejtpërdrejtë të Udhëheqësit Suprem Ali Khamenei—një përpjekje e dëshpëruar për të shtypur kryengritjet e afërta dhe për të shmangur kolapsin. Rajavi argumentoi se negociatat apo goditjet ushtarake janë të padobishme; zgjidhja e vërtetë qëndron në forcimin e rezistencës së popullit iranian. “E vetmja mënyrë reale për të ndaluar programet bërthamore e raketore të regjimit dhe për të ndalur terrorizmin e tij e makinën e vrasjeve është rezistenca e popullit iranian për të rrëzuar regjimin,” theksoi ajo.

Ajo theksoi fatin e 17 të burgosurve që përballen me ekzekutim për lidhje të supozuara me Organizatën Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), të dënuar në gjyqe farsë. Në këtë kontekst, Rajavi vlerësoi fushatën “Jo Ekzekutimeve të së Martës,” që tashmë ndodh për javën e 92-të në 54 burgje, si dhe rritjen e Njësive të Rezistencës. Plani i saj politik kërkoi shpalljen e Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) si organizatë terroriste, kushtëzimin e çdo marrëdhënieje me Teheranin me ndalimin e ekzekutimeve, dhe njohjen e së drejtës së të rinjve iranianë për të rezistuar shtypjes. Vizionin e saj e përshkroi në përputhje me Planin me Dhjetë Pika të NCRI-së, që synon një republikë demokratike, laike, jobërthamore, të bazuar në barazi dhe të drejta të njeriut.

Dënimi i Bashkuar i Parlamentarëve dhe Kërkesat për Politika të Reja
Lord Bellingham është mbështetës i kahershëm i NCRI-së. Ai hapi sesionin. Ai përshkroi valën e ekzekutimeve dhe torturës nga regjimi. Kjo është shenjë dëshpërimi, jo fuqie. Ai i bëri thirrje Mbretërisë së Bashkuar. Ajo të izolojë regjimin diplomatikisht. Të njohë NCRI-në. Dhe të adoptojë Planin me Dhjetë Pika të Rajavit. Ky është një vizion për një Iran demokratik. Laik dhe jobërthamor.

Deputeti Bob Blackman analizoi shtypjen në rritje të regjimit, duke cituar mbi 2,000 ekzekutime nën presidentin Masoud Pezeshkian si përpjekje për të shuar opozitën e organizuar. Ai kritikoi dekada pajtimi perëndimor dhe kërkoi masa konkrete: sanksione për shkelje të të drejtave të njeriut ndaj Khameneit, veprim të Këshillit të Sigurimit të OKB-së dhe ndalim të plotë të IRGC-së. “Të qëndrosh me popullin iranian nuk është vetëm një çështje morale—është strategjike për sigurinë globale,” tha ai.

Baronesha Redfern vlerësoi rolin udhëheqës të grave në Rezistencën Iraniane dhe e përshkroi dënimin me vdekje si armën kryesore të regjimit kundër disidencës. Ajo e quajti mbështetjen për NCRI “një domosdoshmëri strategjike për paqen dhe sigurinë evropiane.”

Baronesha O’Loan, eksperte për të drejtat e njeriut, e dënoi ashpër gjyqësorin iranian. Ajo e quajti atë një instrument të shtypjes dhe frikës. O’Loan përmendi rastin e Zahra Tabarit, 67-vjeçare e dënuar me vdekje. Ajo u dënua pas një gjyqi që zgjati vetëm dhjetë minuta. Arsyeja ishte një slogan pro-lirisë që ajo kishte shkruar. Baronesha kërkoi veprim të menjëhershëm nga komuniteti ndërkombëtar. Ajo kërkoi referimin e krimeve të regjimit në Këshillin e Sigurimit të OKB-së. Gjithashtu kërkoi zbatimin e juridiksionit universal për ndjekjen penale të zyrtarëve të lartë. Në këtë listë përfshiu edhe Udhëheqësin Suprem, Ali Khamenei.

Thirrje për Llogaridhënie dhe Drejtësi

Deputeti Jim Shannon mbajti një fjalim të zjarrtë duke e krahasuar fatin e regjimit me një mbretëri të korruptuar në kolaps. Si njeri besimi, ai dënoi ekzekutimet e kryera “në emër të Zotit” si “të liga të pastra.” Ai paralajmëroi për një përsëritje të mundshme të masakrës së vitit 1988, ku u vranë 30,000 të burgosur politikë, dhe kërkoi sanksione ndaj gjyqësorit dhe Udhëheqësit Suprem.

Sir Roger Gale e përshkroi regjimin iranian si në “frymën e fundit.” Ai tha se aktivizmi i të rinjve po sinjalizon fundin e sundimit klerikal. Lord Carlile, ish-Rishikues i Pavarur i Legjislacionit për Terrorizmin, shkoi edhe më tej. Ai i quajti udhëheqësit e regjimit “një bandë kriminelësh.” Carlile lavdëroi gratë iraniane, duke i cilësuar si shtyllën e rezistencës. Ai paralajmëroi se regjimi kërcënon sigurinë kombëtare të Mbretërisë së Bashkuar. Sipas tij, udhëheqësit e regjimit do të përballen një ditë me drejtësinë.

Lord Cryer e quajti regjimin iranian “fashist klerikal.” Ai e krahasoi mbrojtjen e tij në Mbretërinë e Bashkuar me “këmishët kafe” të viteve 1930. Cryer dënoi dështimin e përsëritur të qeverisë për të shpallur IRGC-në organizatë terroriste. Ai tha se justifikimet burokratike “nuk vlejnë më.” Sipas tij, përfaqësuesit e IRGC-së janë tashmë aktivë në rrugët britanike.

Lord McCabe, duke kujtuar dekadat e tij të përfshirjes në çështjet iraniane, hodhi poshtë çdo shpresë për reformë brenda regjimit, duke e quajtur ideologjinë e tij një “doktrinë urrejtjeje.” Ai përshkroi pesë kërkesa: ndalimin e IRGC-së, njohjen e Rezistencës, ftesën e Maryam Rajavit në Parlament, referimin e Teheranit në OKB dhe vendosjen e sanksioneve gjithëpërfshirëse.

Mbështetje për Vizioni Demokratik të Rezistencës

IIsh-deputeti Mark Williams nderoi dhjetëra mijëra anëtarë të PMOI-së të ekzekutuar gjatë katër dekadave të fundit. Ai dënoi shtypjen e dhunshme të lëvizjes “Grua, Jetë, Liri.” Williams përshkroi në detaje rolin e IRGC-së në terrorizmin dhe korrupsionin global. Ai mbështeti Planin me Dhjetë Pika të Maryam Rajavit për një Iran demokratik. Ky plan bazohet në barazinë gjinore, votën e lirë dhe shfuqizimin e dënimit me vdekje.

Deputetja Rachael Maskel shprehu vendosmërinë e saj për të amplifikuar zërin e popullit iranian në Parlament, duke deklaruar se “vuajtja e njërit është vuajtja e të gjithëve.” Deputeti Andy McDonald e quajti valën e ekzekutimeve “të papranueshme” dhe kërkoi përgjegjësi ligjore përmes Gjykatës Ndërkombëtare Penale (ICC). Deputetja Mary Glindon lavdëroi guximin e grave iraniane dhe theksoi se pa liri në Iran nuk mund të ketë paqe globale.

Lord Hamilton shprehu optimizëm se sanksionet po përshpejtojnë rënien e regjimit iranian.
Ai tha se trazirat e brendshme po e dobësojnë gjithashtu pushtetin e tij. Sipas tij, fundi i regjimit është “i pashmangshëm.” William Powell, ish-anëtar i Asamblesë Uellsiane, e përshkroi regjimin si “në minutat shtesë.” Ai i bëri thirrje Mbretërisë së Bashkuar të shpallë IRGC-në organizatë terroriste. Powell kërkoi gjithashtu që zonja Rajavi të mirëpritet në Parlament si përfaqësuese legjitime e alternativës demokratike iraniane.

Zërat e Gjeneratës së Re

Momentet më prekëse të konferencës erdhën nga aktivistët e rinj iranianë, familjet e të cilëve kanë vuajtur nën regjimin klerikal. Amir Hossein tregoi. Ai tregoi për të afërmit e tij. Të afërmit u ekzekutuan apo u torturuan. Nga Garda Revolucionare. Neda Zabeti dhe Rosa Zarei folën. Ato folën për familjarë të vrarë. Vrarë në masakrën e vitit 1988. Elia Zarei, vajza e një ish-të burgosuri politik, tha se brezi i saj ka detyrimin të vazhdojë luftën. Gjashtëmbëdhjetëvjeçarja Mehrnoosh premtoi të “flasë për ata që janë heshtur” derisa Irani të jetë i lirë. Mesazhi i tyre i përbashkët ishte i qartë: “Për komunitetin ndërkombëtar, heshtja juaj është bashkëfajësi.”

Konferenca u mbyll me thirrje të bashkuara nga ligjvënësit britanikë dhe aktivistët iranianë.
Ata kërkuan që qeveria britanike të mbajë një qëndrim të vendosur dhe parimor ndaj Teheranit. Ky qëndrim duhet të bazohet në të drejtat e njeriut, llogaridhënie dhe mbështetje për vizionin demokratik të NCRI-së. Pjesëmarrësit, përtej ndarjeve partiake, ranë dakord se politika e pajtimit ka dështuar. Ata theksuan se rezistenca e organizuar e popullit iranian, e udhëhequr nga Maryam Rajavi, është rruga e vetme e besueshme. Kjo rrugë çon drejt lirisë, drejtësisë dhe paqes së qëndrueshme në Iran.

 

Liria e Iranit 2025: Tubimi i të Rinjve Thërret për një Republikë Demokratike dhe Refuzon Si Monarkinë As Teokracinë

Nga
Shahriar Kia
-
Tubimi Rinor Liria e Iranit 2025: Thirrje për Republikë Demokratike kundër Monarkisë dhe Teokracisë
Maryam Rajavi mirëpret pjesëmarrësit e Tubimit të të Rinjve Liria e Iranit 2025 në Paris — 25 Tetor, 2025
Tubimi Rinor Liria e Iranit 2025: Thirrje për Republikë Demokratike kundër Monarkisë dhe Teokracisë
Maryam Rajavi mirëpret pjesëmarrësit e Tubimit të të Rinjve Liria e Iranit 2025 në Paris — 25 Tetor, 2025
Tubimi Global i të Rinjve: “Liria e Iranit 2025” në Paris

Të shtunën, më 25 tetor 2025, një tubim ndërkombëtar i të rinjve me titull “Liria e Iranit 2025”, që zgjati tetë orë, mblodhi mbështetës të rinj të Rezistencës Iraniane nga e gjithë Evropa, Shtetet e Bashkuara, Kanadaja dhe Australia. Takimi, i mbajtur në prani të Presidentes së zgjedhur të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), Maryam Rajavi, në prag të përvjetorit të kryengritjes së nëntorit 2019 në Iran, u lidh drejtpërdrejt me asambletë e njëkohshme të të rinjve në Bon, Londër dhe Cyrih. Figura politike nga disa vende iu bashkuan gjithashtu në internet si vëzhgues.

Folës nga 32 Shoqata: Të Rinjtë si Forcë e Organizuar për Ndryshim

Gjatë zhvillimit të ngjarjes, folës nga 32 shoqata rinore — atletë, inxhinierë dhe specialistë teknikë, avokatë dhe ekspertë ligjorë, mjekë dhe staf mjekësor, studentë, akademikë, studiues, familje të aktivistëve të vrarë, dhe pjesëmarrës të rinj në protestat e 2019-ës dhe 2022-ës brenda Iranit — morën fjalën. Mesazhi i përsëritur gjatë gjithë ditës ishte se brezi i ri i Iranit nuk e sheh veten si audiencë të politikës, por si një forcë e organizuar për ndryshim.

Liria e Iranit 2025-Tubimi i të Rinjve Thërret për një Republikë Demokratike dhe Refuzon Si Monarkinë As Teokracinë

Maryam Rajavi: “Fati Troket në Derë – Koha për Revolucion Demokratik”

Në fjalimin e saj kryesor, zonja Maryam Rajavi deklaroi se “populli i Iranit dhe Rezistenca Iraniane kanë arritur në një moment të jashtëzakonshëm në histori”. Ajo tha se fatmira tani “troket në derë, duke na thirrur për të përmbushur detyrën tonë të madhe historike dhe për të ngritur për liri”. Ajo përshëndeti “brezin e rebeluar të të rinjve” të cilët, me guximin dhe organizimin e tyre, do të “rrëzojnë sundimin tiranik të mullave”. Zonja Rajavi përmendi kryengritjen e nëntorit 2019 që shpërtheu në 200 qytete, ku protestuesit goditën më shumë se 1.890 qendra të shtypjes dhe u vranë mbi 1.500 demonstrues. Ajo ripërsëriti se regjimi tani përballet me fazën e tij më vendimtare: “Ose vazhdimi i këtij regjimi, ose një revolucion demokratik — ose sundimi i Udhëheqësit të Lartë të mullave, ose një republikë e themeluar mbi votën e popullit”.

Maryam Rajavi Addresses Youths’ Gathering – Free Iran 2025 (Oct 25, 2025)

Republikë Sekulare: Refuzimi i Sundimit të Mullave dhe Kostot e Familjeve

Folësit përsërisnin vazhdimisht se alternativa e tillë është një republikë sekulare dhe demokratike.

Dimensioni gjeneracional — dhe kostoja e paguar nga familjet gjatë dekadave — ishte një nga temat qendrore.

Dis të folësit u prezantuan përmes humbjeve në familjet e tyre.

Ashraf 3: Simbol i Rezistencës dhe Modeli i Rindërtimit të Shpejtë

Gjatë gjithë takimit, disa folës nënvizuan “Ashraf 3”, e përshkruar nga skena si “një simbol i rezistencës, këmbënguljes dhe vendosmërisë së palëkundur”, dhe “shtëpia e 1.000 grave të quajtura heroina dhe 1.000 ish-të burgosurve politikë”. Pjesëmarrësit e prezantuan atë si provë se, pas goditjeve me raketa në Kampin Liberty një dekadë më parë që vranë 24 anëtarë të PMOI-së, lëvizja mund të riorganizojë dhe të rindërtojë fizikisht në një kohë të shkurtër. Argumenti i ofruar ishte se i njëjti model i rindërtimit të shpejtë mund të zbatohet “ditën pas” ndryshimit në Iran.

Rezoluta Rinore: Rrëzimi i Diktaturës 105-Vjeçare dhe Kriza Ekonomike

Ngjarja u mbyll me leximin e një rezolute të përbashkët nga përfaqësuesit e të rinjve. Teksti përshkroi Iranin si në një nga periudhat më kritike të historisë së tij moderne. Ai përmendi 105 vite diktaturë nën Shah dhe mullahët. U theksua papunësia masive, inflacioni i pakontrolluar dhe varfëria e përhapur. Teksti përmendi edhe korrupsionin, mungesat e ujit e energjisë elektrike, si dhe krizat në strehim e arsim. Ai tha se nuk ka asnjë perspektivë reforme nën sundimin absolut të klerit.

Rezoluta deklaroi se “zgjidhja për Iranin është rrëzimi i këtij regjimi dhe themelimi i demokracisë dhe sovranitetit popullor”, dhe argumentoi se për herë të parë si “një shoqëri shpërthyese” ashtu edhe “një alternativë e organizuar demokratike” janë të pranishme. Ajo përmendi PMOI-në, me “60 vjet luftë kundër Shahut dhe mullave”, dhe Këshillin Kombëtar të Rezistencës së Iranit, me “44 vjet këmbëngulje në parimet demokratike dhe revolucionare”, si atë alternativë.

PMOI dhe Njësitë e Rezistencës: Opsioni i Tretë – As Luftë, As Dorëzim

Ajo lavdëroi “Njësitë e Rezistencës”, duke thënë se ata kanë kryer mijëra operacione kundër IRGC-së dhe qendrave të shtypjes. Sipas saj, veprimet e tyre kanë përhapur një kulturë rezistence edhe mes të burgosurve jo-politikë. Ajo përmendi “luftën 12-ditore” të fundit, duke thënë se ajo tregoi diçka të qartë. Ndryshimi i regjimit në Iran nuk do të vijë nga ndërhyrja e huaj apo diplomacia. Ai do të vijë nga populli dhe rezistenca e tyre e organizuar. Kjo u përshkrua si “opsioni i tretë i Maryam Rajavi: as luftë, as dorëzim”.

Kundër Monarkisë: Premtimet e të Rinjve për Mbështetje dhe Rindërtim

Rezoluta refuzoi çdo kthim në monarki, duke i quajtur princin dhe monarkistët “aleatë de facto të regjimit klerikal”. Ajo i akuzoi ata se punojnë në favor të mullave. Sipas rezolutës, ata pengojnë rrugën drejt rrëzimit të regjimit. Sloganet përfundimtare ishin eksplicite: “As Shah, as Udhëheqës i Lartë”, dhe “Vdekje për Khomeinin”.

Nënshkruesit u identifikuan si specialistë të rinj, akademikë, inxhinierë, mjekë dhe sipërmarrës nga Evropa, Amerika Veriore dhe Australia. Ata premtuan “mbështetje aktive politike dhe praktike” për Njësitë e Rezistencës, PMOI-në dhe “zemrën e Rezistencës, Ashraf 3”. Ata thanë se detyra e tyre është të bllokojnë komplotet dhe marrëveshjet kundër lirisë dhe pavarësisë së Iranit. Po ashtu, kërkuan që të gjitha palët ndërkombëtare të njohin luftën e Njësave të Rezistencës.

Ata u zotuan të ofrojnë mbështetje financiare për lëvizjen dhe të përdorin aftësitë e tyre për rindërtim. Qëllimi i tyre është krijimi i një “Irani të lirë dhe të zhvilluar” pas rënies së regjimit aktual. Ata theksuan se nuk kanë asnjë pritshmëri personale. Deklarata përfundoi me një betim për të ndjekur misionin “deri në frymën e fundit”. Ajo u mbyll me fjalët: “Rroftë Irani. Rroftë liria. Vdekje për Khomeinin. Lavdi për Rajavin.”

 

Regjimi i Iranit Nën Kritikë Ndërkombëtare për Ekzekutimet Rekord dhe Shtypjen në Rritje

Nga
Shahriar Kia
-
Në tetor 2025, OKB dhe BE dënojnë Iranin për rekord ekzekutimesh dhe shtypje të përshkallëzuar pas sulmeve izraelite
Në tetor 2025, OKB dhe BE dënojnë Iranin për rekord ekzekutimesh dhe shtypje të përshkallëzuar pas sulmeve izraelite.Këshilli i të Drejtave të Njeriut i Kombeve të Bashkuara në sesion në Gjenevë

Në fund të tetorit 2025, zyrtarë të lartë të Kombeve të Bashkuara dhe Bashkimi Evropian lëshuan paralajmërime urgjente mbi atë që ata përshkruan si një përshkallëzim të mprehtë të shtypjes shtetërore dhe ekzekutimeve në Iran pas sulmeve të qershorit 2025 nga Izraeli dhe Shtetet e Bashkuara. Regjimi klerikal, sipas tyre, nuk ka reaguar duke lehtësuar masat e emergjencës, por duke thelluar përdorimin e dënimit me vdekje, mbikëqyrjes, arrestimeve në masë dhe frikësimit transnacional.

Raportuesja e Veçantë e OKB-së: “Ekzekutuar për të Mbjellë Friken, Jo Drejtësinë”

Mai Sato, Raportuesja e Veçantë e OKB-së për situatën e të drejtave të njeriut në Iran, paraqiti raportin e saj më të fundit në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së më 31 tetor 2025. Ajo paralajmëroi se fundi i përshkallëzimit ushtarak 12-ditor në qershor — gjatë të cilit u vranë më shumë se 1.100 civilë dhe u lënduan mbi 5.600 — nuk ka sjellë lehtësim për shoqërinë iraniane.

“Agresioni i jashtëm ka ushqyer një shtypje të brendshme më të thellë,” tha Sato. “Të drejtat e popullit iranian për jetë dhe liri janë nën kërcënim të paprecedent.”

Sato raportoi se mbi 1.000 ekzekutime janë dokumentuar deri në shtator 2025, numri më i lartë i regjistruar në vite dhe një vazhdim i rritjes së vazhdueshme nga 2024. Ajo vuri në dukje se vetëm rreth 8% e ekzekutimeve shpallen publikisht, duke e quajtur praktikën “një politikë të qëllimshme të frikës dhe hakmarrjes”. Shumë ekzekutime, sipas saj, pasojnë gjyqe të padrejta, rrëfime të detyruara ose akuza të paqarta për sigurinë kombëtare si “veprim kundër sigurisë kombëtare” ose “korrupsion në tokë”.

Ajo gjithashtu raportoi dëbime në masë të shtetasve afganë, zgjerimin e ligjeve të spiunazhit që kufizojnë shprehjen dhe forcimin e goditjeve ndaj shoqërisë civile, gazetarëve, aktivisteve të grave dhe minoriteteve etnike dhe fetare.

Sato u bëri thirrje Iranit të ndalojë menjëherë ekzekutimet, të vendosë një moratorium dhe të lejojë mbikëqyrje ndërkombëtare të burgjeve. “Kjo është një moment vendimtar për Iranin për të rindërtuar besimin me popullin e tij,” tha ajo.

BE: Ekzekutimet Arrijnë një “Rekord të Ri të Lartë”

Gjatë sesionit të Komitetit të Tretë të Asamblesë së Përgjithshme të OKB-së më 30 tetor 2025, delegacioni i BE-së deklaroi se Irani kryen mesatarisht tre deri në katër ekzekutime çdo ditë. BE tha se viti 2025 ka shënuar një numër rekord ekzekutimesh. Ajo dënoi përdorimin e dënimit me vdekje nga regjimi klerikal në të gjitha rastet dhe rrethanat.

Bashkimi Evropian ngriti alarm për shtypjen transnacionale. Ai theksoi se disidentët dhe gazetarët iranianë janë synuar brenda territorit të BE-së. Këta persona janë përballur me mbikëqyrje dhe frikësim.

“BE kërkon lirimin e menjëhershëm dhe pa kushte të të gjithë personave të ndaluar në mënyrë arbitrare,” thuhet në deklaratë. Kjo përfshin shtetasit me dy shtetësi dhe qytetarët e huaj të mbajtur për qëllime politike.

Amnesty International: Të Burgosurit Politikë në Rrezik të Menjëhershëm

Më 29 tetor 2025, Amnesty International kërkoi pezullimin e menjëhershëm të ekzekutimeve. Organizata paralajmëroi se shumë të burgosur, përfshirë Manouchehr Falah, rrezikojnë ekzekutim të menjëhershëm. Ajo theksoi se këta persona janë dënuar pas gjyqeve të padrejta dhe të motivuara politikisht.

“Autoritetet duhet të ndalin të gjitha ekzekutimet dhe të garantojnë rigjyqe të drejta në përputhje me standardet ndërkombëtare,” deklaroi Amnesty.

Komisioni Ndërkombëtar: Krimet e Mundshme Kundër Njerëzimit

Sara Hossain, Kryetare e Misionit të Pavarur Ndërkombëtar të Zbulimit të Fakteve për Iranin, foli në Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së më 31 tetor 2025. Ajo tha se shkalla dhe metodat e ekzekutimeve mund të përbëjnë krime kundër njerëzimit.

Ajo tha se komisioni ka dokumentuar “shkelje sistematike të të drejtës për jetë”. Këto përfshijnë ekzekutime pa njoftuar familjet dhe mohimin e të drejtave të varrimit. Komisioni raportoi edhe varrime sekrete, si rasti i të burgosurit politik kurd Hamid Hosseinnejad Heydranlou. Ai u ekzekutua më 20 prill 2025 dhe vendndodhja e varrit të tij u mbajt e fshehtë.

“Modelet janë të qëllimshme dhe të koordinuara,” tha Hossain. “Të përgjegjshmit — duke përfshirë autoritetet gjyqësore — mund të mbahen përgjegjës individualisht”.

Një Pikë Kthese

Organizatat ndërkombëtare të të drejtave të njeriut theksuan se kjo trajektore nuk është e përkohshme. Ato thanë se situata reflekton një strategji shtetërore të strukturuar. Qëllimi është shtypja e mosmarrëveshjeve dhe pengimi i protestave. Strategjia synon gjithashtu rivendosjen e kontrollit pas viteve të krizave kombëtare dhe rënies ekonomike.

Sato përfundoi se vala aktuale e ekzekutimeve përfaqëson “një politikë të qëllimshme të frikës dhe hakmarrjes”, sesa zbatimin e drejtësisë.

 

Regjimi i Iranit Dënon me Vdekje Zahra Tabarin për Lidhje me PMOI-në; Thirrje për Shpëtimin e të Burgosurve Politikë

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Regjimi iranian ka dënuar me vdekje të burgosuren politike Zahra Tabari në burgun e Rashtit,

Regjimi iranian ka dënuar me vdekje të burgosuren politike Zahra Tabari në burgun e Rashtit,

Irani: Gjyqësori i Regjimit Dënon me Vdekje Zahra Tabarin në Burgun e Rashtit për Bashkëpunim me PMOI-në

Thirrje për Veprim të Menjëhershëm për të Shpëtuar Jetën e Zahra Tabarit dhe të Burgosurve të Tjerë Politikë të Dënuar me Vdekje

Gjyqësori i regjimit ka dënuar me vdekje të burgosuren politike Zahra Tabari, e cila mbahet në burgun Lakan në Rasht, nën akuzën e bashkëpunimit me Organizatën Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK). Vendimi u dha nga i ashtuquajturi gjykatë revolucionare në Rasht, e kryesuar nga xhelati Ahmad Darvish Goftar.
I ashtuquajturi gjyq zgjati vetëm 10 minuta, u zhvillua përmes videokonference, dhe Zahra Tabarit iu mohua e drejta për t’u mbrojtur nga një avokat i zgjedhur prej saj.

Zahra Tabari, e lindur në Babol, u arrestua në prill 2025, kur agjentët e sigurisë bastisën shtëpinë e saj në Rasht. Ajo ishte arrestuar më parë në qershor 2022, duke vuajtur 3 muaj burg në burgun Lakan të Rashtit dhe 15 muaj arrest shtëpiak me byzylyk elektronik.

Rezistenca Iraniane u bën thirrje organeve përkatëse të Kombeve të Bashkuara dhe të gjithë mbrojtësve të të drejtave të njeriut që të ndërmarrin veprime urgjente për të shpëtuar jetën e Zahra Tabarit dhe të burgosurve të tjerë politikë të dënuar me vdekje.

Vlen të kujtohet se regjimi gjakatar i mullahëve ekzekutoi kushërirën e Zahras, anëtaren e PMOI-së Dr. Tabari, në Babol, në vitin 1983.

Sekretariati i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI)
25 Tetor 2025

OKB-ja dhe Zërat Globalë Dënojnë Ekzekutimet e Iranit, Shprehin Solidaritet me 1.500 Të Burgosur në Dënim me Vdekje

Nga
Shahriar Kia
-
OKB-ja dhe organizata globale dënojnë rritjen e ekzekutimeve në Iran me mbi 2.000 nën Pezeshkian.
Mbështetësit e NCRI-së mbajnë një tubim kundër ekzekutimeve në Iran
OKB-ja dhe organizata globale dënojnë rritjen e ekzekutimeve në Iran me mbi 2.000 nën Pezeshkian.
Mbështetësit e NCRI-së mbajnë një tubim kundër ekzekutimeve në Iran
Dënimi Global i Ekzekutimeve dhe Mbështetja për Greva

OKB-ja dhe shumë organizata ndërkombëtare dhe evropiane të të drejtave të njeriut kanë dënuar rritjen e ekzekutimeve në Iran. Ato kanë shprehur mbështetje për 1.500 të burgosur në grevë urie në Burgun Ghezel Hesar, Karaj.

Raporti i Guterres: Preokupim për Të Drejtat e Njeriut

Në raportin e tij më të fundit për Asamblenë e Përgjithshme të OKB-së, Sekretari i Përgjithshëm Antonio Guterres shprehu “preokupim të thellë” për përkeqësimin e situatës së të drejtave të njeriut në Iran. Ai citon një rritje të mprehtë të ekzekutimeve, tortura të përhapura, persekutimin e minoriteteve dhe kufizime të rënda ndaj lirive civile dhe politike. Ai u bëri thirrje diktaturës klerikale të “ndalojë menjëherë ekzekutimet, të lirojë të burgosurit politikë dhe të ndërpresë torturën dhe dënimet mizore.”

Statistikat e NCRI: Mbi 2.000 Ekzekutime nën Pezeshkian

Sipas Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), numri i ekzekutimeve të kryera nën diktaturën klerikale ka arritur mbi 2.000 në katërmbëdhjetë e gjysmë muajt që nga kur Masoud Pezeshkian mori presidencën. Kjo përfshin një seri varje masive në mes të tetorit 2025. Grupet e të drejtave raportojnë se shumë dënime me vdekje u lëshuan pas gjyqeve të shkurtra bazuar në rrëfime të detyruara. Shpesh, familjet ose avokatët nuk u njoftuan.

Vala e Solidaritetit Ndërkombëtar për Greva e Urisë

Greva e urisë e 1.500 të burgosurve në dënim me vdekje në Burgun Ghezel Hesar ka nxitur një valë solidariteti ndërkombëtar. Comité français pour un Iran démocratique (CFID) lëshoi një apel publik me titull “Non à l’exécution – Écoutons la voix des prisonniers d’Iran.” Ai u kërkon OKB-së, Bashkimit Evropian dhe Këshillit të të Drejtave të Njeriut të ndërhyjnë pa vonesë. Thekson se “jetët e 1.500 personave janë në rrezik të vërtetë – çdo orë llogaritet.”

Thirrjet Franceze për Veprim të Menjëhershëm

Nouveaux Droits de l’Homme France, i drejtuar nga Pierre Bercis, gjithashtu i bëri thirrje OKB-së dhe institucioneve evropiane të veprojnë shpejt. Deklaroi: “Ne jemi kolektivisht përgjegjës për fatin e këtyre qenieve njerëzore në dënim me vdekje.” Në Parlamentin Francez, Christine Arrighi, kryetare e komitetit parlamentar për një Iran demokratik, dënoi ekzekutimet si “një armë politike terrori në duart e një regjimi që po afrohet drejt fundit të tij.”

Paralajmërimi Kundër Tragjedive të Reja

Shoqata Iranianësh Mjekë dhe Farmacistë në Itali gjithashtu shprehu mbështetje për të burgosurit grevistë. Paralajmëroi se diktatura klerikale është “duke u afruar drejt fundit të pashmangshëm të saj duke u mbështetur në ekzekutime dhe tortura.” I kërkoi trupave ndërkombëtare të parandalojnë “një tjetër tragjedi si masakra e 1988-s.”

Përgjigjja e Unifikuar Ndërkombëtare

Së bashku, këto deklarata të koordinuara formojnë një përgjigje të unifikuar ndërkombëtare. Ajo kërkon ndërhyrje të menjëhershme për të shpëtuar jetët e të burgosurve të Ghezel Hasarit. Gjithashtu, për të ndaluar fushatën në zgjerim të ekzekutimeve të Iranit.

 

1...141516...726Faqja 15 nga 726