Bota perëndimore çdo dhjetor feston”Ditën Ndërkombëtare të Të Drejtave të Njeriut” me konferenca dhe deklarata të zhurmshme. Por, ndërsa diplomatët rregullojnë kravatat e tyre në Gjenevë apo Nju Jork, në Iran, Regjimi i Mullahëve është i zënë duke bërë atë që di më mirë: të vrasë.
Për diktaturën fetare në Iran, të drejtat e njeriut nuk janë as një shaka e keqe; ato janë një kërcënim ekzistencial. Dhe përgjigja e tyre e zakonshme? Litarët e trekëmbëshave.
Makineria e Vrasjes së Ali Khameneit nuk Njeh Pushim
Le t’i thërrasim gjërat me emrin e tyre. Ali Khamenei** nuk është thjesht një “Lider Suprem”; ai është një xhelat serik me çallmë. Të dhënat nga Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI) tregojnë një realitet të frikshëm që mediat e regjimit përpiqen ta fshehin nën qilim.
Burgjet në Iran, nga Evin-i famëkeq e deri te qelitë sekrete provinciale, janë mbushur plot me të rinj që guxuan të ëndërrojnë për liri. Në javët e fundit, numri i ekzekutimeve në Iran ka shpërthyer. Pse? Sepse regjimi i Mullahëve është i tmerruar.
Ata nuk po varin njerëz sepse janë të fortë; ata po i varin sepse toka po u dridhet nën këmbë. Çdo litar që shtrëngohet rreth qafës së një disidenti është një dëshmi e panikut të Mullahëve përballë një shoqërie që e ka vjellë ideologjinë e tyre mesjetare. Kjo nuk është drejtësi, por gjakderdhje e llogaritur për të mbajtur në këmbë një kufomë politike.
Gratë e Iranit: Makthi më i Madh i Regjimit
Nëse ka diçka që e bën Khamenein të dridhet më shumë se sanksionet, janë gratë e Iranit. Dhe këtu nuk po flasim për viktimat pasive që shpesh portretizohen në mediat e dobëta perëndimore. Po flasim për lideret e vërteta të revolucionit.
Sipas deklaratës së fundit nga Komisioni i Grave i NCRI-së, regjimi ka nisur një fushatë terrori sistematik kundër të burgosurave politike. Pse? Sepse gratë iraniane kanë transformuar sloganin në një thirrje beteje: “Grua, Rezistencë, Liri”. Vini re, nuk thashë atë versionin e zbutur që pëlqen Perëndimi (“Jeta”). Jo. Fjala kyçe këtu është Rezistencë.
Regjimi mizogjin e di mirë: ishin gratë ato që udhëhoqën protestat, dhe janë gratë ato që po mbajnë gjallë frymën e revoltës në çdo qytet. Mullahët përpiqen t’i thyejnë ato me tortura dhe izolim, por gjithçka që kanë arritur është të krijojnë një gjeneratë luaneshash që nuk kanë asgjë për të humbur.
Fantazma e Ashraf 3 dhe Forca e Rezistencës Iraniane
Këtu bëhet interesante. Pse regjimi i Mullahëve shpenzon miliona dollarë për propagandë demonizuese dhe filma të rremë kundër Muxhahedinëve të Popullit (MEK)? Pse janë kaq të fiksuar me Ashraf 3 këtu në Shqipëri?
Përgjigja është e thjeshtë: Alternativa. Regjimi dëshiron që bota të besojë se nuk ka zgjidhje tjetër veç kaosit ose diktaturës. Por prania e një lëvizjeje të organizuar, me një plan të qartë politik (Plani me 10 Pika i Znj. Maryam Rajavi), u prish gjumin.
Njësitë e Rezistencës brenda Iranit nuk janë thjesht protestues të rastësishëm; ata janë një forcë e organizuar që po sfidon aparatin e represionit ditë pas dite. Ata djegin posterat e Khameneit xhelatit, jo për vandalizëm, por për të dërguar një mesazh: “Koha jote mbaroi”. Plani i Znj. Rajavi për një republikë laike, demokratike dhe jo-bërthamore nuk është thjesht një letër; është makthi i çdo fundamentalisti në Teheran. Është fundi i teokracisë dhe fillimi i sovranitetit popullor. Kjo është Rezistenca Iraniane në veprim.
Hipokrizia e Perëndimit dhe Apeli për Veprim
Është për të qeshur (nëse nuk do të ishte tragjike) se si disa qeveri ende flirtojnë me idenë e “negociatave” me këtë regjim. Të shtrëngosh dorën e gjakosur të Raisit, ndërsa ata dërgojnë të rinjtë në trekëmbësh, është bashkëfajësi. Pikë.
Në këtë Ditë të të Drejtave të Njeriut, le të lëmë mënjanë politesën diplomatike. Të bësh thirrje për “përmbajtje” ndaj një regjimi që përdor përdhunimin si armë lufte në burgje është një fyerje për inteligjencën njerëzore.
Ajo që kërkohet tani, siç thekson Rezistenca Iraniane, nuk janë fjalë boshe, por veprime konkrete:
1. Njohja e të drejtës së popullit iranian për t’u mbrojtur dhe për të rrëzuar fashizmin fetar.
2. Vendosja e Gardës Revolucionare (IRGC) në listën e organizatave terroriste (aty ku e ka vendin).
3. Mbyllja e ambasadave të regjimit, të cilat nuk janë gjë tjetër veçse qendra spiunazhi dhe planifikimi për terrorizëm.
Përfundim: Diktatorët Bien, Liria Mbetet
Historia na mëson një gjë: regjimet që varen nga litari i xhelatit për të mbijetuar, tashmë kanë vdekur; ata thjesht nuk janë varrosur ende.
Zëri i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit** dhe jehona e Ashraf 3 janë prova se shpresa është më e fortë se frika. Mullahët mund të kenë burgjet, por Rezistenca ka të ardhmen.
Dhe për ata në Teheran që mendojnë se mund ta shuajnë këtë zjarr me gjak: Ju keni harruar ligjin e parë të fizikës sociale të Iranit. Sa më shumë shtypni, aq më fort do të shpërthejë. Vdekje diktatorit! Rroftë Liria!
