Më 7 dhjetor 2025 – Ditën e Studentit në Iran – një valë e re protestash shpërtheu në të gjithë vendin, ku ankesat ekonomike të thella u bashkuan me kërkesat studentore për liri dhe drejtësi. Nga Teherani në Khuzestan, qytetarë nga të gjitha shtresat – studentë, pensionistë, punëtorë dhe banorë ruralë – ngritën zërin kundër regjimit diktatorial të Iranit. Këto protesta, tregojnë thellimin e krizës ekonomike dhe sociale: inflacioni galopant, papunësia dhe shtypja sistematike po i çojnë njerëzit drejt një thirrjeje të vetme: rrëzimi i regjimit.
Studentët e Universitetit Allameh Tabatabaei në Teheran u mblodhën me parrulla si «Bërtit për të drejtat e tua!» dhe theksuan se lufta e tyre është pasqyrim i luftës së të gjithë shoqërisë për liri. Ata denoncuan pengesat sistematike në arsim – si përjashtimi nga provimet universitare – dhe e akuzuan regjimin për diskriminim arsimor. Në të njëjtën kohë, njësitë e rezistencës zhvilluan aktivitete në 16 qytete, duke shkruar grafite dhe shpërndarë trakte për anulimin e dënimeve me vdekje të të burgosurve politikë si Ehsan Fard dhe Mohammad Javad Vafaei-Sani.
Bashkimi i ankesave ekonomike me protestat sociale
Ndërsa kriza ekonomike thellohet, protestat e shpërndara po kthehen në një rrymë kombëtare. Pensionistët e naftës në Abadan (Khuzestan) brohorisnin «Ky popull kurrë nuk ka parë kaq padrejtësi», duke kundërshtuar pensionet e ulëta dhe pabarazinë. Banorët e Dezful-it kërkuan drejtësi për kursimet e humbura në institucionet financiare të regjimit. Punonjësit e gazit në provincën Kohgiluyeh dhe Boyer-Ahmad denoncuan vitet e neglizhencës së Ministrisë së Naftës.
Në Parsin Jugor, punëtorët e rafinerive 2, 3, 5–12 protestuan masivisht kundër pagave të mjerueshme, kufizimeve të paligjshme të rrogave dhe plaçkitjes së fondit të pensionit. Ata akuzuan regjimin për bashkimin e fondeve të tyre me fondet e falimentuara shtetërore. Infermierët në Zanjan rinisën protestat për pagesa dhe orë shtesë të papaguara. Këto tubime u shtrinë në më shumë se 18 provinca (Golestan, Qazvin, Lorestan etj.), duke paralizuar strukturat qeveritare.
Në qytete si Isfahan dhe Shiraz, protestuesit akuzuan drejtpërdrejt Ali Khamenein për shkatërrimin e vendit. Një grua trimë deklaroi: «Në 7000 vjet histori të Iranit, asnjë regjim nuk ka qenë kaq anti-popullor». Këto zëra – nga margjinalizuarit tek pakicat e shtypura – bashkohen me kriza mjedisore si thatësira dhe dhuna shtetërore, duke krijuar një thirrje të vetme për ndryshim rrënjësor.
Roli i njësive të rezistencës dhe mbështetja ndërkombëtare
Njësitë e rezistencës luajtën rol kyç në organizim. Ata shfaqën foto të liderëve të rezistencës dhe çuan përpara fushatën «Jo ekzekutimeve» me mbështetje të gjerë nga familjet dhe të rinjtë. Në të njëjtën kohë, mbështetësit e NCRI-së jashtë vendit – nga Hamburgu në Gjermani, deri në Sidnei të Australisë dhe Kopenhagen të Danimarkës – organizuan tubime përkujtimore për kryengritjen e Nëntorit 2019 dhe dënimin e ekzekutimeve.
Këto protesta nuk janë vetëm për çështje specifike, por shprehje e dëshpërimit të thellë shoqëror. Inflacioni mbi 40%, papunësia rinore dhe plaçkitja e pasurive kombëtare e kanë çuar regjimin në prag të rrëzimit. këto rryma po drejtohen drejt një kryengritjeje kombëtare, ku populli e sheh regjimin si rrënjë të të gjitha fatkeqësive.
Perspektiva: Nga protesta drejt kryengritjes
Me paralizën e institucioneve dhe krizën politike në krye, protestat kanë hyrë në një fazë të re intensiteti. Protestuesit nuk pranojnë më pretekste si «anti-amerikanizëm» dhe sulmojnë drejtpërdrejt Khamenein. Ky bashkim kërkesash – nga të drejtat e punëtorëve deri te liria e shprehjes – ka potencialin të kthehet në një lëvizje gjithëpërfshirëse.
Pa ndryshim regjimi, cikli i protestave dhe shtypjes do të vazhdojë. Programi me 10 pika i Maryam Rajavit – me fokus te të drejtat e grave, ndarja e fesë nga shteti dhe drejtësia sociale – po fiton mbështetje globale në rritje si alternativë demokratike. Bota duhet të dëgjojë zërin e popullit iranian dhe të mbështesë kalimin paqësor të pushtetit.
Protestat e 7 dhjetorit nuk janë vetëm britma kundër varfërisë dhe shtypjes, por shenjë e vendosmërisë kombëtare për një të ardhme të lirë. Regjimi përballë kësaj vale zemërimi popullor nuk ka rrugë tjetër veçse të tërhiqet.
