Testi i Murit të Berlinit i Charles Michel për Iranin: “Pa zbutje, pa luftë” – dhe pa të ardhme të rrëmbyer

Nga
Shahriar Kia
-
Charles Michel në Berlin: “Pa zbutje, pa luftë” për Iranin. Ai paralajmëron kundër vjedhjes së revolucionit nga djali i Shahut dhe mbështet planin demokratik të rezistencës. Mësoni më shumë për fjalimin e tij te Porta e Brandenburgut më 7 shkurt 2026.

Charles Michel në Berlin: “Pa zbutje, pa luftë” për Iranin. Ai paralajmëron kundër vjedhjes së revolucionit nga djali i Shahut dhe mbështet planin demokratik të rezistencës. Mësoni më shumë për fjalimin e tij te Porta e Brandenburgut më 7 shkurt 2026.Duke folur te Porta e Brandenburgut më 7 shkurt 2026, Charles Michel përdori historinë e plagosur të vetë Berlinit për të përcjellë një mesazh strategjik dhe moral për Iranin. Para dhjetëra mijëra iranianëve dhe mbështetësve të rezistencës demokratike, Michel e paraqiti rënien e Murit të Berlinit si një paralajmërim për diktaturat dhe një mësim për politikëbërësit perëndimorë: tirania shembet, Zbutje dështon dhe heshtja mundëson shtypjen.

Duke refuzuar si ndërhyrjen ushtarake të huaj ashtu edhe akomodimin politik me Teheranin, ai artikuloi një rrugë të tretë — “pa pajtim dhe pa luftë” — e bazuar në të drejtën e popullit iranian për të përcaktuar vetë të ardhmen e tij. Në një nga pasazhet më të mprehta, Michel paralajmëroi kundër një përpjekjeje të re për të “vjedhur” revolucionin e Iranit, duke kritikuar hapur djalin e Shahut për përdorimin e parave, manipulimit digjital dhe rrjeteve sociale për të krijuar legjitimitet artificial, ndërsa mbështeti alternativën demokratike të mishëruar në platformën e rezistencës.

Charles Michel: No appeasement, no war—Iranians must choose their own future- Feb 7, 2026

Muri i Berlinit si Busull Morale

Michel hapi fjalimin duke evokuar Murin e Berlinit, duke e përshkruar atë jo vetëm si “një mur prej betoni dhe çeliku”, por si simbol i “frikës” dhe një ndarjeje të thellë morale e ideologjike. Dikur menduar “për të kontrolluar, për të ngacmuar dhe për të shtypur në heshtje”, rënia e murit tani mbart një mesazh universal: “asnjë mur nuk është i përjetshëm dhe… liria nuk mund të mposhtet përgjithmonë”. Duke e ankoruar fjalimin në transformimin e Berlinit, Michel e paraqiti luftën e Iranit si pjesë të një modeli më të gjerë historik ku shtypja përfundimisht shembet.

Rezistenca Iraniane si Forcë Globale

Duke iu drejtuar iranianëve “në rrugët e Iranit, në Ashraf 3, në Berlin dhe kudo në botë”, Michel i përshkroi ata si “rezistencën e shekullit të 21-të”. Ai theksoi si shkallën ashtu edhe solidaritetin: “Sot jeni kaq shumë këtu në Berlin, dhe jeni miliona në Iran dhe në të gjithë botën”. Me rëndësi vendimtare, ai i siguroi: “Nuk jeni vetëm”. Duke cituar rritjen e ndërgjegjësimit ndërkombëtar, përfshirë veprimet e Bashkimit Evropian, Michel argumentoi se opinioni global po ndryshon dhe se regjimi po izolohet gjithnjë e më shumë.

Dy Diktatura dhe një Revolucion i Vjedhur

Michel gjurmoi traumat moderne të Iranit përmes “dy diktaturave: diktatura e Shahut dhe diktatura e mullahëve”. Ai kujtoi se si revolucioni i 1979-ës, që detyroi Shahun të ikte “në turp”, u “vjedh nga mullahët” dhe u imponua një sistem tjetër autoritar popullit iranian që donte liri. Kjo kornizë historike nënvizoi temën kryesore të fjalimit: populli iranian ka luftuar vazhdimisht për liri, vetëm për të parë aspiratat e tij të kapura nga elitat jokontrollueshme.

Guximi Kundër Shtypjes dhe Frikës

Duke përshkruar Iranin e sotëm, Michel refuzoi narrativën e pashmangshmërisë së regjimit. “Liria nuk është krim. Liria është e drejta juaj”, deklaroi ai, duke lavdëruar protestat kombëtare që kalojnë “gjinë, klasën apo gjeneratën”. Duke njohur koston — burg, torturë, madje vdekje — ai theksoi se “heshtja vetëm ushqen pandëshkueshmërinë e agresorit”. Brutaliteti i regjimit, argumentoi ai, nuk është forcë por dobësi: “Mizoria e tyre është shenjë e dëshpëruar e dobësisë. Ky regjim është më i brishtë dhe i izoluar se kurrë”.

Thyerja e Heshtjes mbi Shantazhin Bërthamor

Michel i atriboi rezistencës së organizuar zbulimin e instalimeve sekrete bërthamore të Iranit në fillim të viteve 2000, duke thënë qartë: “Nëse regjimi i mullahëve nuk posedon armë bërthamore sot, kjo është falë jush”. Ai paralajmëroi se ndjekja e armëve bërthamore dhe raketave balistike synon të krijojë “një licencë për të vrarë dhe një maskë imuniteti”, dhe refuzoi frikësimin dhe diplomacinë e pengjeve, përfshirë abuzimet nga Korpi i Gardës Revolucionare Islamike.

Tre Mësime: Zbutje, Heshtja dhe Lufta

Bërthama strategjike e fjalimit erdhi në tre mësime të qarta. Së pari: ” Zbutje nuk funksionon” dhe ideja se regjimi mund të reformojë veten është “thjesht një iluzion”, së dyti: “heshtja është bashkëfajësi” dhe shantazhi duhet të kundërshtohet, së treti: duke refuzuar si zbutjes ashtu edhe luftën e huaj, Michel argumentoi për një alternativë të rrënjosur në mobilizimin popullor: “Vetëm ju keni të drejtë të zgjidhni të ardhmen dhe kushtetutën tuaj”.

Paralajmërim Kundër një Kapjeje të Re të së Ardhmes së Iranit

Në një nga pasazhet më të drejtpërdrejta, Michel paralajmëroi: “Askush nuk duhet të ketë të drejtë të vjedhë ëndrrat dhe aspiratat tuaja”. Ai akuzoi djalin e Shahut se po përpiqet pikërisht këtë — duke përdorur “burime masive”, “botë të industrisë së inteligjencës artificiale” dhe rrjete sociale “për të krijuar një imazh të rremë mbështetjeje” dhe “për të kapur sërish të ardhmen e popullit iranian”. Kontrasti, tha Michel, është themelor: sundim i imponuar kundrejt zgjedhjeje demokratike.

Një Alternativë Demokratike dhe një Ura përpara

Michel mbështeti hapur vizionin demokratik të rezistencës, duke theksuar Planin Dhjetëpikësh të promovuar nga Maryam Rajavi dhe Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit. Ai e quajti atë “recetën e duhur për të kaluar nga tirania në demokraci” dhe “një urë të fortë nga shtypja në liri”, të bazuar në barazinë gjinore, qeverisjen sekulare, lirinë e shprehjes, drejtësinë e pavarur dhe heqjen e dënimit me vdekje.

Zgjedhja e Dinjitetit Njerëzor dhe një Irani të Lirë

Michel mbylli me një apel universal: “Të gjithë qeniet njerëzore lindin të lira dhe të barabarta”. Historia, argumentoi ai, nuk është fat. Kur “gra dhe burra vizionarë dhe të guximshëm veprojnë bashkë”, ata mund të “ndryshojnë rrjedhën e historisë”. Sfida e tij përfundimtare ishte e thjeshtë dhe morale: “Çfarë është e drejtë dhe e drejtë? Një Iran i lirë është ajo që është e drejtë dhe e drejtë”.

 

Dhjetëra mijëra njerëz protestojnë në Berlin kundër monarkisë dhe teokracisë

Nga
Shkrimtar i stafit
-

Një miting masiv në Berlin në përvjetorin e revolucionit iranian të 1979 refuzon ashpër si monarkinë ashtu edhe teokracinë, BERLIN, 7 shkurt 2026 — Një miting i madh në Berlin shënoi përvjetorin e revolucionit të Iranit të vitit 1979 me një mesazh që refuzon ashpër si monarkinë ashtu edhe sundimin e klerikëve, duke shprehur mbështetje për protestat e vazhdueshme brenda Iranit. Pavarësisht temperaturave të ngrira dhe pengesave në udhëtime, dhjetëra e mijëra njerëz u mblodhën në Portën e Brandenburgut, me pjesëmarrës dhe folës shtesë që u bashkuan në distancë. Përmes fjalimeve, doli një vizion politik i bashkuar: kundërshtimi i të gjitha formave të autoritarizmit, besimi në rezistencën e organizuar brenda Iranit dhe mbështetja për një tranzicion demokratik bazuar në Planin Dhjetë-Pikësh të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI).

Fjalimi i Znj. Maryam Rajavi – Numërimi i Anijes së Rëzimit të Regjimit Ka Filluar

Në fjalimin e saj drejtuar mitingut, Znj. Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e NCRI-së, u tha turmës se “numërimi i anijes” për rëzimin e regjimit kishte filluar dhe theksoi rolin qendror të Njësive të Rezistencës si shtylla kurrizore e organizuar e kryengritjes. Ajo paralajmëroi se sloganet monarkiste si “Rroftë Shahi” janë përpjekje për të devijuar dhe ndarë lëvizjen, duke argumentuar se rikthimi i sundimit të mëparshëm do të mundësonte vetëm represione të mëtejshme.

Duke përsëritur sloganin “Jo Shahit, jo mullahëve”, Rajavi skicoi një udhërrëfyes pas-rëzimit të qendruar në një republikë demokratike, ndarjen e fesë nga shteti, barazinë gjinore dhe një Iran pa armë bërthamore. Ajo propozoi një kuvend kushtetuese për të hartuar një kushtetutë të re brenda muajsh nga ndryshimi i regjimit dhe u bëri thirrje komunitetit ndërkombëtar të mbështesë masa praktike si akses i lirë në internet dhe llogaridhënie për zyrtarët e lartë, duke insistuar se ndryshimi duhet të drejtohet nga vetë iranianët.

Charles Michel Lidh Historinë Demokratike të Berlinit me Luftën e Iranit

Ish-Presidenti i Këshillit Evropian Charles Michel lidhi historinë demokratike të vetë Berlinit me luftën e Iranit, duke i kujtuar turmës se “asnjë mur nuk është i përjetshëm” dhe se liria në fund triumfon. Ai kritikoi dekadat e qetësimit evropian ndaj Teheranit, duke argumentuar se trajtimi i regjimit si të përjetshëm ka dështuar. Në të njëjtën kohë, ai refuzoi ndërhyrjen ushtarake të huaj, duke theksuar se ndryshimi i qëndrueshëm kërkon një alternativë politike të organizuar të aftë për të udhëhequr një tranzicion. Michel përshkroi Planin Dhjetë-Pikësh të NCRI-së si një urë të besueshme nga diktatura në demokraci dhe paralajmëroi kundër rikthimit monarkist si një formë tjetër autoritarizmi që mund të “vjedhë” të ardhmen e lëvizjes.

Mike Pompeo: Kjo Nuk Është Një Kaos Epizodik, Por një Revolucion

Ish-Sekretari i Shtetit i SHBA-së Mike Pompeo e karakterizoi momentin jo si një trazirë epizodike, por si një revolucion. Ai argumentoi se regjimi nuk mund të rëzohet nga jashtë, duke theksuar se mbështetja ndërkombëtare është sekondare ndaj ekzistencës së një organizate të brendshme elastike. Duke treguar drejt Njësive të Rezistencës, Pompeo tha se forca e opozitës qëndron në strukturën dhe qëndrueshmërinë e saj nën represion. Ai prezantoi Planin Dhjetë-Pikësh si një përgjigje konkrete ndaj shqetësimeve për alternativa të mundshme dhe “ditën pas”, duke paralajmëruar se çdo kthim në politikën e burrave të fortë, duke përfshirë monarkinë, do të riprodhonte thjesht diktaturën.

Peter Altmaier: Evropa Duhet të Braktis Shpresat për Reforma të Vetëimponuara të Regjimit Iranian

Peter Altmaier, ish-Ministri gjerman për Ekonomi dhe Energji, u bëri thirrje Evropës të braktiste shpresat se sundimtarët iranianë do të reformojnë veten. Ai vuri në dukje se regjimi ka shteruar çdo pretendim për legjitimitet përmes dhunës kundër kundërshtimeve dhe kërkoi sanksione më të ashpra dhe një pikë të qartë demokratike. Altmaier gjithashtu theksoi rëndësinë e medias së pavarur, duke përshkruar raportimin e vërtetë nga Irani si jetik për ata që përballen me censurën dhe frikësimin, dhe përfundoi me një mesazh këmbënguljeje dhe besimi në fitoren demokratike.

Sabine Leutheusser-Schnarrenberger: Brandenburgu Simbolizon Përgjegjësinë Evropiane për Demokraci

Sabine Leutheusser-Schnarrenberger, ish-Ministrja federale gjermane e Drejtësisë, përshkroi mbledhjen te Porta e Brandenburgut si simbolike të përgjegjësisë së Evropës për të mbajtur parimet demokratike në mënyrë të vazhdueshme. Ajo argumentoi se çdo alternativë e besueshme ndaj sistemit aktual të Iranit duhet të bazohet në institucione dhe liri konkrete, duke përfshirë shprehjen e lirë, mbledhjet e lira, zgjedhjet e lira dhe ndarjen e fesë nga shteti. Duke theksuar se këto të drejta janë çështje jete dhe vdekjeje nën represion, ajo u bëri thirrje qeverive të priorizojnë të drejtat e njeriut duke kërkuar lirimin e të burgosurve politikë, dënuar ekzekutimet dhe krijuar mekanizma llogaridhënieje që arrijnë deri te vendimmarrësit e lartë. Të drejtat e grave, ajo theksoi, janë një masë kyçe e demokracisë.

Jalal Khoshkelam: Regjimi fsheh Represionin me “Errësirën Dixhitale”

Jalal Khoshkelam i Organizatës Khabat të Kurdistanit Iranian theksoi përpjekjet e regjimit për të fshehur represionin përmes mbylljeve të internetit dhe “errësirës digjitale”, duke vënë në dukje se raportet dhe imazhet e morgut tregojnë se mijëra janë vrarë. Ai u bëri thirrje OKB-së, BE-së dhe komunitetit global të dëbojnë diplomatët e regjimit, të mbyllin ambasadat e përdorura për operacione jashtë vendit dhe të parandalojnë të afërmit e zyrtarëve iranianë të jetojnë jashtë me pasuri të vjedhura. Ai kornizoi luftën si kundër si monarkisë ashtu edhe sundimit të klerikëve derisa të arrihet liria dhe drejtësia.

Sasan Khatouni dhe Aktivistët Kurd: Rreziku i Rikrijimit të Diktaturës pa Demontimin e Strukturave Autoritare

Sasan Khatouni i Partisë Demokratike të Kurdistanit Iranian paralajmëroi se zëvendësimi i regjimit pa demontimin e strukturave autoritare rrezikon të riprodhojë diktaturën. Ai theksoi të drejtat e barabarta, pluralizmin dhe përfshirjen politike për kombet e ndryshme të Iranit, duke refuzuar sundimin e qendruar në personalitete. Duke e pasqyruar këtë, aktivistja Naghmeh Rajabi insistoi se qëllimi i Iranit është një republikë demokratike, jo një autoritarizëm i ri-brenduar, dhe mbrojti të drejtën e popullit për të rezistuar represionin.

Hiva Mohammadi: Organizimi Është Shtylla Kurrizore e Rezistencës së Rinisë

Folëse e të rinjve Hiva Mohammadi theksoi organizimin si shtyllën kurrizore të rezistencës, duke portretizuar Njësitë e Rezistencës si një forcë të disiplinuar, të drejtuar nga të rinjtë, që transformon frikën dhe pikëllimin në veprim të koordinuar, me një destinacion të qartë demokratik.

 

Mitingu i Berlinit Refuzon Monarkinë dhe Teokracinë, Express: Mbi 100,000 të Pranishëm

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Një miting masiv në Berlin në përvjetorin e revolucionit iranian të 1979 refuzon ashpër si monarkinë ashtu edhe teokracinë, duke shprehur mbështetje për protestat e vazhdueshme brenda Iranit dhe duke promovuar një tranzicion demokratik me mbi 100,000 pjesëmarrës.

Një miting masiv në Berlin në përvjetorin e revolucionit iranian të 1979 refuzon ashpër si monarkinë ashtu edhe teokracinë, duke shprehur mbështetje për protestat e vazhdueshme brenda Iranit dhe duke promovuar një tranzicion demokratik me mbi 100,000 pjesëmarrës.BERLIN, 7 shkurt 2026 — Një miting i madh në Berlin shënoi përvjetorin e revolucionit të Iranit të vitit 1979 me një mesazh që refuzon ashpër si monarkinë ashtu edhe sundimin e klerikëve, duke shprehur mbështetje për protestat e vazhdueshme brenda Iranit. Pavarësisht temperaturave të ngrira dhe pengesave në udhëtime, Express raportoi se më shumë se 100,000 njerëz u mblodhën te Porta e Brandenburgut, me pjesëmarrës dhe folës shtesë që u bashkuan në distancë. Përmes fjalimeve, doli një vizion politik i bashkuar: kundërshtimi i të gjitha formave të autoritarizmit, besimi në rezistencën e organizuar brenda Iranit dhe mbështetja për një tranzicion demokratik bazuar në Planin Dhjetë-Pikësh të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI).

Fjalimi i Znj. Maryam Rajavi – Numërimi i Anijes së Rëzimit të Regjimit Ka Filluar

Në fjalimin e saj drejtuar mitingut, Znj. Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e NCRI-së, u tha turmës se “numërimi i anijes” për rëzimin e regjimit kishte filluar dhe theksoi rolin qendror të Njësive të Rezistencës si shtylla kurrizore e organizuar e kryengritjes. Ajo paralajmëroi se sloganet monarkiste si “Rroftë Shahi” janë përpjekje për të devijuar dhe ndarë lëvizjen, duke argumentuar se rikthimi i sundimit të mëparshëm do të mundësonte vetëm represione të mëtejshme.

Duke përsëritur sloganin “Jo Shahit, jo mullahëve”, Rajavi skicoi një udhërrëfyes pas-rëzimit të qendruar në një republikë demokratike, ndarjen e fesë nga shteti, barazinë gjinore dhe një Iran pa armë bërthamore. Ajo propozoi një kuvend kushtetuese për të hartuar një kushtetutë të re brenda muajsh nga ndryshimi i regjimit dhe u bëri thirrje komunitetit ndërkombëtar të mbështesë masa praktike si akses i lirë në internet dhe llogaridhënie për zyrtarët e lartë, duke insistuar se ndryshimi duhet të drejtohet nga vetë iranianët.

Charles Michel Lidh Historinë Demokratike të Berlinit me Luftën e Iranit

Ish-Presidenti i Këshillit Evropian Charles Michel lidhi historinë demokratike të vetë Berlinit me luftën e Iranit, duke i kujtuar turmës se “asnjë mur nuk është i përjetshëm” dhe se liria në fund triumfon. Ai kritikoi dekadat e qetësimit evropian ndaj Teheranit, duke argumentuar se trajtimi i regjimit si të përjetshëm ka dështuar. Në të njëjtën kohë, ai refuzoi ndërhyrjen ushtarake të huaj, duke theksuar se ndryshimi i qëndrueshëm kërkon një alternativë politike të organizuar të aftë për të udhëhequr një tranzicion. Michel përshkroi Planin Dhjetë-Pikësh të NCRI-së si një urë të besueshme nga diktatura në demokraci dhe paralajmëroi kundër rikthimit monarkist si një formë tjetër autoritarizmi që mund të “vjedhë” të ardhmen e lëvizjes.

Mike Pompeo: Kjo Nuk Është Një Kaos Epizodik, Por një Revolucion

Ish-Sekretari i Shtetit i SHBA-së Mike Pompeo e karakterizoi momentin jo si një trazirë epizodike, por si një revolucion. Ai argumentoi se regjimi nuk mund të rëzohet nga jashtë, duke theksuar se mbështetja ndërkombëtare është sekondare ndaj ekzistencës së një organizate të brendshme elastike. Duke treguar drejt Njësive të Rezistencës, Pompeo tha se forca e opozitës qëndron në strukturën dhe qëndrueshmërinë e saj nën represion. Ai prezantoi Planin Dhjetë-Pikësh si një përgjigje konkrete ndaj shqetësimeve për alternativa të mundshme dhe “ditën pas”, duke paralajmëruar se çdo kthim në politikën e burrave të fortë, duke përfshirë monarkinë, do të riprodhonte thjesht diktaturën.

Peter Altmaier: Evropa Duhet të Braktis Shpresat për Reforma të Vetëimponuara të Regjimit Iranian

Peter Altmaier, ish-Ministri gjerman për Ekonomi dhe Energji, u bëri thirrje Evropës të braktiste shpresat se sundimtarët iranianë do të reformojnë veten. Ai vuri në dukje se regjimi ka shteruar çdo pretendim për legjitimitet përmes dhunës kundër kundërshtimeve dhe kërkoi sanksione më të ashpra dhe një pikë të qartë demokratike. Altmaier gjithashtu theksoi rëndësinë e medias së pavarur, duke përshkruar raportimin e vërtetë nga Irani si jetik për ata që përballen me censurën dhe frikësimin, dhe përfundoi me një mesazh këmbënguljeje dhe besimi në fitoren demokratike.

Sabine Leutheusser-Schnarrenberger: Brandenburgu Simbolizon Përgjegjësinë Evropiane për Demokraci

Sabine Leutheusser-Schnarrenberger, ish-Ministrja federale gjermane e Drejtësisë, përshkroi mbledhjen te Porta e Brandenburgut si simbolike të përgjegjësisë së Evropës për të mbajtur parimet demokratike në mënyrë të vazhdueshme. Ajo argumentoi se çdo alternativë e besueshme ndaj sistemit aktual të Iranit duhet të bazohet në institucione dhe liri konkrete, duke përfshirë shprehjen e lirë, mbledhjet e lira, zgjedhjet e lira dhe ndarjen e fesë nga shteti. Duke theksuar se këto të drejta janë çështje jete dhe vdekjeje nën represion, ajo u bëri thirrje qeverive të priorizojnë të drejtat e njeriut duke kërkuar lirimin e të burgosurve politikë, dënuar ekzekutimet dhe krijuar mekanizma llogaridhënieje që arrijnë deri te vendimmarrësit e lartë. Të drejtat e grave, ajo theksoi, janë një masë kyçe e demokracisë.

Jalal Khoshkelam: Regjimi fsheh Represionin me “Errësirën Dixhitale”

Jalal Khoshkelam i Organizatës Khabat të Kurdistanit Iranian theksoi përpjekjet e regjimit për të fshehur represionin përmes mbylljeve të internetit dhe “errësirës digjitale”, duke vënë në dukje se raportet dhe imazhet e morgut tregojnë se mijëra janë vrarë. Ai u bëri thirrje OKB-së, BE-së dhe komunitetit global të dëbojnë diplomatët e regjimit, të mbyllin ambasadat e përdorura për operacione jashtë vendit dhe të parandalojnë të afërmit e zyrtarëve iranianë të jetojnë jashtë me pasuri të vjedhura. Ai kornizoi luftën si kundër si monarkisë ashtu edhe sundimit të klerikëve derisa të arrihet liria dhe drejtësia.

Sasan Khatouni dhe Aktivistët Kurd: Rreziku i Rikrijimit të Diktaturës pa Demontimin e Strukturave Autoritare

Sasan Khatouni i Partisë Demokratike të Kurdistanit Iranian paralajmëroi se zëvendësimi i regjimit pa demontimin e strukturave autoritare rrezikon të riprodhojë diktaturën. Ai theksoi të drejtat e barabarta, pluralizmin dhe përfshirjen politike për kombet e ndryshme të Iranit, duke refuzuar sundimin e qendruar në personalitete. Duke e pasqyruar këtë, aktivistja Naghmeh Rajabi insistoi se qëllimi i Iranit është një republikë demokratike, jo një autoritarizëm i ri-brenduar, dhe mbrojti të drejtën e popullit për të rezistuar represionin.

Hiva Mohammadi: Organizimi Është Shtylla Kurrizore e Rezistencës së Rinisë

Folëse e të rinjve Hiva Mohammadi theksoi organizimin si shtyllën kurrizore të rezistencës, duke portretizuar Njësitë e Rezistencës si një forcë të disiplinuar, të drejtuar nga të rinjtë, që transformon frikën dhe pikëllimin në veprim të koordinuar, me një destinacion të qartë demokratik.

 

Laureatët e Nobelit Dënojnë Shkeljet në Iran: 114 Nënshkrues Kërkojnë Veprim Kundër Vrasjeve dhe Ekzekutimeve

Nga
Shahriar Kia
-
114 laureatë të Nobelit dënojnë vrasjet e demonstruesve dhe rritjen e ekzekutimeve në Iran (mbi 2200 në 2025),

114 laureatë të Nobelit dënojnë vrasjet e demonstruesve dhe rritjen e ekzekutimeve në Iran (mbi 2200 në 2025), Një grup prej 114 laureatësh të Çmimit Nobel lëshoi një deklaratë duke dënuar shkeljet “shokuese” të të drejtave të njeriut në Iran, duke përfshirë vrasjet e demonstruesve dhe rritjen e ekzekutimeve, dhe u bëri thirrje udhëheqësve botërorë të ndërmarrin “hapa praktikë” për të mbështetur thirrjet për ndryshim politik. Ata përmendën veprimet ndërkufitare të Teheranit si faktor që ushqen dhunën jashtë vendit.

Nënshkruesit thanë se forcat e sigurisë hapën zjarr ndaj protestuesve që kanë demonstruar që nga fundi i dhjetorit kundër shtypjes, korrupsionit dhe inflacionit. Ata deklaruan se përdorimi i forcës vdekjeprurëse u urdhërua nga Udhëheqësi Suprem i regjimit iranian dhe cituan “raporte të besueshme të të drejtave të njeriut” që pretendojnë se mijëra u vranë. Deklarata gjithashtu akuzoi autoritetet se sulmuan spitale për të qëlluar ose arrestuar protestuesit e plagosur dhe për t’i transferuar të paraburgosurit në kushte “të tmerrshme” paraburgimi.

Laureatët thanë se protestuesit kërkojnë liri dhe refuzojnë diktaturën “qoftë monarkike apo fetare”, duke kërkuar në vend të saj një republikë demokratike, pluraliste dhe pa korrupsion. Duke cituar statistika zyrtare, deklarata tha se Irani ekzekutoi më shumë se 2,200 njerëz në 2025, duke përfshirë 403 vetëm në dhjetor.

Grupi mirëpriti dënimet nga Sekretari i Përgjithshëm i Kombeve të Bashkuara dhe figura të tjera dhe bëri thirrje për presion dhe mbështetje për kryengritjen. Ndër nënshkruesit e listuar janë Presidenti Jose Ramos-Horta, ish-presidenti polak Lech Walesa dhe ekonomisti Daron Acemoglu.

Deklarata nga Laureatët e Nobelit për Shkeljet e të Drejtave të Njeriut në Iran Janar 2026

Ne, laureatët e Nobelit, shprehim shqetësimin tonë të thellë dhe të pikëlluar për shkeljet e rënda dhe shokuese të të drejtave të qytetarëve iranianë dhe masakrat e tyre nga regjimi diktatorial në Iran. Sjellja e regjimit, si në shtypjen e pamëshirshme të popullit iranian ashtu edhe në veprimet e tij ndërkufitare që ushqejnë dhunën në të gjithë botën, ka ngritur shqetësime serioze për ndërgjegjen e të gjithë popujve të qytetëruar.

Ne dënojmë veçanërisht fuqishëm përdorimin e armëve vdekjeprurëse dhe hapjen e zjarrit ndaj demonstruesve iranianë, të urdhëruar nga Udhëheqësi Suprem i regjimit. Demonstruesit kanë dalë në rrugë që nga fundi i dhjetorit për të protestuar kundër shtypjes, korrupsionit strukturor, plaçkitjes sistematike dhe inflacionit të egër. Raportet e besueshme të të drejtave të njeriut tregojnë se mijëra qytetarë të pafajshëm kanë humbur jetën nga forcat e sigurisë, dhe agjentët e regjimit kanë sulmuar madje spitalet dhe kanë qëlluar të plagosurit ose i kanë arrestuar dhe i kanë transferuar në qendra paraburgimi me kushte të tmerrshme.

Demonstruesit, duke thirrur për liri, refuzojnë çdo diktaturë, qoftë monarkike apo fetare, dhe kërkojnë një republikë demokratike, pluraliste dhe pa korrupsion. Për të parandaluar këtë kryengritje, regjimi iranian ka ekzekutuar më shumë se 2,200 njerëz vetëm në 2025, sipas statistikave zyrtare. Numri i ekzekutimeve të regjistruara vetëm në dhjetor 2025 arriti në një shifër shokuese dhe të paprecedentë prej 403. Pavarësisht shtypjes kaq brutale dhe të paturpshme, regjimi nuk ka mundur të parandalojë kryengritjen e popullit iranian të dashur për liri dhe të guximshëm. Ata meritojnë mbështetjen e fortë dhe të palëkundur të botës së lirë.

Ne, laureatët e Çmimit Nobel, mirëpresim qëndrimin e Sekretarit të Përgjithshëm të OKB-së dhe udhëheqësve të tjerë botërorë në dënimin e shtypjes dhe vrasjes së demonstruesve në Iran, dhe u bëjmë thirrje atyre të mbështesin dhe të ndërmarrin hapa praktikë për të mbështetur kryengritjen e popullit iranian për ndryshim, liri dhe drejtësi sociale, duke ndihmuar kështu Iranin të bashkohet me komunitetin e kombeve demokratike.

Iran: Përndjekje sistematike ndaj mjekëve dhe personelit mjekësor pas protestave të janarit 2026

Nga
Shahriar Kia
-
Regjimi iranian ka shtypur sistematikisht mjekët pas protestave të janarit 2026, duke kthyer spitalet në mjete represioni. Raporte tregojnë arrestime, sulme dhe shkelje të të drejtave të njeriut. Lexo detajet e plota.

Regjimi iranian ka shtypur sistematikisht mjekët pas protestave të janarit 2026, duke kthyer spitalet në mjete represioni. Raporte tregojnë arrestime, sulme dhe shkelje të të drejtave të njeriut. Lexo detajet e plota.Në pasojat e protestave kombëtare të janarit 2026 në Iran, regjimi klerikal shndërroi spitalet në instrumente të shtypjes dhe vrasjes: duke ndërprerë me dashje ventilatorët, duke bllokuar trajtimin mjekësor për të plagosurit, duke rrëmbyer pacientët nga shtretërit e spitalit dhe madje nga sallonet e operacioneve, duke qëlluar me armë në stil ekzekutimi në protestuesit e plagosur, dhe duke kryer shtypje sistematike ndaj mjekëve dhe stafit mjekësor që përpiqeshin të shpëtonin jetë, akte që përbëjnë krime kundër njerëzimit dhe shkelje flagrantë të të gjitha standardeve etike dhe ligjore.

Sulmet në spitale

Numër i madh raportesh nga qytete në të gjithë Iranin tregojnë se forcat e sigurisë së regjimit, gjatë protestave dhe pas zhdukjes së dukshme të tyre, kanë kryer sulme të përsëritura në spitale. Gjatë këtyre sulmeve, mjekët dhe infermierët që kishin trajtuar protestuesit e plagosur janë kërcënuar, intervistuar ose arrestuar, veprime që përbëjnë një shkelje të qartë të parimeve themelore të etikës mjekësore dhe standardeve ndërkombëtare të të drejtave të njeriut.

Sulmet në shtëpi

Në të njëjtën kohë, forcat ushtarake dhe agjentët në civil kanë kryer sulme sistematike në shtëpitë e mjekëve dhe infermierëve. Këto operacione shpesh kanë përfshirë mbajtje të shkurtër ose të gjata, konfiskim të pasurive personale dhe krijimin e qëllimshëm të një atmosfere frike dhe intimidimi për familjet e tyre.

Monitorimi me CCTV

Një nga aspektet më alarmante të kësaj shtypje është monitorimi i intensifikuar dhe kontrolli i sistemeve CCTV të spitaleve.

Sipas burimeve të informuara, kjo masë synon identifikimin e stafit mjekësor që ka ofruar trajtim për individë të lënduar gjatë protestave.

Gazeta e Afërt me Shtetin Pranon Arrestimin e Mjekëve

Në një raport datë 2 shkurt 2026, gazeta e afërt me shtetin Shargh ka pranuar arrestimin dhe gjendjen e panjohur të të paktën 25 anëtarëve të stafit mjekësor, duke përfshirë mjekë dhe infermierë. Ndër emrat e publikuar nga Shargh, të paktën shtatë mjeke femra janë identifikuar. Detajet biografike të dhëna më poshtë janë përpiluara nga burime rrjete sociale dhe nuk i atribuhen Shargh-it.

Iran: Systematic Crackdown on Doctors and Medical Personnel
Dr. Parisa Porkar dhe bashkëshorti i saj, Dr. Masoud Ebadi-Fard Azari

Iran: Përndjekje sistematike ndaj mjekëve dhe personelit mjekësor

Dr. Parisa Porkar dhe burri i saj, Dr. Masoud Ebadi-Fard Azari Parisa Porkar, një oftalmologe, u arrestua në Qazvin së bashku me burrin e saj, Dr. Masoud Ebadi-Fard Azari, për trajtimin e protestuesve të plagosur. Vendndodhja dhe gjendja e tyre mbeten të panjohura. Golnar Naraghi, një specialistë e mjekësisë emergjente në Spitalin Hasheminejad, u arrestua më 8 janar dhe është mbajtur në Burgun Qarchak që nga 29 janari. Fatemeh Afshari (Tehran).

Dr. Ghazal Omidi u arrestua në Abdanan, në provincën kufitare perëndimore të Ilamit, për ofrimin e ndihmës mjekësore për protestuesit. Nuk ka informacione të disponueshme lidhur me gjendjen e saj aktuale.

Dr. Fariba Hosseini, një dentiste 37-vjeçare, u arrestua më 2 janar pasi forcat e sigurisë raiden shtëpinë e saj në Shiraz për shkak të pjesëmarrjes së saj në protesta. Vendndodhja e saj mbetet e panjohur. Dr. Hosseini më parë ishte mbajtur në paraburgim për shkrimin e sloganeve të protestës dhe pjesëmarrjen në demonstrata.

Dr. Ameneh Soleimani, një mjeke dhe drejtoreshë e një klinike dermatologjie dhe flokësh në Ardabil, u arrestua nga forcat e sigurisë për pranimin dhe trajtimin e protestuesve të plagosur në qytet. Gjendja e saj aktuale është e panjohur.

Dr. Shamsi Abbasalizadeh, një specialistë në obstetrikë dhe gjinekologji dhe anëtare e fakultetit në Universitetin e Shkencave Mjekësore të Tabrizit, u arrestua gjatë protestave pasi u rrah rëndë nga forcat e sigurisë. Ajo u raportua se u lirua javën e kaluar, sipas mediave sociale.

Siç u theksua më lart, statusi ligjor dhe vendi i paraburgimit i shumë prej këtyre individëve mbeten të paqartë, ndërsa familjet e tyre janë nënshtruar ndaj presionit dhe kërcënimeve.

Personeli mjekësor i vrarë

Përveç atyre të emërtuarve, disa infermierë dhe punonjës mjekësorë janë ndër ata që u vranë gjatë protestave në të gjithë vendin në janar 2026. Këta përfshijnë Samin Rostami, një infermiere dhe nënë e dy fëmijëve, dhe Parvin Azizin, emrat e të cilëve shfaqen në listën e përpiluar nga Komiteti i Grave të NCRI.

Fushatë më e gjerë shtypjeje

Përndjekja e personelit mjekësor pas protestave të janarit 2026 është pjesë e një fushate më të gjerë, të vazhdueshme shtypjeje kundër protestuesve në të gjithë Iranin, njëra që vazhdon pa pushim përmes bastisjeve në shtëpi dhe vende pune. Qëllimi i kësaj vale përndjekjeje është të ngjallë frikë në të gjithë shoqërinë dhe të parandalojë një shpërthim të zemërimit publik pasi mijëra iranianë humbën jetën në shtypjen e gjakosur dhe vrasjen masive të protestuesve në të gjithë vendin.

Deputetët britanikë kërkojnë proskrimin e shpejtë të IRGC-së ndërsa Commons debaton shtypjen në Iran

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Deputetë britanikë nga të gjitha partitë kërkuan veprim urgjent për të shpallur IRGC-në organizatë terroriste gjatë debatit në Commons më 3 shkurt 2026, mes raporteve për vrasje masive, arrestime dhe errësirë interneti në Iran. Qeveria premton ligj por pa afat të shpejtë.

Deputetë britanikë nga të gjitha partitë kërkuan veprim urgjent për të shpallur IRGC-në organizatë terroriste gjatë debatit në Commons më 3 shkurt 2026, mes raporteve për vrasje masive, arrestime dhe errësirë interneti në Iran. Qeveria premton ligj por pa afat të shpejtë.Një konfrontim i ashpër ndërpartiak shpërtheu në Dhomën e Komuneve më 3 shkurt 2026, ndërsa deputetët shtynë qeverinë të kalojë nga dënimi dhe sanksionet në veprim emergjent kundër Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike (IRGC), mes raporteve në rritje për vrasje masive, arrestime masive dhe errësirë interneti brenda Iranit.

Konfrontimi i ashpër ndërpartiak në Dhomën e Komuneve

Dy ndërhyrjet më serioze erdhën nga Bob Blackman dhe Jim Shannon, të cilët e kornizuan dhunën e regjimit si sistemike dhe IRGC-në si motorin qendror të represionit.

Deklaratat e forta nga Bob Blackman dhe Jim Shannon

Blackman tha se “IRGC dhe policia e ashtuquajtur morale kanë vrarë 30,000 njerëz në rrugët e Iranit”, duke shtuar se forcat “ndjekën të plagosurit deri në shtëpitë ose spitalet e tyre dhe i vranë”. Ai përmendi debatin e gjatë për një ndalim të plotë të Gardës dhe u bëri thirrje qeverisë të përshpejtojë legjislacionin, duke vënë në dukje se deputetët kishin shkruar ndërpartiak për të ofruar mbështetje për ta kaluar shpejt.

Shannon e quajti situatën “jashtëzakonisht të rëndë”, duke cituar vlerësime se “rreth 6,500 njerëz janë vrarë me plumb në kokë… dhe mijëra janë plagosur”, me “rreth 60,000 njerëz… të burgosur”. Ai kërkoi presion për lirimin e të burgosurve politikë dhe insistoi në të drejtat bazë si “e drejta për gjyq të drejtë, qasje në avokat dhe qasje për familjet”.

Problemi qendror: Errësira e internetit si pjesë e represionit masiv

Sesioni u kthye vazhdimisht te një problem qendror: errësira e Iranit nuk është rastësore — është pjesë e mekanizmave të represionit masiv, duke shkëputur familjet nga informacioni, duke penguar dokumentimin dhe duke turbulluar gjurmën e provave nga e cila do të varen ndjekjet e ardhshme penale.

Përgjigjja e qeverisë nga ministri Hamish Falconer

Duke u përgjigjur në emër të qeverisë, ministri i Jashtëm Hamish Falconer tha se Britania e ka dënuar mbylljen dhe “nuk do të ndalojë” kërkesat që Irani të mbrojë “liritë themelore, përfshirë qasjen në informacion dhe komunikim”.

Sanksionet dhe hapat e rinj kundër ndikimit iranian

Falconer dënoi atë që e përshkroi si “sulme të tmerrshme ndaj protestuesve” dhe tha se dhuna dhe brutaliteti janë bërë më të qartë, duke theksuar se errësira e internetit e bën “të pamundur… arritjen e një shifre të besueshme” për vdekjet dhe arrestimet.

Falconer tha se qeveria ka “futur 550 sanksione” dhe tregoi hapa të rinj për ta bërë më të vështirë që dikush në Mbretërinë e Bashkuar të veprojë në emër të Teheranit, duke vendosur Iranin në “niveli më të lartë” të Skemës së Regjistrimit të Ndikimit të Huaj, duke krijuar kërkesa shtesë raportimi dhe opsione zbatimi për policinë dhe shërbimet e sigurisë.

Kërkesa për proskrimin e plotë të IRGC-së: urgjencë por vonesë

Për kërkesën qendrore — proskrimin e plotë të IRGC-së — Falconer u përpoq të mbante dy linja njëkohësisht: urgjencën, por vonesën. Ai u tha deputetëve se dëshiron që legjislacioni të “miratohet sa më shpejt të jetë e mundur”, duke e quajtur prioritet “urgjent”, ndërsa paralajmëroi vazhdimisht se nuk do të “shkojë përpara” orarit parlamentar dhe duke theksuar se procesi i nevojshëm duhet të jetë “analog me shtetin”, duke reflektuar kuadrin e rishikimit Hall.

Deputetët kërkojnë veprim sistemik kundër shtetit represiv

Deputetë të tjerë shtynë qeverinë të trajtojë shtypjen jo si çështje e disa zyrtarëve, por si makineri shtetërore. Danny Beales argumentoi se abuzimet “janë sistemike; janë veprime në të gjithë shtetin”, duke shtyrë përsëri për veprim të plotë kundër IRGC-së dhe për shpejtësi të krahasueshme me legjislacionin tjetër emergjent të kaluar nga Parlamenti.

Sulmi më i gjerë ndaj kapaciteteve represive të regjimit

Opozita kërkoi gjithashtu një goditje më të gjerë ndaj kapaciteteve të regjimit për të shtypur. Priti Patel i quajti pretendimet për viktima “si në luftë” dhe pyeti se çfarë po bën qeveria për të “neutralizuar mjetet e represionit të regjimit”, përfshirë kanalet e shmangies së sanksioneve si shitjet e naftës dhe përdorimi i kriptovalutave. Ajo kërkoi masa të shpejta kundër IRGC-së, duke thënë: “Nuk mund të presim”.

Kërcënimi i regjimit përtej kufijve të Iranit

Debati u kthye vazhdimisht te arritja e regjimit përtej kufijve të Iranit. Emily Thornberry përmendi një paralajmërim se oreksi i regjimit për tentativa vrasjesh në Mbretërinë e Bashkuar është rritur dhe pyeti se çfarë po bëhet për të mbrojtur disidentët dhe gazetarët. Falconer u përgjigj se i kishte thënë ambasadorit iranian se çdo dhunë e lidhur me Iranin “në rrugët e Mbretërisë së Bashkuar… do të trajtohet në termat më seriozë”, dhe se mesazhi i Britanisë ka qenë i qartë.

Akuzat morale dhe krahasimet me Nuremberg

Sir Julian Lewis dha akuzën morale — duke krahasuar qartë IRGC-në me organizata të trajtuara më vonë si kriminale në Nuremberg, dhe duke sfiduar ministrat pse Mbretëria e Bashkuar ende heziton. Mesazhi i tij nuk ishte i butë: “Për hir të Zotit, vazhdoni dhe zbatoni gjetjet dhe rekomandimet e Jonathan Hall”.

Dëshmitë tronditëse nga një përbërës britaniko-iranian

Detaji më tronditës erdhi nga James Frith, i cili transmetoi dëshmi nga një përbërës britaniko-iranian: një grua e arrestuar në mënyrë të përsëritur për fushata për të drejtat e grave dhe fëmijëve, “e përdhunuar dhe e torturuar në paraburgim”, dhe pastaj e shkëputur nga familja mes errësirës. Ai raportoi se të afërmit përshkruanin njerëz të shtënë në rrugë dhe “trupat që mbaheshin nëse familjet nuk paguanin shuma të mëdha — shuma bazuar në sasinë e plumbave” të përdorur për të vrarë. Është pikërisht ky lloj akuzash që e kthen “shtypjen” në një sistem terrori dhe nxjerrjeje — dhe pse deputetët shtynë ministrat për ruajtjen e provave dhe mekanizmat e përgjegjësisë.

Kërkesa për përgjegjësi ligjore dhe hapa konkrete

Zëdhënësi liberal-demokrat James MacCleary e vendosi argumentin e përgjegjësisë në termat më të mprehtë ligjorë, duke thënë se udhëheqësit e regjimit kanë kryer “krime kundër njerëzimit në shkallë katastrofike”. Ai u bëri thirrje hapave konkretë që shkojnë përtej deklaratave — emërime më të larta, mbledhje provash, rrugë në OKB dhe një pistë në Gjykatën Ndërkombëtare Penale — krahas proskrimit të IRGC-së.

 

Të paktën 72 ekzekutime në Iran nga 28 janari deri më 3 shkurt

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Të paktën 72 të burgosur u varën në Iran nga 28 janari deri më 3 shkurt 2026, sipas NCRI-së. Janari 2026 regjistroi 341 ekzekutime, duke tejkaluar 300 për muajin e katërt radhazi. Raport mbi shtypjen e regjimit iranian.

Të paktën 72 të burgosur u varën në Iran nga 28 janari deri më 3 shkurt 2026, sipas NCRI-së. Janari 2026 regjistroi 341 ekzekutime, duke tejkaluar 300 për muajin e katërt radhazi. Raport mbi shtypjen e regjimit iranian.Të paktën 341 ekzekutime të regjistruara në janar 2026; Numri i ekzekutimeve tejkalon 300 për muajin e katërt radhazi

Sipas raporteve të marra deri në mëngjesin e së mërkurës, 4 shkurt, autoritetet e regjimit iranian varën të paktën 72 të burgosur midis së mërkurës, 28 janar, dhe të martës, 3 shkurt.

Të martën, 3 shkurt, u varën 15 të burgosur: Khalil Hemmati në Shiraz, Pouya Lashani në Sabzevar, Moradbeyg Haghighat në Birjand, një i burgosur në Bam, Eshagh Miri në Jiroft, Kourosh Nayeri në Yazd, Majid Sohrabi në Malayer, Hirman Sadri në Mahabad, Ali Haghighat-Doust në Lahijan, Tahmaseb Mehrjou në Khaf, Afshin Maleki në Ilam, Hedayat Mirzaei në Borazjan, Bahram Bani-Asad në Ahvaz, Ayoub Lashkari në Rasht dhe Saeed Rouhani në Sirjan.

Të hënën, 2 shkurt, u varën 10 të burgosur: Arman Koushki në Nowshahr, Sattar Khalvand në Isfahan, Sharif Mardanpour në Kerman, Sohrab Rafati në Saveh, Yashar Rezaei në Kashan, Mehdi Poushahbaz në Zanjan, Mohammad Jame’ Shorani në Dorud, Arian Shookhi në Qaemshahr, Bagher Mohebbi në Neyshabur dhe Hossein Najjar në Gorgan.

Të dielën, 1 shkurt, makina vrasëse e Khameneit mori 11 viktima: Mostafa Minavand në Semnan, Hekmat Daryaei në Bandar Abbas, Peyman Shiri në Tabriz, Sajjad Dousti në Nowshahr, Amin Nasiri në Sanandaj, Mohammad Ali Moridan në Borujerd, Fardin Kalami në Qom, Behrouz Hazrati në Ardabil, Nasser Hosseini në Qazvin, Manouchehr Mehrabi në Nain dhe Shahriar Farahani në Arak.

Të shtunën, 31 janar, 11 të burgosur u dërguan në varje: Samad Bahrami në Yasuj, Hossein Dolatshahi në Nahavand, Hadi Lashani në Iranshahr, Mokhtar Nouri në Zahedan, Delavar Ashraf-Abadi në Hamedan, Jahan Azadbakht në Dezful, Mohammad Javad Namdari në Kermanshah, Shahab Boroujerdi në Aligudarz, Kiarash Zakipour në Karaj, Hatam Shamshiri dhe Ahmad Reza Darikvand në Khorramabad.

Të enjten, 29 janar, u varën nëntë të burgosur: Ardeshir Molaei në Kerman, Yaser Babakouhi në Taybad, Golmorad Aghaei në Gonabad, Nosrat Asadi në Bojnurd, Hamed Cheraghi në Mahshahr, Touraj Nourafkan në Sari, Younes Salami në Ferdows, Houshang Khalesi në Behbahan dhe Soran Ahmadi në Bukan.

Të mërkurën, 28 janar, 16 të burgosur u dërguan në varje. Dy prej këtyre viktimave ishin Amir Rouhi në Kerman dhe Amir Hossein Tavakoli Zanyani në Shahr-e Kord. Emrat e 14 viktimave të tjera u përfshinë në një deklaratë të mëparshme.

Numri i ekzekutimeve të regjistruara në janar 2026 tejkaloi 300 për muajin e katërt radhazi, duke arritur në 341. Ekzekutimet e regjistruara në tetor, nëntor dhe dhjetor 2025 ishin përkatësisht 309, 346 dhe 423. Një regjim që ka shteruar kapacitetin e tij dhe është zhytur në kriza dhe probleme të pashërueshme do të rrëzohej sikur të ndalte vrasjen e protestuesve dhe ekzekutimin e të burgosurve edhe për një ditë të vetme.

Sekretariati i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI)

4 shkurt 2026

 

Dokumente Sekrete të Zbardhura Zbulojnë ‘Planin’ e Parashikuar të Khameneit për Masakër Protestuesish

Nga
Shahriar Kia
-
Dokumente të klasifikuara zbulojnë urdhrat e paracaktuara të Khameneit dhe rolin qendror të IRGC-së në masakrën e janarit 2026 në Iran. NCRI ekspozon planin e shtypjes, vrasjet e planifikuara dhe nevojën urgjente për veprim ndërkombëtar. Lexoni detajet e reja.
Raport i ri i NCRI-US ekspozon urdhrat e paracaktuara pas masakrës së janarit 2026, rolin qendror të IRGC-së dhe nevojën urgjente për veprim ndërkombëtar
Dokumente të klasifikuara zbulojnë urdhrat e paracaktuara të Khameneit dhe rolin qendror të IRGC-së në masakrën e janarit 2026 në Iran. NCRI ekspozon planin e shtypjes, vrasjet e planifikuara dhe nevojën urgjente për veprim ndërkombëtar. Lexoni detajet e reja.
Raport i ri i NCRI-US ekspozon urdhrat e paracaktuara pas masakrës së janarit 2026, rolin qendror të IRGC-së dhe nevojën urgjente për veprim ndërkombëtar

Të martën, Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI) zbuloi një sasi dokumentesh të klasifikuara që sfidojnë narrativën se dhuna e fundit e regjimit iranian ishte një reagim i panikosur ndaj trazirave civile. Sipas dokumenteve, të marra nga rrjeti i Organizatës Popullore të Mujahedinëve të Iranit (PMOI/MEK) brenda aparateve të sigurisë së regjimit, vrasjet masive të vërejtura gjatë protestave të janarit 2026 ishin ekzekutimi i një urdhri të qëndrueshëm — një strategji specifike shtypëse e miratuar personalisht nga Udhëheqësi Suprem Ali Khamenei vite më parë.

Direktiva me “Katër Fazat”

Në një konferencë për shtyp në Uashington, D.C., NCRI ekspozoi një direktivë të lëshuar nga Këshilli Suprem Kombëtar i Sigurisë, i klasifikuar “tejet sekret” dhe i datës 3 mars 2021. Dokumenti kodifikon katër nivele përshkallëzuese të “kushteve të zbatimit të ligjit dhe sigurisë”, duke diktuar saktësisht se si aparati shtetëror do t’i përgjigjej mosbindjes.

Direktiva përshkruan një transferim komande të projektuar për të militarizuar rrugët shpejt. Në fazat fillestare, autoriteti qëndron te policia kombëtare (FARAJA), e mbështetur nga Ministria e Inteligjencës (MOIS) dhe Korpusit i Gardës Revolucionare Islamike (IRGC). Megjithatë, dokumentet specifikojnë se sapo situata të shpallet “situatë e armatosur sigurie”, komanda operative e plotë kalon tërësisht te IRGC.

PRESS BRIEFING: NCRI-US to Expose Iran Regime’s Pre-Planned Orders behind Jan. Massacre, IRGC Role

Sipas vlerësimeve të brendshme të zbuluara nga NCRI, ky transferim ndodhi më 8 janar 2026. Në këtë datë, regjimi kaloi nga frenimi policor te shtypja ushtarake, duke i dhënë IRGC-së dritë jeshile për përdorimin e forcës vdekjeprurëse kundër civilëve të paarmatosur.

Për më tepër, dokumentet hedhin poshtë idenë se ndërprerjet e internetit gjatë kryengritjes ishin dështime teknike ad-hoc. Direktivat urdhërojnë qartë Ministrinë e Komunikacioneve të zbatojë “kufizime interneti”, duke përfshirë mbyllje të plota, sapo të arrihen pragje të caktuara sigurie. Qëllimi, siç përshkruhet në urdhrin e 2021, ishte izolimi i protestuesve dhe parandalimi i dëshmive në kohë reale të shtypjes nga komuniteti ndërkombëtar.

“Kjo Direktivë e Këshillit Kombëtar të Sigurisë u mor nga rrjeti në Iran i MEK-së, që ka qasje në burime brenda regjimit,” tha Alireza Jafarzadeh, Zëvendësdrejtor i zyrës së NCRI në Uashington. “Këto dokumente tregojnë… plane operative të qarta të alokuara për IRGC-në për të përdorur forcë vdekjeprurëse për të vrarë aq njerëz sa të nevojshëm për të qëndruar në pushtet.”

Synimi Paraprak dhe Mbikëqyrja

Skedarët e zbardhur përfshinin gjithashtu një dosje me 129 faqe të titulluar “Plani Gjithëpërfshirës i Sigurisë së Teheranit”, i përpiluar në vjeshtën e 2024 nga Shtabi Sarallah i IRGC-së. Ky dokument konfirmon se regjimi kishte hartuar një strategji shtypëse muaj përpara se të fillonte kryengritja e janarit 2026.

Plani Sarallah detajon identifikimin sistematik të qytetarëve “me rrezik të lartë”. Ai kategorizon specifikisht anëtarët e opozitës MEK dhe familjet e disidentëve të ekzekutuar më parë si armiq “nivel një”. Strategjia kërkonte mbikëqyrje të gjerë të këtyre individëve për të neutralizuar paraprakisht bërthamën e organizuar të çdo kryengritjeje të mundshme.

Megjithë një regjistrim audio nga prilli 2025 — gjithashtu i lëshuar nga NCRI — në të cilin Ministri i Inteligjencës mburrej para zyrtarëve të lartë se të gjitha kërcënimet e mundshme ishin neutralizuar, shtrirja e protestave të janarit sugjeron një dështim masiv të inteligjencës lidhur me vendosmërinë e publikut.

“Kjo nuk ishte panik. Kjo ishte një plan,” u tha Jafarzadeh gazetarëve. “Ata parashikuan një kryengritje kombëtare — dhe u përgatitën për ta shtypur atë.”

Anatomia e Masakrës

Zbatimi i planit të Khameneit rezultoi në shkatërrim në më shumë se 400 qytete dhe 31 provinca. Protestat, të nisura fillimisht nga inflacioni i lartë, kolapsi i monedhës dhe rritja e çmimeve të karburantit, u shndërruan shpejt në një revolucion politik me thirrje “Vdekje Khameneit” dhe “Vdekje diktatorit”.

Rezistenca Iraniane ka verifikuar identitetet e të paktën 2,257 protestuesve të vrarë nga forcat e sigurisë së regjimit gjatë shtypjes, megjithëse numri real është shumë më i lartë. Ndër të vdekurit e konfirmuar janë 150 fëmijë dhe 245 gra.

Taktikat e përdorura shkuan përtej kontrollit të turmës. Forcat e regjimit qëlluan pa dallim në turma me municion të gjallë dhe mitralozë të rëndë. Në një kthesë veçanërisht mizore burokratike, NCRI raportoi se familjet e pikëlluara u detyruan të paguanin shtetin për plumbat e përdorur për të vrarë të dashurit e tyre para se të merrnin trupat.

Përveç forcës brutale, regjimi angazhoi operacione psikologjike. Informacioni i zbardhur zbuloi se agjentë civilë ishin futur brenda turmave të protestave. Urdhrat e tyre ishin të ndërpresnin thirrjet anti-Khamenei duke i ridrejtuar sloganet drejt retorikës pro-monarkiste, një taktikë e projektuar për të thyer unitetin e opozitës dhe për të ngatërruar mesazhin publik.

Një Pikë Kthese në Legjitimitet

Dokumentet tregojnë se ndonëse regjimi arriti të vriste mijëra, “plani” dështoi të sigurojë stabilitetin që Khamenei kërkonte. Shkalla e madhe e kryengritjes — që arriti në rajonet kurde, baluke dhe azere, dhe përfshiu marrjen e përkohshme të lagjeve nga banorë të paarmatosur — demonstron një popullsi që ka kaluar përtej frikës.

Jafarzadeh argumentoi se dokumentet provojnë se regjimi e sheh popullsinë e vet si një kërcënim ekzistencial që duhet menaxhuar me forcë ushtarake në vend të qeverisjes. Audioja e zbardhur dhe plani Sarallah tregojnë një regjim thellësisht paranoid ndaj rezistencës së organizuar, veçanërisht ndikimit të PMOI-së te brezi i ri.

“Kjo masakër nuk i frikësoi njerëzit,” përfundoi Jafarzadeh. “Ajo i bindi miliona se ka vetëm një zgjidhje — t’i jepet fund sundimit të klerikëve.”

 

Hapi Vendimtar Evropian Kundër IRGC-së: Fundi i Pajtimit — Asnjë Luftë e Huaj, Asnjë Kompromis

Nga
Shkrimtar i stafit
-
BE merr hap vendimtar: IRGC shpallet organizatë terroriste pas shtypjes brutale në Iran. Kaja Kallas: “Shtypja nuk mund të mbetet pa përgjigje”

BE merr hap vendimtar: IRGC shpallet organizatë terroriste pas shtypjes brutale në Iran. Kaja Kallas: “Shtypja nuk mund të mbetet pa përgjigje”Shefja e politikës së jashtme të BE-së, Kaja Kallas, tha se ministrat e jashtëm të BE-së kanë ndërmarrë një “hap vendimtar” duke e shpallur Korpusin e Gardës Revolucionare Islamike të Iranit (IRGC) si organizatë terroriste, duke theksuar se “shtypja nuk mund të mbetet pa përgjigje”.

Ky vendim shënon një ndryshim të madh pas vitesh debati brenda BE-së, edhe pse Parlamenti Evropian kishte kërkuar tashmë më 19 janar 2023 nga Këshilli dhe shtetet anëtare të shtojnë IRGC-në dhe forcat e lidhura si Basixh dhe Forca Quds në listën e organizatave terroriste të BE-së. Irani sinjalizoi hakmarrje, duke përfshirë kërcënime për t’i shpallur forcat e armatosura të shteteve anëtare të BE-së si “terroriste”.

Maryam Rajavi, Presidente e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), e mirëpriti hapin e BE-së si të vonuar dhe kërkoi masa të menjëhershme pasuese: mbylljen e ambasadave të regjimit, dëbimin e agjentëve, prerjen e kanaleve financiare dhe njohjen e të drejtës së iranianeve për t’i rezistuar aparatit shtypës dhe për të ndjekur ndryshimin demokratik.

Rajavi dhe NCRI e paraqesin këtë lëvizje si produkt të katër dekadave rezistence të organizuar dhe dokumentimi. Materialet e NCRI-së përmendin “detyrat e menjëhershme” të vitit 1981 të një qeverie të përkohshme që kërkonte çarmatosjen dhe shpërbërjen e entiteteve shtypëse, duke përfshirë qartë IRGC-në dhe Basixhin. E njëjta kërkesë përsëritet në Planin Dhjetëpikësh të Rajavit, i cili kërkon shpërbërjen e IRGC-së, Forcës Quds, Basixhit dhe organeve kryesore të sigurisë.

NCRI gjithashtu tregon zbulimet e gjata rreth programeve strategjike të lidhura me IRGC-në, duke përfshirë konferencën për shtyp në Uashington në gusht 2002 që zbuloi vendin sekret të pasurimit në Natanz dhe projektin e ujit të rëndë në Arak — zbulime që intensifikuan shqyrtimin ndërkombëtar.

Në aspektin politik, NCRI promovon një “rrugë të tretë”: asnjë luftë e huaj dhe asnjë pajtim, por presion i vazhdueshëm diplomatik, ligjor dhe ekonomik i kombinuar me mbështetje të qartë për të drejtën e popullit iranian për t’i rezistuar shtypjes — i përqendruar te NCRI si opozita kryesore dhe forca e saj bërthamore, Organizata e Popullit Mojahedin e Iranit (MEK/PMOI) — për të arritur një tranzicion demokratik të udhëhequr nga iranianët.

Kryengritja e Iranit kërkon rregulla të reja, jo sundimtarë të vjetër

Nga
Shkrimtar i stafit
-
Shoqëria iraniane në kryengritjen e 2026-s refuzon si monarkinë ashtu edhe teokracinë pas 120 vitesh autoritarizëm. Nga Revolucioni Kushtetues te Mossadegh dhe 1979

Shoqëria iraniane në kryengritjen e 2026-s refuzon si monarkinë ashtu edhe teokracinë pas 120 vitesh autoritarizëm. Nga Revolucioni Kushtetues te Mossadegh dhe 1979Pse shoqëria iraniane po refuzon si monarkinë ashtu edhe teokracinë pas 120 vitesh sundim autoritar

Kërkesa për ndryshim të thellë, jo vetëm udhëheqës të rinj

Për të kuptuar kryengritjen aktuale të Iranit, sidomos për ata që nuk janë të njohur me historinë e vendit, është thelbësore të dalim përtej idesë se iranianët thjesht kërkojnë një ndryshim udhëheqësish. Ajo që po ndodh është një kërkesë për të ndryshuar vetë rregullat e qeverisjes. Pas më shumë se një shekulli dështimesh të përsëritura autoritare, shoqëria iraniane po refuzon si monarkinë ashtu edhe teokracinë – dy modelet politike që kanë dominuar dhe dëmtuar vendin gjatë 120 viteve të fundit.

Revolucioni Kushtetues: Fillimi i aspiratave demokratike

Historia moderne e Iranit fillon me Revolucionin Kushtetues të fillimit të shekullit XX, kur lëvizjet popullore detyruan krijimin e parlamentit të parë të Iranit dhe futën parimin se pushteti politik duhet të kufizohet nga ligji. Ky ishte një moment themelor: Iranianët kërkuan përfaqësim, llogaridhënie dhe sundim të ligjit. Megjithatë, këto fitore u sfiduan menjëherë nga pushteti i ngurtësuar. Monarku i kohës, i mbështetur nga interesa të huaja, shpërbëri parlamentin me forcë, duke treguar sa të brishta mund të jenë institucionet demokratike përballë autoritetit të pakufizuar.

Grushti i shtetit i 1921-s dhe ardhja e diktaturës

Edhe pse forcat kushtetuese më vonë rikthyen parlamentin, sistemi mbeti i cenueshëm. Kjo cenueshmëri u ekspozua plotësisht në 1921, kur Reza Khan mori pushtetin me një grusht shteti ushtarak. Ky ngjarje, i mbështetur hapur nga Britania dhe kundërshtuar nga figura demokratike si Mohammad Mossadegh, shënoi një zhvendosje vendimtare nga qeverisja kushtetuese në sundim autoritar. Pushteti politik kaloi nga institucionet te dhuna. Për dy dekada, Irani u drejtua nga një diktaturë e centralizuar, projektuar më shumë për t’i shërbyer interesave strategjike të huaja sesa sovranitetit popullor. Kur të njëjtat fuqi më vonë hoqën Reza Shahun dhe e zëvendësuan me djalin e tij, episodi theksoi sa të shkëputur ishte qeverisja nga vullneti i popullit.

Mossadegh dhe shpresa e demokracisë parlamentare

Përpjekja më serioze për të vendosur sundim demokratik erdhi në fillim të viteve 1950 nën kryeministrin Mohammad Mossadegh. Qeveria e tij përfaqësonte një bashkim të rrallë midis pavarësisë kombëtare dhe demokracisë parlamentare. Përpjekjet e Mossadeghut për të marrë kontrollin e burimeve të Iranit dhe për të forcuar institucionet demokratike u përballën me rezistencë të ashpër nga fuqitë e jashtme. Një grusht shteti i përbashkët SHBA-Britani në 1953 rrëzoi qeverinë e tij, duke rikthyer autoritarizmin monarkik. Pasoi një çerek shekulli represioni politik me censurë, burgime dhe tortura sistematike.

Revolucioni i 1979-s: Nga monarku te kleriku absolut

Revolucioni i 1979-s u mbështet gjerësisht sepse premtoi fundin e diktaturës. Miliona njerëz morën pjesë me shpresën për liri dhe vetëvendosje. Megjithatë, sistemi që zëvendësoi monarkinë solli një formë të re pushteti absolut: sundimin fetar të qendërzuar te autoriteti klerikal. Pluralizmi politik u shtyp shpejt. Në fillim të viteve 1980, grupet opozitare u eliminuan dhe pasuan ekzekutime masive. Figura si Mehdi Bazargan, kryeministri i parë pas revolucionit dhe mbështetës i qeverisjes demokratike, paralajmëroi hapur se zëvendësimi i diktaturës pa ndërtuar struktura demokratike do të riprodhonte vetëm represionin. Paralajmërimi i tij doli profetik.

Mësimet nga e kaluara dhe protestat e reja (2010-tat e tutje)

Që nga fillimi i viteve 2010, Irani ka përjetuar valë të përsëritura protestash kombëtare. Ndryshe nga lëvizjet e mëparshme, këto protesta pasqyrojnë një shoqëri që ka mësuar nga e kaluara. Demonstruesit e sotëm nuk thërrasin për reforma brenda sistemeve autoritare; ata thërrasin për një ndarje strukturore nga ato. Kjo është arsyeja pse sloganet dhe diskursi politik i protestuesve iranianë po refuzojnë gjithnjë e më shumë si sundimin trashëgimtar ashtu edhe absolutizmin fetar. Kërkesa nuk është për një sundimtar tjetër, por për një sistem ku asnjë sundimtar nuk qëndron mbi ligjin.

Dallimi vendimtar: Jo regjime të reja, por rregulla të reja

Ky dallim është vendimtar. Historia tregon se rrëzimi i një regjimi nuk prodhon automatikisht demokraci. Lëvizjet që mbështeten në forcë, karizëm ose mbështetje të jashtme shpesh riprodhojnë të njëjtat praktika përjashtuese sapo marrin pushtetin. Memoria politike iraniane është formuar nga ky mësim. Në diskutimet e brendshme gjatë represionit brutal të viteve 1980, Mehdi Bazargan argumentoi se çdo qeveri që nuk njeh të drejtat e kundërshtarëve do të recurrojë në dhunë për të mbijetuar. Një sistem që nuk toleron disidencën, pavarësisht ideologjisë, mbetet autoritar me përkufizim.

Ndarja politike sot: Figura individuale vs. institucione demokratike

Kjo vetëdije historike informon ndarjen politike të sotme. Nga njëra anë janë qasje të qendërzuara te figura individuale ose narrativa nostalgjike, që ofrojnë siguri emocionale por pa mbrojtje institucionale. Nga ana tjetër janë qasje që theksojnë procedurat demokratike, qeverisje sekulare, barazi para ligjit dhe mbrojtje për minoritetet. Kjo e fundit pasqyron një përpjekje të vetëdijshme për të shmangur ciklet që kanë penguar vazhdimisht aspiratat demokratike të Iranit.

Shoqëria e pjekur dhe kërkesa për qeverisje të vërtetë

Shoqëria iraniane sot është politikisht e pjekur dhe thellësisht e vetëdijshme për koston e sundimit autoritar. Vite represioni, korrupsioni dhe kolapsi ekonomik kanë sqaruar problemin rrënjësor: përqendrimin e pushtetit të pakufizuar. Çdo sistem i ardhshëm që ndan qytetarët në besnikë dhe armiq do të përballet me rezistencë nga e njëjta shoqëri që tashmë ka përballuar si monarkinë ashtu edhe teokracinë.

Ajo që kërkojnë iranianët tani nuk është kthim në të kaluarën apo ndryshim kozmetik në krye. Është ripërcaktimi i vetë qeverisjes – i bazuar në llogaridhënie, pluralizëm dhe pranimin e opozitës si pjesë legjitime dhe të nevojshme e jetës politike.

 

1...111213...732Faqja 12 nga 732