Më 8 janar 2026 – dita e dymbëdhjetë radhazi e kryengritjes kombëtare në Iran – protestat dhe përplasjet e dhunshme vazhduan në disa provinca, duke u shndërruar në përballje të hapura me forcat e sigurisë. Lëvizja, e cila filloi më 28 dhjetor 2025 pas kolapsit të rialit dhe inflacionit galopant, është kthyer në një thirrje të gjerë për përmbysjen e regjimit të Republikës Islamike.
Ndalim i Internetit dhe Censurë
Deri në mbrëmjen e të enjtes, Irani ndodhej nën një ndalim kombëtar të internetit, të konfirmuar nga NetBlocks. Lidhja u ndërpre veçanërisht në shtyllën kurrizore të TCI në qytetin e trazuar të Kermanshahut. Ky ndalim shihet gjerësisht si përpjekje e autoriteteve për të fshehur viktimat në rritje dhe për të penguar koordinimin e protestuesve.
Mercenarë të Huaj dhe Represion Vdekjeprurës
Në Kermanshah, dëshmitarët raportuan se Korpusit i Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) kishte vendosur anëtarë arabisht-folës të Hashd al-Shaabi të Irakut për të ndihmuar në shtypjen e demonstratave, duke nxjerrë në pah mungesën e fuqisë punëtore të regjimit dhe varësinë nga forcat e huaja. Forcat e sigurisë në disa qytete perëndimore, përfshirë Kermanshahun dhe Sanandajin, përdorën municion të gjallë kundër turmave, duke i kthyer pjesë të rajonit në zona konflikti de facto.Në Lordegan, forcat e sigurisë hapën zjarr ndaj tubimeve gjatë natës që vazhduan deri në mëngjes, duke vrarë tetë protestues. Gjatë përplasjeve të ashpra, një kolonel i regjimit dhe dy agjentë Basij u vranë, ndërsa demonstruesit bllokuan rrugën Ahvaz për të ndaluar përforcimet. Sipas Organizatës Popullore Mojahedin të Iranit (PMOI/MEK), numri i konfirmuar i të vdekurve në të gjithë vendin që nga fillimi i kryengritjes ka arritur në 44.
Zgjerimi i Listës së Martirëve
Më 8 janar, PMOI/MEK konfirmoi identitetin e 13 protestuesve të tjerë të vrarë, duke e çuar numrin total të martirëve të identifikuar në 44. Viktimat u vranë nga zjarri i drejtpërdrejtë i Gardës Revolucionare dhe forcave të tjera në qytete si Khoshk-e Bijar, Lordegan, Azna, Malekshahi, Qom dhe Neyshabur. Shtatë prej tyre ishin nga Lordegani, të vrarë në një sulm brutal më 7 janar, mes tyre një grua dhe dy adoleshentë (16 dhe 17 vjeç).Të paktën shtatë adoleshentë janë mes të vdekurve të konfirmuar, duke përfshirë të rinj 15-, 16- dhe 17-vjeçarë nga qytete të ndryshme. Në një rrëfim të rrallë zyrtar, zëvendësguvernatori i Razavi Khorasan pranoi se forcat e sigurisë vranë pesë protestues në Chenaran më 7 janar.
Sulme ndaj Simboleve të Regjimit dhe Infrastrukturës së Sigurisë
Protestuesit përshkallëzuan duke synuar simbolet e represionit: në Isfahan u dogj selia e transmetuesit shtetëror; në Gorgan u dogj ndërtesa e guvernatorisë; në Lordegan u dogj zyra e guvernatorit. Në Lumar (provincë Ilam), u dogjën ndërtesa të regjimit dhe qendra të lidhura me IRGC-në.Të rinjtë sulmuan edhe infrastrukturën e sigurisë: një bazë Basij në lagjen Mehrabad të Teheranit u dogj, automjete të IRGC-së u dogjën te Ura Sattarkhan, motoçikleta të braktisura u vunë zjarr në Naziabad pas ikjes së forcave. Në Asemanabad pranë Sarableh, raportohet se të rinjtë pushtuan një qendër të IRGC-së.
Protestat në Teheran dhe Qytetet Provinciale
Në Teheran, demonstratat e natës u përhapën në lagje si Sadeghiyeh, Haft Howz, Pirouzi, Mehrabad, Sattarkhan, Naziabad dhe Kashani. Sloganet “vdekje me Khamenei” dhe “Mos kini frikë, jemi të gjithë bashkë” jehonin ndërsa protestuesit përplaseshin me forcat dhe digjnin objekte të Basij-it. Në Varamin, dy agjentë të regjimit u vranë pas përplasjes së të rinjve me njësitë e sigurisë, pas plagosjes së një gruaje me armë.Përplasjet vazhduan në Kermanshah, Sanandaj, Ardabil dhe Urmia, ku zjarri i gjallë u përball me marshime të vazhdueshme dhe slogane si “Liri, drejtësi, qeveri popullore”.
Greva Masive të Tregjeve Paralizojnë Ekonominë
Më 8 janar në mëngjes, tregtarët dhe pazari nisën greva të gjera, duke mbyllur aktivitetin tregtar në Teheran dhe të paktën 15 qytete të tjera. Tregjet kryesore në Teheran, Saqqez, Shahrekord, Kermanshah, Sanandaj, Marivan, Mahabad, Urmia, Tabriz, Bandar Abbas, Ilam e shumë të tjera mbetën plotësisht të mbyllura. Qytetet kurde raportuan mbyllje pothuajse totale, duke sinjalizuar pakënaqësi të thellë të klasës tradicionale tregtare dhe mbështetje të fortë për kryengritjen.
