Një Kryengritje e Re: Më e Gjerë
Ajo që po zhvillohet sot në Iran nuk është një protestë sporadike apo një shpërthim i përkohshëm emocional. Kryengritja e rinovuar që ka shpërthyer në javët dhe muajt e fundit është, si në shtrirje ashtu edhe në qartësi politike, më e gjerë se çdo valë e mëparshme. Këtë herë, një shoqëri ka dalë në rrugë që ka mësuar nga përvoja, ka grumbulluar ndërgjegje politike dhe ka gjetur drejtimin e saj. Rrugët e Iranit po dëshmojnë kthimin e një populli, kërkesat e të cilit shkojnë shumë përtej lehtësimit ekonomik — drejt një thirrjeje të qartë për ndryshim themelor dhe fundin e të gjithë strukturës së tiranisë.
Jo Spontane – Por e Pjekur nga 45 Vjet Luftë
Këto kryengritje nuk mund të hidhen poshtë si “spontane”. Rrënjët e tyre qëndrojnë në më shumë se katërdhjetë e pesë vjet luftë të vazhdueshme të popullit iranian dhe një rezistencë e organizuar që ka duruar represionin, burgimet, ekzekutimet dhe mërgimin — dhe ka dalë politikisht e pjekur. Mësimet nga kryengritjet e mëparshme — nga janari 2018 dhe nëntori 2019 deri te kryengritja kombëtare e 2022-ës — e kanë bërë të qartë se shoqëria iraniane ka hyrë në një fazë të re: një fazë në të cilën protesta bëhet e organizuar, e vazhdueshme dhe synon drejtpërdrejt kulmin e pushtetit.
Irani – Shoqëri Shpërthyese: Paralajmërimet që u Bënë Realitet
Për vite me radhë, Rezistenca Iraniane ka paralajmëruar se Irani është një “shoqëri shpërthyese”, në të cilën çdo goditje ekonomike, sociale apo politike mund të ndezë një kryengritje kombëtare. Ky vlerësim tani është bërë realitet. Shembja e mjeteve të jetesës, imponimi i një të ardhmeje pa perspektiva, korrupsioni strukturor dhe represioni i hapur kanë krijuar bashkë një grumbullim të zemërimit social — zemërim që tani ka gjetur si drejtim ashtu edhe qëllim.
Dy Strategji të Regjimit: Represion dhe Mashtrim Politik
Përballë kësaj realiteti, regjimi po ndjek dy pista paralele. Nga njëra anë, mbështetet në represion të hapur: municion të gjallë, arrestime masive dhe ekzekutime. Nga ana tjetër, zhvillon luftë psikologjike dhe mashtrim politik. Aparati kibernetik i regjimit po promovon në mënyrë aktive narrativat monarkiste dhe po amplifikon figura si Reza Pahlavi. Ky është një lëvizje e llogaritur mirë: regjimi e kupton se këto rrjedha nuk paraqesin kërcënim real për mbijetesën e tij. Qëllimi është të krijojë mosmarrëveshje midis protestuesve, të margjinalizojë alternativën e vërtetë demokratike dhe të krijojë një pretekst për ta etiketuar kryengritjen si “të mbështetur nga jashtë”.
Brenda të njëjtit kuadër, regjimi ka dërguar agjentë civilë dhe forca Basij në demonstrata për të kënduar parulla në favor të kthimit në diktaturën monarkike. Këto imazhe pastaj qarkullohen, shpesh të manipuluar ose të dubluar, për të krijuar një narrativë të rreme.
Populli Nuk Mashtrohet – Zgjedhja e Qartë për Liri dhe Demokraci
Megjithatë, populli iranian nuk mashtrohet. Një shoqëri që ka luftuar për liri më shumë se katër dekada, me burgime, mërgim dhe jetë të panumërta të sakrifikuara, nuk do të kthehet mbrapa. Parullat e qarta të dëgjuara në rrugë, që refuzojnë si diktaturën fetare ashtu edhe atë monarkike, dëshmojnë për një zgjedhje të qartë kolektive. Populli iranian kërkon liri dhe demokraci, jo riciklimin e një të shkuare që dikur u ngrit për ta rrëzuar.
Vazhdim i Trajektore Historike – Derisa Liria të Arrihet
Ata që i kanë kushtuar jetën, pasurinë dhe vetë ekzistencën e tyre çlirimit të Iranit nuk do të pranojnë asgjë më pak se lirinë. Propaganda e krijuar për të legjitimuar një diktaturë të mëparshme nuk mashtron popullin iranian; ajo thjesht i ekspozon promovuesit e saj para gjykatës së ndërgjegjes publike. Kryengritja e sotme është vazhdimi i një trajektoreje historike — e krijuar në rezistencë — dhe do të vazhdojë derisa liria të arrihet.
