Protestat në Iran, Dita e 11-të: Punëtorët e energjisë bashkohen me grevat ndërsa forcat e sigurisë tërhiqen në qytetet kryesore

Protestat në Iran Hyjnë në Ditën e 11-të me Eskalime të Mëdha

Më 7 janar 2026, kryengritja mbarëkombëtare në Iran shënoi ditën e saj të njëmbëdhjetë radhazi, duke treguar shenja të një vrulli të konsiderueshëm kundër regjimit sundues. Raportet nga e gjithë vendi tregonin se forcat e sigurimit ishin gjithnjë e më të tejmbingarkuara, me raste të shumta ku njësitë e armatosura rëndë u tërhoqën përpara turmave të mëdha të paarmatosura në qytetet kryesore dhe qendrat provinciale.

Eskalimi i Kryengritjes Mbarëkombëtare

Zhvillimi më me ndikim ishte përhapja e grevave në sektorin kritik energjetik të Iranit. Punëtorët në rafineritë e gazit South Pars – instalacioni më i madh i prodhimit të gazit natyror në vend dhe një burim kyç të ardhurash për qeverinë – iu bashkuan lëvizjes duke braktisur punën. Ky veprim përforcoi presionin ekonomik që tashmë po krijohej nga mbylljet e gjera tregtare.

Greva në Sektorin Energjetik dhe Paraliza Tregtare

Në Teheran, Pazari i Madh historik mbeti kryesisht i mbyllur, me tregtarët në distrikte si Bein-ol-Haramein, Pachenar, Hammamchal, Pazari i Arta dhe Bizhuterive, dhe Pazari i Këpucëtarëve duke mbajtur dyqanet e mbyllura. Tregtarët protestues u mblodhën për të kënduar parulla si “Iranianët do të vdesin, por kurrë nuk do të pranojnë poshtërimin.” Autoritetet u përgjigjën duke mbyllur stacionin e metrosë 15 Khordad aty pranë për të penguar mobilizimin e turmës. Greva të ngjashme në pazar dhe tregje paralizuan tregtinë në qytete duke përfshirë Rasht (Tregu i Arta), Tabriz, Shiraz, Qazvin, Ahvaz, Kerman, Bandar Abbas dhe Neyshabur, ku veprimet rrugore të udhëhequra nga të rinjtë ndaluan efektivisht aktivitetin tregtar lokal.

Mbyllja e Pazarit të Madh dhe Greva në Qytete të Tjera

Në rrugë, bilanci dukej se po ndryshonte në disa vende; në Abadan, forcat e sigurimit ikën pasi gazi lotsjellës dështoi të shpërndante demonstruesit; në Bojnurd, turmat raportoheshin aq të dendura sa agjentët u tërhoqën në çati. Në Borujerd, të rinjtë duke përdorur vetëm gurë detyruan njësitë e Gardës Revolucionare (IRGC) të tërhiqeshin në bazat e tyre. Megjithatë, represioni mbeti brutal diku tjetër. Në Lordegan (provincia Chaharmahal dhe Bakhtiari), forcat e sigurimit qëlluan me municion të gjallë, duke çuar në përplasje intensive që raportohet se shkaktuan vdekjen e katër agjentëve të regjimit (me agjencinë e lajmeve Fars të lidhur me IRGC-në që konfirmonte dy vdekje policësh, 30 të plagosur dhe dëmtime në ndërtesa qeveritare).

Tërheqja e Forcave të Sigurimit dhe Përplasje të Ashpra

Në Shiraz, protestuesit ndërtuan barrikada – të ndihmuar nga një kamion që hidhte gurë në rrugë – për të kundërshtuar topat e ujit dhe agjentët civilë. Në qytete si Kerman dhe Kermanshah, qytetarët ndërhynë drejtpërdrejt për të parandaluar arrestimet, me disa që sfiduan gazin lotsjellës për të shpëtuar demonstrues të plagosur, duke sinjalizuar një shpërbërje të gjerë të frikës.

Barrikada dhe Thyerja e Murit të Frikës

Protestat bashkuan segmente të ndryshme të shoqërisë. Studentët universitarë vazhduan tubimet vonë në mbrëmje, duke kënduar parulla si “Evin është bërë universitet, Teherani është bërë burg” në institucione duke përfshirë Universitetin Soore të Teheranit, Zahedan, Urmia dhe Universitetin Azad të Kermanshahut. Studentët u përballën me milicitë Basij duke deklaruar: “Studenti vdes, por nuk pranon poshtërim.”

Në mënyrë të jashtëzakonshme, të burgosurit politikë iu bashkuan nga brenda objekteve të njohura. Në repartin e grave të Burgut Evin, të burgosurat kënduan himnin kombëtar dhe brohoritën për liri. Të burgosurit meshkuj në Ghezel Hesar lëshuan deklarata të regjistruara sfiduese duke premtuar të qëndrojnë “deri në fund” dhe duke kërkuar rrëzimin e regjimit.

Bashkimi i Shoqërisë: Studentë dhe të Burgosur Politikë

Parullat nënvizuan kërkesat politike të kryengritjes, duke refuzuar si teokracinë aktuale ashtu edhe monarkinë e mëparshme. Në Tabriz, të rinjtë brohoritën “Vdekje shtypësit, qoftë Shah apo Udhëheqës” ndërsa digjnin koshin e plehrave për të bllokuar përforcimet.

Kërkesat Politike dhe Refuzimi i Dictaturës

Përballë presionit në rritje, regjimi intensifikoi kontrollet e informacionit duke ngadalësuar shpejtësinë e internetit në mbarë vendin – veçanërisht në Teheran, Fars dhe provincat Alborz – dhe duke penguar qasjen në site të huaja dhe aplikacione si Telegram. Guvernatori i Teheranit paralajmëroi publikisht se policia mund të përdorte armë ligjërisht kundër atyre që dëmtonin pronën publike.

Masat Represive të Regjimit dhe Reagimi i NCRI-së

Maryam Rajavi, Presidente e Zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), lavdëroi qëndrueshmërinë e protestuesve, duke thënë se dhuna e regjimit vetëm ndez më tej flakët e revoltës.

Deri në fund të Ditës së 11-të, kombinimi i grevave në sektorin energjetik, mbylljeve të gjera tregtare, dominimit rrugor nga turmat pa frikë dhe rezistencës së bashkuar nga studentët te të burgosurit e kishte shtyrë kryengritjen në atë që vëzhguesit e përshkruan si një fazë kritike dhe potencialisht të pakthyeshme, duke lënë regjimin gjithnjë e më të rrethuar.