Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI / MEK) shpalli mbasditen e sotme, 31 gusht 2020, se Koronavirusi ua ka marrë jetën mbi 97,300 njerëzve në 410 qytete të Iranit. Numri i vdekjeve në provinca të ndryshme është: 6900 në Khorasan Razavi, 6492 në Khuzestan, 4708 në Mazandaran, 4565 në Qom, 4018 në Gilan, 2796 në Golestan, 2488 në Hamedan, 1991 në Kurdestan, 1299 në Hormozgan, 1261 në Markazi (Qendër), 1209 në Yazd, 625 në Kohgiluyeh dhe Boyer Ahmad. Kjo është përveç raporteve të marra nga provincat e tjera.
Asnjë popull nuk e ka fituar lirinë e tij pa pasur njerëz që kanë luftuar deri në flijimin e vetes.
Sado e fortë qoftë skllavëria, kur një komb ka njerëz që nuk jetojnë për veten e tyre, por për lirinë e atdheut, atëhere ajo liri është shumë afër.
Është data 17 Korrik 2020. Jemi në Manzë, një fshat I thjeshtë në rrethin e Durrësit. Në kodrat e kësaj zone, nga brenda një qyteze të vogël, dëgjohen mijëra brohoritje njëherësh …
Kwto thirrje vijnw nga mbi 2800 anwtarw qw janw rezidnt nw Ashraf 3.
Muxhahedinët e Iranit sapo kanë filluar konferencën e tyre vjetore, Samitin Global “IRANI I LIRË”.
Ky është një samit I përvitshëm. Një event kulminant ku përmblidhet e gjithë rezitenca Iraniane kundër regjimit fashisto-islamik që qeveris atë vend. Atyre iu bashkohen edhe mijëra e mijëra mbështetës në mbarë botën. Liria e Iranit dhe vendosja e demokracisë. Kjo është kryefjala e këtij samiti madhështor.
Një reportazh i veçantë nga Vision Plus
y2mate com MUXHAHEDINET, gjysme shekulli lufte per lirine e Iranit Vizion Plus MCtJ7X3D4lc 1080p
Megjithatë, mbulimi ndërkombëtar i këtij terrorizmi shtetëror të brendshëm nuk është shumë i qëndrueshëm. Incidenti më i rëndë në shumë vite ndodhi vetëm nëntorin e shkuar, e megjithatë vetëdija ndërkombëtare për të është e kufizuar. Madje edhe mes mediave perëndimore që e kanë mbuluar këtë shtypje ndaj disidencës, një numër i madh nuk e kanë paraqitur shkallën e vërtetë të kësaj shtypjeje.
Pasi iranianë nga i gjithë vendi morën pjesë në një kryengritje spontane anti-regjim – e dyta në dy vite – raportet fillestare të MEK, e cila kishte filluar që herët të mblidhte dëshmi të njerëzve të pranishëm në vendngjarje, treguan për një numër të madh vdekjesh, dhe në fund MEK arriti në konkluzionin se brenda vetëm pak ditësh, Garda Revolucionare (IRGC) kishte vrarë afërsisht 1,500 demonstrues paqësorë. Në të njëjtën kohë, për të shtypur zëra të tjerë të disidencës, mijëra u arrestuan, shumë prej të cilëve kanë mbetur në burg deri sot. Disave prej tyre u janë dhënë dënime me vdekje, gjë që tregon se impaktit afat-gjatë të kësaj shtypjeje mund t’i shtohen edhe viktima të tjera.
Komuniteti ndërkombëtar duhet ta ngrejë zërin më fort se ç’ka bërë deri tani kundër këtyre masave shtypëse dhe duhet t’i kërkojë llogari regjimit për krimet e tij. Komuniteti botëror duhet të bëjë gjithçka që mundet për t’i ndaluar ekzekutimet e planifikuara, si dhe të ushtrojë atë lloj presioni që mund ta parandalojë një përgjigje tjetër të dhunshme kur, në mënyrë të pashmangshme, populli iranian të ngrihet sërish kundër regjimit klerikal. Por komuniteti ndërkombëtar duhet gjithashtu të fillojë të promovojë një vetëdije më të madhe lidhur me atë që nënkuptojnë masat shtypëse të regjimit ndaj disidencës, si dhe t’i dëgjojë zërat e disidencës brenda Iranit, të cilët bëjnë thirrje për ndryshim regjimi.
Rritja e papritur e represionit të dhunshëm nga ana e Teheranit nëntorin e shkuar nuk ishte arbitrare. Ajo ishte një përgjigje krejtësisht e qëllimshme ndaj një lëvizjeje mbarëkombëtare në rritje. Më konkretisht, ajo ishte një përgjigje ndaj një lëvizjeje që po influencohet nga MEK. Lideri Suprem i regjimit Ali Khamenei e pranoi një gjë të tillë gjatë një fjalimi në fillim të 2018-ës, ndërkohë që e para nga dy kryengritjet e kohëve të fundit ishte në kulmin e saj.
Khamenei tha se MEK kishte “planifikuar për muaj të tërë” të ndihmonte në organizimin e protestave në mbi njëqind qytete iraniane. Roli udhëheqës i këtij grupi u pasqyrua qartë në mesazhin e pagabueshëm të kryengritjes për ndryshim regjimi. Pjesëmarrësit në mbarë vendin u dëgjuan tek thërrisnin me të njëjtat sllogane, si “vdekje diktatorit.” Këto ishin të paprecedent në një shkallë kaq të gjerë, dhe treguan për ekzistencën e një niveli mbështetjeje për platformën e MEK që autoritetet iraniane ishin përpjekur me kohë ta mohonin.
Regjimi ka përdorur “gazetarët miqësorë” dhe agjentë të tjerë të tij për të infiltruar në mediat perëndimore duke nxitur publikimin e narrativave të rreme për MEK dhe NCRI. Përmes rrjeteve të lobuesve dhe operativëve të inteligjencës, Teherani kishte këmbëngulur se MEK nuk ishte gjë tjetër veçse një “kult” apo një grup shumë i vogël pa asgjë që t’i afrohej mjeteve për ta sfiduar qeverinë me themele të forta të Iranit. Ata e mbështetnin më tej pretendimin e tyre të rreme duke deklaruar se pothuajse asnjë aktivist iranian nuk përmendte emrin e MEK kur dënonte regjimin iranian apo kur shpaloste vizionin e tij alternativ për të ardhmen e Iranit.
Por nëse ndalemi dhe mendojmë për këtë aktivizëm brenda kontekstit të prirjes së Iranit për dhunë politike dhe terrorizëm ndërkombëtar, duhet t’i kuptojmë arsyet pse njerëzit nuk e thonë emrin e MEK në fillim të kryengritjes së tyre. Pranimi publik i kësaj mbështetjeje nxit atë lloj përgjigjeje që u pa gjatë masakrës së 1988-ës kur 30,000 të burgosur politikë u ekzekutuan thjesht pse mbështesnin MEK-un.
Obsesioni i Teheranit për shkatërrimin e MEK është kaq i rëndë saqë autoritetet kanë marrë në shënjestër individë vetëm pse kanë qenë të lidhur familjarisht me anëtarë të MEK. Në 2013-ën, forcat e sigurisë në Teheran arrestuan një çift Iranian, Hassan Sadeghi dhe Fatemeh Mosanna, së bashku me dy fëmijët e tyre, për të vetmen arsye se kishin organizuar një ceremoni përkujtimore me rastin e dy-vjetorit të vdekjes së babait të Sadeghi-t.
Para se të vdiste në një spital të Bagdadit, Gholam Hossein Sadeghi kishte jetuar në kampin e MEK-ut në Irak, i cili njihej si Kampi Ashraf. Ai kompleks ishte baza e MEK deri kur shumica e banorëve të tij u zhvendosën në një ish-bazë ushtarake amerikane, e më pas në Shqipëri, pas sulmeve, rrethimeve e tentativave të shumta për infiltrim nga operativët iranianë dhe aleatët e tyre militantë irakenë. Secili nga këto sulme ka shërbyer si një kujtesë e lidhjeve midis terrorizmit të jashtëm të Teheranit dhe disidencës së brendshme, dhe e faktit që një pjesë e madhe e asaj dhune fokusohet drejtpërdrejt tek MEK.
Thjesht banimi në Kampin Ashraf i mjaftonte gjyqësorit iranian për të justifikuar identifikimin e dikujt si “në luftë me Zotin,” dhe kështu, ai person bëhej automatikisht objekt i dënimit me vdekje. Por e njëjta gjë mund të thuhet edhe për një vizitë të thjeshtë në kompleks për t’u takuar me të afërmit. Kjo është një gjë që Amnesty International e pati vënë në dukje në dhjetor 2010 pas ekzekutimit të Ali Saremi, një 63-vjeçar i cili kishte shkuar në Kampin Ashraf për t’u takuar me djalin e tij afërsisht katër vite më parë.
Saremi u dënua fillimisht me një vit burg por u ri-arrestua disa kohë pas lirimit të tij në 2007-ën dhe u akuzua se e mbështeste personalisht MEK-un. Ekzekutimi i tij i mëpasshëm u krye befas dhe pa paralajmërim, gjë që është tipike për ekzekutimet me motive politike në Iran. Por deklarata e Amnesty International mund të kishte shërbyer si paralajmërim për komunitetin ndërkombëtar lidhur me potencialin për ekzekutime të tjera të tilla. Fakti që pati një përgjigje shumë të zbehtë e bëri drejtësinë iraniane të ndihej e qetë për të vazhduar me ekzekutimet e Jafar Kazemi dhe Mohammad Haj-Aqai në janar 2011. Edhe ata ishin dënuar si armiq të Zotit thjesht pse kishin vizituar Kampin Ashraf.
Ka shumë histori të tilla, dhe shumë njerëz të tjerë që kanë vuajtur dënime më të lehta thjesht pse kanë qenë të lidhur me mbështetësit e MEK. Djali i Gholam Hossein Sadeghi-t vazhdon të jetë në burg edhe sot, më shumë se shtatë vite pas ceremonisë së tij përkujtimore, dhe autoritetet e regjimit kanë konfiskuar shtëpinë e familjes dhe pjesën më të madhe të pronave të tij.
Me pak fjalë, kostoja e mbështetjes për rezistencën iraniane dhe kauzën e saj të lirisë e demokracisë në Iran është jashtëzakonisht e lartë. E megjithatë kryengritjet në janar 2018 dhe nëntor 2019 flasin qartë. Ka një rrymë të fuqishme mbështetjeje për rezistencën iraniane dhe luftën e saj për liri, që rrjedh përmes shoqërisë iraniane. Këto veprimtari janë të afta ta sfidojnë pushtetin e këtij regjimi. Mund të imagjinohet se sa më e madhe do të ishte kjo aftësi nëse komuniteti ndërkombëtar do ta pranonte situatën, dhe do ta njihte të drejtën e popullit iranian për rezistencë e për përmbysjen e këtij regjimi.
Autoritetet e regjimit në provincën Khuzestan të Iranit jug-perëndimor kanë lëshuar urdhër arreste për 130 banorë vendas që kanë protestuar kundër shembjes së paligjshme të shtëpive të tyre nga një institucion i regjimit
Banorët e fshatit Abolfazl pranë Ahvazit, në Iranin jug-perëndimor, u përplasën me forcat e sigurisë të regjimit që kishin në plan t’ua shembnin shtëpitë të mërkurën, më 26 gusht. Njerëzit bënë rezistencë ndaj forcave të sigurisë që kishin sjellë makineritë e rënda në zonë. Autoritetet kanë urdhër arreste bazuar në akuza të sajuara për 130 nga iraniano-arabët vendas.
Forcat shtypëse të sigurisë të regjimit përdorën plumba dhe gaz lotsjellës kundër banorëve protestues, duke lënë disa prej tyre të plagosur dhe në nevojë për kujdes mjekësor. Edhe fëmijët e vegjël madje janë parë duke vuajtur nga probleme të frymëmarrjes për shkak të përdorimit të dendur të gazit lotsjellës nga ana e forcave të sigurisë. Madje sipas burimeve, disa njësi të forcave të sigurisë kanë bastisur fshatin Abolfazl, kanë plagosur një numër njerëzish dhe kanë arrestuar dhjetëra prej tyre.
Fondacioni Mostazafan i regjimit pretendon se e ka në pronësi të vet tokën e këtij fshati dhe u ka dhënë urdhër të gjithë banorëve, të cilët kanë jetuar në këtë zonë për dekada të tëra, që të evakuohen nga shtëpitë e tyre.
Ditët e fundit, ka pasur dhjetëra protesta në Iran Ndërsa protestat rriten dhe përhapen në Iran, media të drejtuara nga shteti po reflektojnë frikën e plotë të regjimit nga një seri e re e mundshme e protestave të mëdha në Iran.
Lajmet nga Irani të marra nga Organizata e Popullit Moxhahedin e Iranit (PMOI / MEK) tregojnë se përkundër shpërthimit të koronavirusit dhe përdorimit të regjimit të kësaj krize për të parandaluar revoltat e njerëzve, ka pasur dhjetëra protesta në të gjithë vendin. Këto protesta të vazhdueshme kanë bërë që mediat shtetërore të shprehin shqetësimin e tyre për një kryengritje të afërt.
Të mërkurën, fshatarët e fshatit Abolfaz Kianshahr në jug-perëndim të Iranit protestuan dhe u përleshën me agjentët e regjimit që kishin ardhur për të shkatërruar shtëpitë e tyre. Forcat e sigurisë përdorën armë me plumbai dhe hodhën gaz lotsjellës për të vazhduar me planin e tyre kriminal të konfiskimit të tokave dhe shtëpive të njerëzve. I ashtuquajturi Bonyad Mostazafan i regjimit, ose Foundacioni Abasid, është prapa këtij sulmi dhe përpiqet të konfiskojë tokat e njerëzve.
Në këtë drejtim, zonja Marjam Raxhavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), ndërsa dënoi me forcë sulmin kriminal nga forcat shtypëse të regjimit mbi fshatarët e varfër, nënvizoi se fshatarët nuk kishin bërë asnjë veprim tjetër përveçse duke mbrojtur jetën dhe shtëpitë e tyre kundër mullahëve dhe të ashtuquajturit Fondacioni Abasit.
Në një zhvillim tjetër, familjet eviktimave të aeroplanit ukrainas, që u vranë kur Rojet Revolucionare të regjimit (IRGC) qëlluan aeroplanin e pasagjerëve në janar, u mblodhën para ambasadës së Ukrainës duke kërkuar një takim me ambasadorin ukrainas në Teheran. Kjo ndodhi një ditë pasi regjimi rrëfeu pa dëshirë se pas goditjes së parë me raketa kundër aeroplanit, pasagjerët ishin gjallë edhe për 19 sekonda, derisa raketa e dytë goditi aeroplanin.
Khavaran, një nga varret masive të viktimave të vitit 1988.
Anëtarët e familjes të mbi 30,000 të burgosurve politikë iranianë të masakruar në 1988 u mblodhën në Khavaran, afër Teheranit të Premten, në vendin e identifikuar të një prej varreve masive të për të përkujtuar të dashurit e tyre. 32 vjet pas kësaj masakre, ky krim mbetet i pandëshkuar, dhe familjarët e viktimave kërkojnë drejtësi.
Në verën e vitit 1988, regjimi iranian masakroi më shumë se 30,000 të burgosur politikë, kryesisht anëtarë dhe mbështetës të Organizatës Popullore Mojahedin të Iranit (PMOI / MEK). Shumë grupe ndërkombëtare për të drejtat e njeriut si Amnesty International e kanë përshkruar këtë krim si një “krim kundër njerëzimit”. Disa ekspertë si Geoffrey Robertson QC, një avokat i njohur për të drejtat e njeriut, e përshkruan masakrën e vitit 1988 si krimin më të keq kundër njerëzimit kundër të burgosurve politikë që nga Lufta e Dytë Botërore.
Nga frika e një shoqërie qetësuese dhe paralajmëruese, Udhëheqësi i Lartë i atëhershëm i regjimit, Ruhollah Khomeini, lëshoi një ferman, duke i urdhëruar zagarët e tij të identifikonin dhe të vrisnin ata që këmbëngulnin në bindjet e tyre për lirinë dhe demokracinë. Menjëherë pas kësaj, u formuan dhe kryen këtë Masakër famëkeqe, e cila u përshkrua nga Hossein-Ali Montazeri, më pas trashëgimtari i Khomeinit, si “krimi më i keq i Republikës Islamike”. Ai tha këtë gjatë një takimi privat me anëtarët e Komisionit të Vdekjes në Teheran, dhe regjistrimi audio u zbulua më vonë.
Organizata e Popullit Mojahedin e Iranit (PMOI / MEK) njoftoi këtë pasdite, 29 gusht 2020, se Coronavirus ka marrë jetën e më shumë se 96.500 njerëzve në 408 qytete në të gjithë Iranin. Numri i të vdekurve në provinca të ndryshme rezulton në: 6875 në Khorasan Razavi, 6467 në Khuzestan, 4349 në Islam, 4167 në Lorestan, 3998 në Gilan, 3032 në Sistan dhe Baluchistan, 2820 në Azerbajxhanin Lindor, 2773 në Alborz, 2649 në Azerbajxhanin Perëndimor, 2458 në Hamedan, 1543 në Kerman, 1284 në Hormozgan, 1187 në Bushehr, 1142 në Ardabil, 919 në Zanjan, 677 në Chaharmahal dhe Bakhtiari. Kjo është përveç raporteve të marra nga provincat e tjera.
Navid, Vahid dhe Habib Afkari Sangari u arrestuan për pjesëmarrjen e tyre në protestat mbarëkombëtare në gusht 2018
I ashtuquajturi gjyqësor në Iran nën regjimin e mullahëve ka dënuar një protestues në Shiraz, në jug-qendrën e Iranit me dy vendime, burg, dhe goditje me kamxhik, ndërsa dy nga vëllezërit e tij janë dënuar me gjithsej 81 vjet burg dhe goditje me kamxhik për pjesmarrje në protestat në vitin 2018. Navid, Vahid dhe Habib Afkari Sangari u arrestuan për pjesëmarrje në protestat që u përhapën në të gjithë Iranin në gusht 2018. Të tre vëllezërit u gjykuan në Gjykatën Penale në Shiraz dhe Gjykatën Revolucionare, duke u përballur me akuza për fyerje të Kryetarit tëregjimit Suprem Ali Khamenei, duke inkurajuar banorët lokalë të bashkohen me protestat kundër regjimit, organizimin e një grupi dhe pjesëmarrjen në protesta, dhe me akuzave të tjera, sipas raporteve të ndryshme. Marjam Raxhavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), i dënoi këto masa të egra si nismë e dëshpëruar e regjimit për të parandaluar protestat e ardhshme.
Procesi i gabuar, përdorimi i torturave
Navid, një mundës i respektuar pa precedentë penalë, dhe dy vëllezërit e tij kishin marrë pjesë në protestat e vitit 2018. Si rezultat, “gjyqësori e vlerësoi pjesëmarrjen e të tre vëllezërve si organizatë e një grupi,” sipas një burimi i cili bisedoi me Agjencinë e Lajmeve për të Drejtat e Njeriut dhe kërkoi që të mos përmëndej emri I tij për arsye sigurie. Burimi tha se autoritetet kishin akuzuar tre vëllezërit për role kryesore në protestat që shpërthyen në qytetet Kazerun dhe Shiraz në gusht 2018.
Regjimi i drejtohet ekzekutimeve politike për të parandaluar protestat e ardhshme
Regjimi iranian ekzekuton të burgosurit politikë dhe mundohet të frikësojë protestuesit me qëllim që të parandalojë protestat e ardhshme. Më 5 gusht, regjimi iranian vari një të burgosur politik në Iranin qendror. Mostafa Salehi u mbajt në paraburgim gjatë protestave në Isfahan dy vjet më parë. Tri protestues të tjerë në Teheran dhe pesë protestues në Isfahan janë dënuar me vdekje.
Punëtorët e bashkisë që zhvillojnë një protestë në Ahvaz 27 27 gusht 2020
Raportimi nga PMOI / MEK
Irani, 28 gusht 2020 – Të enjten, 27 gusht, një grup punëtorësh të bashkisë së Qarkut 7 në qytetin Ahvaz, në jug-perëndim të Iranit, zhvilluan një protestë. Punëtorët e Njësisë Ekzekutive Komunale të Ahvazit u mblodhën para ndërtesës së Bashkisë së Qarkut duke kërkuar pagesa të vonuara dhe nga autoritetet të zgjidhin problemet e tyre.
“Kontraktori nuk ka paguar çekët tona për gjashtë muaj,” thanë punëtorët.
Punëtorët e Komunës Abadan që zhvillojnë një protestë 26 26 gusht 2020
Të Mërkurën, 26 Gusht, një grup punëtorësh në Abadan, në jug-perëndim të Iranit, u mblodhën në oborrin e bashkisë duke protestuar për pagesa të vonuara për disa muaj dhe duke kërkuar përgjigje për kërkesat e tjera. Sipas njërit prej punëtorëve, kërkesat e tyre variojnë në tre zona dhe subjektet e lidhur me Komunën Abadan nuk janë paguar që nga dhjetori i vitit 2018. Kjo përfshin punë jashtë orarit, punë gjatë periudhës së pushimeve dhe punë në turnin e natës.
Pensionistët në Ahwaz vazhdojnë protestat e tyre 26 26 gusht 2020
Të Mërkurën, 26 Gusht, një grup pensionistësh në Ahvaz protestuan ndaj zyrës së sigurimeve shoqërore duke mos marrë parasysh kushtet e vështira të punës së tyre si dhe një plan rregullimi në përcaktimin e pensioneve të tyre.
Sipas njërit prej pensionistëve, zyrtarët kishin njoftuar më parë se plani i rregullimit do të zbatohet nga 1 gushti dhe paga minimale e pensioneve të pensionistëve do të arrijë në 28 milion rial në muaj (rreth 120 $). Megjithatë, deri më sot, asnjë nga premtimet e zyrtarëve nuk është mbajtur.
Punëtorët e Kompanisë së Sheqerit Haft Tappeh në ditën e 74-të të grevës së tyre — Shush, Irani jugperëndimor — 27 gusht 2020
Të enjten, më 27 gusht, punëtorët e Ndërmarrjes së Sheqerit Haft Tappeh vazhduan protestën e tyre përpara zyrës së deputetëve në qytetin Shush në provincën Khuzestan, në jugperëndim të Iranit. Greva ka vazhduar për 74 ditë radhazi.
Çështjet më të rëndësishme të ngritura nga këta punëtorë gjatë kësaj grevë janë si më poshtë: Pagesa e menjëhershme e çekut të vonuar dhe rinovimi i broshurave të tyre të sigurimeve Kthimi i menjëhershëm në punë për kolegët e pushuar
Arrestimi i menjëhershëm i Omid Esadbeigi (CEO i Kompleksit Agro-Industrial të Sheqerit Haft Tappeh) dhe burgim i përjetshëm për këtë individ të korruptuar
Shkarkimi i menjëhershëm i punëdhënësve të korruptuar nga Haft Tappeh
Kthimi i menjëhershëm i pasurisë së përvetësuar tek punëtorët
Përfundimi i karrierës së menaxherëve tashmë në pension
Protestat e punës në Iran [Fotografi nga dosja]
Irani: Dita e 27-të e grevës së punëtorëve të rafinerisë
Të enjten, më 27 gusht, punëtorët e rafinerive të naftës dhe gazit të Iranit, petrokimikët dhe termocentralet vazhduan grevën e tyre për të 27-ën ditë radhazi në 24 qytete në 12 provinca.
Të gjithë kontraktorët nga ndërmarrja “Tehran Jonoob”, së bashku me saldatorët dhe riparuesit, janë ende në grevë.
Greva në rafinerinë e Abadanit vazhdon dhe punëtorët nuk kanë pranuar një ofertë prej 85 milion rialësh (rreth 368 dollarë) për 24 ditë pune.
Punëdhënësit e “Ndërmarrjes Asfalt Toos” dhe “Central Cikli i Kombinuar Urmia” gjithashtu nuk pranojnë të paguajnë pagat e qershorit për të bërë presion mbi punëtorët dhe për të thyer grevën.
Shiraz – Postimi i flamurit të Massoud Raxhavi (udhëheqësi i rezistencës iraniane) – 22 gusht 2020
“Shpërndani IRGC”
Javën e kaluar, Njësitë e Rezistencës dhe përkrahësit e Muxhahedin-e Khalq (MEK / PMOI) filluan një fushatë mbarëkombëtare për të prishur atmosferën e terrorit dhe shtypjen e regjimit klerik, duke shkruar grafite dhe shpërndarë fletëpalosje dhe duke postuar flamuj në Teheran dhe qytete të tjera duke përfshirë , Karaj, Sanandaj, Qazvin, Rasht, Isfahan, Shiraz, Neyshabur, Sistan and Baluchestan, Mashhad, Behshahr, qyteti i Qods, Dezful, Ahvaz, Birjand, Dehdasht, Tabriz, and Khorramabad.
Sloganet e shfaqura në publik gjatë fushatave të javës së kaluar demostronin: “E vetmja mënyrë për liri, është të ngrihesh dhe të luftosh për të fituar lirinë tënde,” “Khamenei duhet ta dijë, që regjimi i tij do të përmbyset së shpejti,” “Poshtë Khamenei,” “As kurora (Monarkia) dhe as çallma, koha e regjimit klerik ka mbaruar,” “MEK është e vendosur të rrëzojë regjimin klerikal anti-iranian,” “Njësitë e Rezistencës do të përmbysin regjimin klerik,” “Poshtë Khamenei, rroftë MEK, rroftë Raxhavi, “” Shpërndani IRGC “,” Massoud Raxhavi: MEK është përkushtuar për çlirimin e atdheut të vet. ”
Karaj – Massoud Raxhavi: MEK është përkushtuar për çlirimin e atdheut të vet-25 gusht 2020
Sanandaj – Shkrimi i murit – “Poshtë Khamenei, rroftë Raxhavi” – 25 gusht 2020
Dehdasht – Shkrimi i grafiteve nga përkrahësit e MEK: “Poshtë Khamenei” – 25 gusht 2020
Qazvin – Shkrimi i murit: “Poshtë Khamenei” – 25 gusht 2020
Isfahan – “Regjimi diktatorial duhet të rrëzohet” – 25 gusht 2020
Sistan dhe Baluchestan – “Poshtë Khamenei, rroftë MEK, rroftë Raxhavi” – 25 gusht 2020
Ahvaz – “Shpërndarja e IRGC përmes punës së rinisë trime” – 25 Gusht 2020
Teheran (Qarku i Qodit) – “Poshtë Khamenei” – 23 gusht 2020
Qyteti i Qods – Aktivitetet e Njësive të Rezistencës – 23 Gusht 2020
Behshahr dhe Dezful – Aktivitetet e njësive të rezistencës – “E vetmja mënyrë për liri, është të ngrihesh dhe të luftosh për të fituar lirinë tënde” – 23 gusht 2020
Birjand dhe Rasht – Aktivitetet e njësive të rezistencës dhe mbështetësit e MEK – 23 gusht 2020
Ahvaz – Shkrimi i murit: “As kurora (Monarkia) dhe as çallma, koha e regjimit klerik ka mbaruar” – 23 gusht 2020 Shiraz – Postimi i flamurit të Massoud Raxhavi (udhëheqësi i rezistencës iraniane) – 22 gusht 2020
Neyshabur – Aktivitetet e mbështetësve të MEK – 22 gusht 2020
NUMRI I VIKTIMAVE (DERI MË 31 gusht 2020,):
Represioni sistematik ndaj disidencës është një tipar i njohur i regjimit iranian. Ky represion është i lidhur ngusht me faktin që ky regjim njihet si 
Autoritetet e regjimit në provincën Khuzestan të Iranit jug-perëndimor kanë lëshuar urdhër arreste për 130 banorë vendas që kanë protestuar kundër shembjes së paligjshme të shtëpive të tyre nga një institucion i regjimit
Ditët e fundit, ka pasur dhjetëra protesta në Iran Ndërsa protestat rriten dhe përhapen në Iran, media të drejtuara nga shteti po reflektojnë frikën e plotë të regjimit nga një seri e re e mundshme e protestave të mëdha në Iran.
Khavaran, një nga varret masive të viktimave të vitit 1988.
NUMRI I VIKTIMAVE (deri në 29 Gusht 2020):
Navid, Vahid dhe Habib Afkari Sangari u arrestuan për pjesëmarrjen e tyre në protestat mbarëkombëtare në gusht 2018
Punëtorët e bashkisë që zhvillojnë një protestë në Ahvaz 27 27 gusht 2020
Pensionistët në Ahwaz vazhdojnë protestat e tyre 26 26 gusht 2020
Punëtorët e Kompanisë së Sheqerit Haft Tappeh në ditën e 74-të të grevës së tyre — Shush, Irani jugperëndimor — 27 gusht 2020![Labor protests in Iran [File photo]](https://al.ncr-iran.org/wp-content/uploads/2020/08/f1e71d9c-6556-4c57-b8ba-447e99aeb834_690.jpg)
Protestat e punës në Iran [Fotografi nga dosja]
Karaj – Massoud Raxhavi: MEK është përkushtuar për çlirimin e atdheut të vet-25 gusht 2020
Dehdasht – Shkrimi i grafiteve nga përkrahësit e MEK: “Poshtë Khamenei” – 25 gusht 2020
Qazvin – Shkrimi i murit: “Poshtë Khamenei” – 25 gusht 2020
Isfahan – “Regjimi diktatorial duhet të rrëzohet” – 25 gusht 2020
Sistan dhe Baluchestan – “Poshtë Khamenei, rroftë MEK, rroftë Raxhavi” – 25 gusht 2020
Ahvaz – “Shpërndarja e IRGC përmes punës së rinisë trime” – 25 Gusht 2020
Teheran (Qarku i Qodit) – “Poshtë Khamenei” – 23 gusht 2020
Qyteti i Qods – Aktivitetet e Njësive të Rezistencës – 23 Gusht 2020
Behshahr dhe Dezful – Aktivitetet e njësive të rezistencës – “E vetmja mënyrë për liri, është të ngrihesh dhe të luftosh për të fituar lirinë tënde” – 23 gusht 2020
Birjand dhe Rasht – Aktivitetet e njësive të rezistencës dhe mbështetësit e MEK – 23 gusht 2020
Ahvaz – Shkrimi i murit: “As kurora (Monarkia) dhe as çallma, koha e regjimit klerik ka mbaruar” – 23 gusht 2020
Neyshabur – Aktivitetet e mbështetësve të MEK – 22 gusht 2020