Edhe pse numri global i viktimave të Covid-19 po i afrohet shifrës 1.7 milion, më në fund ka një dritë në fund të tunelit. Qeveritë në mbarë botën kanë nisur të blejnë dhe të shpërndajnë vaksina të cilat kanë rezultuar të efektshme në testet klinike, dhe mund ta reduktojnë gradualisht impaktin e përgjithshëm të koronavirusit para se t’i japin fund plotësisht pandemisë. Ky fund nuk do të vijë në të njëjtën kohë për të gjithë, por vendet e zhvilluara e kanë nisur tashmë rrugën drejt shërimit.

Por ka një përjashtim të dukshëm, që është Irani. Atje, mediat shtetërore vazhdojnë t’u thonë qytetarëve se me shumë mundësi do të duhet të presin deri në verë për disponibilitetin e një vaksine. Kjo sepse diktatura teokratike e Iranit ka vendosur me sa duket t’u shmanget vaksinave që janë tashmë të disponueshme në tregun e hapur, dhe në vend të tyre, të krijojë një tjetër vaksinë brenda në vend.

Kjo ndërkohë që shpërthimi i koronavirusit në Iran ka qenë më i rëndi në Lindjen e Mesme, dhe një nga më të rëndët në botë, menjëherë që pas shpalljes publike të ekzistencës së tij në shkurt. Ka prova që tregojnë se kjo shpallje është bërë me vonesë, dhe autoritetet e regjimit ia kanë fshehur informacionet publikut në mënyrë që të nxisnin pjesëmarrjen në zgjedhjet kombëtare dhe në festimet e përvjetorit të Republikës Islamike. Këto me sa duket u shndërruan në evente super-përhapëse të promovuara nga shteti, dhe e shtynë vendin në rrugën drejt situatës aktuale, me mbi 50,000 vdekje të regjistruara zyrtarisht.

Komisionerja e Lartë e Kombeve të Bashkuara për të Drejtat Njerëzore nxori një deklaratë të hënën ku dënon ekzekutimin e nxituar të një gazetari iranian, Ruhollah Zam, të cilit i ishte hedhur përsipër akuza e vagullt e “përhapjes së korrupsionit mbi tokë,” dhe më pas ishte torturuar për të bërë një rrëfim të rremë.

Deklarata e të hënës nga Michelle Bachelet është paraprirë nga shprehje të ngjashme zemërimi nga ana e qeverive dhe politikë-bërësve europianë, të cilat nisën menjëherë pas ekzekutimit të shtunën. Por pavarësisht të gjitha këtyre, Presidenti i regjimit iranian Hassan Rouhani e pa të përshtatshme që të deklaronte publikisht të hënën se i duket “me pak gjasa” që ky incident të rezultojë në tensione të konsiderueshme në marrëdhëniet iraniano-europiane.

Qëndrimi moskokëçarës i Rouhani-t simbolizon qartë pandëshkueshmërinë që regjimi i tij pret tashmë, edhe me zgjerimin e vazhdueshëm të listës iraniane të abuzimeve ndaj të drejtave njerëzore e krimeve kundër njerëzimit. Shumë nga këto incidente kanë rezultuar në një rritje të duhur të shqyrtimit kritik të regjimit nga ana e të huajve, por fatkeqësisht kjo rrallë ka çuar në një rritje të ngjashme të presionit që ushtrohet mbi regjimin lidhur me çështje të tilla.

Rrahja e të burgosurave politike femra në burgun Qarchak
Thirrje për aksion urgjent për të shpëtuar të burgosurit e dënuar me vdekje, dhe që një delegacion ndërkombëtar të vizitojë burgjet e Iranit

Të enjten më 17 dhjetor, një i burgosur me emrin Shahab Javid u ekzekutua në Burgun Qendror të Qom. Gjatë viteve të fundit atë e kishin torturuar psikologjikisht duke u shtirur sikur do ta ekzekutonin në tre raste. Ekzekutimi i tij është kryer ndërkohë që thuhet se paditësit e kanë tërhequr akuzën. Torturuesit e regjimit i kishin bërë presion që të shkruante një letër pendimi, por ai nuk kishte pranuar, duke ngulur këmbë në pafajsinë e tij.

Shahab Javid është një nga 15 të burgosurit e dënuar me vdekje për akuza financiare dhe për përplasje me Forcat e Sigurisë së Shtetit. 14 të burgosurit e tjerë, sipas raporteve, do të ekzekutohen së shpejti.

Të mërkurën, Asembleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara miratoi rezolutën e 67-të që dënon shkeljet e rënda të të drejtave njerëzore në Iran. Rezoluta e 67-të e OKB nënvizon edhe një herë se shkeljet e të drejtave njerëzore brenda vendit, sidomos ekzekutimet, janë një mjet jetësor që regjimi i mullahëve përdor për të sunduar Iranin.

Rasti më i fundit i shkeljeve të të drejtave njerëzore nga Teherani ishte ekzekutimi i Ruhollah Zam, një qytetar me banim në Europë. Ekzekutimi i Zam ishte vetëm një shembull i brutalitetit të regjimit dhe mospërfilljes totale të tij ndaj ligjeve ndërkombëtare.

Në shtator, regjimi vari kampionin kombëtar të mundjes, NavidAfkari, pavarësisht kritikave të forta globale. Navid-in e kishin detyruar nën torturë që të bënte një rrëfim të rremë dhe më vonë e ekzekutuan mbi bazën e këtij rrëfimi.

Krahas Navid-it, forcat e regjimit kanë vrarë mbi 1500 protestues gjatë protestave të mëdha të Iranit në nëntor 2019. Kur populli protestoi ndaj krizës ekonomike, forcat e sigurisë u përgjigjën me plumba. Në raportin “Duke Shkelur Njerëzimin,” të publikuar në shtator, Amnesty International zbulon rrëfime tronditëse torture e keqtrajtimi në burgjet iraniane kundër disidentëve, sidomos kundër mijëra njerëzve të arrestuar gjatë kryengritjes.

Komiteti i Tretë i Asemblesë së Përgjithshme të OKB nxjerr rezolutën e 67-të që dënon abuzimet e regjimit iranian me të drejtat e njeriut

Asembleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara miratoi të mërkurën një rezolutë që dënon abuzimet e regjimit iranian ndaj të drejtave njerëzore. E miratuar me 79 vota pro, kjo është rezoluta e 67-të e OKB mbi situatën e të drejtave njerëzore në Iran që kur morën pushtetin mullahët në 1979-ën.

Kjo rezolutë ngre shqetësime lidhur me “shpeshtësinë alarmuese të dhënies dhe kryerjes së dënimit me vdekje” në Iran. Këtu përfshihen ekzekutimet e ndërmarra kundër personave mbi bazën e rrëfimeve të detyruara, ekzekutimi i minorenëve, dhe ekzekutimet e kryera për krime që “nuk përfshihen në krimet më serioze,” paralajmëron rezoluta. Rezoluta e OKB thekson se regjimi është në shkelje të detyrimeve të tij ndërkombëtare, si dhe në shkelje të konventave ndërkombëtare, Konventa Ndërkombëtare për të Drejtat Civile dhe Politike dhe Konventa për të Drejtat e Fëmijës.

Rezoluta ngre alarmin edhe për përdorimin e gjerë dhe sistematik të arrestimeve e burgosjeve arbitrare, përdorimin e torturës për të nxjerrë rrëfime, si në rastin e kampionit të mundjesNavid Afkari, i ekzekutuar në shtator. Këtu përmenden gjithashtu vdekjet e dyshimta në burg, si dhe shkelje të vjetra që përfshijnë gjyqësinë iraniane dhe agjencitë e sigurisë, duke përfshirë zhdukjet e detyruara dhe ekzekutimet jashtë-gjyqësore.

Regjimi dënohet gjithashtu për shtypjen e të drejtës për liri shprehjeje e opinioni, duke përfshirë kufizimet e rënda mbi aksesin në internet dhe në kontekstet dixhitale, dhe për shtypjen e të drejtës për liri shoqërimi e grumbullimi paqësor, për ngacmimin, frikësimin dhe përndjekjen e kundërshtarëve politikë, mbrojtësve të të drejtave njerëzore, si dhe për të gjitha format e diskriminimit dhe shkeljeve të tjera të të drejtave njerëzore kundër grave dhe vajzave në ligj dhe në praktikë.

Masat represive të regjimit janë shtuar muajt e fundit, ndërkohë që regjimi i afrohej një-vjetorit të kryengritjes së nëntorit 2019, kryengritje në të cilën protestues në mbi 190 qytete të Iranit bënë thirrje për përmbysjen e regjimit. Regjimi ia doli ta ruante pushtetin vetëm me anë të një shtypjeje brutale dhe vrasjes së mbi 1,500 protestuesve.

Pas votimit për rezolutën, Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit (NCRI), nxori një deklaratë, në të cilën përsërit se: “Personat përgjegjës për shumicën e krimeve që u referohet rezoluta janë po ata njerëz që e kthyen kryengritjen e nëntorit 2019 në një kasaphanë, duke vrarë të paktën 1,500 njerëz, përfshirë të rinj, duke plagosur 4,000 e arrestuar 12,000 të tjerë. Po ata zyrtarë që kanë kryer vazhdimisht krime kundër njerëzimit gjatë katër dekadave të fundit, në veçanti masakrën e 1988-ës ndaj të burgosurve politikë.”

Znj. Maryam Rajavi, presidentja e zgjedhur e NCRI-së, tha: “edhe pse kjo rezolutë nuk adreson shumë aspekte të shkeljeve flagrante të të drejtave njerëzore në Iran, ajo nuk lë asnjë dyshim se ky regjim është abuzuesi numër një në botë ndaj të drejtave njerëzore sot, i ka shkelur në mënyrë flagrante të drejtat themelore të kombit iranian në të gjitha aspektet politike, shoqërore dhe ekonomike, dhe nuk përputhet absolutisht me shekullin e 21-të, dhe për këtë arsye duhet të dëbohet nga komuniteti botëror. Ajo shtoi se pandëshkueshmëria për liderët kriminelë të këtij regjimi duhet të marrë fund dhe të gjithë ata duhet të përballen me drejtësinë për 40 vite të mbushura me krime kundër njerëzimit.”

Znj. Rajavi bëri thirrje për një hetim ndërkombëtar që duhej të ishte bërë me kohë lidhur me krimet e regjimit, sidomos lidhur me shtypjen ndaj protestave të nëntorit 2019 dhe me masakrën e 1988-ës ndaj 30,000 të burgosurve politikë. “Mungesa e veprimit përballë krimeve në vazhdim kundër njerëzimit është një njollë në ndërgjegjen e njerëzimit,” tha ajo. “Ka ardhur koha t’u kërkojmë llogari liderëve të regjimit për krimet e tyre në vazhdim kundër njerëzimit, si vrasjet masive gjatë kryengritjes së nëntorit 2019 dhe masakra e 1988-ës ndaj të burgosurve politikë.”

Mbështetës të Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK) dhe anëtarë të diasporës iraniane në Europë mbajtën sot një tubim në Vienë dhe Bruksel. Ata protestuan ndaj takimit të supozuar të Ministrisë së Jashtme të regjimit iranian me Komisionin e Përbashkët të Planit të Përbashkët Gjithëpërfshirës të Veprimit (JCPOA) më 16 dhjetor.

Ky takim zakonisht zhvillohet në Palais Coburg të Vienës. Për shkak të pandemisë së koronavirusit, takimi i këtij viti do të bëhet virtualisht. Megjithatë, iranianët kanë organizuar një protestë.

“E rëndësishme është që ideja e bërjes paqe me një regjim terrorist ekziston ende. Individët nuk kanë rëndësi, natyra e këtij regjimi është terroriste, dhe është ide e keqe të merresh me terroristë,” theksuan protestuesit.

Ky takim vjen pas gjyqit të zhvilluar së fundmi ndaj diplomatit terrorist të burgosur të Iranit Assadollah Assadi, i cili është sekretar i tretë në ambasadën e regjimit në Vienë.

Mbështetësit e MEK dhe anëtarët e diasporës iraniane në Vienë zhvillojnë një tubim – 16 dhjetor 2020

Mbështetësit e MEK dhe anëtarët e diasporës iraniane në Vienë zhvillojnë një tubim – 16 dhjetor 2020