Një ish-operativ i Ministrisë iraniane të Inteligjencës (MOIS) me emrin Hadi Sani-Khani i ka shkruar një letër Sekretarit të Përgjithshëm të Kombeve të Bashkuara, Antonio Guterres, letër në të cilën ai jep detaje për bashkëpunimin e tij të mëparshëm me Ministrinë iraniane të Inteligjencës dhe Sigurisë. Kjo letër hedh dritë mbi operacionet e mundshme të një rrjeti operativësh në Europë, ekzistenca e të cilëve u ekspozua nga çështja historike gjyqësore kundër ish-konsullorit të tretë të ambasadës iraniane në Vienë, Assadollah Assadi. Letra konfirmon gjithashtu fakte kyçe që justifikojnë paralajmërimet e bëra me kohë për përpjekjet e regjimit iranian për të ndikuar tek mediat perëndimore dhe demonizuar grupin kryesor opozitar kundër tij, Organizatën Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI-MEK).

Assadi u ndoq penalisht së bashku me tre të pandehur të tjerë, për përpjekjet e tyre për të shpërthyer eksplozivë në një tubim ndërkombëtar të emigrantëve iranianë fare pranë Parisit. Ky komplot kishte si shënjestër specifike udhëheqjen e Rezistencës Iraniane, Maryam Rajavi, e cila është Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI). Po të mos ishte parandaluar nga autoritetet europiane, ky komplot me shumë mundësi do të kishte shkaktuar qindra vdekje, duke përfshirë vdekjen e personaliteteve politike perëndimore që ishin të pranishëm në eventin e 2018-ës, për të shfaqur mbështetjen e tyre ndaj platformës së MEK për ndryshim regjimi që do të çojë në qeverisje demokratike në Iran.

Mbështetja për MEK-un midis parlamentarëve perëndimorë ka shumë vite që rritet vazhdimisht dhe tashmë përfshin anëtarë të çdo partie madhore politike në SHBA dhe në Bashkimin Europian. Por për të arritur në këtë nivel mbështetjeje, organizatës i është dashur të kalojë pengesat e ngritura nga një rrjet ndikimi i gjerë e në rritje që regjimi iranian ka promovuar në mbarë botën.

Rritja dhe funksioni i rrjeteve iraniane të terrorizmit dhe inteligjencës duhet t’i bëjë politikë-bërësit europianë e amerikanë të kuptojnë që duhet të ndërmarrin veprime shumë më të rrepta në mënyrë që t’i shpërbëjnë këto rrjete dhe t’i pengojnë operacionet e tyre.

Veprimet në fjalë duhet të përfshijnë mbylljen e ambasadave si ajo për të cilën punonte Assadi, ose duhet të theksojnë dëbimin e kujtdo që kapet duke bashkëpunuar me inteligjencën iraniane. Por pavarësisht specifikave, rezultati duhet të përfshijë krijimin e standardeve mediatike që të jenë shumë më mosbesuese ndaj pretendimeve denigruese lidhur me Rezistencën Iraniane. Dhe kjo pastaj duhet të çojë në një riorientim të politikës perëndimore, në favor të mbështetjes për këtë Rezistencë.

Muajin e kaluar, rreth 20 ligjvënës evropianë nënshkruan një deklaratë drejtuar presidentit të Asamblesë Parlamentare të Këshillit të Evropës, në të cilën ata dënuan “çdo politikë zbutjeje dhe koncesionesh ndaj regjimit iranian” dhe më pas kërkuan “masa serioze dhe efektive” si një alternativë. Në mënyrë të veçantë, deklarata bëri thirrje për ndërprerjen e marrëdhënieve tregtare evropiane me regjimin iranian, në pritje të veprimit nga regjimi iranian që demonstron një angazhim për të përmirësuar veprimet e tij në lidhje me të drejtat e njeriut dhe promovimin e aktivitetit terrorist përtej kufijve të tij.

Deklarata i referohej një tendence përshkallëzimi të shtypjes politike brenda Iranit, por ishte kryesisht e motivuar nga gjyqi i terrorizmit që po vazhdonte më pas në një gjykatë belge, duke përfshirë diplomatin iranian Assadollah Assadi. Rreth një javë pasi u dha deklarata, ish-këshilltari i tretë i ambasadës iraniane në Vjenë u shpall fajtor dhe u dënua me 20 vjet burg. Tre bashkëpunëtorët e tij u dënuan gjithashtu me burgim nga 15 deri në 18 vjet. Gjyqi dukej se konfirmonte që ekziston një kërcënim themelor i terrorizmit iranian që ende duhet të adresohet dhe ishte ky mesazh që deklarata e PACE u përpoq të shtjellonte.

Prokurorët në çështjen e Assadi nuk patën asnjë dyshim mbi idenë se organizatori i komplotit kishte vepruar sipas udhëzimeve nga lart në regjimin iranian. Dhe NCRI ka raportuar posaçërisht se ato udhëzime erdhën nga Këshilli i Lartë i Sigurisë Kombëtare, ku përfaqësohen si presidenti ashtu edhe udhëheqësi suprem.

Maryam Rajavi, Tubimi Irani i Lirë — Paris 2018

Në qershor 2018, agjentë të regjimit iranian tentuan të kryenin një sulm terrorist pranë Parisit. Në nëntor 2020, organizatori i këtij komploti më në fund nisi gjykimin së bashku me tre bashkëpunëtorët e tij të njohur, pas një hetimi që kishte zgjatur dy vjet e gjysëm. Nga fillimi i këtij muaji, një gjykatë belge shpalli fajtorë të katër të pandehurit dhe e dënoi të pandehurin kryesor, Assadollah Assadi, me 20 vite burg.

Nuk ka dyshim që disa politikë-bërës perëndimorë kanë dëshirë ta konsiderojnë si të mbyllur këtë çështje dhe të vazhdojnë marrëdhëniet si zakonisht me regjimin iranian. Por kjo çështje nuk është aspak e mbyllur. Ndjekja penale e Assadi-t zbuloi për të gjithë botën se ka një rrymë të fshehtë të terrorizmit iranian e cila do të vazhdojë ta kërcënojë Europën dhe Shtetet e Bashkuara për sa kohë që vazhdon të ekzistojë. Për më tepër, kjo gjë zbuloi detaje të mëtejshme për përkushtimin ideologjik të regjimit iranian ndaj këtij terrorizmi, i cili do të ruajë të paktën disa akspekte të këtij kërcënimi për sa kohë që të mbetet në fuqi sistemi aktual.

Tani pas dënimit të Assadi-t, është thelbësore që Bashkimi Europian dhe i gjithë komuniteti ndërkombëtar ta rivlerësojë përqasjen e tij ndaj regjimit iranian dhe të marrë në konsideratë masa të reja që mund të implementohen për ta zbutur rrezikun terrorist në planin afat-shkurtër, dhe për ta çrrënjosur plotësisht atë në planin afat-gjatë.

Më 4 shkurt, një gjykatë belge dënoi diplomatin terrorist të burgosur të Iranit, Assadollah Assadi, me 20 vite burg për terrorizëm. Pasi morën këtë goditje madhore politike, zyrtarët dhe mediat shtetërore të regjimit bëjnë thirrje dëshpërimisht për “hakmarrje,” duke konfirmuar kështu edhe një herë terrorizmin shtetëror të Iranit.

“Europianët po e politizojnë çështjen e diplomatit. Nëse një diplomat ka imunitet, dhe fatkeqësisht, dikush që ka imunitet thuhet se e ka atë në Austri por jo në Belgjikë, ai gjykohet në mungesë,” shkruan agjencia e lajmeve Mizan, e cila është e lidhur me sistemin gjyqësor të regjimit.

Assadi e ka përdorur pasaportën e tij diplomatike për të transferuar në Austri 500 gram eksploziv me anë të një avioni pasagjerësh, pasi në Austri ai kishte pozicionin e sekretarit të tretë të ambasadës iraniane. Ai ua dorëzoi eksplozivët një çifti iraniano-belg në Luksemburg dhe u dha për detyrë të hidhnin në erë tubimin “Irani i Lirë” të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) në Paris më 30 qershor 2018.

Gjatë zhvillimit të gjyqit të Assadi-t në nëntor dhe dhjetor 2020, prokurorët nënvizuan faktin se, duke qenë se Assadi ështe arrestuar në Gjermani, dhe jo në Austri ku ndodhet misioni diplomatik i Assadi-t, ai nuk mund ta kundërshtojë arrestimin. Sipas ligjit ndërkombëtare, ai nuk ka imunitet diplomatik.