Të hënën, Komiteti i Grave i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit organizoi një konferencë virtuale me rastin e Ditës Ndërkombëtare të Gruas. Në këtë event morën pjesë aktiviste iraniane dhe parlamentarë nga Britania e disa vende europiane. Kjo konferencë shërbeu për të nënvizuar mohimin sistematik që Republika Islamike u bën të drejtave të grave, si dhe disa çështje të tjera.
Një nga folësit e eventit ishte Anthea McIntyre, e cila ka shërbyer si Anëtare e Parlamentit Europian nga Britania nga viti 2004 deri në 2019-ën. Ajo deklaroi përpara audiencës virtuale: “Më duket e neveritshme kur shoh zyrtarët europianë tek mbajnë marrëdhëniet tregtare, paqësojnë mullahët, dhe i shpërfillin dhunimet e të drejtave njerëzore në Iran, sidomos ndaj grave.”
Kjo ndjenjë u shpreh nga një numër pjesëmarrësish në konferencën e të hënës mbi të drejtat e grave, por ajo ishte edhe një veçori e spikatur e deklaratave të shkruara, të publikuara përpara këtij eventi. Këto deklarata mbartin firmat e parlamentarëve nga BE, Mbretëria e Bashkuar, dhe Shtetet e Bashkuara, si dhe të disa personaliteteve të lidhur me organizata jo-qeveritare me fokus në çështjet iraniane, si Komiteti Ndërkombëtar në Kërkim të Drejtësisë (ISJ). Këto deklarata janë përgatitur përgjithësisht ose në pritje, ose në përgjigje të verdiktit lidhur me çështjen gjyqësore të një gjykate federale belge kundër një diplomati të lartë iranian, Assadollah Assadi.
Me rritjen e mospajtimit shoqëror në Iran dhe ndërkohë që 40 vitet e shtypjes dhe politikave të gabuara ekonomike të mullahëve e kanë kthyer shoqërinë në një fuçi baruti gati për të shpërthyer, mediat shtetërore po i paralajmërojnë zyrtarët dhe fraksionet rivale për armikun e vërtetë të regjimit, që është Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK).
Për shkak të politikave të gabuara të regjimit, mospajtimi shoqëror dhe protestat e vazhdueshme, së bashku me izolimin ndërkombëtar të regjimit, i kanë intensifikuar grindjet e brendshme të mullahëve përpara zgjedhjeve të rreme presidenciale në qershor 2021.
“A nuk e sheh [fraksioni rival] se pragu i varfërisë prej 10 milion tomanësh e ka zhdukur klasën e mesme dhe e ka vendosur atë pranë klasës së varfër? Në fakt, pakënaqësia ekstreme është përhapur në dhjetëra miliona njerëz. Pakënaqësia, sipas zyrtarëve të sigurisë, mund të shpërthejë në çdo moment në formën e trazirave eksplozive dhe [protestave] të rrezikshme,” shkruante të hënën gazeta shtetërore Mardom Salari.
“Pse nuk i kushtojnë vëmendje konservatorët faktit që në mesin e kësaj situate të rrezikshme, e cila ka ngritur alarmin për [të gjithë] sistemin, ka zënë pritë armiku. Pse nuk e kuptojnë ata që armiku, duke ushqyer flakët e mosbindjes në një komunitet të qullur me benzinën e pakënaqësisë, po përpiqet të krijojë trazira e rebelime? Pse nuk e shohin ata që MEK, të cilët nuk dorëzohen në kokëfortësinë dhe armiqësinë e tyre ndaj të gjithë sistemit me të gjitha fraksionet e tij, duan ta bëjnë të shpërthejë fuçia e barutit plot me mospajtim shoqëror duke përdorur bombardimin më të rëndë me propagandë psikologjike dhe të krijojnë një katastrofë përtej asaj të nëntorit 2019?” shton artikulli i Mardom Salari, duke e përshkruar si ‘mosbindje’ kryengritjen mbarëkombëtare të popullit iranian në nëntor 2019, kryengritje e cila tronditi themelet e regjimit.
Regjimi përpiqet t’i gënjejë njerëzit sikur në Iran ka zgjedhje të drejta. Ndërkohë, populli i ka refuzuar me vrull si fraksionet e ashtu-quajtura “reformiste” ashtu edhe ato “konservatore” gjatë protestave madhore të mëparshme të Iranit duke thirrur “reformistë, konservatorë, loja mbaroi.” Bojkoti kombëtar i zgjedhjeve të rreme parlamentare të regjimit dëshmon gjithashtu për faktin që populli nuk e do këtë regjim.
Qytetet e rebeluara të Iranit flasin-Veprimtaritë e Njësive të Rezistencës të MEK gjatë protestave të Iranit në 2019-ën
Pensionistët zhvilluan tubime në mbi 17 qytete në mbarë Iranin të dielën, për të shtatën javë rresht. Ata protestojnë kundër pagave të ulëta dhe refuzimit nga ana e regjimit për t’ua përshtatur pensionet mbi bazën e zhvlerësimit të rialit dhe inflacionit të shfrenuar. Çfarë mesazhi përçojnë këto protesta?
Pensionistët thërrisnin me sllogane si “Rezultati i punës së qeverisë është plaçkitja e pasurisë së popullit,” “Vendi ynë është plot me thesare, por ne jetojmë me vuajtje,” dhe “Strehimi dhe sigurimi i jetesës janë të drejtat tona të patjetërsueshme,” duke iu referuar korrupsionit të institucionalizuar të regjimit, i cili shkakton varfërinë e popullit.
Protestuesit kërkuan implementimin e nenit 96 të ligjit të mirëqenies, i cili deklaron se pensionet duhet të përshtaten për t’ua lejuar pensionistëve që të sigurojnë nevojat e tyre. Protestuesit kërkojnë gjithashtu shërbim shëndetësor falas për pensionistët dhe që t’u jepet përparësi kërkesave të pensionistëve në seancat parlamentare të regjimit.
Ndërkohë që regjimi dhe apologjetët e tij përpiqen të fajësojnë sanksionet e Shteteve të Bashkuara për të gjitha krizat e Iranit, pensionistët thërrasin: “Armiku ynë është këtu, gënjejnë kur thonë se është Amerika.”
Protestat e pensionistëve përputhen me protestat e tjera të përditshme që zhvillohen nga të gjithë sektorët e shoqërisë në mbarë Iranin. Këto protesta po përhapen dhe intensifikohen.
Aparati represiv i regjimit, nga frika e pasojave të veprimeve të tij, nuk kishte reaguar ndaj protestave të pensionistëve gjatë këtyre javëve të fundit. Ishte përpjekur vetëm t’i frikësonte protestuesit. Por këtë javë, regjimi ka arrestuar disa pensionistë në qytete të ndryshme, duke përfshirë Teheranin. Forcat e sigurisë sulmuan pensionistët por, për shkak të rezistencës së protestuesve, u detyruan të tërhiqeshin.
Të hënën, me rastin e Ditës Ndërkombëtare të Gruas, Komiteti i Grave i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit organizoi një konferencë online ku u theksua diskriminimi gjinor i institucionalizuar në Iran si dhe roli qendror i aktivisteve femra në një përpjekje në vazhdim për ta përmbysur diktaturën teokratike të vendit dhe për të themeluar një sistem demokratik qeverisjeje. Përfaqësuesve të NCRI-së iu bashkuan në këtë konferencë edhe parlamentarë perëndimorë dhe ekspertë të të drejtave njerëzore, duke përfshirë Komitetin Ndërkombëtar të Parlamentarëve për një Iran Demokratik dhe Komitetin Britanik për Lirinë e Iranit.
Në këtë event pati një fjalim të spikatur nga Znj. Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e NCRI. Znj. Rajavi prezantoi temën duke vënë në dukje se festimi i Ditës së Gruas këtë vit po ndodh përballë sfondit të trazirave të zgjatura brenda Iranit, sidomos në provincën jug-lindore të Sistan dhe Baluchistan.
Këtë ajo e përshkroi si “një kryengritje me dhjetëra martirë, ku të rinjtë kanë sulmuar me guxim godinën e Guvernatorit dhe qendrat e Gardës Revolucionare e Forcave të Sigurisë së Shtetit.” Gjithashtu, Znj. Rajavi tha se këto veprime “demonstrojnë vendosmërinë e popullit iranian për ta përmbysur regjimin” dhe janë pjesë e një zinxhiri të pathyer aktivizmi e trazirash që daton të paktën që nga dhjetori 2017.
Në atë kohë pati shpërthyer një protestë në qytetin Mashhad ndaj përkeqësimit të ekonomisë, protestë e cila i dha shkëndijën një lëvizjeje që përfshiu me shpejtësi mbi 100 qytete të mëdha e të vogla. Teksa rritej, kjo lëvizje protestuese e ndryshoi fokusin nga ankesat për problemet ekonomike tek thirrjet e drejtpërdrejta për ndryshim regjimi, me qindra mijëra pjesëmarrës që thërrisnin me sllogane si “vdekje diktatorit” dhe “reformistë, konservatorë, loja mbaroi.”
Vendosmëri dhe rezistencë, udhëtimi i grave iraniane drejt lirisë dhe barazisë.
Regjimi teokratik në Iran mban kontrollin e tij të pushtetit përmes shtypjes së brendshme dhe eksportit të terrorizmit; të dy justifikohen me “fondamentalizmin islamik” fetar. Misogjinia është natyra e regjimit dhe një mjet për të mbajtur nën kontroll shoqërinë iraniane. Parimi Velayat-e Faqih (rregulli absolut klerikal) është shtylla e kushtetutës së regjimit. Por gratë iraniane nuk i janë nënshtruar kurrë politikave të shtypjes dhe mizogjinizmit të regjimit. Për katër dekadat e fundit, ata sfiduan me guxim regjimin përmes mosbindjes civile, duke organizuar dhe qëndruar në ballë të protestave dhe kryengritjeve të përhapura, duke u bashkuar me radhët dhe duke pranuar një rol udhëheqës në lëvizjen e Rezistencës Iraniane.
Prandaj, gratë përfaqësojnë forcën më të spikatur për një ndryshim demokratik në Iran, i cili do të neutralizojë një kërcënim serioz global që është regjimi teokratik, duke përfituar rajoni dhe e gjithë bota
Të hënën, 8 mars, duke shënuar Ditën Ndërkombëtare të Gruas, Komiteti i Grave i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), së bashku me Komitetin Ndërkombëtar të Parlamentarëve për një Iran Demokratik dhe Komitetin Britanik për Lirinë e Iranit (BCFIF), mbajtën një konferencë online.
Sarvenaz Chitsaz, Kryetare e Komitetit të Grave të NCRI
Sarvenaz Chitsaz, flet në konferencën online që shënon Ditën Ndërkombëtare të Grave.
“Gratë e MEK kanë luftuar kundër regjimit misogjinist të Iranit. Ata gjithmonë kanë qenë të përkushtuar ndaj rezistencës dhe lirisë së popullit të tyre. Këto gra që luftojnë janë heroinat e vërteta të të drejtave të grave dhe të drejtave të njeriut në Iran. Ne në Rezistencën iraniane jemi të vendosur për të arritur lirinë dhe barazinë. Maryam Rajavi ka udhëhequr luftën për ndryshim në Iran. Ajo është një frymëzim për të gjitha gratë që po rezistojnë kundër sundimit mizogjinist të mollahëve. Liria e popullit iranian do të arrihet me këtë vendosmëri.”
Presidentja e zgjedhur e NCRI Maryam Rajav
Maryam Rajavi, flet në konferencën online që shënon Ditën Ndërkombëtare të Grave.
“Lufta dhe sakrifica e grave kanë qenë dhe janë bazat e përparimit dhe garancia për demokracinë në botën tonë. Dhe tani e tutje, një botë pa padrejtësi, shtypje, fondamentalizëm dhe varfëri varet nga lufta e grave.
Këtë vit, Dita Ndërkombëtare e Grave mban një angazhim për gratë iraniane: Sepse ne mundemi, dhe ne duhet të sigurojmë fitoren e lirisë dhe barazisë mes sëmundjeve, shtypjes dhe varfërisë.
Rezultati i hendekut të konsiderueshëm gjinor në Iran është imponimi i varfërisë ekstreme mbi gratë dhe mohimi i shumë prej të drejtave të tyre më themelore.
Regjimi mizogjen kërkon të ruajë sundimin e tij përmes shtypjes. Sidoqoftë, gratë iraniane luajnë role të rëndësishme në sfidimin e regjimit dhe shtyrjen e situatës drejt përmbysjes së mollahëve.
Kjo sepse gratë kanë toleruar shtypjen më të madhe nga duart e këtij regjimi. Si rezultat, gratë kanë motivim më të madh për t’i dhënë fund këtij regjimi. Në pesë kryengritje mbarëkombëtare, gratë iraniane kanë demonstruar heroizëm të jashtëzakonshëm dhe aftësinë e tyre në ngritjen e Njësive të Rezistencës dhe luajtjen e rolit kryesor në lëvizjen e organizuar të rezistencës. Gratë iraniane kanë vënë mbi supe përgjegjësinë për t’i dhënë fund katastrofës së shkaktuar nga teokracia qeverisëse dhe janë të gatshme ta bëjnë atë të ndodhë. Shkelja e të drejtave të grave është aspekti më flagrant i eleminimit të të drejtave të njeriut të popullit iranian nga mullahët në pushtet. Kështu, të gjithë ata që shqetësohen për kërcënimet e paraqitura nga ky regjim ndaj bashkësisë ndërkombëtare, duhet të mbështesin rezistencën e grave iraniane. Përpjekjet për të kontrolluar programin bërthamor të regjimit nuk do të kenë sukses nëse ato nuk shoqërohen me vendosmëri kundër shkeljeve të të drejtave të njeriut të popullit të Iranit. Bëjuni thirrje qeverive tuaja që të kushtëzojnë lidhjet ekonomike dhe politike me regjimin kriminal të mullahëve me respektimin e të drejtave të njeriut në Iran, veçanërisht të drejtat e grave dhe të burgosurve. Ekziston një radhë e gjatë e grave që po rezistojnë në burgjet në të gjithë Iranin. Dhe megjithëse nuk flitet shumë për to, por ata janë ndër luftëtarët më rezistentë për të drejtat e njeriut. Në emër të lëvizjes së barazisë, unë nxis të gjithë mbrojtësit e barazisë gjinore në të gjithë botën të mbështesin gratë e ngritura të Iranit dhe kryengritjen e popullit iranian për liri.”
Baronesha Verma, ish-Nën-Sekretare Parlamentare e Mbretërisë së Bashkuar për Zhvillimin Ndërkombëtar
Baronesha Verma, flet në konferencën online që shënon Ditën Ndërkombëtare të Grave:
“Fushata e IWD për 2021 është “Zgjidhni të Sfidoni”. Ne të gjithë mund të ndihmojmë për të krijuar një botë gjithëpërfshirëse. Eshtë e rëndësishme që kjo konferencë të na mbledh të gjithëve, burra dhe gra. Motrat e mia në Rezistencën iraniane po ndërmarrin rreziqet më të larta për të liruar të gjitha gratë iraniane. Ato po luftojnë për barazi. Ato kanë mësuar të çlirohen nën aparteidin gjinor. Ato e kanë lënë mënjanë mosbesimin në vetvete që shumë gra janë mësuar. Për dekada, këmbëngulja e tyre u ka dërguar një mesazh të qartë mollahëve në Iran: Gratë kanë zgjedhur të sfidojnë dhe nuk do të dorëzohen derisa Irani të lirohet.
Gratë në Rezistencën iraniane kanë luftuar shumë për të ardhmen e Iranit.”
Amber Rudd, Sekretare e Brendshme e Mbreterisë së Bashkuar (2016-2018), Sekretare e Shtetit për Punë dhe Pensione, Ministre për Gratë dhe Barazitë deri në 2019
Amber Rudd, flet në konferencën në internet që shënon Ditën Ndërkombëtare të Gruas.
“Gratë e Iranit durojnë shumë dhe janë shumë të guximshme për të kundërshtuar. Eshtë e jashtëzakonshme. Ata duhet të durojnë një regjim fetar që u jep atyre shumë pak të drejta. Ata nuk kanë qasje në ligj dhe mirëqenie që ne gratë në perëndim i marrim si të mirëqena. Në demokraci, ne kemi një sistem që ka kontrolle dhe ekuilibra për të bërë ndryshime dhe për të adresuar pabarazitë. Publiku mund të kundërshtojë vendimet. Demokracia ka përgjegjësinë në thelbin e saj. Në Iran, është shumë më e vështirë të sfidosh regjimin. E vështirë dhe e paligjshme. Por gratë e Iranit zgjedhin të sfidojnë, jo vetëm sot, por çdo ditë.
Sfidimi i shtypjes së grave nuk u takon vetëm grave. Burrat kanë një rol të rëndësishëm kudo në njohjen e barazisë. Irani do të jetë i lirë vetëm kur gratë e Iranit të jenë të lira.”
Gjykata Revolucionare e Teheranit, Dega 28, ka dhënë një dënim me 5 vite për Forough Taghipour, e cila është burgosur për mbështetjen e saj ndaj opozitës Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK).
Avokati i Znj. Taghipour është informuar për këtë verdikt të dielën, më 7 mars 2021.
Gjyqi u zhvillua më 5 janar 2021, për të shqyrtuar akuzat për “propagandë kundër shtetit” dhe “bashkëpunim me grupe opozitare” të ngritura kundër Forough Taghipour dhe nënës së saj.
Gjykatësi e kishte kërcënuar Znj. Taghipour se do të jepte verdiktin për Moharebeh (luftë kundër Zotit), por ajo e refuzoi këtë akuzë dhe deklaroi se nuk ishte fajtore.
Sipas ligjeve të regjimit klerikal, Moharebeh (lufta kundër Zotit) është e ndëshkueshme me vdekje.
E burgosura politike Forough Taghipour dhe nëna e saj Nassim Jabbari, janë arrestuar më 24 shkurt 2020.
Znj. Jabbari, 58 vjeç, është liruar me kusht në mes të muajit mars dhe tashmë akuzat kundër saj janë tërhequr.
Iran: Protestat e Pensionistëve në 21 Provinca dhe 28 Qytete Hyjnë në Javën e 7-të, Protestuesit Rrihen e Arrestohen në Teheran
Thirrja e Znj. Rajavi për veprim ndërkombëtar për t’i liruar menjëherë të arrestuarit
Të dielën, 7 mars 2021, pensionistët u grumbulluan në Teheran dhe 27 qytete të tjera për të shtatën javë rresht për të protestuar ndaj kushteve të jetesës, çmimeve shumë të larta, dhe mungesës së përgjigjes ndaj kërkesave të tyre.
Krahas Teheranit, edhe pensionistët në Tabriz, Isfahan, Yazd, Qazvin, Karaj, Khorramabad, Ahvaz, Rasht, Urmia, Shiraz, Kermanshah, Ardabil, Ilam, Sari, Arak, Mashhad, Sanandaj, Kerman, Bojnurd, Abadan, Shahroud, Shush, Behshahr, Neyshabur, Shooshtar, Dezful, dhe Hafttapeh zhvilluan protesta e tubime përpara zyrave të Organizatës së Sigurimeve Shoqërore apo të guvernatorëve.
Në Teheran, që në mëngjes herët, Forcat represive të Sigurisë së Shtetit (SSF) ishin mobilizuar në rrugët që çojnë drejt Organizatës së Sigurimeve Shoqërore për të parandaluar grumbullimin e pensionistëve. Në të njëjtën kohë, këto forca kishin mbyllur stacionin e metrosë aty afër dhe nuk i lejonin njerëzit t’u bashkoheshin protestuesve. Forcat represive ua morën fletushkat e posterat disa demonstruesve dhe konfiskuan një numër telefonash celularë, veprim që u përball me rezistencë nga ana e pensionistëve. SSF sulmuan, rrahën dhe arrestuan disa nga protestuesit.
Edhe në Shahroud (në veri të Iranit), SSF sulmuan protestuesit, ua morën posterat e pankartat, dhe i shpërndanë ata.
Disa nga slloganet e pensionistëve në tubimet e marshimet e sotme ishin: “Armiku ynë është këtu, gënjejnë kur thonë se është Amerika,” “Mjaft më me premtime boshe, tryezat i kemi bosh,” “Tryezat i kemi bosh, ndërkohë që ju (zyrtarët e regjimit) jetoni me gjithë të mirat, mjaft më me shtypje,” “Ky komb nuk ka parë kurrë kaq shumë padrejtësi,” “shkalla e inflacionit bazohet në dollarë, kurse rrogat tona në rial,” “Pragu i varfërisë është 12 milion rial, rrogat tona janë 3 milion rial,” “Si mund të mbijetojmë me një rrogë më pak se 3 milion rial?”
Znj. Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), ka përshëndetur pensionistët e shtypur dhe ka thënë se protestat e vazhduara të tyre u japin jehonë të drejtave që i janë vjedhur popullit të Iranit. Ajo u bëri thirrje të rinjve në mbarë vendin që t’i mbështesin protestuesit dhe nxiti Kombet e Bashkuara dhe organizatat e të drejtave njerëzore që të marrin masa urgjente për të siguruar lirimin e menjëhershëm të të arrestuarve.
Kreu i Universitetit të Shkencave Mjekësore në Ahvaz, në Iranin jug-perëndimor, ka thënë se, në tre javët e fundit, një e treta e pacientëve me COVID-19 po vdesin brenda 24 orësh pas shtrimit në spital.
Në një intervistë me televizionin shtetëror, Farhad Abolnejadian tha se, pas analizimit të numrit të vdekjeve nga COVID-19 nga 8 shkurti deri më 2 mars, është zbuluar se 70% e pacientëve me COVID-19 në dhomat e emergjencës ishin intubuar menjëherë ose kishin vdekur.
Guvernatori i Khuzestan tha dje se ka një mesatare ditore prej 2,000 testesh pozitive për COVID-19 në provincë, duke shtuar se izolimi i planifikuar 2-javor ishte anulluar.
Mediat shtetërore fajësojnë iranianët se vijnë shumë vonë në spitale. Kjo ndërkohë që shpenzimet për trajtimin për COVID-19 janë shumë të larta në Iran, dhe shumica e spitaleve kërkojnë një para-pagesë para shtrimit në spital. Krahas kësaj, kreu i gjashtë spitaleve të mëdha në Ahvaz ka thënë se nuk kanë më vend për pacientë në sallat e terapisë intensive. Shumica e qyteteve të tjera në provincë kanë të njëjtin problem dhe pacientët e rinj me COVID-19 nuk kanë se ku të shkojnë.
Kreu i Spitalit Sina të Teheranit tha më 2 mars se arsyeja pse pacientët e shtruar vdesin menjëherë pas ardhjes në spital është se pacientëve u jepen ilaçe dhe dërgohen në karantinë shtëpiake në vizitën e parë.
Iran: Vaksinimi, mashtrimet, dhe loja me jetët e njerëzve
Që në fillim të vitit 2021, qeveritë në mbarë botën i kanë përshpejtuar përpjekjet e tyre për t’i vaksinuar qytetarët e tyre kundër Covid-19. Kompanitë farmaceutike po bëjnë më të mirën e tyre për ta rritur efektshmërinë e vaksinave të Covid-19. Këto përpjekje i kanë rigjallëruar shpresat për t’i dhënë fund kësaj sëmundjeje tragjike pavarësisht faktit që virusi ka pësuar mutacione në muajt e fundit.
Në këtë kontekst, më 28 shkurt, faqja Statista paraqiti statistikat lidhur me progresin e vaksinimit në disa shtete. Këto shifra tregojnë përpjekjet e qeverive për t’ua shpëtuar jetën njerëzve përballë kësaj sëmundjeje vdekjeprurëse.
Bahrein: 300,000 njerëz janë vaksinuar – Popullsia: 1.5 milion
Turqi: 8.675 milion njerëz janë vaksinuar – Popullsia: 84 milion
Kuvait: 193,000 njerëz janë vaksinuar – Popullsia: 5 milion
Katar: 96,000 njerëz janë vaksinuar – Popullsia: 2.6 milion
Serbi: 1.756 milion njerëz janë vaksinuar – Popullsia: 8.74 milion
Marok: 3.747 milion njerëz janë vaksinuar – Popullsia: 37 milion
Ndërsa regjimi iranian po sillet me indiferencë ndaj krizës së koronavirusit dhe refuzon të sigurojë vaksina të besueshme për shkak të konsideratave politike.
Për më tepër, variantet e mutacionuara të virusit marrin gjithnjë e më shumë jetë njerëzish çdo ditë dhe janë përhapur në të 31 provincat e Iranit. Zyrtarët e shëndetësisë e përshkruajnë situatën si të tensionuar.
Më 1 mars, Alireza Zali, kreu i Taskforcës për Covid-19 në Teheran, tha se “vala e re e koronavirusit ka marrë flakë.”
Më herët, më 20 shkurt, Alireza Raisi, zëdhënësi i Taskforcës Kombëtare për Covid-19, kishte thënë, “Ritmi i përhapjes së virusit është shumë i lartë.”
Shumica dërrmuese e iranianëve po luftojnë me varfërinë, papunësinë dhe çmimet që po kapin majat, me mbi 60 milion të popullsisë prej 82 milion të Iranit që jeton nën pragun e varfërisë, dhe me miliona njerëz që mezi arrijnë të përballojnë edhe nevojat më themelore të jetës. Vlera e monedhës iraniane ka zbritur 3,500 herë krahasuar me vlerën e saj përpara revolucionit të 1979-ës. Në 2020-ën, monedha e Iranit u bë monedha me vlerën më të ulët në botë, pas Venezuelës. Kryengritjet shoqërore, tubimet, dhe protestat e popullit iranian ndaj kushteve të rënda të jetesës dhe mungesës së lirive civile janë ndodhi të përditshme në mbarë vendin. Ndërkohë, regjimi iranian i ka shtuar të gjitha masat represive, si arrestimet arbitrare, shtypjen e protestave, dhe ekzekutimet, për të parandaluar një tjetër protestë mbarëkombëtare të ngjashme me atë të nëntorit 2019. Së fundmi, më 23 shkurt, Garda Revolucionare e regjimit ka vrarë dhjetëra banorë Baluch në qytetin Saravan. Duke marrë parasysh sa më sipër, mund të thuhet se shoqëria iraniane është e gatshme për një ndryshim thelbësor. Po afrojnë zgjedhjet e 11-ta presidenciale të Iranit që nga revolucioni anti-monarkik i 1979-ës, dhe pjesëmarrja e njerëzve në këto zgjedhje ka rëndësi thelbësore për regjimin.
Në një fjalim të ditëve të fundit, Khamenei i quajti zgjedhjet presidenciale si një kurë për të gjitha problemet sociale dhe ekonomike të Iranit dhe premtoi se problemet e vendit do të zgjidhen duke instaluar një qeveri të re konservatore. Në një takim më 21 shkurt me guvernatorët e provincave të Iranit, duke përfshirë guvernatorin e provincës veri-perëndimore Ardabil, Ministri i Brendshëm i Iranit, RahmaniFazli, tha se besueshmëria dhe prestigji i regjimit do të varet nga zgjedhjet e ardhshme. Për më tepër, në shumicën e ceremonive të lutjeve të së premtes po bëhet thirrje për një pjesëmarrje të gjerë në zgjedhje. Duke vënë në dukje pjesëmarrjen e popullit në këto të ashtu-quajtura zgjedhje, regjimi ka për qëllim ta legjitimizojë diktaturën e tij.
Pas vitesh të tëra diktaturë nga Shahu, në 1979-ën populli i Iranit ngriti krye me vendosmëri, i dha fund monarkisë së Shahut duke shpresuar për një të ardhme më të mirë. Por në vend të kësaj, atij iu desh të përballej me një diktaturë tjetër, shumë më brutale se e mëparshmja.
Ndryshe nga Shahu, regjimi klerikal zhvillon zgjedhje presidenciale çdo katër vjet, për t’i dhënë vetes një hije demokracie dhe për të imituar vendet demokratike në botë. Në fund zgjidhet një president. Por çfarë ndodh në të vërtetë? A e zgjedh vërtet populli presidentin, dhe a zotëron ai vërtet autoritet dhe autonomi?
Në 42 vitet e fundit, që nga zgjedhjet e para, është bërë e qartë që, në praktikë, personi që ka pushtetin dhe kontrollin e vërtetë mbi qeverinë e Iranit është Lideri Suprem dhe ata që janë të lidhur me të. Në Iran, zgjedhjet zhvillohen nën mbikëqyrjen e rreptë të Liderit Suprem. Kandidatët duhet të miratohen nga një organ i quajtur Këshilli i Gardianëve, i cili është i lidhur me Liderin Suprem. Kjo do të thotë që vetëm ata kandidatë që janë plotësisht të përkushtuar ndaj Liderit Suprem dhe udhëheqjes e politikave të tij do të miratohen nga Këshilli i Gardianëve.
Të hënën, Komiteti i Grave i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit organizoi një konferencë virtuale me rastin e Ditës Ndërkombëtare të Gruas. Në këtë event morën pjesë aktiviste iraniane dhe parlamentarë nga Britania e disa vende europiane. Kjo konferencë shërbeu për të nënvizuar mohimin sistematik që Republika Islamike u bën të drejtave të grave, si dhe disa çështje të tjera.
Të hënën, me rastin e Ditës Ndërkombëtare të Gruas, Komiteti i Grave i 
Vendosmëri dhe rezistencë, udhëtimi i grave iraniane drejt lirisë dhe barazisë.
Gjykata Revolucionare e Teheranit, Dega 28, ka dhënë një dënim me 5 vite për Forough Taghipour, e cila është burgosur për mbështetjen e saj ndaj opozitës Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK).
