Njësitë e rezistencës të MEK brenda Iranit: Vota ime është për ndryshim regjimi
Kur regjimi iranian zhvilloi zgjedhjet më të fundit parlamentare në shkurt 2020, pikat e votimit patën nivelet më të ulëta të pjesëmarrjes në historinë 40-vjeçare të regjimit. Ky fakt u pohua madje edhe nga burime zyrtare të qeverisë, të cilat kanë një histori të gjatë të ekzagjerimit për sa i përket pjesëmarrjes së votuesve në mënyrë që të japin përshtypjen sikur legjitimiteti i sistemit në pushtet njihet gjerësisht nga populli.
“Kemi dëgjuar shumë gënjeshtra, nuk do të votojmë më; Nuk kemi parë drejtësi, nuk do të votojmë më; për të shpëtuar nga pjatat bosh, duhet të dalim nëpër rrugë.”
Maryam Rajavi: Protestat e pensionistëve plot dinjitet dhe thirrjet e tyre për bojkot të farsës së zgjedhjeve reflektojnë thirrjet protestuese të të gjithë iranianëve që duan të fitojnë të drejtat e tyre të plaçkitura nga regjimi pushtues i mullahëve
Të dielën më 4 prill 2021, në protestën e tyre të parë mbarëkombëtare për vitin e ri iranian, pensionistët e zemëruar organizuan tubime në Teheran e 22 qytete të tjera në protestë kundër kushteve të rënda të jetesës, pagave të ulëta, dhe çmimeve që kanë kapur majat.
Ata thërrisnin: “Kemi dëgjuar shumë gënjeshtra, nuk do të votojmë më,” “Kërcënimet dhe shtypja nuk bëjnë punë më,” “Nuk kemi parë drejtësi, nuk do të votojmë më,” “Parlament, qeveri, mjaft e mashtruat popullin,” “Për të shpëtuar nga pjatat bosh, duhet të dalim nëpër rrugë,” dhe “Deri sa t’i fitojmë të drejtat tona, do të jemi këtu çdo ditë.”
Krahas Teheranit, pensionistët zhvilluan protesta edhe në Arak, Ardabil, Isfahan, Ahvaz, Ilam, Khorramabad, Rasht, Sari, Sanandaj, Shiraz, Karaj, Kerman, Kermanshah, Gorgan, Qazvin, Mashhad, Yazd, Neyshabur, Shush, Shooshtar, dhe Abhar, jashtë zyrave vendore të sigurimeve shoqërore.
Lidhur me këtë, Znj. Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), ka thënë: Protestat e pensionistëve plot dinjitet që u kanë dhënë jehonë në mbarë vendin thirrjeve për ta bojkotuar farsën e zgjedhjeve (presidenciale), reflektojnë thirrjet protestuese të të gjithë iranianëve që duan t’i fitojnë të drejtat e tyre të plaçkitura nga regjimi pushtues e i korruptuar i mullahëve.
“Jo vrasësve të 1,500 dëshmorëve të kryengritjes së nëntorit 2019, jo farsës së zgjedhjeve”
Në fillim të Vitit të Ri iranian, mbështetësit e Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI) dhe Njësitë e Rezistencës bënë thirrje për një bojkot mbarëkombëtar të zgjedhjeve presidenciale të regjimit duke vendosur postera e afishe e duke shkruar graffiti në vende publike.
Krahas Teheranit, këto veprimtari u zhvilluan edhe në Isfahan, Karaj, Ahvaz, Khorramabad, Shiraz, Mashhad, Tabriz, Rasht, Kermanshah, Hamedan, dhe Bushehr.
Disa nga slloganet që bënin thirrje për bojkotimin e farsës së zgjedhjeve të regjimit, të frymëzuara nga mesazhet e Znj. Maryam Rajavi, Presidentes së zgjedhur të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), dhe Z. Massoud Rajavi, udhëheqësit të Rezistencës Iraniane, ishin: “Jo vrasësve të 1,500 dëshmorëve të kryengritjes së nëntorit 2019, jo farsës së zgjedhjeve,” “Maryam Rajavi: viti i ri mundet dhe duhet të kthehet në një vit kryengritjeje,” “Maryam Rajavi: bojkoti mbarëkombëtar i zgjedhjeve, një përgjigje për vrasësit e 1,500 dëshmorëve të kryengritjes së nëntorit 2019,” “Bojkoti mbarëkombëtar nga populli iranian i farsës së zgjedhjeve të ardhshme është ana tjetër e medaljes e kryengritjeve popullore,” “Bojkotimi i farsës së zgjedhjeve është detyrë patriotike,” “Massoud Rajavi: Vota jonë është për ndryshim regjimi dhe bojkotimin e farsës së zgjedhjeve,” “Massoud Rajavi: Nuk do të pushojmë derisa atdheu ynë të çlirohet nga diktatura. Për ta arritur këtë, do të na duhet të luftojmë njëqind herë më fort,” “Massoud Rajavi: Bojkotimi i farsës së zgjedhjeve është detyrë patriotike.”
Ndërkohë që shumë vende tashmë kanë një perspektivë realiste për të dalë nga pandemia e koronavirusit, Irani vazhdon të përballet me krizën më të rëndë të sëmundjes në Lindjen e Mesme, dhe një nga më të rëndat në botë. Ministria e Shëndetësisë e regjimit deklaron se kjo sëmundje ka vrarë rreth 60,000 iranianë, por kjo vjen nga keqraportime sistematike pas më shumë se një muaji mohim të plotë të ekzistencës së të infektuarve në fillim të 2020-ës. Sipas raporteve të mbledhura nga Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK), bilanci i vërtetë i vdekjeve është afërsisht një çerek milioni, dhe vazhdon të rritet.
Por as kjo nuk nuk i përmbledh plotësisht vështirësitë me të cilat po përballet populli iranian. Kriza e koronavirusit është vetëm një pjesë e diçkaje më të gjerë, dhe efektet e saj janë rënduar nga vite të tëra përkeqësimi të kushteve ekonomike dhe neglizhimi të nevojave jetike të popullit nga ana e regjimit. Kjo neglizhencë ishte një ndër faktorët që i dhanë shkëndijën një kryengritjeje mbarëkombëtare gjatë ditëve të fundit të 2017-ës, kryengritje e cila vazhdoi gjatë një pjese të mirë të janarit 2018 dhe në të cilën u shfaqën një numër slloganesh që shprehnin miratimin popullor për objektivin e ndryshimit të regjimit.
Kjo kryengritje u shtyp në fund nga autoritetet e regjimit pas dhjetëra vrasjeve e mijëra arrestimeve. Por rryma nëntokësore e lëvizjes për ndryshim mbeti aktive, sigurisht e shtyrë përpara nga simbolizmi i pohimit nga lideri suprem i regjimit se sistemi teokratik ishte më i brishtë se ç’kishte qenë i gatshëm të pranonte më parë ai. Në një fjalim të mbajtur në kulmin e kryengritjes, Ali Khamenei pati deklaruar se këto trazira ishin nxitur gjatë disa muajve përpjekje nga ana e MEK, organizatë e cila është fokusi i një pjese të madhe të propagandës së fryrë të regjimit.
Pas kryengritjes së janarit 2018, udhëheqësja e opozitës Znj. Maryam Rajavi i nxiti iranianët, sidomos të rinjtë, që ta kthenin vitin që vinte në një “vit plot kryengritje.” Apeli i saj u mirëprit në mbarë vendin, dhe për muaj të tërë më pas u zhvilluan protesta të shpërndara të cilat e mbajtën në qarkullim të rregullt mesazhin thelbësor të kryengritjes së parë. Vlera e kësaj lëvizjeje u qartësua si për audiencat e brendshme, ashtu edhe për ato ndërkombëtare, në nëntor 2019, kur regjimi shpalli rritje të çmimeve të gazolinës dhe banorët e gati 200 qyteteve të mëdha e të vogla u përgjigjën duke organizuar një tjetër kryengritje e duke u dhënë jetë të re slloganeve si “vdekje diktatorit.”
Kryengritja e dytë mbarëkombëtare zgjati pak më shumë se një javë para se edhe ajo të rikthehej nëntokë nga një represion i dhunshëm. Në këtë rast, represioni qe shumë më ekstrem se ç’kishte qenë pothuajse dy vite më parë. Në zona të ndryshme gjatë nëntorit 2019, Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike hapi zjarr mbi turmat e njerëzve, duke vrarë një total prej rreth 1,500 njerëzish. Edhe pse protestat shpërthyen sërish në provinca të shumta vetëm dy muaj më vonë, shtypja e nëntorit qe një tregues shumë i mirë i klimës socio-politike në të cilën do të ndodhte shpërthimi i parë i koronavirusit.
Kur IRGC qëlloi dhe rrëzoi një avion pasagjerësh pranë Teheranit në janar 2020, shumë iranianë treguan gatishmërinë e tyre për t’iu kundërvënë represionit të regjimit në mënyrë që t’i kërkonin llogari regjimit të mullahëve për disa nga aktet më të rënda të tij. Por zhvillimi i protestave në shkallë të gjerë u bë shumë më i vështirë kur Covid-19 nisi të paraqiste një sfidë më shumë për njerëzit që donin të mblidheshin në mënyrë spontane në hapësira publike. Kjo vështirësi u shumëfishua edhe nga fakti që efektet ekonomike globale të pandemisë ua bënë edhe më të vështirë iranianëve sigurimin e jetesës.
Natyrisht, Teherani nuk tregoi asnjë interes për ta përmbysur këtë trend. Ta bënte këtë do të thoshte të përqafonte kërcënimin e kryengritjeve të mëtejshme nga një popullsi që vazhdonte të ishte aq e varfëruar dhe e uritur sa të xhindosej nga politikat e gabuara të regjimit, por jo aq e varfëruar dhe e uritur sa të bëhej e plogësht apo e paaftë për një revoltë të organizuar. Kështu, Lideri Suprem i regjimit Ali Khamenei refuzoi t’i përdorte në shërbim të popullit asetet e tij qindra biliona dollarëshe që ka akumuluar përmes të ashtu-quajturave fondacione fetare, dhe IRGC gjithashtu i mbajti fort pas vetes bizneset e zotërimet e saj financiare, të cilat sipas raporteve përbëjnë më shumë se gjysmën e prodhimit të brendshëm bruto të Iranit.
Mungesa e ndihmës financiare ndaj iranianëve të rëndomtë i detyroi shumë prej tyre që të vazhdonin të shkonin në punë në rrethana gjithnjë e më të rrezikshme. Ndërkohë, Teherani nuk bëri pothuajse asgjë për t’i përmirësuar këto rrethana. Izolimet dhe ndalimet e udhëtimeve nuk zgjatën shumë dhe nuk u zbatuan me forcë, dhe që nga fillimi i vitit 2021, Khamenei duket se e ka vënë në rrezik përpjekjen për vaksinim duke ndaluar importimin e ilaçeve të prodhuara në Amerikë e Britani, e më pas duke ia dorëzuar përgjegjësinë për shpërndarjen e vaksinave kompanive të lidhura me IRGC-në të cilat dihet me siguri se do të marrin vendime në shërbim të vetvetes dhe do të përpiqen të përfitojnë nga nevojat e popullit sa më shumë që të munden.
Siç ka thënë më parë Rezistenca Iraniane, autoritetet e regjimit e kanë lejuar qëllimisht përhapjen e koronavirusit që të dalë jashtë kontrollit me pritshmërinë se kjo gjë do ta dobësonte vendosmërinë e popullit dhe do ta zvogëlonte mundësinë që ai t’i rifillonte demonstratat publike në favor të ndryshimit të regjimit.
Por kjo nuk do të thotë që shoqëria ka qenë plotësisht e heshtur. Kjo tregon vetëm që shprehjet serioze të ndjenjave anti-regjim kanë qenë të rezervuara për shumicën e iranianëve.
Opozita iraniane i ka regjistruar vazhdimisht veprimtaritë e zhvilluara gajtë periudhës së trazirave të zbutura, periudhë e cila koinçidon me pandeminë e koronavirusit. Ato përfshijnë përpjekjet për të organizuar një bojkot të zgjedhjeve të ardhshme presidenciale, plus shfaqjet publike tët posterave e graffiti-ve që dënojnë diktaturën teokratike dhe promovojnë vizionin demokratik të udhëheqësit të Rezistencës Massoud Rajavi dhe presidentes së zgjedhur të opozitës, Znj. Maryam Rajavi.
Edhe Njësitë e Rezistencës të MEK kanë zhvilluar protestat e veta në shkallë të vogël, si dhe kanë demonstruar solidaritet me shpërthimet më të mëdha të mospajtimit kohët e fundit në zona si Kurdistani iranian dhe provinca jug-lindore Sistan dhe Baluchistan. Në këtë mënyrë, veprimtaritë e tyre të kujtojnë ato veprimtari që mbushën “vitin plot kryengritje” duke mbushur hendekun midis janarit 2018 dhe nëntorit 2019, dhe duke përgatitur terrenin për këtë të fundit.
Kjo tregon se pavarësisht efekteve shtypëse të një krize të shëndetit publik që u zhvillua përsipër një krize ekonomike, dhe përsipër kërcënimeve konstante të dhunës politike, populli iranian është ende i gatshëm për revoltë. Kështu tha edhe Znj. Rajavi në fjalimin e saj me rastin e Novruzit, Vitit të Ri iranian, në mars. Krizat e shumta, tha ajo, “kanë përhapur vdekje e errësirë, janë përpjekur ta shuajnë çdo flakë e çdo lëvizje dhe ta pllakosin mbarë vendin me vuajtje e hidhërim. Por njësitë e Rezistencës dhe të rinjtë e rebeluar i kanë mbajtur gjallë këto flakë. Dhe së fundmi, këto flakë gjëmuan në Saravan dhe në Sistan e Baluchistan.”
“Populli i Iranit ka qenë, dhe vazhdon të jetë, në luftë me sëmundjen, varfërinë, dhe urinë,” shtoi ajo përpara se të deklaronte me vetëbesim se pavarësisht kësaj, apo ndoshta për shkak të kësaj, viti pers 1400, “do të jetë viti kur populli i Iranit do të ngrihet sërish për ta përmbysur regjimin.”
“Një gjykatë në shtetin kurd irakian të Erbilit dënoi Samira Morad-Pour, një terroriste femër e Ministrisë së Inteligjencës dhe Sigurisë së Iranit (MOIS), me pesë vjet burg për përpjekjen për të vrarë Ali Javanmardi, gazetar iranian me shtetësinë amerikane e martë, 30 Mars ”, shkroi Avatoday.net drejtuar nga Javanmardi në të njëjtën ditë.
Agjentja e kishte identifikuar më parë veten si kryeredaktoren e së përjavshmes Rojman në Sanandaj, kryeqyteti i provincës perëndimore iraniane të Kurdistanit. Në vitin 2019, ajo, së bashku me një ekip të inteligjencës iraniane, rekrutuan agjentë nga Teherani dhe Sanandaj dhe u përpoqën t’i afroheshin Javavanmardit. Ata kishin planifikuar kryesisht të rrëmbenin gazetarin ose ta vrisnin atë nëse plani i tyre i parë dështonte.
Sidoqoftë, ekipi i sigurisë së Javanmardi prishi komplotin dhe identifikoi, ndaloi dhe dorëzoi terroristët te zyrtarët e sigurisë në Kurdistanin Irakian. Në muajt e fundit, MOIS bëri presion të rëndë në rajonin kurd të Irakut për të parandaluar dënimin e Morad-Pour. Nga frika e reagimit të Teheranit, media lokale kurde refuzoi të mbulonte lajmet, sipas Avatoday.net.
Irani rrëmbeu Ruhollah Zam në Irak
Në tetor 2019, agjentët e MOIS kishin joshur Ruhollah Zam, themeluesin dhe operatorin e faqes së lajmeve në gjuhën iraniane Amadnews në Francë, në Irak, ku ai u rrëmbye dhe u transferua në Iran. Më pas, gjatë një procesi të paqartë dhe të padrejtë, Zam, një banor francez, u dënua me vdekje për luftë kundër Zotit dhe korrupsion. Autoritetet e varën atë në 12 Dhjetor 2020, me gjithë thirrjet ndërkombëtare për të kursyer jetën e tij.
Irani rrëmbeu Habib Asyud në Turqi
Për më tepër, më 2 nëntor 2020, Mojtaba Zolnuri, kryetari i Komisionit të Sigurisë Kombëtare dhe Politikës së Jashtme të Parlamentit Iranian (Majlis), konfirmoi se MOIS kishte rrëmbyer Habib Farajollah Chaab (Asyud), një disident arab iranian. Më parë, agjentët e MOIS e kishin joshur këtë disident në Stamboll dhe e kishin rrëmbyer atë përmes një kurthi.
Lexo më shumë:
Një diplomat tjetër iranian u arrestua për terror
Irani rrëmbeu Jamshid Sharmahd në Emiratet e Bashkuara Arabe
Gjithashtu, MOIS rrëmbeu iranianin e internuar Jamshid Sharmahd me nënshtetësi gjermane në Dubai në gusht 2020, thanë anëtarët e familjes së tij për Associated Press. Ai kishte ndërmend të udhëtonte në Indi për një marrëveshje që përfshinte kompaninë e tij të softwarve. Sidoqoftë, të dhënat e vendndodhjes së telefonit celular tregojnë se ai u dërgua në Oman pastaj në Iran.
Ajatollahët kërkojnë t’u japin sinjal disidentëve se ata mund të rrëmbejnë, dënojnë dhe varin individë të njohur (e lëre më ndokënd tjetër) pa u ndëshkuar. Mësimi sot për bashkësinë ndërkombëtare duhet të jetë se pavarësisht nga të gjitha lëshimet dhe lehtësimet e sanksioneve gjatë epokës së Presidentit Barack Obama, Teherani refuzoi të ndryshojë sjelljen e tij. Përkundrazi, “angazhimi konstruktiv” duket se ka çimentuar agresionin e ajatollahëve.
“Mësimi i vërtetë nga Marrëveshja fillestare e Iranit [e njohur zyrtarisht si Plani i Përbashkët Gjithëpërfshirës i Veprimit (JCPOA)] nuk ishte angazhimi konstruktiv, por përkundrazi që presioni maksimal është i nevojshëm për ta sjellë Teheranin në tryezë me Uashingtonin,” shkroi Xiyue Wang, një Ph.D. kandidat në Departamentin e Historisë në Universitetin Princeton i cili kaloi tre vjet në Iran si peng.
Vahid dhe Habib Afkari, vëllezërit e protestuesti dhe kampionit të mundjes tashmë të ekzekutuar, Navid Afkari, kanë shtatë muaj që janë të burgosur në burgun Adel Abad të Shirazit në Iranin jug-perëndimor.
Sipas një raporti nga Agjencia e Lajmeve për të Drejtat e Njeriut, vëllezërit janë mbajtur në seksionin “Ebrat” apo “Paralajmërues,” që në shtator 2020, kur u ekzekutua Navidi. Seksioni Ebrat njihet gjithashtu si seksioni “i mbyllur” ku të burgosurit nuk lejohen të komunikojnë me botën e jashtme.
Pavarësisht lutjeve të familjes së tyre që ata të transferohen në seksionin e të burgosurve politikë, ata vazhdojnë të mbahen në Ebrat, ku e kanë të ndaluar komunikimin dhe trajtimin mjekësor. Ndonjëherë në Ebrat dërgohen të burgosurit e dënuar me vdekje përpara implementimit të dënimit të tyre.
Më 30 mars, Saeed Afkari, një tjetër vëlla i të burgosurve, shkroi në Twitter se ishte takuar me Habibin dhe Vahidin për herë të parë me rastin e Novruzit.
“U takova për herë të parë me Habibin dhe Vahidin me rastin e Novruzit. Ata vazhdojnë të mbahen në izolim, dhe u ndalohen telefonatat e trajtimi mjekësor”.
Rashed Torkamani, i cili ishte plagosur nga forcat e shtetit në një port të Iranit jugor, është arrestuar pasi kishte shkuar në një spital për trajtimin e plagëve.
Agjentët e inteligjencës e arrestuan Rashed Torkamani dje kur ai po largohej nga një spital në Bandar Abbas dhe e transferuan në një vend të panjohur.
Forcat marinse hapën zjarr mbi hamajtë e etnisë Baluch më 12 mars, duke vrarë një person të identifikuar si Mehdi Raisi në qytetin Sirik, pranë Ngushticës së Hormuzit në jug të Iranit.
Forcat e sigurisë qëlluan gjithashtu edhe mbi banorët që ishin mbledhur për të protestuar ndaj të shtënave fatale në Portin Kuhestak. Rashed Torkamani ishte plagosur në këmbë nga këto të shtëna.
Sipas një burimi të informuar, “Rashed kishte shkuar në Bandar Abbas për të trajtuar këmbën e plagosur, por u arrestua sot nga agjentët e inteligjencës pas largimit nga spitali.”
“Gjendja e këmbës së plagosur të Rashed-it është shumë e rëndë dhe ai mund të infektohet nëse nuk merr trajtim mjekësor,” shton burimi.
Familja e Rashed-it është shumë e shqetësuar për gjendjen dhe vendndodhjen e tij.
Kjo nuk është hera e parë që autoritetet iraniane arrestojnë protestues të plagosur.
Më 25 shkurt, forcat e sigurisë në Iranin jug-lindor i nxorën me dhunë nga një spital disa protestues të plagosur Baluch. Banorët vendas kanë pesë ditë që protestojnë që kur Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) hapi zjarr mbi hamajtë Baluch më 22 shkurt në Saravan.
Irani nën sundimin e mullahëve e ka ruajtur vazhdimisht statusin e tij si vendi me numrin më të madh të ekzekutimeve per capita në botë. Asnjë vend tjetër përveç Kinës, e cila ka një popullsi prej mbi një bilion, nuk e kalon numrin e vrasjeve të sanksionuara në mënyrë gjyqësore çdo vit në Iran. Në 2020-ën, Irani u bë gjithashtu një prej pak vendeve të vetme që e ruajtën ritmin e mëparshëm të ekzekutimeve edhe në mes të pandemisë së koronavirusit.
Sipas një raporti të kohëve të fundit nga Monitori i të Drejtave Njerëzore në Iran, numri total i ekzekutimeve të kryera në Iran vitin e shkuar ka qenë të paktën 267. Kjo përputhet me shifrat e regjistruara në 2018-ën dhe 2019-ën, të cilat ishin 273 dhe 280, përkatësisht. Gjithsesi, siç vë në dukje raporti i Iran HRM, totalet e secilit vit janë thjesht llogaritje të përafërta, pasi gjyqësia iraniane shpall zyrtarisht vetëm një pjesë të dënimeve me vdekje që implementon.
Në 2020-ën, kjo pjesë ishte rreth një e treta e totalit, ose 91. Pjesa tjetër njihet nga bota jashtë burgjeve famëkeqe të Iranit vetëm si rezultat i përpjekjeve të aktivistëve të të drejtave njerëzore dhe të popullsive të këtyre burgjeve, sidomos të pavijoneve politike të tyre. Ka edhe ekzekutime të tjera që nuk raportohen apo të paktën nuk konfirmohen nga më shumë se një burim i pavarur. Si rrjedhim, numri i vërtetë është me shumë mundësi më i lartë sesa ai që raportohet ndërkombëtarisht në një vit të caktuar, edhe po të mos llogarisim fare incidentet që përbëjnë ekzekutime jo zyrtare përmes abuzimit dhe privimit nga aksesi në kujdes mjekësor.
Natyrisht, ky problem i fundit u bë edhe më i rëndësishëm gjatë vitit të shkuar, pasi bëri që burgjet në Iran dhe disa vende të tjera të shndërroheshin në vatra të nxehta për përhapjen e Covid-19. Në rastin e Iranit, qeveria bëri bujë duke shpallur se do të lironte dhjetëra mijëra kundërvajtës jo të dhunshëm, por në fakt liroi vetëm pak të burgosur dhe të burgosurit politikë u përjashtuan kategorikisht nga leja për liridalje.
Kjo nuk ishte aspak e habitshme për personat që e njohin sistemin iranian të burgjeve apo prirjen e regjimit klerikal për dhunim të të drejtave njerëzore. Në raportet e publikuara gjatë javëve të fundit, Këshilli Kombëtar i Rezistencës së Iranit ka sjellë në vëmendje gjendjen e rëndë të disa të burgosurve individualë si Saeid Sangar, të cilit nuk i është dhënë asnjë ditë e vetme leje për më shumë se 20 vjet, dhe Fatemeh Mosanna, e cila është transferuar në spital gjatë krizave veçanërisht të rënda shëndetësore, por çdo herë e kanë rikthyer në qeli përpara se të mund të merrte trajtimin e plotë.
Teksa krizat ekonomike dhe shoqërore përkeqësohen në Iran për shkak të veprimeve të regjimit, gjithnjë e më shumë zyrtarë po shprehin frikë nga trazimi i shoqërisë dhe po i shtojnë masat shtypëse për ta vënë nën kontroll publikun.
“Siguria [e regjimit] [duhet të ruhet] njëzet e katër orë në ditë dhe nuk ndikohet nga ditët e pushimeve zyrtare. Megjithatë, ndonjëherë ndodhin ngjarje që ndikojnë tek ata që janë të përfshirë në sigurinë e sistemit,” tha Hossein Zolfaghari, Zëvendës Ministër për Sigurinë dhe Zbatimin e Ligjit në Ministrinë e Brendshme, në një intervistë me agjencinë zyrtare të lajmeve IRNA.
“Sistemi ka një varg rreziqesh të dyfishta sigurie. Nisur nga kushtet që kemi dhe nga armiqësitë, sigurisht, duhet të jemi më të kujdesshëm, si në mbrojtje, ashtu edhe në fushën e sigurisë brenda sistemit. Edhe në ditët më të sigurta, është e paimagjinueshme që një rrezik të mos futet në vend, sepse kërcënimet potenciale janë gjithmonë të pranishme. Po të neglizhohen, ato do të bëhen realitet,” shtoi Zolfaghari.
Më pas ai paralajmëroi që “Edhe në kushte të qeta, duhet të jemi më të kujdesshëm. Përndryshe, mund të ketë probleme [të cilat rrezikojnë] sigurinë [e regjimit].”
I vetmi rrezik që kërcënon ruajtjen e pushtetit nga regjimi janë kryengritjet e popullit, si ato në 2018 dhe nëntor 2019, kryengritje të cilat i tronditën themelet e regjimit.
Në fillim të janarit, Lideri Suprem i regjimit Ali Khamenei bëri një deklaratë tronditëse për sa i përket strategjisë së regjimit të tij për menaxhimin e pandemisë së koronavirusit. Në një kohë kur filantropët amerikanë i kishin bërë tashmë planet për dërgimin e 100,000 dozave të vaksinave në Iran, Khamenei nisi të përhapte personalisht një propagandë kundër vaksinave të prodhuara në Amerikë e Britani, përpara se ta ndalonte plotësisht përdorimin e tyre tek populli iranian.
Që atëherë, Ministria e Shëndetësisë ka hequr dorë pak a shumë nga një pjesë e përgjegjësisë së saj për marrjen e vaksinave. Me një tjetër vendim që do të ketë pa dyshim një impakt dëmtues në përpjekjet e popullit iranian për të përballuar përhapjen e sëmundjes e cila mbetet gjerësisht e pakontrolluar, kompanitë e ashtu-quajtura private do të lejohen të organizojnë importimin e vaksinave kundër Covid-19. Kjo gjë e kthen përmbys planin e mëparshëm për t’u mbështetur tek Bordit i Administruesve të Ministrisë, dhe rrezikon t’i destabilizojë çmimet, ndërkohë që i nxit në mënyrë të nënkuptuar kompanitë përkatëse që të përfitojnë nga shpërndarja e vaksinave.
Njësitë e rezistencës të MEK brenda Iranit: Vota ime është për ndryshim regjimi
Ndërkohë që shumë vende tashmë kanë një perspektivë realiste për të dalë nga pandemia e koronavirusit, Irani vazhdon të përballet me krizën më të rëndë të sëmundjes në Lindjen e Mesme, dhe një nga më të rëndat në botë. Ministria e Shëndetësisë e regjimit deklaron se kjo sëmundje ka vrarë rreth 60,000 iranianë, por kjo vjen nga keqraportime sistematike pas më shumë se një muaji mohim të plotë të ekzistencës së të infektuarve në fillim të 2020-ës. Sipas raporteve të mbledhura nga Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (
Irani nën sundimin e mullahëve e ka ruajtur vazhdimisht statusin e tij si vendi me numrin më të madh të ekzekutimeve per capita në botë. Asnjë vend tjetër përveç Kinës, e cila ka një popullsi prej mbi një bilion, nuk e kalon numrin e vrasjeve të sanksionuara në mënyrë gjyqësore çdo vit në Iran. Në 2020-ën, Irani u bë gjithashtu një prej pak vendeve të vetme që e ruajtën ritmin e mëparshëm të ekzekutimeve edhe në mes të pandemisë së koronavirusit.
Teksa krizat ekonomike dhe shoqërore përkeqësohen në Iran për shkak të veprimeve të regjimit, gjithnjë e më shumë zyrtarë po shprehin frikë nga trazimi i shoqërisë dhe po i shtojnë masat shtypëse për ta vënë nën kontroll publikun.
