Sipas raporteve të fundit, viktimat e koronavirusit po bëhen afër 245,000, duke përfshirë 535 qytete në të gjithë vendin, me 56,000 që humbin jetën vetëm në kryeqytet. Zyrtarët më në fund pranuan një realitet të hidhur tashmë të përjetuar nga dhjetëra miliona iranianë. “Ne kemi humbur kontrollin e COVID-19”, pranoi Ministri i Shëndetësisë i Regjimit Saeed Namaki.
Nuk ka asnjë diskutim që COVID-19 ka ringjallur pothuajse çdo vend në të gjithë globin. Por askund përgjigja e Qeverisë ndaj pandemisë nuk ka qenë aq e papërgjegjshme, e pahijshme, e keqmenaxhuar dhe totalisht kriminale si në Iran.
Zyrtarët, përfshirë udhëheqësin suprem të regjimit Ali Khamenei dhe presidentin e tij Hassan Rouhani, të cilët për muaj të tërë mohuan ashpërsinë e krizës, tani po paralajmërojnë për valën e katërt të virusit që përfshin vendin dhe po fajësojnë njerëzit për “mosrespektimin e protokollit të shëndetit. ”
Ndalimi i vaksinave të Khamenei për Covid-19 përgatit terrenin për një katastrofë.
Megjithatë, fakti është që Khamenei dhe Rouhani mbajnë përgjegjësinë e fundit për numrin marramendës të vdekjeve. Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit, tha se vala e tmerrshme dhe e re e Koronavirusit ishte për shkak të politikave kriminale të regjimit klerikal. Ajo shtoi, “Me një mizori të habitshme, Khamenei ndaloi importin e vaksinave britanike dhe amerikane në vend, ndërsa refuzoi të siguronte minimumin e papunë për punëtorët nga qindra miliarda dollarë pasuria e plaçkitur e popullit iranian të grumbulluar në institucionet që ai kontrollon. Duke vepruar në këtë mënyrë, ai i ka detyruar ata të vdesin nga COVID-19”.
Njerëzit e Iranit në rradhë të gjata për të blerë nevoja themelore
E Shtuna, 21 Mars, shënoi Vitin e Ri Persik të 1400. Pavarësisht pretendimeve të mullahëve, kriza ekonomike e Iranit do të thellohet në vitin e ri dhe njerëzit duhet të durojnë këtë presion. Ky presion ekonomik është për shkak të veprimeve të regjimit, dhe natyrisht, ka pasoja shoqërore.
Të martën, e përditshmja Jahan-e Sanat shkroi një artikull me titull “super inflacioni i 1400 është në rrugën e duhur”.
“Kriza ekonomike dhe sociale e ka çuar vendin në një pikë të rrezikshme. Nëse autoritetet nuk veprojnë shpejt për të kontrolluar dhe menaxhuar këto kriza, vendi do të hyjë në një rrugë të pakthyeshme, ”shkroi Jahan-e Sanat, duke cituar një nga ekonomistët e regjimit, Mohsen Rannani.
“Në [Vitin Persian të] 1399, qeveria ishte një mysafir i paftuar i njerëzve dhe sektorit privat. Me fjalë të tjera, qeveria u ul në tryezën e njerëzve dhe mori atë që i mungonte nga tryeza e njerëzve; Të dy direkt dhe indirekt ”, shton artikulli i Jahan-e Sanat, duke cituar Hassan Jalalpour, ish-kryetar i Dhomës së Tregtisë Kerman.
Populli iranian po përballet me çmime në rritje të lartë dhe nuk është në gjendje të sigurojë fundin e tij. Për shkak të korrupsionit të institucionalizuar të regjimit dhe politikave të gabuara ekonomike, shkalla e inflacionit po rritet, duke ndikuar në çmimet e nevojave themelore të njerëzve.
“Tani jemi dëshmitarë të një procesi në rritje të lartë. Gjatë pushimeve të Nevruzit, shpezët u bënë të pakta dhe më të shtrenjta. Çmimi i mallrave të tjerë thelbësorë po rritet. Këto çmime në rritje të lartë do të shkaktojnë dëm shoqëror “, shkroi të martën e drejtuara nga shteti Engtesd-e Pouya çdo ditë.
“Ekonomia e Iranit është e ngatërruar në destabilizimin mikroekonomik. Problemi më i keq i kësaj krize është shkalla e shfrenuar e inflacionit, “shkroi shtetërorja Engtesad të hënën, 5 prill.
Kohët e fundit, Abdolnasser Hemati, Shefi i Bankës Qendrore të Iranit, njoftoi se qeveria kishte bërë shtypjen e kartëmonedhave për të kompensuar deficitin e saj buxhetor. Shtypja e kartëmonedhave rrit likuiditetin, dhe si një domino, shkalla e inflacionit dhe çmimet e mallrave rriten. Regjimi ka pohuar se do të kontrollojë normën e inflacionit. Por a do të ishte e mundur kjo?
“Nëse do të ishim në gjendje të përjetonim norma të vetme të ulëta të inflacionit dyshifror, kjo ishte për shkak të importeve masive, mbajtjes së kursit të këmbimit artificialisht të ulët dhe pranimit të dëmeve të mikroekonomisë”, shkruajti të hënën e përditshmja shtetërore Eghtesad. “Kjo do të thotë dëmtim i mëtejshëm i ekonomisë së Iranit dhe fuqisë së prodhimit”, shtoi Eghtesad.
Si shkatërruan mullahët ekonominë e Iranit
Ndërsa Lideri Suprem i regjimit Ali Khamenei e quajti 1400 vitin e “mbështetjes së prodhimit dhe eleminimit të pengesave”, për shkak të korrupsionit të institucionalizuar të regjimit të tij, shumë fabrika dhe njësi industriale iraniane janë shkatërruar.
“Sipas Mohammad Shariatmadari, ish-Ministri i Industrisë dhe Tregtisë dhe Ministri aktual i Punës, aktualisht kemi 50,000 kuadrilionë tomanë [rreth 1,9 trilionë dollarë me kursin e këmbimit në tregun e lirë] të aktiveve të njësive të prodhimit për shkak të mbylljes së tyre,” shkruajti agjencia shtetërore e lajmeve ILNA të hënën. “Ka gjithashtu 10,000 njësi prodhimi të varrosura në vend, madje edhe tabelat e tyre janë kthyer në hekurishte,” shtoi ILNA.
Shumë fabrika iraniane po mbyllen për shkak të të ashtuquajturit “plani i privatizimit” të regjimit. Regjimi përdori nenin 44 të kushtetutës së tij për të dorëzuar pjesë të mëdha të ekonomisë së Iranit në “sektorin privat”, duke vepruar si një fasadë për Gardat Revolucionare (IRGC).
Në kundërshtim me pretendimet e dyshimta e jo të besueshme të fashizmit fetar në Iran, si dhe të agjentëve e lobeve të tij që veprojnë nën maska të ndryshme, asnjë nga llogaritë që i përkasin Mujahedin-e Khalq (MEK / PMOI) dhe Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) nuk është mbyllur. Duke qenë se nuk është shkelur asnjë prej rregullave të Facebook, pretendimi se ekziston një grup i lidhur me MEK në Shqipëri i cili bën postime provokative online është qesharak dhe absolutisht i rremë. Ky pretendim është bërë për herë të parë nga Javad Zarif dhe Hamid Baeidinejad, ambasadori i mullahëve në Mbretërinë e Bashkuar, në 2018-ën.
Agjencia shtetërore e lajmeve ISNA e pati cituar ambasadorin e regjimit në Londër, Saeed Baeidinejad, më 16 shtator 2018, tek thoshte se MEK “prodhon miliona mesazhe në formën e hashtag-eve subversive çdo ditë, duke përdorur teknologjitë më të avancuara të informacionit.” Ai i bënte thirrje Twitter-it që ta “ndjekë kërkesën zyrtare të Dr. Zarif për t’i mbyllur llogaritë e rreme që dërgojnë hashtag-e subversive kundër Iranit.”
Në një postim të njëjtën ditë, Javad Zarif bëri thirrje për mbylljen e llogarive në Twitter të mbështetësve të rezistencës. Kështu, përfaqësuesi i paturp i regjimit që i ka privuar 80 milion iranianë nga rrjetet sociale ka tre vite që jep urdhra për mbylljen e llogarive të kundërshtarëve të regjimit.
Ndërkohë, Twitter, Facebook, dhe Instagram kanë mbyllur të paktën 25,000 llogari të regjimit deri tani, duke përfshirë ato llogari që kohët e fundit kanë ndërhyrë në zgjedhjet presidenciale të SHBA në shkelje të të gjitha ligjeve e rregullave. Vlen të përmendet gjithashtu se janë pezulluar edhe llogaritë e Khamenei’-t në Twitter në gjuhë të ndryshme.
Në qershor 2019, regjimi klerikal dhe apologjetët e tij patën folur me hiperbola për sa i përket asaj që ata e quanin llogari të rreme të lidhur me MEK-un nën emrin e Heshmat Alavi. Ata nisën një fushatë propagandistike duke përdorur një artikull plot fakte të rreme nga “The Intercept” dhe disa programe të radiove perse për të shpërndarë historinë e tyre të rreme lidhur me këtë llogari dhe llogaritë e MEK. Por pak ditë më vonë, pas një hetimi të plotë dhe sigurimit që llogaria e Alavi-t ishte e besueshme dhe drejtohej nga një person real, Twitter e rihapi llogarinë e Alavi-t duke e ekspozuar edhe më tej fushatën demonizuese. Në atë kohë, ambasadori i regjimit në Londër, duke përsëritur fjalët e “kritikëve” të MEK, pati postuar në Twitter:
Tani, të gjendur përballë raportit hetimor të Threadstone71 dhe skandalit madhor lidhur me fushatën kibernetike të regjimit iranian kundër Samitit Global Irani i Lirë më 17 korrik 2020, lobi që mbështet mullahët ka cituar “Raportin e Marsit 2021 mbi Sjelljet e Koordinuara Jo Autentike” të Facebook mbi 11 shtete, raport i cili mbështetet fuqishëm në mbulimet e mëparshme negative të mediave ndaj MEK-ut, mbulime mediatike të cilat kanë si burime agjentët e inteligjencës të regjimit iranian, dhe ka vënë në dukje në mënyrë qesharake “shkeljet” e MEK në Shqipëri, duke pretenduar se ata janë përfshirë në veprimtari të padëshirueshme për të ndikuar tek situata politike në Iran!
Për këtë arsye, Facebook ka thënë se ka mbyllur 128 llogari, 41 faqe, 21 grupe, dhe 146 llogari në Instagram të cilat kishin në shënjestër audiencat globale, duke përfshirë Iranin”. Arsyetimi qesharak ishte se “E kemi gjetur këtë rrjet si pjesë e hetimeve tona të brendshme dhe e kemi lidhur me MEK, një grup i mërguar dhe militant opozitar nga Irani, tashmë me bazë në Shqipëri.” I njëjti raport thekson: “Nuk kemi gjetur prova të përdorimit të automatizimit për drejtimin e këtyre aseteve. Sistemet tona të automatizuara i kanë çaktivizuar disa nga këto llogari për…. dhunë dhe nxitje për veprimtari të paligjshme.”
Diktatura fetare që sundon Iranin, së bashku me mbështetësit, lobet, dhe operativët e saj, po përpiqet me këtë mënyrë të hakmerret ndaj goditjes që mori pas verdiktit të një gjykate në Anversa të Belgjikës, dhe ta heqë nga vëmendja publike dënimin e diplomatit terrorist të saj.
Sigurisht, Facebook apo çdo autoritet tjetër mund t’i kishte kontrolluar shumë lehtë, dhe mund t’i kontrollojë edhe tani, llogaritë që supozon se i përkasin PMOI/MEK dhe NCRI-së. Citimi i disa artikujve e burimeve të dyshimta të lidhura me regjimin e mullahëve për të goditur Rezistencën Iraniane është një veprim që nuk ka besueshmëri dhe është pjesë e një fushate demonizimi tepër të njohur tashmë .
MEK nuk ka përdorur kurrë identitete të rreme dhe as nuk ka shfrytëzuar identitetet e njerëzve të tjerë. Por megjithatë, çdokush, sidomos iranianët që janë kundër regjimit, ka të drejtën të përdorë pseudonime apo shenjat e simbolet që preferon, për shkak të shqetësimeve lidhur me sigurinë. Kjo vlen veçanërisht për PMOI dhe mbështetësit e saj, të cilët kanë qenë gjithmonë shënjestër e terrorizmit të regjimit, bombave, vrasjeve, masakrave, e rrëmbimeve.
Fakti që bashkatdhetarët tanë e shohin regjimin klerikal si të zhytur në kriza dhe në mënyrë të ngjashme me PMOI-në e Rezistencën Iraniane, dhe kërkojnë përmbysjen e fashizmit fetar e themelimin e një republike të zgjedhur në mënyrë demokratike, si dhe e refuzojnë farsën e zgjedhjeve të mullahëve, duhet ta bëjë çdo iranian liri-dashës të ndihet i nderuar e krenar. Facebook duhet t’i rihapë menjëherë llogaritë e iranianëve që kundërshtojnë regjimin, llogari të cilat nuk i kanë shkelur rregullat e tij.
Sekretariati i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit
Në kundërshtim me pretendimet e diskredituara e të dyshimta, të cilat mirëpriten nga regjimi iranian dhe operativët e lobet e tij që veprojnë nën maska të ndryshme, asnjë nga llogaritë e lidhura me Organizatën Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK) dhe Këshillin Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) nuk është mbyllur. Akuza qesharake për ekzistencën e një grupi në Shqipëri, i lidhur me PMOI/MEK, i cili bën postime provokative online, është absolutisht e rreme.
Kjo akuzë krejtësisht e pabazë është sajuar fillimisht në vitin 2018 nga Javad Zarif dhe Hamid Baeidinejad, ambasadori i mullahëve në Mbretërinë e Bashkuar. Citimi i artikujve e burimeve me natyrë të dyshimtë apo të lidhura me regjimin iranian për të sulmuar Rezistencën Iraniane është një fushatë shumë e njohur demonizimi së cilës i mungon besueshmëria.
Facebook mund t’i kishte kontrolluar dhe mund t’i kontrollojë ende të gjitha llogaritë që supozohet se janë të lidhura me Rezistencën Iraniane dhe me zyrat e PMOI-së apo zyrat përfaqësuese të NCRI-së në Shtetet e Bashkuara dhe në kryeqytetet europiane.
Sekretariati i Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI)
Vitin e kaluar, kushtet ekonomike në Iran e çuan vendin në vendin e katërt në një renditje të bazuar në indeksin e mjerimit. Llogaritjet themelore bazohen në një kombinim të shkallës së papunësisë dhe shkallës së inflacionit, të dyja këto janë përshkallëzuar pak a shumë në vazhdimësi për disa vite.
Veçanërisht, kjo prirje filloi para se politika e SH.B.A.-së ndaj regjimit iranian të ndryshonte nën administratën e mëparshme të SH.B.A.-së, dhe në një kohë kur presioni i huaj mbi atë regjim ishte pa dyshim në nivelin më të ulët të të gjitha kohërave. Rezultati i Iranit në indeksin e mjerimit ishte mbi 70 në vitin 2020, edhe sipas mediave të drejtuara nga shteti si gazeta e përditshme Hamdeli. Kjo shënoi një rritje nga një rezultat prej afërsisht 45% në 2019 por ishte gjithashtu vazhdimi i një trendi që u krijua qartë nga një kërcim nga 20% në gati 40 % midis 2017 dhe 2018.
Faktori kontribues i inflacionit ka qenë i dukshëm gjatë këtyre katër viteve. Para Revolucionit Iranian i vitit 1979, një dollar amerikan vlente rreth 70 rial iranian. Në fillim të vitit 2017, kursi i këmbimit qëndroi në rreth 37,000 me një dhe ai u rrit me shpejtësi nga atje. Në pranverën e vitit 2020, vlera e monedhës kombëtare të Iranit ra 11 % në vetëm dy muaj, duke u vendosur për një kohë në 180,000 rial për dollarin përpara se të vazhdonte zhytjen e saj.
Shifrat më të fundit sugjerojnë një kurs këmbimi prej rreth një çerek milioni në një, megjithëse autoritetet iraniane janë përpjekur të zbusin ndikimin ekonomik, të paktën për pasurinë dhe individët e lidhur mirë, duke ruajtur një kurs këmbimi artificial që është i ndarë nga norma e tregut. Nëse kjo ka pasur ndonjë ndikim në gjendjen ekonomike të iranianëve të zakonshëm, ajo ka qenë vetëm për të përshpejtuar rritjen e çmimeve të konsumit dhe kështu të përkeqësojë efektet e varfërisë mbi shumicën dërrmuese të popullsisë.Edhe këtu, media shtetërore iraniane ose nuk mund ose nuk do ta mohojë situatën plotësisht. Statistikat zyrtare pranojnë se plotësisht tre të katërtat e popullsisë 80 milionëshe të Iranit aktualisht jetojnë nën kufirin e varfërisë. Por edhe ky vlerësim nuk arrin të pasqyrojë ashpërsinë e krizës për shumë prej atyre 60 milion iranianëve të varfër. Kjo kryesisht sepse linja e varfërisë e vendosur nga qeveria prej 100 milion rial është rreth pesë herë më e lartë se e ardhura mesatare vjetore për familjet e klasës punëtore në Iran. Sigurisht, pagat e nivelit të varfërisë ishin tashmë një burim i vështirësive të konsiderueshme përpara rënies së mprehtë ekonomike të viteve të fundit. Por tani gjithnjë e më shumë iranianë po përpiqen të sigurojnë gjërat më të domosdoshme. Industritë e shtëpive, automobilave dhe pajisjeve kanë parë 100% inflacion dhe çmimet e produkteve të ndryshme ushqimore janë rritur me diku nga 30% në 330% vetëm në vitin e kaluar. Si rezultat, iranianë të panumërt janë detyruar të mbijetojnë në dieta të kufizuara në mënyrë të rrezikshme, duke i paraprirë mishit, shpezëve dhe frutave ndërsa përpiqen të gjejnë çfarëdo mënyre për të rritur standardin e tyre të jetesës pak më afër me atë që kishin njohur në vitet e mëparshme.Proklamata e Khamenei në Mars 2020 reflekton opinionin e përgjithshëm të të ashtuquajturës fraksion i vijës së ashpër të regjimit, i cili dëshiron të hedhë fajin për krizën ekonomike ndaj rivalëve “reformistë” të udhëhequr nga Presidenti i regjimit Hassan Rouhani por nuk ka plan për të përmbysur trendin që ka Rouhani mbikëqyret për disa vitet e fundit. Në vend të kësaj, figurat afër Khamenei me sa duket kanë vendosur të konsolidojnë fuqinë e tyre politike përpara zgjedhjeve të ardhshme presidenciale dhe të shtyjnë përgjegjësinë për rimëkëmbjen e vendit mbi popullsinë e tij të varfër.Në fakt, ngjarjet e fundit kanë treguar se njerëzit në të vërtetë janë të përkushtuar në një lloj “lufte të shenjtë”, megjithëse një me një qëllim shumë më ndryshe nga sa do të preferonin autoritetet qeveritare. Para fillimit të pandemisë, Irani pësoi tre kryengritje në të gjithë vendin, me protesta të panumërta ndërhyrëse në lokalitete të ndryshme.E fundit nga tre kryengritjet ndodhi në janar 2020, më pak se dy muaj pas së dytës, të cilës autoritetet iu përgjigjën duke hapur zjarr ndaj turmave të protestuesve dhe duke vrarë mbi 1.500 njerëz. Mospërfillja e asaj shtypje bëri që deklaratat e zyrtarëve qeveritarë dhe medias shtetërore të aludonin në gjasat e trazirave të mëtejshme dhe ata kanë frikë se kryengritja tjetër do të rrëzojë regjimin.Ky fakt ka nxitur spekulimet se shpërfillja e qeverisë për krizën e shëndetit publik mund të ketë qenë si një masë e kursimit të kostos dhe një përpjekje e qëllimshme për të fituar një kontroll më të madh mbi popullsinë. Sidoqoftë, rënia e vazhdueshme ekonomike ka garantuar të gjitha që këto efekte janë të përkohshme. Në muajt e fundit, pensionistët në të gjithë vendin kanë organizuar një gjysmë duzine protestash mbi hendekun në rritje midis të ardhurave të tyre dhe kostos së jetesës; dhe në shkurt, trazirat në shkallë të gjerë shpërthyen në Sistan dhe Baluchistan pasi Gardat Revolucionare vranë naftembajtesit të cilët kishin kundërshtuar ndërhyrjen në jetesën e tyre.Muajin pasardhës, Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e rezistencës iraniane, iu referua atyre protestave kur fliste në një mbledhje virtuale të ligjvënësve amerikanë dhe aktivistëve iraniano-amerikanë dhe i përmendi ato si prova se “zjarri i kryengritjeve është ngritur nga nën hiri i koronavirusit. ”
Mohammad Mohaddessin, Kryetar i Komitetit të Punëve të Jashtme të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit
Në reagimin e tij ndaj diskutimeve që u bënë sot mbi programin bërthamor të regjimit iranian në Vienë, Mohammad Mohaddessin, kryetari i Komitetit të Punëve të Jashtme në Këshillin Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), foli si vijon:
Rezistenca Iraniane mirëpret çdo përpjekje për të mos e lejuar regjimin e mullahëve të prodhojë një bombë bërthamore. Programi bërthamor i regjimit është në dëm të popullit iranian. Sigurimi apo përftimi i armëve bërthamore është një nga shtyllat jetike të strategjisë së mbijetesës të regjimit iranian.
Regjimi është në kërkim të armëve bërthamore me qëllimin që të ushtrojë hegjemoninë e tij mbi vendet fqinje dhe t’u bëjë shantazh bashkëbiseduesve të huaj në mënyrë që ata t’i bëjnë lëshime ekonomike e politike dhe ta lejojnë ta vazhdojë sjelljen e tij agresive e shtypjen ndaj popullit iranian.
Pas nënshkrimit të Planit të Përbashkët Gjithëpërfshirës të Veprimit (JCPOA) në 2015-ën, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit, Znj. Maryam Rajavi, pati përsëritur se “anashkalimi i gjashtë rezolutave të Këshillit të Sigurimit të OKB-së dhe një marrëveshje e panënshkruar, e cila nuk përmbush kriteret e një traktati zyrtar ndërkombëtar, nuk do t’ua bllokonte mullahëve as shtigjet për mashtrime, as aksesin në një bombë bërthamore.”
Pas gjashtë vitesh, është një fakt i pranuar botërisht që JCPOA nuk e ka shkurajuar regjimin nga përpjekjet për të siguruar një bombë bërthamore. Mullahët i kanë shpenzuar burimet e mëdha financiare që rezultuan nga heqja e sanksioneve për të armatosur, trajnuar dhe financuar proksit e tyre në Lindjen e Mesme, për të rinovuar komplotet e tyre terroriste në tokën europiane, për ta avancuar e zgjeruar programin e raketave balistike, për të vazhduar me programin bërthamor, dhe për të shtypur popullin iranian. Po të bazohemi tek e shkuara, asnjë lloj lëshimi politik apo ekonomik nën çfarëdolloj preteksti nuk mund ta moderojë sjelljen e këtij regjimi. Mohimi, mashtrimi, dhe dyfytyrësia janë pjesë e ADN-së së tij.
Që në 2015-ën, regjimi iranian jo vetëm që e ka shtuar shtypjen ndaj popullit të tij, por ka shtuar edhe terrorizmin në Europë. Në shkurt 2021, pas 2.5 vitesh hetime, një gjykatë në Belgjikë e dënoi një diplomat të regjimit dhe tre bashkëpunëtorë të tij pasi ata kishin tentuar të shpërthenin një bombë në tubimin e përvitshëm të NCRI-së në një nga rrethinat e Parisit, në qershor 2018, ku kishin qenë të pranishëm dhjetëra mijëra njerëz. “Diplomati” kishte vepruar në emër të Ministrisë së Inteligjencës dhe Sigurisë me bashkëpunim të plotë nga ana e Ministrisë së Jashtme. Heshtja dhe mosveprimi i BE-së përballë këtij akti të pacipë terrorizmi është e papranueshme dhe vetëm sa e trimëron edhe më shumë regjimin për të vazhduar me këto sjellje.
Në të vërtetë, nuk ka patur as edhe një kompleks apo projekt kërkimor të vetëm për të cilin regjimi ta ketë informuar vullnetarisht Agjencinë Ndërkombëtare të Energjisë Atomike (IAEA). Regjimi thjesht e ka pranuar ekzistencën e komplekseve apo projekteve të tilla vetëm pasi IAEA e ka konfrontuar me prova të pamohueshme dhe e ka detyruar Teheranin t’i pohojë ato.
Si rrjedhim, në çfarëdo negociatash me Teheranin, respektimi i të drejtave njerëzore dhe ndalimi i terrorizmit duhet të jenë kushtet kyçe.
Ekspozimi nga Rezistenca Iraniane i kompleksit të pasurimit të uraniumit në Natanz dhe të Ujit të Rëndë në Arak në gusht 2002, si dhe ekspozimet e mëvonshme, e bënë të qartë se në çfarë shkalle kishte avancuar puna klandestine e regjimit për prodhimin e armëve bërthamore dhe nxitën inspektime nga ana e IAEA-së, që u pasuan me masa të marra nga Këshilli i Sigurimit i Kombeve të Bashkuara. Pa këto zhvillime, mullahët do ta kishin patur gati bombën tani.
Jemi krenarë që kemi qenë burimi kryesor i zbulimeve lidhur me programin e fshehtë të armëve bërthamore të regjimit. I pamohueshëm mbetet fakti që regjimi i mullahëve nuk e ka treguar shkallën e plotë të programit të tij bërthamor dhe ka lënë shumë pyetje pa përgjigje.
Teksa krizat shoqërore dhe ekonomike thellohen në Iran, zyrtarët, ekspertët dhe mediat shtetërore të regjimit po paralajmërojnë për një tjetër kryengritje.
“Çmimet jashtëzakonisht të larta dhe problemet e jetesës vazhdojnë të jenë ende problemet me të cilat përballet shoqëria iraniane. Ndërkohë, shumë sociologë paralajmërojnë për pasojat e jetesës së pamjaftueshme të njerëzve dhe për reagimin e mundshëm të tyre,” shkruante e përditshmja shtetërore Arman të shtunën.
Në artikullin e saj, e përditshmja Arman interviston Mostafa Eghlimi-n, një prej sociologëve të regjimit.
Në përgjigje ndaj pyetjes “si ndikojnë presionet ekonomike në jetën e njerëzve?” Eghlima nënvizon krizën ekonomike të Iranit, e cila është shkaktuar nga korrupsioni dhe politikat e gabuara të regjimit.
“E vërteta është se inflacioni në vend është rritur me 35% brenda vitit të fundit, dhe çmimet e shumicës së produkteve që i nevojiten njerëzve janë trefishuar. Në situatën aktuale, punëtorët jetojnë në kushte të pamjaftueshme ekonomike. Shumë pronarë dyqanesh kanë parë ulje të numrit të klientëve.
Nga ana tjetër, papunësia po rritet ditë pas dite në shoqëri. Situata është e tillë që kompanitë private ose janë mbyllur pjesërisht, ose janë detyruar t’i pushojnë nga puna punonjësit e tyre. Si rezultat, rritja e çmimeve kohët e fundit i ka zemëruar njerëzit, dhe shoqëria është në prag të një shpërthimi. Edhe nëse nuk ndodh tani, do të ndodh së shpejti,” tha Eghlima për Arman më 3 prill.
Ndërkohë që zyrtarët e regjimit dhe të afërmit e tyre jetojnë në luks, ata i këshillojnë njerëzit të “rezistojnë” ndaj vështirësive ekonomike dhe “të kënaqen” me ato që kanë. Ata refuzojnë gjithashtu t’i zgjidhin problemet e njerëzve dhe bëjnë vetëm premtime boshe.
“Kushtet ekonomike të popullit kanë një ndikim të drejtpërdrejtë mbi zhvillimet shoqërore. Ndërkohë, askush nuk është i gatshëm ta pranojë përgjegjësinë për problemet shoqërore dhe ekonomike të popullit. Në këtë situatë, disa i këshillojnë njerëzit të rezistojnë. Pyetja është, kur babai nuk ka mundësi të ushqejë gruan dhe fëmijët, si mund të rezistojë ai? Qeveria ka shpallur se do të rrisë rrogat, por sa herë që e bën këtë, ajo rrit edhe taksat. Populli e urren një qeveri që nuk mund të menaxhojë krizat. Populli nuk jeton dot me premtime, dhe premtimet e zyrtarëve nuk bëhen ushqim në tryezat e njerëzve,” vazhdoi Eghlima lidhur me këtë.
Regjimi iranian dhe apologjetët e tij përpiqen të fajësojnë sanksionet ndërkombëtare për krizat ekonomike e financiare të Iranit. Gjithashtu, ata i quajnë iranianët që kërkojnë ndryshim regjimi “rebelë të lidhur me armiq të huaj.”
“Rrënjët e incidenteve [kryengritjeve] të kohëve të fundit janë njëqind përqind të brendshme, dhe ka çështje të papërfillshme që lidhen me jashtë Iranit. Disa zyrtarë thonë se rrënja e trazirave shoqërore të kohëve të fundit është jashtë Iranit. Kjo do të thotë që zyrtarët nuk e drejtokan vendin, dhe disa njerëz të tjerë përtej kufijve vendoskan për ne. Vitet e fundit, kursi i këmbimit të dollarit në vend është lëkundur gjithnjë. A duhet ta kërkojmë arsyen jashtë kufijve? Jo. Arsyeja e kësaj janë politikat e gabuara ekonomike të ndërmarra nga autoritetet, dhe jo armiqësia e Shteteve të Bashkuara,” pohoi Eghlima.
“Kur presioni ekonomik mbi njerëzit e tejkalon kapacitetin e tyre, natyrisht që këto presione shndërrohen në protesta nëpër rrugë. Edhe për sa kohë mund ta menaxhojmë shoqërinë siç kemi bërë në të shkuarën? Sa më shumë premtime boshe të bëjmë dhe sa më shumë ta shtyjmë për të ardhmen zgjidhjen e problemeve të tyre, aq më i rëndë do të jetë shpërthimi shoqëror. I paralajmëroj zyrtarët. Ata duhet ta vënë mendjen në punë tani dhe t’i shtojnë përpjekjet për t’iu përgjigjur kërkesave të njerëzve,” paralajmëroi Eghlima zyrtarët e regjimit.
Regjimi i ka shtuar masat shtypëse për ta vënë nën kontroll shoqërinë e trazuar të Iranit. Këto masa përfshijnë ekzekutimet, arrestimet arbitrare, dhe torturën. Por a do ta ndihmojnë këto akte regjimin për ta ruajtur pushtetin?
Protestat e përditshme në Iran dhe kryengritja e kohëve të fundit në veri-lindje e jug-lindje të Iranit tregojnë se strategjia e regjimit për ta vënë nën kontroll shoqërinë me anë të shtypjes nuk funksionon më.
Njësitë e rezistencës të MEK brenda Iranit: Vota ime është për ndryshim regjimi
Kur regjimi iranian zhvilloi zgjedhjet më të fundit parlamentare në shkurt 2020, pikat e votimit patën nivelet më të ulëta të pjesëmarrjes në historinë 40-vjeçare të regjimit. Ky fakt u pohua madje edhe nga burime zyrtare të qeverisë, të cilat kanë një histori të gjatë të ekzagjerimit për sa i përket pjesëmarrjes së votuesve në mënyrë që të japin përshtypjen sikur legjitimiteti i sistemit në pushtet njihet gjerësisht nga populli.
“Kemi dëgjuar shumë gënjeshtra, nuk do të votojmë më; Nuk kemi parë drejtësi, nuk do të votojmë më; për të shpëtuar nga pjatat bosh, duhet të dalim nëpër rrugë.”
Maryam Rajavi: Protestat e pensionistëve plot dinjitet dhe thirrjet e tyre për bojkot të farsës së zgjedhjeve reflektojnë thirrjet protestuese të të gjithë iranianëve që duan të fitojnë të drejtat e tyre të plaçkitura nga regjimi pushtues i mullahëve
Të dielën më 4 prill 2021, në protestën e tyre të parë mbarëkombëtare për vitin e ri iranian, pensionistët e zemëruar organizuan tubime në Teheran e 22 qytete të tjera në protestë kundër kushteve të rënda të jetesës, pagave të ulëta, dhe çmimeve që kanë kapur majat.
Ata thërrisnin: “Kemi dëgjuar shumë gënjeshtra, nuk do të votojmë më,” “Kërcënimet dhe shtypja nuk bëjnë punë më,” “Nuk kemi parë drejtësi, nuk do të votojmë më,” “Parlament, qeveri, mjaft e mashtruat popullin,” “Për të shpëtuar nga pjatat bosh, duhet të dalim nëpër rrugë,” dhe “Deri sa t’i fitojmë të drejtat tona, do të jemi këtu çdo ditë.”
Krahas Teheranit, pensionistët zhvilluan protesta edhe në Arak, Ardabil, Isfahan, Ahvaz, Ilam, Khorramabad, Rasht, Sari, Sanandaj, Shiraz, Karaj, Kerman, Kermanshah, Gorgan, Qazvin, Mashhad, Yazd, Neyshabur, Shush, Shooshtar, dhe Abhar, jashtë zyrave vendore të sigurimeve shoqërore.
Lidhur me këtë, Znj. Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), ka thënë: Protestat e pensionistëve plot dinjitet që u kanë dhënë jehonë në mbarë vendin thirrjeve për ta bojkotuar farsën e zgjedhjeve (presidenciale), reflektojnë thirrjet protestuese të të gjithë iranianëve që duan t’i fitojnë të drejtat e tyre të plaçkitura nga regjimi pushtues e i korruptuar i mullahëve.
“Jo vrasësve të 1,500 dëshmorëve të kryengritjes së nëntorit 2019, jo farsës së zgjedhjeve”
Në fillim të Vitit të Ri iranian, mbështetësit e Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI) dhe Njësitë e Rezistencës bënë thirrje për një bojkot mbarëkombëtar të zgjedhjeve presidenciale të regjimit duke vendosur postera e afishe e duke shkruar graffiti në vende publike.
Krahas Teheranit, këto veprimtari u zhvilluan edhe në Isfahan, Karaj, Ahvaz, Khorramabad, Shiraz, Mashhad, Tabriz, Rasht, Kermanshah, Hamedan, dhe Bushehr.
Disa nga slloganet që bënin thirrje për bojkotimin e farsës së zgjedhjeve të regjimit, të frymëzuara nga mesazhet e Znj. Maryam Rajavi, Presidentes së zgjedhur të Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), dhe Z. Massoud Rajavi, udhëheqësit të Rezistencës Iraniane, ishin: “Jo vrasësve të 1,500 dëshmorëve të kryengritjes së nëntorit 2019, jo farsës së zgjedhjeve,” “Maryam Rajavi: viti i ri mundet dhe duhet të kthehet në një vit kryengritjeje,” “Maryam Rajavi: bojkoti mbarëkombëtar i zgjedhjeve, një përgjigje për vrasësit e 1,500 dëshmorëve të kryengritjes së nëntorit 2019,” “Bojkoti mbarëkombëtar nga populli iranian i farsës së zgjedhjeve të ardhshme është ana tjetër e medaljes e kryengritjeve popullore,” “Bojkotimi i farsës së zgjedhjeve është detyrë patriotike,” “Massoud Rajavi: Vota jonë është për ndryshim regjimi dhe bojkotimin e farsës së zgjedhjeve,” “Massoud Rajavi: Nuk do të pushojmë derisa atdheu ynë të çlirohet nga diktatura. Për ta arritur këtë, do të na duhet të luftojmë njëqind herë më fort,” “Massoud Rajavi: Bojkotimi i farsës së zgjedhjeve është detyrë patriotike.”
Në kundërshtim me pretendimet e diskredituara e të dyshimta, të cilat mirëpriten nga regjimi iranian dhe operativët e lobet e tij që veprojnë nën maska të ndryshme, asnjë nga llogaritë e lidhura me Organizatën Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK) dhe Këshillin Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI) nuk është mbyllur. Akuza qesharake për ekzistencën e një grupi në Shqipëri, i lidhur me PMOI/MEK, i cili bën postime provokative online, është absolutisht e rreme.
Teksa krizat shoqërore dhe ekonomike thellohen në Iran, zyrtarët, ekspertët dhe mediat shtetërore të regjimit po paralajmërojnë për një tjetër kryengritje.
Njësitë e rezistencës të MEK brenda Iranit: Vota ime është për ndryshim regjimi
