Kur lista përfundimtare e kandidatëve për zgjedhjet e rreme presidenciale të Iranit u lëshua këtë javë, u konfirmua që rezistenca iraniane kishte thënë prej kohësh. Zgjedhjet e 18 qershorit do të jenë pak më shumë se një formalitet, duke finalizuar procesin e vendosjes së një Presidenti të parazgjedhur. Pas thirrjes nga Organizata Popullore Muxhedine e Iranit (PMOI / MEK) për të bojkotuar zgjedhjet dhe dy muaj fushatë nga njësitë e rezistencës MEK, madje edhe mediat shtetërore parashikojnë që shumica e iranianëve do të shmangin pjesëmarrjen në zgjedhje.

Këshilli i Ruajtësit, një agjent de facto i vullnetit të Udhëheqësit Suprem, ka eliminuar të gjithë kandidatët e mundshëm që mund të ishin kategorizuar si “reformistë”. Kjo erdhi si një befasi e vogël, pasi ajo bëri të njëjtën gjë përpara zgjedhjeve parlamentare në shkurt 2020, duke ndihmuar kështu në nxitjen e mbështetjes së publikut për bojkotin e sondazheve. Por ai bojkot kishte fituar shtrirje tashmë si rezultat i organizimit dhe përpjekjeve nga MEK.Në fillim të vitit 2018, MEK ishte kredituar për fillimin e një kryengritje mbarëkombëtare anti-qeveritare, e cila solli thirrje të qarta për ndryshimin e regjimit. Sloganet shoqëruese u përsëritën në demonstrata të panumërta gjatë gjithë atij viti, si dhe në një kryengritje tjetër, edhe më të madhe mbarëkombëtare në nëntor 2019. Kjo nga ana tjetër krijoi bazën për pjesëmarrjen historikisht të ulët të votuesve tre muaj më vonë, ndërtuar mbi një fushatë nga MEK e cila portretizoi bojkotet elektorale si një mënyrë për të “votuar për ndryshimin e regjimit”. Kryengritjet e mëparshme ishin përcaktuar pjesërisht nga brohoritjet që adresonin me emër të dy fraksionet politike të themelimit dhe deklaronin, “Loja ka mbaruar”. Bojkoti elektoral i mëvonshëm mund të kuptohet më së miri si një refuzim i të gjithë sistemit me të cilin dy fraksione ndajnë pushtetin ndërsa qëndrojnë të njëjtat politika themelore.Në demonstratat publike që promovojnë shkaqe të ndryshme specifike, grupe të ndryshme aktivistësh miratuan publikisht një bojkot të tillë në ditë dhe javë para shpalljes së listës përfundimtare të kandidatëve. Ky miratim shpesh ishte dhënë në terma absolutë, me turma protestuesish që brohorisnin parulla të tilla, “Ne nuk kemi parë drejtësi; ne nuk do të votojmë më. ”Ky refuzim i dukshëm i gjithë industrisë së zgjedhjeve iraniane nënvizon idenë se ato zgjedhje janë vetëm një “lojë”. Dhe përballë kësaj ndjenje, Lideri Suprem me sa duket pa pak vlerë në përpjekjen për të përjetësuar iluzionin e zgjedhjes reale në kutitë e votimit. Kështu, Këshilli i Ruajtësit shkoi përtej refuzimit të tij të pritur të kandidatëve “reformistë” dhe gjithashtu eliminoi nga votimi figurat të cilët mund të kishin gëzuar mbështetje brenda institucionit të vijës së ashpër dhe kështu paraqitën një sfidë të vërtetë për Ebrahim Raisi. Vendimi i Khamenei për të vendosur Raisi si president është një miratim i hapur i brutalitetit të vazhdueshëm kundër MEK dhe kështu kundër të gjithë iranianëve që mbështetën platformën e saj demokratike duke marrë pjesë në demonstratat e fundit publike dhe bojkotet elektorale.

Të martën, Këshilli i Gardianëve i regjimit iranian skualifikoi një numër të madh kandidatësh për farsën e zgjedhjeve presidenciale të regjimit. Duke i spastruar personat besnikë ndaj regjimit të tij, Lideri Suprem Ali Khamenei tregoi se ka për qëllim ta konsolidojë pushtetin dhe të ndjekë politikën e tkurrjes për të vënë nën kontroll shoqërinë e trazuar dhe kryengritjet e mundshme. Ky spastrim masiv i kandidatëve të regjimit nënvizon deklaratat e Rezistencës Iraniane që vënë në dukje se zgjedhjet e regjimit janë thjesht një fasadë. Si rrjedhim, shumë iranianë u janë bashkuar thirrjeve për bojkotim të zgjedhjeve të regjimit në qershor 2021.

Lidhur me këtë, Zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), ka thënë: “Skualifikimi i individëve si Brigadier Gjenerali Ali Larijani i IRGC-së, arkitekt i censurës dhe represionit, kryetar i parlamentit të regjimit për 12 vite, dhe gjithmonë pjesë e rrethit të brendshëm të Khamenei-t, do ta bëjë bazën e pushtetit të regjimit më të ngushtë e më të brishtë, do t’i ashpërsojë në mënyrë të paprecedent grindjet e brendshme të regjimit, dhe si rrjedhim, do ta përshpejtojë procesin e shpërthimit të brendshëm e përmbysjes së regjimit.”

Spastrimi i Kandidatëve të Zgjedhjeve Është një Përpjekje për të Konsoliduar Regjimin, për të Ushtruar Represion Maksimal, si dhe një Pasqyrim i Qartë i Krizës së Përmbysjes dhe Fazës Finale të një Diktature Fetare dhe Terroriste

Ebrahim Raisi, laroja i masakrës së 1988-ës, një nga kriminelët më të këqij kundër njerëzimit, do të jetë presidenti i ardhshëm i regjimit.

Zonja Maryam Rajavi, Presidentja e zgjedhur e Këshillit Kombëtar të Rezistencës së Iranit (NCRI), ka thënë se Khamenei ka hedhur hapa për ta konsoliduar regjimin dhe rritur në maksimum represionin duke i spastruar kandidatët presidencialë që kishin marrë pjesë në të gjitha krimet e regjimit gjatë 40 viteve të fundit. Kjo është shenjë e qartë e krizës së përmbysjes të regjimit dhe fazës finale të diktaturës fetare e terroriste.

Nga frika e përmbysjes së regjimit dhe kryengritjes së ushtrisë së të papunëve e të uriturve, Khamenei ka përgatitur terrenin për eliminimin e rivalëve të Ebrahim Raisi-t, i cili është laroja i masakrës së 1988-ës, vrasësi i anëtarëve të Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI), dhe një nga kriminelët më të këqij kundër njerëzimit në 50 vitet e fundit.

Skualifikimi i individëve si Brigadier Gjeneral Ali Larijani i IRGC-së, i cili është arkitekt i censurës dhe represionit, kryetar i parlamentit të regjimit për 12 vite, dhe ka qenë gjithmonë pjesë e rrethit të brendshëm të Khamenei-t, do ta bëjë bazën e pushtetit të regjimit më të ngushtë e më të brishtë, do t’i ashpërsojë në mënyrë të paprecedent grindjet e brendshme të regjimit, dhe kështu, do ta përshpejtojë procesin e shpërthimit të brendshëm e përmbysjes së regjimit.

Foto fajli: postera të fushatës të grisura nëpër mure

Ministria e Brendshme e regjimit iranian ka shpallur emrat e miratuar nga Këshilli i Gardianëve, të kandidatëve që do të garojnë për president në farsën e zgjedhjeve të ardhshme presidenciale. Këshilli i Gardianëve i ka spastruar të gjithë kandidatët përveç shtatë zyrtarëve më besnikë ndaj Liderit Suprem të regjimit, Ali Khamenei.

Në dhjetor 2017, protestat kundër përkeqësimit të gjendjes ekonomike në Iran nisën të përhapeshin nga qyteti në qytet, duke marrë ndërkohë përsipër një mesazh më të përgjithshëm politik. Nga mesi i muajit pasardhës, kjo lëvizje protestuese kishte përfshirë mbi 100 lokalitete dhe sllogane si “vdekje diktatorit” si dhe thirrje të tjera të qarta për ndryshim regjimi.
Hamdeli i referohet në mënyrë specifike kryengritjes së 2019-ës në paralajmërimin për mundësinë e një bojkoti të organizuar gjerësisht ndaj farsës së zgjedhjeve. Këtë e kanë bërë edhe media të tjera, përfshirë Jahan-e Sanat, e cila ka theksuar problemet e pazgjidhura që qëndrojnë prapa secilës prej lëvizjeve më të fundit protestuese. “Një pjesë e madhe e shoqërisë i ka bojkotuar zgjedhjet për shkak të keqmenaxhimit të krizës së koronavirusit, vështirësive ekonomike, presionit mbi jetesën e njerëzve, dhe neglizhencës së zyrtarëve për sa i përket ngjarjeve shoqërore të janarit 2018 e nëntorit 2019,” shkruhet në një tjetër artikull të datës 25 prill. “Po të kemi parasysh status quo-në, ka shumë pak mundësi të ketë një pjesëmarrje të konsiderueshme votuesish.”
Ky citim është veçanërisht domethënës për arsye se nënvizon të përbashkëtat e të dyja kryengritjeve, bojkotin elektoral që po bëhet gjithnjë e më i dukshëm, dhe faktin që një segment i gjerë i popullsisë “i ka bojkotuar zgjedhjet” në të shkuarën. Pritshmëria e gjerë për një pjesëmarrje të ulët më 18 qershor bazohet pjesërisht në suksesin e fushatës për bojkot që i parapriu zgjedhjeve parlamentare të regjimit në shkurt 2020. Në atë rast, edhe vetë statistikat zyrtare të qeverisë, të cilat shpesh janë të fryra për çështje të tilla, e pohuan se kishin marrë pjesë më pak se gjysma e votuesve të ligjshëm, duke i bërë ato zgjedhjet më jo-popullore në historinë 40-vjeçare të regjimit.
Njësitë e rezistencës të MEK kanë qenë shumë aktive në fushatën për bojkot të zgjedhjeve duke e ditur plotësisht se veprimtaritë e tyre mund të bënin që ata të përfundonin në burg apo të bëheshin objekt i ndjekjes penale, torturës, apo edhe ekzekutimit.
Në disa intervista të fundit me rrjete satelitore lajmesh të lidhura me opozitën demokratike, një numër anëtarësh të Njësive të Rezistencës e kanë shprehur qartë gatishmërinë e tyre për ta bërë sakrificën e madhe, nëse do të jetë nevoja, për përmbushjen e këtij qëllimi. Ndërkohë, mediat shtetërore vazhdojnë thjesht t’i përsërisin shqetësimet për perspektivën e një bojkoti të gjerë që mund të çojë në një kryengritje. Javën e shkuar, gazeta e përditshme Sharq vuri në dukje se kushtet prapa kësaj perspektive janë “një rrezik i madh” dhe se nëse nuk çrrënjosen nga shoqëria iraniane, pasojat do të jenë “shkatërrimtare” për udhëheqjen e regjimit.