Muajt e fundit, mediat shtetërore të Iranit e kanë pohuar faktin që një pjesëmarrje e ulët në farsën e zgjedhjeve të ardhshme presidenciale do ta vërë në dyshim legjitimitetin e regjimit.

Sipas shtetërores Setar-e Sobh më 11 maj, “vetëm 16 përqind e votuesve morën pjesë në zgjedhjet parlamentare [të 2020-ës] në Teheran. Në provinca të tjera, kjo shifër ka qenë edhe më e ulët.” Ndërkohë, shumë nga ata që kanë marrë pjesë, do të votonin nga frika e mos-marrjes së bonuseve. Thuhet se ata që refuzojnë të marrin pjesë në zgjedhje nuk do ta marrin vaksinën kundër Covid-19.

Mohammad Sadr, anëtar i Këshillit të Ekspediencës të regjimit, e konsideron pjesëmarrjen e ulët si një kërcënim për regjimin. “Nëse pjesëmarrja është e ulët, kjo konsiderohet si masa kundër sigurisë. Opozita, brenda dhe jashtë vendit, ka shpallur se nuk duhet të marrim pjesë në zgjedhje për të minuar legjitimitetin e sistemit,” thotë Sadr, sipas të përditshmes shtetërore Etemad më 20 maj.

E përditshmja shtetërore Resalat më 20 maj nënvizonte gjithashtu se “Situata aktuale ka në shënjestër sigurinë e sistemit dhe nxit thirrje për ndryshim regjimi.”

Frika e regjimit nga një bojkot i gjerë i zgjedhjeve presidenciale është rezultat i fushatës së Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK) dhe Njësive të saj të Rezistencës që bëjnë thirrje për bojkotim të farsës së zgjedhjeve.

Për dy muaj, ata kanë organizuar veprimtari të gjera në mbarë Iranin dhe kanë përhapur fjalën në të gjithë sektorët e shoqërisë, kështu që sot shumë iranianë e deklarojnë hapur se nuk do të votojnë, dhe se vota e tyre është për ndryshim regjimi. Kohët e fundit ka qarkulluar një video në rrjetet sociale, ku shfaqet një nënë që ka humbur djalin e saj 19-vjeçar, e cila i pyet njerëzit se çfarë ndryshimi kanë sjellë votimet në këto 42 vjet të fundit?

Pikërisht këtë ndien shoqëria iraniane, dhe siç kanë shpallur njësitë e rezistencës të MEK gjatë këtyre dy muajve plot me veprimtari, populli iranian do ta bojkotojë farsën e zgjedhjeve të regjimit. Vota e tij është për ndryshim regjimi dhe për themelimin e një Irani demokratik.

Tetë vitet e fundit e kanë ilustruar edhe më tej këtë fakt, pasi mandati i presidentit të ashtu-quajtur reformist, Hassan Rouhani, nuk mbajti asnjë nga premtimet e fushatës së tij zgjedhore dhe madje rezultoi në kushte edhe më të këqija në shumë aspekte. Kjo nuk ka qenë asnjëherë më e qartë sesa në nëntor 2019, kur populli iranian zhvilloi një kryengritje anti-qeveritare që u përhap në gati 200 lokalitete, dhe autoritetet u përgjigjën duke hapur zjarr mbi turmat e duke vrarë 1,500 njerëz. As Rouhani, as ndonjë “reformist” tjetër nuk veproi për ta ndalur këtë masakër. Madje, asnjë nuk e mori mundimin ta kritikonte atë publikisht apo ta pranonte raportin e mëvonshëm të Amnesty International, ku tregohej se mijëra aktivistë ishin torturuar gjatë muajve pas kryengritjes.
Tani, individi që i mbikëqyri ato tortura si kryetar i gjyqësorit iranian pritet të dalë në krye të garës së votimeve presidenciale muajin e ardhshëm. Sipas raporteve, Ebrahim Raisi është kandidati i parapëlqyer i Liderit Suprem të regjimit, Ali Khamenei.
I irrituar nga krimet dhe gënjeshtrat e të dy fraksioneve të regjimit, të ashtu-quajtura “reformistë” dhe “konservatorë,” populli iranian ka arritur në përfundimin se zgjedhjet në Iran i shërbejnë vetëm qëllimit për të blerë legjitimitet për një regjim kriminal, dhe nuk do të ndryshojnë asgjë në jetët e njerëzve. Kjo është arsyeja pse ata i janë bashkuar thirrjes së grupit kryesor opozitar, Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit (PMOI/MEK), për t’i bojkotuar zgjedhjet dhe për t’ia mohuar Teheranit pretendimet për legjitimitet politik. Misioni i kësaj përpjekjeje për bojkot është i lidhur qartë me mesazhin që është rrënjosur në një pjesë të madhe të shoqërisë iraniane duke nisur nga janari 2018, me një kryengritje mbarëkombëtare që do të rifillonte në një shkallë edhe më të gjerë në nëntor 2019.

Pjesëmarrësit në të dyja këto lëvizje protestuese thërrisnin me sllogane si “vdekje diktatorit” dhe “reformistë, konservatorë: loja mbaroi.” Në këtë mënyrë, ata janë shprehur qartë kundër të gjithë kandidatëve për pozicione të larta në sistemin aktual dhe e kanë bërë të qartë që e vetmja rrugë drejt reformës në Iranin modern është përmes ndryshimit të regjimit.
Ky mesazh e shpjegon shumë mirë përgjigjen histerike të regjimit.

Dy javë më parë, një grup aktivistësh iranianë u mblodhën në varrezën Khavaran të Teheranit për të protestuar mungesën e vazhduar të kërkesës për llogari lidhur me një incident që është përshkruar si “krimi më i rëndë i Republikës Islamike” dhe një nga krimet më të rënda kundër njerëzimit që kanë ndodhur në botë gjatë gjysmës së dytë të shekullit të 20-të. Pothuajse të gjithë pjesëmarrësit në këtë demonstratë ishin prekur personalisht nga masakra e 1988-ës ndaj të burgosurve politikë, dhe shumë prej tyre besonin se njerëzit e tyre të dashur janë varrosur fshehtazi në varrezën ku u zhvillua tubimi.

Protestuesit në varrezën Khavaran mbanin afishe ku e quanin Ebrahim Raisi-n si “laron e 1988-ës,” duke nënvizuar rolin e tij kyç në komisionin e vdekjes të Teheranit, komision përgjegjës për pjesën më të madhe të ekzekutimeve.
Është raportuar gjerësisht se Ebrahim Raisi është kandidati i parapëlqyer i Liderit Suprem të regjimit, Ali Khamenei, në farsën e zgjedhjeve presidenciale. Raisi e ka mbrojtur krejt qartë trashëgiminë e kësaj masakre si dhe fatwa-n me anë të së cilës Khomeini dha urdhër për vrasjen sistematike të anëtarëve të MEK dhe kundërshtarëve të tjerë të diktaturës teokratike.

Varreza Khavaran është vetëm një nga shumë vende që besohet se janë vendndodhje të varreve masive të fshehta. Organizata Muxhahedine e Popullit të Iranit (PMOI/MEK), anëtarët e së cilës përbëjnë shumicën dërrmuese të viktimave të masakrës, kanë identifikuar të paktën 36 vendndodhje të tilla. Të gjitha këto vende së bashku besohet se mbajnë trupat e 30,000 njerëzve të vrarë nga autoritetet e regjimit brenda një periudhe disa mujore.