Të martën, Lideri Suprem iranian Ali Khamenei e miratoi zyrtarisht Ebrahim Raisi-n si presidentin e ri të vendit, para inaugurimit të tij të enjten. Ceremonia u zhvillua mes shqetësimeve në rritje për përshkallëzimin e tensioneve midis Republikës Islamike dhe aleatëve të saj rajonalë e perëndimorë. Edhe pse ky përshkallëzim ka të paktën dy vite që po ndodh, nën administratën e presidentit pragmatist Hassan Rouhani, pasuesi i tij është një konservator i betuar i cili pritet t’u japë disa poste të rëndësishme qeveritare anëtarëve të Korpusit të Gardës Revolucionare Islamike, në mënyrë që të mund të ndjekë një politikë të jashtme agresive.

Rreziku i kësaj sjelljeje agresive u bë i qartë një javë përpara inaugurimit të Raisi-t, kur praktika e agresivitetit detar të Teheranit shkaktoi fatalitetet e saj të para. Të enjten e shkuar, një mjet ajror pa pilot sulmoi me eksploziv një cisternë nafte në Gjirin e Omanit, duke vrarë dy anëtarë ekuipazhi, njëri britanik e tjetri rumun. Kjo anije, me emrin Mercer Street, është në pronësi të një firme japoneze dhe lundron nën flamurin e Liberisë, por menaxhohet nga një kompani që i përket një bilioneri izraelit. Supozohet gjerësisht se ky ka qenë një faktor në shënjestrimin e anijes nga Republika Islamike. Departamenti amerikan i Shtetit dhe një numër institucionesh të tjera perëndimore kanë shprehur një shkallë të lartë sigurie që Irani është përgjegjës për këtë incident, në të cilin është përdorur një lloj arme që Irani po e përdor gjithnjë e më shpesh.

Provat në favor të përgjegjësisë së Teheranit u shtuan tej mase të martën, kur një tjetër anije-cisternë u ndalua pranë portit Fujairah Emirateve të Bashkuara Arabe, me sa duket nga IRGC. Zyrtarët iranianë kanë tentuar ta mohojnë që regjimi i tyre qëndron prapa këtyre dy incidenteve, por këto mohime duken veçanërisht të palogjikshme nën dritën e faktit që ekuipazhi i anije-cisternës MV Asphalt Princess ishte urdhëruar specifikisht të lundronte drejt një porti të Iranit dhe të ndalohej atje. Anija u lirua të nesërmen pa ndonjë incident tjetër të raportuar, por kjo kapje ka shumë mundësi që t’ia ketë arritur qëllimit për t’i bërë komunitetit ndërkombëtar një paralajmërim për dëme më të mëdha dhe ndoshta fatalitete më të shumta në të ardhmen, gjatë epokës së Raisi-t.

Kjo e enjtje shënoi ditën e inaugurimit për presidentin e ri të regjimit iranian, Ebrahim Raisi. Ky inaugurim vjen në një kohë kur iranianë të panumërt, si brenda Iranit, ashtu edhe nëpër botë, po përkujtojnë 30,000 njerëzit e vrarë midis korrikut dhe shtatorit 1988, shumë prej tyre me urdhër të Raisi-t. Mbivendosja e këtyre dy ngjarjeve nënvizon mesazhin që iu prezantua komunitetit ndërkombëtar nga grupet e të drejtave njerëzore dhe Rezistenca Iraniane menjëherë pas “zgjedhjes” së Raisi-t më 18 qershor: Duke promovuar abuzuesit më të këqij të të drejtave njerëzore, regjimi iranian po demonstron pritshmërinë e tij të qartë për pandëshkueshmëri përballë gjithë veprimtarisë së tij malinje.
Ngritja e Raisi-t në postin e presidentit është pjesë e një strategjie të gjatë sipas së cilës zyrtarët e regjimit shpërblehen me një ndikim gjithnjë e më të madh brenda qeverisë dhe industrisë, ose pavarësisht përfshirjes së tyre në masakrën e 1988-ës, ose pikërisht për shkak të kësaj përfshirjeje. Përpara se të paraqitej si kandidati i parazgjedhur në farsën e zgjedhjeve presidenciale të fundit, Raisi ishte emëruar si kryegjyqtar nga Lideri Suprem i regjimit, Ali Khamenei. Nëse ka ende ndonjë dyshim lidhur me qëllimin e vënies së një individi të tillë në krye të zbatimit të ligjit në vend, ky dyshim duhet të zhduket nga fakti që të dy personat që kanë shërbyer si Ministra të Drejtësisë në administratën e ish-presidentit të regjimit, Hassan Rouhani, ishin gjithashtu pjesëmarrës të njohur të masakrës së 1988-ës.

Gjatë fjalimit të tij të përurimit dje në Teheran, Ebrahim Raisi, i quajtur “Kasapi i Teheranit” nga shumica e iranianëve për rolin e tij në ekzekutimin e mijëra të burgosurve politikë në fund të viteve 80, pretendoi se regjimi ishte “mbrojtësi i vërtetë i të drejtave të njeriut”.

“Ne jemi mbrojtësit e vërtetë të të drejtave të njeriut dhe denoncojmë shkeljen e të drejtave të qenieve njerëzore të pafajshme. Qoftë në Evropë, Amerikë, Jemen, Palestinë apo Siri, ne do të qëndrojmë kundër shtypjes dhe krimit, “tha ai në parlamentin e Iranit.

Ebrahim Raisi tha se zgjedhjet e 18 qershorit në Iran mbartën një mesazh të “ndryshimit, drejtësisë, pavarësisë, rezistencës kundër ekstravagancës së qeverive arrogante dhe shtypëse” dhe “ndërveprimeve me botën”.

Gjatë “Ceremonisë së Afirmimit” dy ditë më parë ku Udhëheqësi Suprem i regjimit Ali Khamenei miratoi zyrtarisht të ashtuquajturin president të “zgjedhur”, Raisi shprehu keqardhje që nuk mund të puthte dorën e Udhëheqësit Suprem për shkak të kufizimeve të COVID-19. Kjo nuk vjen si befasi pasi ai i detyrohet presidencën së tij Khamenei, i cili hoqi të gjithë kandidatët e tjerë për të siguruar fitoren e ish -kryeprokurorit.

Të dy Khamenei dhe Raisi gjatë fjalimeve të tyre injoruan manipulimin e gjerë në zgjedhjet presidenciale që e bënë Ebrahim Raisi president. Sigurisht, kushdo që e njeh Iranin e di se shumica e iranianëve refuzuan të votojnë dhe pjesëmarrja ishte vetëm 10% sipas burimeve të besueshme. Edhe sipas shifrave zyrtare, rreth 49% morën pjesë në votimin e manipuluar, një rekord i ulët në krahasim me zgjedhjet e mëparshme. Nga 49%, rreth 13% e votave të hedhura ishin të pavlefshme, duke treguar se votat e pavlefshme dolën të dytët në zgjedhje. Votat e pavlefshme madje dolën në vendin e parë në disa provinca si Alborz, pranë Teheranit.

Zyrtarë nga organizatat terroriste të mbështetura nga Irani si Hamasi i Palestinës, Hezbollahu i Libanit dhe Houthët e Jemenit ishin gjithashtu në ceremoninë e inaugurimit. Përfaqësuesi i Bashkimit Evropian, Enrique Mora, u ul pas zyrtarëve terroristë në ceremoni.

Për shumë vite, Rezistenca Iraniane ka kërkuar për një hetim ndërkombëtar mbi masakrën e të burgosurve politikë në vitin 1988. Megjithatë, pak veprime janë ndërmarrë nga institucionet qeveritare, e aq më pak nga Kombet e Bashkuara. Në vend të kësaj, Bashkimi Evropian dërgoi një përfaqësues në inaugurimin e presidentit të ri të regjimit Ebrahim Raisi, i cili kishte një rol kyç në masakrën e vitit 1988.

Mes mosveprimit të bashkësisë ndërkombëtare, një përjashtim i rrallë erdhi në Nëntor 2019 kur autoritetet suedeze arrestuan ish -zyrtarin e burgut iranian Hamid Noury. Gjyqi i tij do të fillojë më 10 gusht për krime lufte dhe vrasje në lidhje me rolin e tij në masakrën e vitit 1988.

Fillimi i atij gjyqi duhet të nxisë qeveritë e tjera perëndimore të veprojnë, veçanërisht nën dritën e faktit se ai vjen vetëm pesë ditë pas inaugurimit të Raisi.

Më 19 qershor, një ditë pas zgjedhjeve të rreme të Iranit, Amnesty International lëshoi ​​një deklaratë ku theksohej se Raisi duhet të ishte në shënjestër të ndjekjes penale ashtu siç ishte Noury, dhe për të njëjtat arsye. “Se Ebrahim Raisi është ngritur në presidencë në vend që të hetohet për krimet kundër njerëzimit të vrasjeve, zhdukjeve të detyruara dhe torturave, është një kujtesë e zymtë që pandëshkueshmëria mbretëron në Iran.”

Raisi ishte një zëvendës prokuror publik për Teheranin në 1988, dhe pasi Udhëheqësi Suprem i atëhershëm, Ruhollah Khomeini lëshoi ​​një fetva që kërkonte ekzekutimin e të burgosurve politikë, Raisi ishte shumë i etur për të hyrë në një rol në “komisionin kryesor të vdekjes” të regjimit. Ato panele u mblodhën në të gjithë qarkun me një mandat për të marrë në pyetje anëtarët e njohur dhe të dyshuar të grupeve opozitare, kryesisht Organizatën Popullore Muxhahedine të Iranit, dhe për t’i bërë presion që të heqin dorë nga idealet dhe përkatësitë e tyre politike.

Ndërkohë që regjimi i Republikës Islamike në Iran është rrethuar nga kriza gjithnjë e më të mëdha brenda dhe jashtë vendit, Lideri Suprem Ali Khamenei ka bërë çmos për ta caktuar Ebrahim Raisi-n si President. Duke patur parasysh historikun e përgjakshëm të presidentit të ri në dhunime të tmerrshme të të drejtave njerëzore, duke përfshirë vrasjen e mijëra të burgosurve politikë në Teheran, Khamenei vërtet që i ka varur shpresat te Raisi si shpëtimtar i shtetit të tij.

Vëzhguesit besojnë se Khamenei e ka përzgjedhur zyrtarisht Raisi-n si president; por në fakt, Lideri Suprem ka ndjekur një qëllim tjetër: prezantimin e ‘Kasapit të Teheranit’ si personin që do të trashëgojë prej tij postin e liderit suprem. Vlen të theksohet se, në 1989-ën kur themeluesi dhe Lideri i parë Suprem i Republikës Islamike vdiq, Khamenei ishte president i regjimit.

Gjithsesi, pas miratimit të tij nga Khamenei më 3 gusht, Raisi u paraqit në Parlament (Majlis) sot për të bërë betimin në një ceremoni zyrtare inaugurimi. Nën sundimin e ajatollahëve, ky është një event i pakuptimtë, duke qenë se ata e kanë deklaruar që nuk i njohin asnjëherë votat e popullit si një shenjë legjitimiteti. Ata besojnë se vetëm miratimi nga Lideri Suprem ka vlerë.

Por, në përgjigje ndaj urrejtjes publike e ndërkombëtare kundër ‘Kasapit të Teheranit,’ autoritetet kanë ftuar disa zyrtarë nga vende të ndryshme për ta shfaqur si më të parëndësishëm historikun tronditës të Raisi-t. Dhe fatkeqësisht, zyrtarët që mbrojnë politikën e paqësimit shkuan në Teheran, në kundërshtim me parimet dhe pretendimet e tyre humanitare.