Sunday, May 3, 2026

Protestat më të mëdha mbarëkombëtare të mësuesve iranianë në 53 qytete

The largest nationwide protests of Iranian teachers in 53 citiesTë enjten, më 11 nëntor 2021, u zhvilluan protestat më të mëdha mbarëkombëtare të mësuesve iranianë në 53 qytete në mbarë vendin. Gratë kishin një prani të theksuar në shumicën e këtyre protestave.

Mësuesit iranianë protestuan kundër pagave të vogla, çmimeve jashtëzakonisht të larta, kushteve të patolerueshme të jetesës dhe mospërfilljes së zyrtarëve ndaj kërkesave të tyre të drejta.

Përveç Teheranit, mësuesit iranianë i zhvilluan protestat e tyre mbarëkombëtare edhe jashtë Departamentit të Arsimit në Kermanshah, Shiraz, Isfahan, Ahvaz, Andimeshk, Yazd, Lordegan, Qom, Koohdasht, Ilam, Arak, Genaveh, Marivan, Mashhad, Shirvan, Qazvin, Aligoudarz. , Pol-e Dokhtar, Zarrin-dasht, Mamasani, Khorramabad, Rasht, Bandar Anzali, Boroujerd, Mahshahr, Izeh, Tabriz, Marvdasht, Neka, Saqqez, Zanjan, Boushehr, Babol, Doroud, Malayer, Songhor, Amol, Hamedan, Razan , Zivieh, Sari, Jolfa, Dezful, Sanandaj, Urmia, Divandarreh, Daran, Bukan, Khorrambid, Bojnourd, Farashband dhe Miandoab.

Si gjithmonë, agjentët me veshje civile dhe Forcat e Sigurimit të Shtetit u përpoqën t’i parandalonin këto protesta, por pa rezultat.

Në Teheran, Forcat e Sigurisë së Shtetit fillimisht përdorën altoparlantë për të shpërndarë turmën. Më pas ata sulmuan protestuesit që mbanin në duar fotot e dëshmorëve të kryengritjes së nëntorit 2019. Forcat SSF i grisën këto foto. Ata penguan filmimin e tubimit dhe arrestuan një grup mësuesish protestues.

 

Të Mbijetuarit e Masakrës së 1988-ës Dëshmojnë në Gjykatën e Durrësit – Pjesa e Dytë

Të enjten, më 11 nëntor, qyteti perëndimor shqiptar i Durrësit priti seancën e 36-të të gjyqit të Hamid Noury-t, një zyrtar i burgjeve iraniane, për torturimin e të burgosurve dhe rolin e tij në ekzekutimet pa gjyq të vitit 1988. Autoritetet suedeze e kishin arrestuar Noury-n më 9 nëntor 2019.

Gjatë dy viteve të fundit, Hamid Noury e ka mohuar përfshirjen e tij në shkeljet e të drejtave të njeriut, veçanërisht në masakrën e 30,000 të burgosurve politikë, kryesisht anëtarë dhe mbështetës të opozitës Mojahedin-e Khalq (MEK/PMOI).

“Sot është seanca e dytë e gjykimit të Hamid Noury në Gjykatën e Durrësit. Ky është një vendim i rrallë i gjyqtarëve suedezë për transferimin e gjyqit në Shqipëri. Më 26 tetor, gjyqtari tha se kjo do të bëhej për shkak të rëndësisë së dëshmive të anëtarëve të MEK-ut”, tha zëdhënësi i MEK-ut, Shahin Gobadi në një intervistë në terren me televizionin opozitar Simay-e Azadi.

Gjatë seancës së fundit, z. Mohammad Zand dëshmoi në gjykatë, duke dhënë detaje inkriminuese në lidhje me përfshirjen e Hamid Noury në torturimin dhe varjen e të burgosurve politikë në vitin 1988. Z. Zand kishte humbur gjithashtu vëllain e tij 21-vjeçar Reza gjatë këtyre ekzekutimeve pa gjyq.

Vlen të përmendet se, më 3 maj, mbi 150 ish-zyrtarë të Kombeve të Bashkuara dhe ekspertë të të drejtave të njeriut, duke përfshirë ish-komisioneren e lartë për të drejtat e njeriut, Mary Robinson, i kërkuan OKB-së të krijojë një “komision hetimor për ekzekutimet pa gjyq të 1988-ës ndaj mijëra të burgosurve politikë në Iran”

 

Dëshmon i mbijetuari i masakrës së vitit 1988, Majid Saheb-Jam

Gjatë seancës së 36-të të gjyqit të Hamid Noury-t, Majid Saheb-Jam, një ish i burgosur politik që ka kaluar 17 vjet në burgje të ndryshme për shkak të mbështetjes së tij për MEK-un, dha dëshminë e tij. Ai kishte humbur shumë nga miqtë dhe shokët e tij të qelisë gjatë masakrës së vitit 1988.

Gjatë masakrës së 1988-ës, Saheb-Jam ndodhej në burgun Gohardasht dhe ishte dëshmitar i drejtpërdrejtë i rolit të luajtur nga Noury dhe zyrtarë të tjerë të regjimit në masakrën e 1988-ës. Në këtë kontekst, gjykata nuk mund ta anashkalonte dëshmitë e tij.

“Në vitin 1982, më arrestuan me akuzën se isha simpatizant i Organizatës Mojahedin-e Khalq, dhe u gjykova në një gjyq tre-minutësh të kryesuar nga Hossein Ali Nayeri ku u dënova me 12 vjet, në të njëjtin vit,” tha z. Saheb-Jam në dëshminë e tij.

“Në fillim të vitit 1988, ai u transferua nga burgu Evin në Gohardasht,” tha Z. Saheb-Jam. “Në vitin 1986, autoritetet e burgjeve po i klasifikonin të burgosurit bazuar në qëndrimin e tyre ndaj MEK-ut. Ata që ishin të vendosur në mbështetjen e tyre për opozitën iraniane u transferuan në Gohardasht.

E pashë Hamid Noury-n atje, kujton Saheb-Jam

“Ata na futën në një korridor, një pavijon që ishte pothuajse bosh, dhe gardianët qëndronin në radhë për të formuar një tunel për të burgosurit.” Z. Saheb-Jam shpjegoi se si gardianët i kalonin të burgosurit nëpër këtë tunel dhe i rrihnin me shkopinj dhe kabllo.

“Unë u befasova kur e pashë [Hamid Noury-n] atje,” kujtoi Saheb-Jam. “E kisha parë më shumë se dhjetë herë në Evin”, vazhdoi ai duke treguar në drejtim të xhelatit të burgosur.

“Autoritetet e burgut donin të përcaktonin se cilët të burgosur vazhdonin të qëndronin të patundur [në mbështetjen e tyre për MEK]”, tha Saheb-Jam. Detyra iu dha Davood Lashgarit, i cili i çoi të burgosurit në një repart tjetër për t’i marrë në pyetje”.

“Në këto marrje në pyetje, të cilat ishin shumë intensive, pasi morën të dhënat bazë si emri dhe mbiemri ynë, ata pyesnin: ‘A jeni përkrahës i MEK-ut apo i ndonjë grupi tjetër?” tha Saheb-Jam. “Dhe më pas fillonte marrja në pyetje më e dhunshme për të përcaktuar statusin tonë.”

 

Masakra e 1988-ës në Iran, Seanca e Dytë Gjyqësore Ndaj Noury-t në Shqipëri: Dëshmia e Majid Saheb Jam

E enjtja shënoi seancën e tridhjetë e gjashtë të gjyqit të Hamid Noury, një zyrtar i burgjeve iraniane i akuzuar për rolin e tij në masakrën e vitit 1988 ndaj mbi 30,000 të burgosurve politikë në burgun Gohardasht. Noury u burgos në vitin 2019 nga autoritetet suedeze. Ditën e mërkurë, gjyqi i tij u zhvillua në Shqipëri, ku të mbijetuarit e masakrës së 1988-ës nisën të jepnin dëshmitë e tyre. Me kërkesë të prokurorit, vendi i gjykimit u transferua në Shqipëri, ku banojnë anëtarët e Mujahedin-e Khalq (MEK). Anëtarët e MEK-ut përbëjnë shumicën e viktimave të masakrës së 1988-ës.

Gjatë seancës së dytë të gjyqit të Noury-t në Gjykatën e Rrethit të Durrësit, Shqipëri, dëshmoi anëtari i MEK-ut, Majid Saheb Jam, i cili ka vuajtur gati 17 vjet në burgjet iraniane. Saheb Jam është një nga paditësit e çështjes së Noury-t. Saheb Jam tha në dëshminë e tij se ai ishte transferuar nga burgu Evin në burgun Gohardasht në vitin 1988 dhe ka qënë dëshmitar i krimeve të kryera nga zyrtarët e regjimit, përfshirë Noury.

Iran: A Fatwa Which Took the Life of 30,000 Political Prisoners in 1988 Massacre

Saheb Jam dëshmoi se me të mbërritur në Gohardasht, ai ishte torturuar së bashku me disa të burgosur të tjerë. “Ata na sollën në një korridor, një pavijon që ishte pothuajse bosh, dhe rojet qëndronin në radhë për të formuar një tunel për të burgosurit,” tha ai, duke shtuar se i rrihnin me kabllo dhe shkopinj ndërsa kalonin përmes këtij tuneli.

Sipas Saheb Jam, Hamid Noury ishte gjithashtu në mesin e torturuesve. Saheb Jam e kishte parë Noury-n në Evin, kështu që ai ishte “befasuar kur e pa” atje pasi ai “e kishte parë Noury-n më shumë se dhjetë herë në Evin”.

“Autoritetet e burgut donin të përcaktonin se cilët të burgosur vazhdonin të qëndronin të palëkundur [në mbështetjen e tyre për MEK]”, tha Saheb Jam, duke shtuar se ata ishin marrë në pyetje një ditë pas mbërritjes në Gohardasht.

“Në këto marrje në pyetje, të cilat ishin shumë intensive, pasi merrnin të dhënat bazë si emri dhe mbiemri, ata pyesnin: ‘A jeni përkrahës i MEK-ut apo i ndonjë grupi tjetër?’ Dhe më pas fillonte marrja në pyetje më me dhunë për të përcaktuar statusin tonë”, tha Saheb Jam.

Masakra e muxhahedinëve/ Historia “që u la” me gjak. “9 muajsh shtatzënë, më lidhën dhe më rrahën barbarisht”, anëtarët e MEK rrëfejnë historitë tronditëse për News24: Tortura çnjerëzore

Aurora Golemi  |   12 Nëntor, 2021 09:39

Muxhahedinet

Televizioni News 24 në Shqipëri transmetoi një reportazh për gjyqin në Durrës kundër një zyrtari iranian, Hamis Nouri, i cili ishte i përfshirë në genocidin e 30000 të burgosurve politikë në Iran në 1988. Një gjykatë suedeze po gjykon këtë rast dhe për 2 javë është zhvendosur në Shqipëri për të dëgjuar dëshmitë e disa dëshmitarëve që janë rezidentë në kampin e muxhahedinëve Ashraf 3, në Shqipëri. Më poshtë lajmi nga News 24:

Gjykata e Stokholmit është zhvendosur për nëntë ditë  në gjykatën e Durrësit. Ky është një zhvillim i rëndësishëm që ndodh në vendin tonë pasi gjashtë gjyqtarë suedezë dhe dy prokurorë  kanë vendosur të pyesin muxhahedinët për një nga ngjarjet më tronditëse të Iranit ku u vranë përmes një dekreti vrasjen e 30,000 të burgosur politikë 90% ishin muxhahedinë.

Arrestimi në Suedi i një ish-ndihmës prokurori, Hamid Nouri, i cili ka marrë pjesë direkt në vrasjet masive të vitit 1988 në Iran, ka bërë që të nisë një hetim ndërkombëtar për ekzekutimin e mijëra kundërshtarëve të regjimit të ish-udhëheqësit iranian Khomeini.

Vendimi që të çonte drejt  vdekjes se sigurt merrej vetëm me një pyetje:  Ende i mbështesni Moxhahedinët? Mjaftonte një ‘Po’ dhe litari i varjes ishte gati.  Mijëra u dënuan me ekzekutim nga të ashtuquajturat “Komisionet e Vdekjes”, Presidenti aktual i Teheranit, Ebrahim Raisi, ishte një anëtar kyç i “Komisionit të vdekjes” të Teheranit, i cili kishte për detyrë të identifikonte anëtarët “e palëkundur” të MEK dhe t’i dënonte ata me vdekje. Hamid Noury ishte një nga zyrtarët aktivë në këtë masakër. Ai u arrestua në vitin 2019 në Suedi për shkak të rolit të tij në këtë masakër.

Masakra e muxhahedinëve/ Anëtarët e MEK rrëfejnë: Si u vranë 30 mijë persona, tortura çnjerëzore

Iraniani Mohammed Zand shpërtheu në lot kur doli nga gjykata e Durrësit ku dha dëshminë para gjykatësve suedezë këtë të mërkurë. Dhjetëra muxhahedinë pritën me duartrokitje jashtë gjykatës një ndër dëshmitarët kyç të masakrës së vitit 1988 në Iran Mohammad Zand u arrestua në 1981 dhe kaloi 11 vjet në burg për mbështetjen ndaj MEK. Vëllai i tij, Reza Zand, u ekzekutua gjatë masakrës së vitit 1988.

Jashtë gjykatës së rrethit të Durrësit u mblodhën disa të mbijetuar të masakrës së 1988 dhe familje të viktimave. Për News24 ata rrëfyen historitë e tyre të dhimbshme.

Familjarët e të viktimave shprehen se njerëzit e tyre u vranë dhe u varrosën në varre masive, dhe historisë iu tha që t’i harronte emrat e tyre. Por plagët janë ende të thella, zemërimi nga tmerret e përjetuara, iu ka mbushur zemrat dhe kërkojnë drejtësi.

Në mesin e banorëve të kampit të Manzës janë 1000 ish-të burgosur politikë, dhjetëra prej të cilëve ishin në burg në vitet 80 dhe ishin dëshmitarë të këtyre krimeve. Ata janë torturuar barbarisht ndërsa njerëzit e dashur të tyre janë ekzekutuar nga komiteti i vdekjes. Faride Zhudarzi ishte 9 muajsh shtatzënë kur u torturua me rrahje në një krevat hekuri në një nga burgjet e Iranit. Siç thotë në rrëfimin e saj ishte kjo grua që u përball me 23-vjeçarin Ebrahim Raisi, sot president i Iranit.

“Në vitin 1988 unë isha në burg, në provincën e Hamidit. U arrestova për herë të parë në vitin 1983 sepse isha mbështetëse e muxhahedinëve. Kur u arrestova në Hamidan isha shtatzënë 9 muajsh dhe isha gati të lindja fëmijën time. Më dërguan në dhomën e torturave, kjo dhomë ishe 2 me 2 metra, ata më shtrinë në krevatin e torturave meqë isha shtatzënë. Unë rrija ulur atje më torturonin më rrihnin me litarë dhe një nga gardianët me qëllonte në fytyrë. Ishin 8 torturues në dhomë. Në cepin e asaj dhomës ishte një 23-vjeçar. Quhej Ebrahim Raisi, presidenti i Iranit të sotëm. Ai po na torturonte në atë dhomë. Në atë kohë unë se dija, pas disa ditësh unë e kuptova që ai ishte prokuror në burgun e Hamidanit. Kam qenë ballë për ballë me Ebrahim Raisin në atë burg. Ai është përgjegjës për torturat dhe ekzekutimin e të burgosurve politikë. Supervizonte torturat, ai urdhëronte vrasjet. Ky është vëllai im, Harviz ai u arrestua bashkë me mua. Kur donin ta arrestonin ai u shpëtoi me vrap, e qëlluan me armë në rrugë, u plagos në këmbë dhe në dorë. Në këtë situatë ata e torturuan për një javë ndërsa ishte i plagosur, e rrahën me kabllo për disa ditë rresht. Në gjykatë kur Reisi ishte prokuror e dënoi me 20 vjet në burg pasi mbështeste muxhahedinët. E torturuan vëllain tim 6 vite rresht në burg. Mamaja ime udhëtoi për 6 vite  për ta parë vëllain nga provinca ku jetonim në Hamedan, ajo priste që ta lironin. Gjatë masakrës në vitin 1988 vëllai im u ekzekutua. Familja ime e mori vesh lajmin pas tre muajsh pasi atë e vranë. Kjo është fotografia e burrit tim, u arrestua tre ditë pasi më arrestuan mua, ishte 24 vjeç në atë kohë, për shumë ditë atë e torturuan. E dini që ishte një urdhër në atë kohë, torturuesi mund të të rrihte deri në vdekje. Pas shumë torturash fizike dhe psikologjike, për ditë me radhë ai luajti mendsh. Pas 11 muajsh e varën me të tjerë të burgosur politikë, mbështetës së muxhahedinëve. Presidenti Raisi është vrasësi i burrin tim, ai urdhëroi vrasjet si prokuror, pasi ishte zyrtar i lartë dhe kur burri im u var Presidenti i Iranit Ebrahim Raisi ishte prezent.

E vetmja gjë që ne i bëmë regjimit të Ayatollah Khomeinit ishte se donim që populli ynë dhe Irani të ishte një vend i lirë. Kaq kërkonim. Nuk donim asgjë më tepër se liri dhe drejtësi për popullin e Iranit. Hamid Nouri është një zyrtar i dorës së dytë, është në zinxhirin e atyre që vranë njerëz në Iran. Unë dua që gjithë zyrtarët e lartë iranianë të përfshirë si dhe presidentin e Iranit Ebrahim Raisi të dalin përpara drejtësisë. Kjo është dëshira jonë, kemi shpresë. Ne besojmë me siguri se do ndodhi. Sot është një ditë e rëndësishme për ne është gjë e mirë që ai është në gjyq por nuk është e mjaftueshme, duhet që Raisi të japi llogari për krimet dhe masakrat që ka bërë. Siç i shikoni këta janë njerëz që janë vrarë në masakër, kjo ka qenë shoqja ime e qelisë, të gjithë këta njerëz janë masakruar. Të tregova për burgun në Hamidan por burgjet kanë qenë në gjithë qytetet e Iranit”, u shpreh për News 24 anëtarja e MEK Faride Zhudarzi.

Mehri Haxhinexhat ishte vetëm 17 vjeç kur u arrestua dhe vuajti dënimin prej 5 vitesh në burg, të tre vëllezërit e saj u ekzekutuan gjatë masakrës së 1988. Në tetor të këtij viti ajo dha dëshminë e saj përmes një video konference para gjykatësve suedeze. Në mendje i ka mbetur buzëqeshja e fundit e Lejles, shoqes në qelinë e saj kur e morën për ta vrarë. Ishte vetëm 18 vjeç.

“Unë jam Mehri Haxhinexhat jam anëtare e Organizatës Muxhahedine të Popullit të Iranit, jetoj në kampin Ashraf 3. Jam dëshmitare kyçe në këtë gjyq. Dëshminë time e kam dhënë online tek gjykata suedeze në 14 tetor. Një nga vëllezërit e mi kur ishte 24 vjeç kur po kryente dënimin e tij u ekzekutua nga Hamid Nuri, personi që po gjykohet sot në gjyq.  Një tjetër vëlla u ekzekutua me urdhër të Presidentit aktual Ebrahim Reisi në vitin 1988. I vetmi “krim” i vëllait tim ishte se mbështeste Organizatën Muxhahedine të Popullit të Iranit. Muxhahedinët zbuluan gënjeshtrat e regjimit të Ayatollah Khomeinit, anëtarë të Muxhahedinëve u ekzekutuan disa prej tyre ishin vetëm 13 vjeç. Regjimi persekutoi sidomos të rinjtë në atë kohë.

Për 9 muaj ai u mbajt në një nga godinat sekrete të regjimit në Teheran. Kur e gjetëm pas 9 muajsh ai as nuk mund të shikonte, nga torturat mezi ecte, unë arrita ta takoja në burg i pashë plagët e torturave. Unë vetë kam qenë në burg për 5 vite kur isha vetëm 17 vjeç. Para gjykatësve suedezë thashë se në qelinë e burgut numëroja 200 të shtëna me armë çdo natë. Këta janë vëllezërit e mi ishte vetëm 28 vjeç kur u ekzekutua, ky është vëllai tjetër i diplomuar për fizikë nga universiteti i Teheranit u vra në rrugë nga regjimi, vëllai tjetër 23 vjeç u vra i torturuar. Nuk e dimë ku i kanë varrosur, nuk na dhanë kurrë trupat e tyre. Zërat tanë do të dëgjohen pasi pas vitit 1988 ne nisëm rezistencën për të kërkuar drejtësi. Edhe pas 33 vitesh, lëvizja për liri dhe drejtësi vazhdon. Ne shpresojmë se një ndër ekzekutorët si Raisi do të marrin nga drejtësi atë që meritojnë”, -u shpreh Mehri Haxhinexhat, një ndër dëshmitaret kyçe të masakrës së vitit 1988 në Iran.

Hasan Zarif  ishte 22 vjeç, ushtar kur u arrestua për herë te parë në vitin 1981. Vuajti 12 vite burg, pa teksa e fejuara rrihej barbarisht para syve të tij. Ëndrra e tij e madhe është që presidenti i Iranit të vendoset para drejtësisë dhe të marrë dënimin e merituar

“Unë jam një nga dëshmitarët e masakrës së vitit 1988, unë doja të isha pjesë prandaj u shkrova prokuroreve suedeze. Në atë kohë unë isha në burg, zyrtarët e burgut tim i zhvendosën të burgosurit e tjerë. Mua më arrestuan bashkë me motrën. Ata më kanë torturuar. Më arrestuan edhe të fejuarën. I pashë ata teksa e torturonin të fejuarën para syve të mi. Filluan ta rrihnin barbarisht. Mua më torturuan tre ditë rresht. Ata donin që t’u jepja informacione për mikun tim. Për tre ditë më lidhën nga koka tek këmbët tek një krevat. Me rrihnin më një kabllo të trashë në gjithë trupin. Jam i lumtur që Nouri është sot pas hekurave në një burg të Suedisë. Por dua të them se Hamid Nouri ka qenë një zyrtar me pozitë të ulët sa i takon torturave në burgje. Shefi i tij presidenti aktual është më kriminel sesa ai. Komiteti i vdekjes urdhëroi ekzekutimin e të burgosurve e përgjegjësi kryesor është Ajatollah Kojmeni, ish-lideri suprem i Iranit. Muxhahedinët me lideren e tyre zonjën Raxhavi filluan këtë lëvizje pas viteve 1988, kjo lëvizje është rritur vazhdimisht. Arritja e parë në atë kohë ishte që një raporter i Kombeve te Bashkuara shkoi në Iran dhe vizitoi burgjet në atë kohë. Regjimi i Iranit është dënuar nga Kombet e Bashkuara. Mesazhi im për popullin iranian dhe për ne të gjithë ata që rezistuan, pas gjyqit të Nourit në Suedi, ne do vazhdojmë deri sa zyrtarët iranian përfshirë presidentin aktual të Iranit Ebrahim Raisi të vendosen para drejtësisë dhe të merret drejtësia me ta. Dua t’i them iranianëve që kjo lëvizje është përpjekur për 40 vite dhe fëmijët kurrë nuk reshtën së kërkuari drejtësi derisa populli i Iranit të jetë i lirë”,-tha Hasan Zarif  për News24.

Deri në vitin 2016, regjimi iranian kishte arritur të ruante një vijë të kuqe: Asnjë bisedë, asnjë lot dhe asnjë dyshim për atë që ndodhi në burgjet iraniane në verën e vitit 1988.

E duket se drejtësia ka zbarkuar në gjykatën e Durrësit ku prokurorë suedezë po dëgjojnë dëshmitë e atyre që u torturuan burgjeve të Iranit dhe mbijetuan, dhe sot jetojnë në kampin Ashraf 3 ne Manzë. gjyqtarët e gjykatës suedeze thanë se njerëzit në Ashraf 3 janë burimi kryesor i informacionit për këtë kriminel dhe ata duhet të dëgjohen drejtpërdrejt siç ndodhi këtë të mërkurë me dëshmitarin e parë në Durrës. Gjyqi ndaj Hamid Nourit po zhvillohet ndërkohë në Suedi, dhe gjykatësit kanë zgjedhur që dëshmitë kundër tij, t’i dëgjojnë nga afër, duke ardhur në Shqipëri, pranë dëshmitarëve kyç të masakrës.

Një i mbijetuar i masakrës së vitit 1988, banor i Ashraf 3, dëshmon në gjykatë në Durrës

Iran 1988 Massacre: First Session of Hamid Noury’s Trial in Albania. Testimony of Mohammad ZandIsh i burgosuri politik iranian, Mohammad Zand, dëshmoi të mërkurën në gjyqin e Hamid Noury, i njohur si Abbassi, në Shqipëri. Gjyqi i Noury-t u transferua nga Suedia në Shqipëri për të dëgjuar dëshmitë e 7 anëtarëve të Muxhahedinëve në Ashraf 3, përfshirë Mohammad Zand.

Hamid Noury ​​u arrestua në vitin 2019 për shkak të rolit të tij në masakrën e vitit 1988 të mbi 30,000 të burgosurve politikë. Këta 7 anëtarë të MEK-ut dëshmuan sjelljen kriminale të Noury-t gjatë masakrës në burgun Ghezelhesar.

Në verën e vitit 1988, mbi 30,000 të burgosur politikë, 90% prej tyre anëtarë të MEK-ut, u dënuan me ekzekutim nga të ashtuquajturat “Komisionet e Vdekjes”, bazuar në një fetva të Udhëheqësit Suprem të regjimit të atëhershëm, Ruhollah Khomeini. Presidenti aktual i Teheranit, Ebrahim Raisi, ishte një anëtar kyç i “Komisionit të vdekjes” të Teheranit, i cili kishte për detyrë të identifikonte anëtarët “e palëkundur” të MEK dhe t’i dënonte ata me vdekje. Hamid Noury ​​ishte një nga zyrtarët aktivë në këtë masakër.

Mohammad Zand u arrestua në 1981 dhe kaloi 11 vjet në burg për mbështetjen ndaj MEK. Vëllai i tij, Reza Zand, u ekzekutua gjatë masakrës së vitit 1988.

“Ekzekutimet filluan më 30 korrik 1988. Ata së pari ekzekutuan të burgosurit që u transferuan nga Mashhad, duke përfshirë Jafar Hashemi dhe Dr. Mohsen Ghafour Maghrebi. Këta të burgosur e mbrojtën hapur identitetin e tyre si mbështetës të MEK-ut.” tha z. Zand.

“Më 30 korrik, ata ekzekutuan ata që refuzuan të jepnin intervista, duke përfshirë Halal Layeghi dhe Mahshid Razaghi. Ky i fundit ishte anëtar i ekipit kombëtar të futbollit të Iranit. Në fund të korrikut erdhi roja dhe mori të burgosurit që ishin nga Karaj. Këta të burgosur ishin: Mehrdad Samadzadeh, Mehrdad Ardebili, Hossein Bahri, Zeinolabedin Afshun, Mohammad Farmani dhe Ali Osati, i cili ishte shoku im i ngushtë”, dëshmoi Zand. Sipas Zand, ata të gjithë u ekzekutuan më vonë.

  1. Zand u dërgua menjëherë në “Komisionin e Vdekjes”. Atje, Hossainali Nayeri, një nga anëtarët e “Komisionit të Vdekjes” e pyeti nëse donte të falej nga Khomeini apo jo? “Dënimi im do të përfundojë së shpejti por pse e ekzekutuat vëllanë tim? Ai do të ishte liruar pas tre vitesh,” përgjigjet Zand. Ai u dërgua në një sallë tjetër. “Aty mund të dëgjoja zërat e Lashgarit, Hamid Abbasit [Noury] dhe Naserianit.”

Zand më vonë u dërgua në izolim dhe kaloi rreth tre muaj atje.

Autoritetet e regjimit u përpoqën të frikësonin babanë e Zandit, e njoftuan të mos mbante asnjë ceremoni dhe e detyruan t’u jepte letrat e identifikimit të Rezës. “Kur ai refuzoi, ata e rrahën dhe organizuan një ekzekutim tallës për të. Por ai tha: ‘Më ekzekutoni. Unë do të bashkohem me djalin tim.”

Njëkohësisht me gjyqin, jashtë gjykatës së rrethit të Durrësit u mblodhën disa të mbijetuar të masakrës së 1988 dhe familje të viktimave. Ata gjithashtu ndanë historitë e tyre me shtypin dhe hodhën dritë mbi krimet e regjimit kundër njerëzimit.

Disa foto nga gjyqi i ditës së sotme

Një punëtore tekstilesh vdes pasi i kapet koka nga një makinë tjerrëse

A female textile worker dies when a spinning machine pulls in her headMarzieh Taherian – punëtore tekstilesh

Një punëtore tekstilesh ka humbur jetën pasi i është kapur koka nga një makinë tjerrëse.

Marzieh Taherian po punonte me një makinë tjerrëse në fabrikën e tekstileve Kavir Semnan kur ndodhi ky aksident i tmerrshëm, më 6 nëntor 2021. Fabrika ndodhet në zonën industriale të Semnanit, në lindje të Iranit qendror.

Marzieh Taherian ishte vetëm 21 vjeç. Shoqet e saj të punës kanë thënë se në fillim asaj i ishte kapur shamia e kokës tek makina, por menjëherë më pas, makina i kishte kapur edhe kokën. (Agjencia shtetërore ILNA – 7 nëntor 2021)

Shumë vajza të reja detyrohen të punojnë në njësitë e prodhimit në përpjekje për ta zbutur presionin ekonomik mbi familjet e tyre dhe për t’i ndihmuar prindërit. Ato duhet të durojnë kushtet e rënda të punës në punishtet dhe fabrikat. (Agjencia zyrtare e lajmeve IRNA – 3 maj 2018)

Disa ekspertë i kanë përshkruar kushtet e patolerueshme të punëtoreve femra në njësitë e prodhimit si “skllavëri e re.” Pagat e ulëta dhe mungesa e sigurisë së punës janë disa nga problemet me të cilat përballen punëtoret femra në Iran. Kushtet e punës për punëtoret femra ndryshojnë shumë nga ato të meshkujve. Ato nuk kanë akses në vende të përshtatshme pune, apo në të drejta e mundësi të barabarta.

Gratë detyrohen të pranojnë çfarëdo pune me pagë të ulët dhe kushtet e rënda të punishteve të vogla, të cilat nuk monitorohen nga Ministria e Punës dhe nuk i plotësojnë kërkesat e Ligjit të Punës. Si rrjedhim, ato që punojnë në këto punishte privohen nga mbështetja ligjore, benefitet, sigurimet, dhe siguria në punë.

Regjimi iranian është anëtar i Komisionit të OKB-së për Statusin e Grave (CSW). E megjithatë, ai nuk ka implementuar asnjë nga rekomandimet e CSW-së për fuqizimin ekonomik të grave. Regjimi klerikal në fakt po lëviz në drejtimin e kundërt.

 

IRGC arreston një grup iranianësh për veprimtari “anti-revolucionare” në rrjete sociale, në Iranin qendror

IRGC detain group for “anti-revolutionary” activities on social media in central IranFoto e marrë nga: IRNA

Korpusi i Gardës Revolucionare Islamike (IRGC) ka arrestuar një grup iranianësh për veprimtari “anti-revolucionare” në Isfahan të Iranit qendror. Sipas agjencisë shtetërore të lajmeve IRNA, Shefi i Zyrës së Marrëdhënieve me Publikun të IRGC-së tha se grupi i arrestuar ishte “anti-revolucionar” dhe pretendoi se anëtarët e grupit synonin të merrnin masa kundër sigurisë së popullit përmes rrjeteve sociale dhe në terren.

Shefi i Marrëdhënieve me Publikun i IRGC-së tha se ata kishin shpërndarë fletushka në rrugë dhe bënin thirrje për tubime dhe kishin në plan të prishnin sigurinë publike me “aktivitete kryengritëse”. Ai shtoi se nga të arrestuarit kanë gjetur edhe armë dhe municione.

Numri i njerëzve, identitetet e tyre, dhe vendndodhja ku u dërguan të arrestuarit nuk tregoheshin në raport.

Me afrimin e dy vjetorit të protestave antiqeveritare mbarëkombëtare të nëntorit 2019, regjimi iranian i ka shtuar masat e ashpra kundër lirive civile dhe politike.

Javën e kaluar pati disa raporte të mediave shtetërore për njerëz të arrestuar në pjesë të ndryshme të Iranit, duke përfshirë Alborz, afër Teheranit, provincën juglindore Kerman, kryeqytetin Teheran dhe provincën jugore Hormozgan. Ata janë akuzuar kryesisht për anëtarësim në grupe të panjohura ose për “kërcënim të sigurisë së popullit”. Aktivistët besojnë se mënyra se si janë njoftuar arrestimet në mediat shtetërore ka për qëllim t’i frikësojë iranianët për t’i bërë të heshtin në përvjetorin e protestave që nis më 15 nëntor.

Iran: Mbështetësit e MEK Përkujtojnë Kryengritjen e Nëntorit në 18 Qytete të Europës, Amerikës së Veriut, dhe Australisë

Në vigjilje të dy vjetorit të kryengritjes së nëntorit 2019 në Iran, të premten, të shtunën dhe të dielën, më 5-7 nëntor 2021, mbështetësit iranianë të Mujahedin-e Khalq (MEK/PMOI) në 18 qytete të Europës, Amerikës së Veriut, dhe Australisë kanë zhvilluar demonstrata e tubime në nder të 1,500 dëshmorëve të kryengritjes së nëntorit. Protestuesit u bënë thirrje Kombeve të Bashkuara, qeverive europiane dhe amerikane që të nxjerrin para drejtësisë autorët e këtij krimi të tmerrshëm.

Në nëntor 2019, protestuesit e zemëruar kundër diktaturës fetare dolën në rrugët e më shumë se 200 qyteteve të Iranit. Me urdhër të drejtpërdrejtë të Khameneit, Garda Revolucionare qëlloi dhe vrau të paktën 1500 demonstrues brenda pak ditësh.

Tubimet dhe demonstratat u zhvilluan në Paris, Hamburg, Mynih, Frankfurt, Këln, Shtutgart, Stokholm, Gothenburg, Malmo, Amsterdam, Kopenhagë, Oslo, Melburn, Sidnei, Montreal, Toronto, Otava dhe Bukuresht. Mbështetësit e Rezistencës Iraniane ngritën ekspozita të mëdha fotografish dhe përkujtimore të dëshmorëve të Kryengritjes së Nëntorit në të gjitha mitingjet dhe tubimet.

Disa nga sloganet ishin: “Populli iranian kërkon përmbysjen e diktaturës klerikale dhe vendosjen e lirisë dhe demokracisë”, “Për të nderuar 1500 martirët e kryengritjes së nëntorit 2019, mbështetni vazhdimin e luftës së popullit iranian për liri”, “Dënoni shtypjen, torturën dhe ekzekutimin e protestuesve iranianë”, “Kombet e Bashkuara duhet ta njohin masakrën e 1988-ës ndaj 30,000 të burgosurve politikë si gjenocid dhe krim kundër njerëzimit”, “Sakrificat e martirëve të nëntorit 2019 do të mbeten të gjalla në betejën e shokëve të tyre për liri”, “Maryam Rajavi: Le të ngrihemi, me solidaritet kombëtar, ne do ta afrojmë lirinë tonë”, “Massoud Rajavi: Fitorja është e jona, E Nesërmja është e jona”, “Thirrje drejtuar OKB-së, Europës dhe Shteteve të Bashkuara: Ebrahim Raisi dhe Khamenei duhet të gjykohen për gjenocidin e vitit 1988 dhe masakrën e 2019-ës”, “Ebrahim Raisi duhet të ndiqet penalisht për masakrën ndaj mijëra të burgosurve politikë, veçanërisht në vitin 1988”.

 

Iran: Fermerët, pensionistët, punëtorët, kreditorët, zhvillojnë protesta në disa qytete

Protests in different Iranian cities (November 2021)Protestat në qytete të ndryshme iraniane (nëntor 2021) Fermerët në Isfahan u mblodhën përpara selisë së ndërmarrjes së ujit të provincës të hënën për të protestuar kundër mungesës së përgjigjes së qeverisë ndaj kërkesave të tyre.

Fermerët kanë protestuar rregullisht ndaj përkeqësimit të kushteve të industrisë bujqësore të krahinës dhe mungesës së ujit. Politikat dhe projektet shkatërruese të regjimit, duke përfshirë ndërtimin e digave pa marrë parasysh ekosistemin e krahinës, kanë rezultuar në probleme të rënda ekologjike. Të dielën, punëtorët në pension të çelikut në Isfahan dhe Khuzestan mbajtën demonstrata në shenjë proteste ndaj përkeqësimit të vazhdueshëm të kushteve të tyre të jetesës dhe shpërfilljes së regjimit për problemet e tyre ekonomike.

Në muajt e fundit pensionistët kanë organizuar rregullisht protesta në qytete të ndryshme. Por zyrtarët e regjimit përmbahen nga adresimi i kërkesave të pensionistëve.

Protestuesit ankohen se pensionet e tyre të pakta nuk mjaftojnë për të mbuluar shpenzimet e tyre më elementare dhe shpesh vonohen për disa muaj.Rënia e ekonomisë së Iranit, e nxitur nga korrupsioni i qeverisë dhe politikat destruktive, ka zhytur jetën e shumë pensionistëve dhe punonjësve të pensionuar të qeverisë në varfëri të plotë.

Riali, monedha kombëtare e Iranit, ka parë një rënie të madhe në vitet e fundit, duke humbur më shumë se 80 % të vlerës së saj.

Kjo ka shkaktuar rritje të çmimeve të mallrave bazë. Ndërkohë, pensionet dhe pagat nuk janë përshtatur me këtë ndryshim thelbësor në dinamikën ekonomike të shoqërisë. Sipas normave aktuale, shumica e pensionistëve jetojnë nën kufirin e varfërisë.

Në Tabriz, punëtorët e prodhuesit të automjeteve Iran Khodro dolën në grevë, mbajtën një protestë të dielën. Punëtorët nuk i kanë marrë pagat prej disa muajsh.

Pagat e tyre bazë gjithashtu nuk kanë ndryshuar në dy vitet e fundit pavarësisht rritjes së inflacionit dhe uljes së vlerës së rialit. Në dy vitet e fundit çmimet e automjeteve janë pesëfishuar, por pagat e punëtorëve nuk kanë ndryshuar, thonë protestuesit.

Në Teheran, një grup i madh llogaridhënësish të Cryptoland, një nga shkëmbimet më të mëdha të monedhave dixhitale të Iranit, mbajtën një tubim proteste përpara selisë së degës së drejtësisë, duke kërkuar paratë e tyre.

Në maj, CEO i Cryptoland u arrestua me akuzën e përvetësimit dhe faqja u mbyll. Që atëherë, 70,000 përdorues të faqes në internet kanë mbyllur llogaritë dhe nuk kanë akses në fondet e tyre.

Pavarësisht protestave prej muajsh, ata ende nuk kanë marrë ndonjë përgjigje konkrete nga autoritetet e regjimit.

Një gjykatë në Teheran dënon një nënë të re me ekzekutim  me gurë

A Tehran court sentences a young mother to stoning, executionGjykata Penale e provincës së Teheranit dënoi një grua të re me gurë.Sareh, 33, u martua në vitin 2013 dhe ka një fëmijë 4 vjeç.Vjehrri e akuzoi për marrëdhënie jashtë martesës dhe kërkoi dënim maksimal për të.Çështja e Sareh dhe Maysamit, burrit që ishte shoku i saj, u dërgua në Degën 11 të Gjykatës Penale të Provincës së Teheranit.

E reja e mohoi akuzën dhe tha se Maysam ishte një mik i thjeshtë. Maysam gjithashtu hodhi poshtë akuzën për marrëdhënie të paligjshme.Sareh dhe Maysam e refuzuan vendimin e dënimit me gurë dhe apeluan. Dega 26 e Gjykatës së Lartë shqyrtoi çështjen dhe përfundimisht la në fuqi ekzekutimin e burrit dhe gruas. Irani është një nga gjashtë vendet që praktikojnë dënimin me gurë.

Kodi penal i regjimit klerikal i konsideron marrëdhëniet jashtëmartesore si krim dhe e dënon atë me gurëzim, ekzekutim ose fshikullim.

Nga frika e shpërthimit të protestave, regjimi klerik ka rritur masën e tij shtypëse, duke përfshirë arrestimet dhe ekzekutimet në muajt pas marrjes së detyrës nga Ebrahim Raisi. Tashmë këtyre masave i është shtuar edhe dënimi me gurë.